Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Μόνο το Gay Pride αποδέχονται οι «σύντροφοι»

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Η μόνη παρέλαση που αποδέχεται αλλά και στηρίζει με ενθουσιασμό ο ΣΥΡΙΖΑ/Βίλα Αμαλία/Και ποιος ξέρει τι άλλο είναι το Gay Pride. Γούστα είναι αυτά και δεν υπεισέρχομαι.  Αν θέλουν ο Σκουρλέτης, ο Παπαδημούλης και τ’ άλλα παιδιά να γδυθούν, να πασαλειφτούν με χρυσόσκονη, να στολιστούν με φτερά και πούπουλα και να χορέψουν πάνω στο άρμα υπό τους ήχους των αειθαλών YMCA με χορηγία του Καμίνη, ποιος είμαι εγώ ο ουτιδανός για να τους εμποδίσω; Έχουν βέβαια ταύτιση απόψεων σε αυτό με άλλους κολοσσούς, όπως τον Μπουτάρη μπέη, που άμα του θίξεις τον Κεμάλ και τις πολιτικές ιδιορρυθμίες του σφάζει στο γόνατο.
Στο πολιτικό τους DNA έχουν μια απέχθεια για τις Ένοπλες Δυνάμεις, την Αστυνομία, τις στολές, τα σύμβολα, την Εκκλησία, τις τελετές. Για οτιδήποτε εθνικό. Όσο κι αν προσπαθούν, στην χάση και την φέξη, να υποδυθούν τους σώφρονες χαϊδεύοντας τον αστικό κόσμο, μόλις βρεθούν αντιμέτωποι με όλα αυτά που σιχαίνονται, βγαίνει στον βρώμικο αφρό η μηδενιστική απέχθεια τους. Ξεχνάει ο ανακυκλωμένος αριστεριστής τα χούγια του; Εμ, δεν τα ξεχνάει.
Θα μου πείτε, εδώ έχουμε ανεργία, κρίση, βαριά φορολογία, απελπισία στον κόσμο, αυτά μας μαράνανε; Ναι. Μας νοιάζουν και μας κόφτουν, διότι για να την σώσεις την Πατρίδα, πρέπει να την πονάς, πρέπει να αγαπάς τους ανθρώπους της, την γη της, τα σύμβολα της, να τιμάς τους ήρωες της. Να μην προσπαθείς να επιβάλλει τις βαρεμένες διεθνιστικές και νεοταξίτικες ιδεοληψίες σου στην πλειοψηφία και να βρίζεις κι από πάνω ως «φασιστικές» τις πεποιθήσεις και τις συνήθειες του Έθνους σου. Γιατί, για να ξηγιόμαστε, αληθινοί φασίστες και ολοκληρωτικά απολειφάδια, είναι αυτοί που με θρασύτητα προσπαθούν να μας φορέσουν καπέλο απολιθωμένες ιδέες, που όχι μόνο αμφισβητούν αλλά προσβάλλουν το Έθνος μας, την Ιστορία και τους αγώνες του.
Έχω βαρεθεί να το λέω αλλά το να μην αγαπάς την Πατρίδα σου είναι πολιτική και ψυχολογική ανωμαλία. Η αγάπη και αφοσίωση στο λαό σου και τον τόπο σου είναι το ίδιο φυσική με την αγάπη κι αφοσίωση στους γονείς και τα παιδιά σου. Ο Πατριωτισμός δεν είναι κομματική επιλογή ή πολιτική θέση. Είναι ομολογία πίστεως. Κι αυτή η πίστη και αγάπη στο Έθνος σου δεν τεμαχίζεται. Δεν μπορείς να λες πως αγωνίζεσαι για τους εργαζόμενους και να μην σε νοιάζει η εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας των Ελλήνων εργαζομένων. Δεν μπορείς να δηλώνεις οικολόγος αλλά να αδιαφορείς για την τουρκική απειλή, την Κύπρο, την Μακεδονία, την Βόρειο Ήπειρο ή τα εργασιακά δικαιώματα. Αντίστοιχα δεν μπορείς να δηλώνεις μαχόμενος πατριώτης και να είσαι νεοφιλελεύθερος «ανθρωποφάγος», αδιαφορώντας για την κοινωνική πολιτική, τις ανισότητες και την λεηλασία και μόλυνση της ελληνικής γης. Ή είσαι όλα ή δεν είσαι τίποτα. Μέσα στο όλα ανήκει και ο σεβασμός στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης στους αγώνες του λαού μας και στους ήρωες του. Και πανεθνικά αυτά τα τιμούμε διαχρονικά δυο φορές ετησίως, με τον ίδιο τρόπο. Με καταθέσεις στεφάνων στα ηρώα μας, με δοξολογίες, στρατιωτικές και μαθητικές παρελάσεις. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν στο Βέλγιο, ούτε στην Ολλανδία ή την Γουινέα Μπισσάου. Εμείς εδώ έτσι το κάνουμε.
Στην δικτατορία, όταν στην εξέδρα των επισήμων στεκόταν ο Παπαδόπουλος ή ο Γκιζίκης και πίσω του ο Ιωαννίδης, κανείς δεν διανοήθηκε να καλέσει τον λαό αυτές τις δυο μέρες για να προσπαθήσει να ανατρέψει την παράνομη στρατιωτική κυβέρνηση. Ούτε τους πέρασε από το μυαλό. Διότι καταλάβαιναν όλοι πως δεν είναι ο χώρος και ο χρόνος για πολιτικές εκδηλώσεις.
Ο λαός μας, παρά τα τεράστια προβλήματα που βιώνει, έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια το ψευτοεπαναστατικό κάλεσμα της Κουμουνδούρου για να ξεκινούσε η ανατροπή της κυβέρνησης από τις …παρελάσεις. Απόμειναν στο κλαρί μονάχοι, σαν γύπες. Ο φαιδρός τυχοδιωκτισμός τους όμως καταγράφηκε. Το επόμενο άραγε τι θα είναι; Θα ζητήσουν μαχητικές «παρεμβάσεις» σε κηδείες, μνημόσυνα, γάμους και βαφτίσια;
Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι ο Αλέξης πουλάει φούμαρα. Η τωρινή του θέση, μετά από περάσματα από τον Τσάβες, τον τάφο της Ρόζας Λούξεμπουργκ, φλερτ με το ατυχές παράδειγμα της Αργεντινής κι ενώ ο αγαπητός Στρατούλης προπονείται με τηλεφωνικούς καταλόγους, για το πώς θα το σκίσει το Μνημόνιο, συνοψίζεται πλέον σε μια φράση: «θα διαπραγματευτούμε νέα δανειακή = νέο Μνημόνιο, για να βρούμε τα λεφτά με τα οποία θα κάνουμε αθρόες προσλήψεις, θα δώσουμε κιμπάρικες αυξήσεις και θα προικίσουμε τις άγαμες θυγατέρες, συν το επίδομα». Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε. Τι να πεις; Κι όταν τους κατεβάζουμε την μάσκα και κάνουμε φύλλο και φτερό αυτό το γελοίο παπατζιλίκι πάνω στον πόνο του κόσμου, όταν διαλύουμε χωρίς ανόητες ενοχές την ψευτοπροοδευτική σοβαροφάνεια τους, βάζουν την γνωστή κασέτα καθυβρίζοντας τους πάντες ως «φασίστες», λίγο από «Τάγματα Ασφαλείας» και τα γνωστά ψυχωτικά μπαγιάτικα κουλούρια.
Τέτοιοι ήταν, τέτοιοι είναι, τέτοια θα κάνουν. Όμως να ξέρουν: ανοχή κι ενοχή τέλος.
(Δημοσιεύεται στην “Δημοκρατία”)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου