Κυριακή 30 Μαΐου 2010

Ο «Γκάντι» της Τουρκίας και ο «πόλεμος» των δικαστών

  • "...Το κλειδί της λύσης όντως το κρατά η Άγκυρα. Όμως, για να το στρέψει με τρόπο που θα ανοίγει η πύλη της λύσης θα πρέπει να της ασκηθούν πιέσεις στη βάση μιας δικής μας ενεργητικής επί τούτου πολιτικής και στρατηγικής..."
Του Γιάννου Χαραλαμπίδη
Η Τουρκία, πάντως, καταφέρνει να περνά την πολιτική της στα Ηνωμένα Έθνη και στην Ε.Ε. Με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν να υιοθετεί πλήρως τις τουρκικές θέσεις και να μιλά για νέο χρονοδιάγραμμα λύσης ώς το τέλος του 2010 και για σημαντική πρόοδο στο Κυπριακό. Και αυτά, παρότι η Λευκωσία και οι κομματικοί μηχανισμοί διαφωνούν ότι όντως έτσι έχουν τα πράγματα. Και επιμένει ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα.
Επειδή, λοιπόν, το κλειδί βρίσκεται στην Τουρκία, καλό θα ήταν για την πολιτική ηγεσία να εξετάσει την επικρατούσα εκεί κατάσταση, ειδικώς σε σχέση με την ενταξιακή της πορεία στην Ε.Ε., η οποία αποτελεί παράγοντα που μπορεί είτε να συνδράμει σε μια λύση δημοκρατική επί αρχών και αξιών είτε να προωθήσει τον τετραγωνισμό του κύκλου, προκειμένου να νομιμοποιήσει διά της υπογραφής της Λευκωσίας τα τετελεσμένα της εισβολής και να τα συγκαλύψει είτε με προσωρινές, αλλά μακράς περιόδου αποκλίσεις, είτε με μόνιμες αποκλίσεις, που θα ισχύσουν στο πλαίσιο του νέου συνεταιρισμού της Κύπρου, στη βάση των «δύο ισότιμου καθεστώτος κρατών», όπως αναφέρουν τα συμφωνηθέντα μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ. Ας μείνουμε στο διά ταύτα. Η Τουρκία, μεταξύ άλλων:
1) Αναδεικνύεται μεν περιφερειακή δύναμη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα νομιμοποιήσει πολιτικά το ρόλο της, καθότι η ισχύς που αποκτά και το στρατηγικό βάθος που θέλει να της δώσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, κτυπά σήμα ανησυχίας και φόβου σε γειτονικούς λαούς, που αντιμετωπίζουν, ειδικώς η Αθήνα, την εμπέδωση της δορυφοροποίησης και φινλανδοποίησής της στην Άγκυρα. Γεγονός που μαρτυρεί ότι δεν είναι κατάλληλος ο χρόνος λύσης, διότι η διευθετήσεις των συγκρούσεων αποτυπώνουν επί του συντάγματος και των συμφωνηθέντων τα ανισοζύγια δυνάμεων μεταξύ των εμπλεκομένων μερών.
2) Πατά το ένα πόδι στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο και το άλλο στην Ευρώπη για να εμφανιστεί ως η γέφυρα μεταξύ δύο κόσμων που τελούν εν συγκρούσει, με στόχο τη συγκομιδή οφελών, μεταξύ των οποίων και η ένταξη στην Ε.Ε.
3) Επιδιώκει αφενός να αναδειχθεί ως η εναλλακτική οδός ενέργειας για την Ε.Ε. και αφετέρου προχωρεί, παρότι με βραδείς ρυθμούς, σε μεταρρυθμίσεις. Κεφαλαιώδες σχετικό την περίοδο αυτή ζήτημα είναι η αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος και το δημοψήφισμα της 12ης Σεπτεμβρίου.
Οι μεταρρυθμίσεις
Το συναφές με τις μεταρρυθμίσεις ερώτημα είναι το εξής: Οι συνταγματικές αναθεωρήσεις γίνονται για τον εκδημοκρατισμό της χώρας ή στο όνομα του εκδημοκρατισμού και των ευρωπαϊκών μεταρρυθμίσεων, ο Ερντογάν και οι ισλαμιστές του AKP στοχεύουν να πάρουν τη ρεβάνς από τους στρατηγούς, να τους αποδυναμώσουν και να κυριαρχήσουν αυτοί αντί των Κεμαλιστών παντού; Επί του ερωτήματος αυτού θα μπορούσαν να επισημανθούν τα ακόλουθα: Μια από τις κεντρικές θεματικές της αναθεώρησης του συντάγματος είναι ο έλεγχος της δικαστικής εξουσίας. Και οι σχετικές με το θέμα αυτό αλλαγές επιδιώκουν την αύξηση των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου από 11 σε 17. Από τη διαδικασία επιλογής εξαιρείται, πλέον, η στρατιωτική δικαστική εξουσία και το Συμβούλιο Ανώτατης Παιδείας.
Με την αναθεώρηση, από τους 17 δικαστές, οι 14 θα διορίζονται από τον Πρόεδρο, δηλαδή τον κ. Αμπντουλάχ Γκιουλ και οι άλλοι τρεις από τη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, δηλαδή από το AKP. Με άλλα λόγια είναι βάσιμες οι αντιδράσεις και η κριτική των Κεμαλιστών και άλλων ότι υπάρχει κατάργηση της ανεξαρτησίας των τριών βασικών εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική), χωρίς, βεβαίως, να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι ο υφιστάμενος συνταγματικός τρόπος λειτουργίας είναι δημοκρατικός και ότι καθορίζει την ανεξαρτησία των τριών βασικών εξουσιών. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, οι μεταρρυθμίσεις δεν έχουν ως κύριο σκοπό τον εκδημοκρατισμό της χώρας αλλά την πολιτική και θεσμική επιβολή των ισλαμιστών του Ερντογάν.
Η θέση αυτή αποδεικνύεται και από το χαρακτήρα των λοιπών μεταρρυθμίσεων αφού, πλέον, γίνεται εισήγηση ώστε να μπορούν να δικάζονται από πολιτικά δικαστήρια οι στρατιωτικοί και ως εκ τούτου να μην μπορούν να απολαμβάνουν της ασυλίας και της αθώωσης για τις δράσεις τους από τα στρατοδικεία, τα οποία ελέγχουν οι στρατηγοί.
Οι αντάρτες του Ερντογάν και η εκδίκηση των ισλαμιστών ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ, όμως, βλέπουμε ότι ο Ερντογάν, δηλαδή οι ισλαμιστές, καθώς και οι Κεμαλιστές συμμαχούν για να στερήσουν από τους Κούρδους, τους οποίους θεωρούν υπ’ αριθμόν ένα απειλή, τα πολιτικά και άλλα δικαιώματά τους. Απλό παράδειγμα τούτου συνιστά το γεγονός ότι η τροπολογία για τερματισμό του νομοθετικού πλαισίου, που προσφέρει τη δυνατότητα να τίθενται κόμματα και πολιτικοί εκτός νόμου, καταψηφίστηκε στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Στην ψηφοφορία της 6ης Μαΐου κατέπεσε για 6 «αντάρτικες ψήφους» από το κόμμα του Ερντογάν…
Επιπροσθέτως, οι Κούρδοι τάσσονται εναντίον των μεταρρυθμίσεων, διότι μεταξύ άλλων: α) Το τουρκικό σύνταγμα εξακολουθεί να αναφέρει ότι όσοι κατοικούν στην Τουρκία είναι Τούρκοι, αντί να αναγράφει ότι είναι Τούρκοι πολίτες. Η διαφορά της μιας διατύπωσης από την άλλη έγκειται στο εξής: Εάν γίνεται αναφορά σε Τούρκους πολίτες δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι θα είναι και Τούρκοι στην εθνικότητα. Μπορεί π.χ. να είναι Τούρκοι πολίτες, αλλά κουρδικής εθνότητας και καταγωγής. β) Παραμένει το 10% ως όριο εισόδου στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Ο κουρδικός ισχυρισμός είναι ότι, εάν εξευρεθεί μια άλλη φόρμουλα και αν μειωθεί το όριο, τότε θα μπορεί το κουρδικό στοιχείο να εκλέγει 60 περίπου αντιπροσώπους και θα δύναται να συμβάλλει ενεργητικά στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της χώρας.
Ο νέος αρχηγός
Η ημερομηνία διενέργειας του δημοψηφίσματος, δηλαδή η 12η Σεπτεμβρίου του 2010, είναι ίδια με εκείνην που έφερε στην εξουσία το 1980, διά πραξικοπήματος, το στρατηγό Κενάν Εβρέν και τροχοδρόμησε την εκπόνηση (1982) του υφιστάμενου συντάγματος. Σημειολογικά, πολιτικά και θεσμικά οι ισλαμιστές θέλουν να ξηλώσουν τους στρατηγούς. Βεβαίως, οι μεταρρυθμίσεις Ερντογάν και δη εκείνες που αφορούν στη δικαστική εξουσία και τη σύνθεσή της έχουν προσβληθεί και εκκρεμεί εκδίκασή τους ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Εάν το δικαστήριο εκδώσει απόφαση εναντίον των μεταρρυθμιστικών διατάξεων Ερντογάν, τότε, κατά πάσαν πιθανότητα, θα διεξαχθούν πρόωρες εκλογές. Η αλλαγή φρουράς στην ηγεσία του Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος και η εκλογή στην ηγεσία τους του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δημιουργεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό ευνοϊκότερο από ό,τι ήταν μέχρι χθες για τους Κεμαλιστές. Ο Ερντογάν, στην προσπάθειά του να κυριαρχήσει επί των Κεμαλιστών και των στρατιωτικών, κατηγορείται για διαφθορά. Και είναι το σημείο επί του οποίου τον κτυπά, από την πρώτη στιγμή της εκλογής του, ο Κιλιτσντάρογλου, τον οποίο αφενός οι επικοινωνιολόγοι εμφανίζουν ως έναν έντιμο δημοκράτη και αφετέρου ως τον «Κάντι» της Τουρκίας, λόγω της ομοιότητάς του με τον Ινδό ειρηνιστή ηγέτη.
Για τους ισλαμιστές υπάρχει πλέον πρόβλημα για τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, υπό την έννοια ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να μη συγκεντρώσουν το ποσοστό και τις έδρες που απαιτούνται, πάνω από 336, για να προωθήσουν εκ νέου, δηλαδή με αναθεωρημένη τη λαϊκή εντολή, τις μεταρρυθμίσεις, αποδεικνύοντας ότι, τελικώς, κακώς εξέδωσε, εάν εκδώσει, το Ανώτατο Δικαστήριο απόφαση εναντίον των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων και δη εκείνων που αφορούν στη δικαστική εξουσία.
Το κλειδί, οι πιέσεις και η στρατηγική
ΕΚ των πραγμάτων, λοιπόν, η Τουρκία βρίσκεται ενώπιον πολιτικών εξελίξεων, που επηρεάζουν και την ενταξιακή της πορεία και την εσωτερική σταθερότητα. Πάντως είναι δύσκολο να κλείσουν ώς το Σεπτέμβριο νέα ενταξιακά κεφάλαια. Εάν δε, ματαιωθεί το δημοψήφισμα λόγω απόφασης του Ανωτάτου ή εάν γίνουν πρόωρες εκλογές και ο Ερντογάν δεν καταφέρει να συγκεντρώσει τη δύναμη που θέλει για να ελέγχει τις μεταρρυθμίσεις και να επιβληθεί του συστήματος, τότε η Τουρκία ενδέχεται να οδηγηθεί σε ένα νέο κύκλο πολιτικής αστάθειας.
Αντί για ένα καθοριστικό κτύπημα σε βάρος των στρατιωτικών και των Κεμαλιστών, το ΑΚΡ είναι πιθανό να βγει από τη διαδικασία τραυματισμένο. Εάν οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρήσουν, θα υπάρξει πρόβλημα με την τουρκική ενταξιακή πορεία. Ούτως, όμως, ή άλλως και αυτό που η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσε σε διπλωματικό πεδίο να αναδείξει, είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι πολύ περισσότερο ενταγμένες στο εσωτερικό παιγνίδι εξουσίας αντί στην πρακτική ουσιαστικών βημάτων προς την εκδημοκρατικοποίηση. Όσο δε για το Κυπριακό, εάν και πώς οι εξελίξεις στην Τουρκία μπορούν να τύχουν αξιοποίησης από την ε/κ πλευρά, είναι ζήτημα που λογικά θα έπρεπε ήδη να μελετήσει η Λευκωσία.
Το κλειδί της λύσης όντως το κρατά η Άγκυρα. Όμως, για να το στρέψει με τρόπο που θα ανοίγει η πύλη της λύσης θα πρέπει να της ασκηθούν πιέσεις στη βάση μιας δικής μας ενεργητικής επί τούτου πολιτικής και στρατηγικής. Αληθές, βεβαίως, είναι ότι στο παρόν στάδιο η πολιτική της Κυβέρνησης παραμένει παγιδευμένη σε μια διαδικασία συνομιλιών, που δεν προδικάζει πιέσεις επί της Άγκυρας, αλλά επί της Λευκωσίας προκειμένου να επιλύσει το Κυπριακό με βάση τους τουρκικούς κανόνες, αντί με εκείνους της δημοκρατίας και της Ε.Ε.

Γιάννος Χαραλαμπίδης
Δρ. Διεθνών Σχέσεων

Η «Νταβουτόγλεια» διεθνολογία

  • "...όσοι ενδιαφέρονται να σκέφτονται σοβαρά για τα ελληνοτουρκικά, να μελετήσουν κάθε γραμμή του «Στρατηγικού βάθους». Θα καταλάβουν ότι αν εκπληρωθούν οι κοσμοθεωρίες και τα στρατηγικά σχέδια της Τουρκίας, ενώ εμείς πνευματικά, οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά θα συνεχίσουμε να κατηφορίζουμε προς το τέλμα, το νεοελληνικό κράτος και η ήδη παραπαίουσα Κυπριακή Δημοκρατία εκπνέουν διά παντός..."
Του Παναγιώτη Ηφαιστου
Πριν από δύο χρόνια πρότεινα να μεταφραστεί στα ελληνικά το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος» (Εκδόσεις Ποιότητα). Πολλοί άλλοι διεθνολόγοι ενθάρρυναν αυτήν την πρωτοβουλία. Στη στρατηγική ανάλυση αποτελεί θέσφατο και κοινό τόπο ότι η ακριβής γνώση αντιπάλων και συμμάχων είναι αναγκαία προϋπόθεση ανάπτυξης μιας ορθολογιστικής διπλωματίας και μιας ορθολογιστικής υψηλής εθνικής στρατηγικής.
Κρίθηκε αναγκαίο, εξάλλου, να εξορθολογιστεί ο ελληνικός επιστημονικός και δημόσιος διάλογος με τη δημοσίευση των αυθεντικών θέσεων και του κοσμοθεωρητικού υπόβαθρου της τουρκικής εθνικής στρατηγικής της τελευταίας δεκαετίας.
Μετά το Μάιο του 2009, ο Αχμέτ Νταβούτογλου τοποθετήθηκε επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας. Ακολούθησαν χιλιάδες σχόλια, που συχνά στηρίζονταν σε αποσπασματικές αναφορές στο «Στρατηγικό βάθος». Έχοντας ήδη μελετήσει το βιβλίο, με έκπληξη διαπίστωσα ότι το «Στρατηγικό βάθος» δεν προσφέρει μόνο την κοσμοθεωρία του νεο-Οθωμανισμού, αλλά ότι αποτελεί, επίσης, είδος εγχειριδίου των σημερινών τουρκικών τακτικών και διπλωματικών αποφάσεων της Άγκυρας.
Ιδιοφυής και ριψοκίνδυνη
Πέραν πάσης αμφιβολίας, η πολιτικοστοχαστική σύλληψη του Νταβούτογλου είναι τόσο ιδιοφυής όσο είναι και ριψοκίνδυνη. Μέσα σ’ έναν απέραντο γεωπολιτικό χώρο ετερογενών και ανομοιογενών κοινωνικών οντοτήτων, που εκτείνεται από την Άπω Ανατολή μέχρι την Ευρώπη, οι Τούρκοι αναζητούν τα νήματα κοσμοσυστημικών συγκλίσεων μεταξύ των ισλαμικών κοινωνιών, των οποίων το κομβικό σημείο και ο ηγετικός δρων μπορεί να είναι, υποστηρίζει ο Νταβούτογλου, το τουρκικό εθνοκράτος. Κανείς πρέπει να λάβει υπόψη ότι οι ισλαμικές κοινωνίες δεν έχουν άγνωστες καταβολές. Ανατολικά του Αιγαίου βρίσκονται έθνη μακραίωνης διαδρομής, που αποτέλεσαν τη Βυζαντινή Οικουμένη και που στη συνέχεια τέθηκαν υπό την ηγεμονία των Οθωμανών, και πολλά εξ αυτών εξισλαμίστηκαν. Πολιτικά, ανθρωπολογικά, θρησκευτικά και οικονομικά ο απέραντος αυτός χώρος δεν είναι επίπεδος και ευθύγραμμος. Αντίθετα, ίσως είναι ο πλέον πολύπλοκος και δυναμικός χώρος του πλανήτη.
Αυτό δεν φαίνεται να διαφεύγει του Νταβούτογλου, ο οποίος δείχνει να είναι ένας βαθύς γνώστης των μακροϊστορικών τάσεων και συμπεριφορών. Εντούτοις, επειδή το «Στρατηγικό βάθος» δεν είναι μόνο ένα επιστημονικό βιβλίο αλλά και ένα βιβλίο εφαρμοσμένης στρατηγικής, ο Νταβούτογλου χρησιμοποιεί όλη του την τέχνη για να επισκιάσει τα στοχαστικά άλματα που εκλογικεύουν τις ιστορικές πολιτικές και θρησκευτικές διαφορές. Αντιπαραθέτει, εξάλλου, τον κόσμο του Ισλάμ με τους αποικιοκράτες -κάτι που κατά τα άλλα είναι σωστό-, τη στιγμή που έξυπνα υποβαθμίζει ή αποσιωπά τον εξίσου δεσποτικό χαρακτήρα των Οθωμανών. Αυτό τον βοηθά στο να αναδείξει το τουρκικό εθνοκράτος ως την αιχμή του δόρατος ενός περίπου αγαθοεργού νεο-Οθωμανικού κοσμοσυστήματος.
Οικειοποιείται τους πάντες και τα πάντα
Πάντως, τίποτα δεν πετάει από τη διαδρομή του κόσμου από τα αρχαία χρόνια μέχρι και την μεταψυχροπολεμική εποχή. Αντίθετα, οικειοποιείται τους πάντες και τα πάντα. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, άλλοτε μιλώντας αληθινά, άλλοτε εκλογικεύοντας με ριψοκίνδυνα πολιτικοστοχαστικά άλματα και άλλοτε προσδιορίζοντας το στίγμα των επερχόμενων μεγάλων μετασχηματισμών μέσα στον απέραντο μετα-αποικιακό κόσμο που εκτείνεται από τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια μέχρι την Κίνα, επιχειρεί να ενώσει όσα νήματα μπορεί για να καταστήσει το τουρκικό εθνοκράτος τον άξονα των εξελίξεων στο ιστορικό βάθος του 21ου αιώνα. Πόσο και πώς αυτά αφορούν τους νεοέλληνες; Δεν μπορώ να εξαντλήσω σε μερικές γραμμές ένα πυκνό και περιεκτικό κείμενο. Συντομογραφικά παρατηρώ ότι επειδή οι νεοέλληνες δεν είναι ισλαμιστές υπό το πρίσμα της Νταβουτόγλειας κοσμοθεωρίας, η θέση τους είναι προδιαγεγραμμένη. Όπως το θέτει, «η Τουρκία πλέον είναι υποχρεωμένη να ανα βαθμιστεί, ώστε, ανερχόμενη σε υψηλότερη κλίμακα, να θεωρήσει τις σχέσεις της με αυτές τις χώρες (στην περίμετρο της Τουρκίας) ως υποδεέστερα στοιχεία με την άσκηση έναντι αυτών πολιτικών αφ’ υψηλού».
Η τελευταία ευκαιρία αφύπνισης
ΕΞΑΛΛΟΥ, στον αντίποδα των κυρίαρχων νομικίστικων ελληνικών αντιλήψεων, η Νταβουτόγλεια διεθνολογία κατανοεί τη διαλεκτική σχέση ισχύος και υπερίσχυσης του ισχυρότερου στις νομικές συζητήσεις. Έχει, τονίζω, ακριβέστατη αντίληψη των πολιτικών όψεων του διεθνούς δικαίου και της διαφοράς μεταξύ πολιτικής κυριαρχίας και ρευστών ιστορικών υποθέσεων που σχετίζονται με το ιστορικά ρευστό ανθρωπολογικό περιβάλλον της περιφέρειάς μας. Υπό το πρίσμα μιας καθαρά γεωπολιτικής αντίληψης των πραγμάτων αναζητά ερείσματα στα Βαλκάνια, το Αιγαίο και την Κύπρο, όπου υπάρχουν «ισλαμικά κατάλοιπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», με το να εντάσσει τα «Οθωμανικά κατάλοιπα» σε μια περιφερειακή και κοσμοσυστημική στρατηγική δομή, που θα αποτελεί το όχημα της Τουρκίας ν' ανέβει ταχύρρυθμα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας ισχύος.
Καλά κάνουν όσοι ενδιαφέρονται να σκέφτονται σοβαρά για τα ελληνοτουρκικά, να μελετήσουν κάθε γραμμή του «Στρατηγικού βάθους». Θα καταλάβουν ότι αν εκπληρωθούν οι κοσμοθεωρίες και τα στρατηγικά σχέδια της Τουρκίας, ενώ εμείς πνευματικά, οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά θα συνεχίσουμε να κατηφορίζουμε προς το τέλμα, το νεοελληνικό κράτος και η ήδη παραπαίουσα Κυπριακή Δημοκρατία εκπνέουν διά παντός. Το εκδοτικό αυτό γεγονός προσφέρει ίσως την τελευταία ευκαιρία αφύπνισης, πνευματικής ανόρθωσης και στρατηγικής ανασύνταξης.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ
Καθηγητής Στρατηγικών Σπουδών,
Πανεπιστήμιο Πειραιώς-www.ifestosedu.gr

Ενάντια στην Κλεπτοκρατία και στους Κοτζαμπάσηδες

  • "...Πώς μπορούμε να διεξάγουμε οποιονδήποτε αγώνα, όχι μόνον ενάντια στην κρίση αλλά ενάντια σε οτιδήποτε, όταν η αλλοδαπή ΜΚΟ που μας κυβερνά διασπά την εθνική συνοχή;
  • Όλοι αδημονούσατε κι είσαστε καχύποπτοι. Πώς να μην είσαστε, όταν φάγατε στην μάπα τόσους κάλπηδες φανφαρόνους, τόσες σαπουνόφουσκες, γιους, κόρες κι ανήψια..."
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Δεκέμβριος 1994. Πρότεινε τότε κάποιος, μεταξύ άλλων:
- Ασυμβίβαστο της διπλής ιδιότητας υπουργού και βουλευτή.
- Θεσμοθέτηση 15μελούς κυβέρνησης.
- Μόνιμοι υπερκομματικοί υφυπουργοί Οικονομικών, Εξωτερικών, Κοινοτικών (Ευρωπαϊκών) υποθέσεων, για να εξασφαλίζεται συνέχεια του κράτους, δημοσιονομική πειθαρχία, εθνική στρατηγική, αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων για αληθινή ανάπτυξη κι αναδιάρθρωση.
- Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
- Κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας για θέματα που δεν αφορούν την άσκηση των καθηκόντων των βουλευτών.
- Κατάργηση των προνομίων των βουλευτών, όπως οι φοροαπαλλαγές.
- Πενταετής θητεία των διοικήσεων των δημοσίων επιχειρήσεων και των κρατικών τραπεζών.
- Εξαετές πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης με σταθερό φορολογικό σύστημα.
- Συγκρότηση γνωμοδοτικού Συμβουλίου Στρατηγικού Σχεδιασμού για να συμβουλεύει τον Πρωθυπουργό.
- Μείωση των βουλευτών σε 200.
Ποιος τα ‘λεγε αυτά τότε και συνεχίζει να επιμένει στο ίδιο πνεύμα επί 16 χρόνια; Ποιός τα ‘λεγε ακόμη κι όταν ήταν μόνος με 10 «τρελούς», όταν οι άλλοι μοίραζαν λαγούς με πετραχήλια, γιοφύρια, ποτάμια, σας τάζανε θάλασσες και παιδιά θα σας έκαναν, άμα λάχει;
Τα ‘λεγε επίμονα κάποιος, όταν οι άλλοι διορίζανε με δανεικά τα μικρανήψια, τις γκόμενες και τα μπατζανάκια τους, όταν χτίζανε αυτοκρατορικά κωπηλατοδρόμια, λεωφόρους για τα κερασμένα καγιέν κι οργανώνανε το φάγωμα μέχρι το μεδούλι των κοινοτικών κονδυλίων. Χέρι – χέρι με τους νταβαντζήδες – μπετατζήδες – καναλάρχες – προμηθευτές.
Τα ‘λεγε και βγήκε και στο μπαλκόνι το ’96 και είπε τ’ όνομα του Λαμπράκη, είπε πολλά για πολλούς, φόρα παρτίδα, πρόσωπο με πρόσωπο.
Εσύ όμως οπαδέ μου, εσωτερικέ μετανάστη, κλαδικέ και τοπικέ μου δουλοπάροικε, τα ‘θελες τα καθρεφτάκια και τις χάντρες. Δεν άκουγες.
Η προεδράρα της ζεμπεκιάς, ο ηγέτης – πουλί με τα’ ανοιχτά χέρια, ο «Τσοβόλα δώστα όλα», ο ελληνάρας, που νόμιζε ότι τα δανεικά ήταν κι αγύριστα, αφού εξευτέλισε τις έννοιες, φέσωσε τη χώρα, διέλυσε οικονομικά και ηθικά τους αγρότες, έκλεισε με πόλεμο εύρωστες βιομηχανίες και έφερε στον αφρό την ημιμάθεια, την φανφαρόνικη λαμογιά και την ψευδεπίγραφη προοδευτικότητα και στην Αθήνα την μισή επαρχία, στο τέλος κι αυτός πήρε μαζί του την περιουσία που θα πάρουμε όλοι: μια φτυαριά χώμα στα μούτρα.
Ήρθε μετά ο ελάχιστος, με τους αστράτευτους «λοχαγούς» του, κάτι οδοντογιατρούς, κάτι θυρωρούς του ΕΚΚΕ, κάτι Μαντέληδες. Ο σκυφτός Ηγεμών της Βλαχίας, ένα μπόϊ η κοψιά του με την μίζερη σκιαγμένη ψυχή του. Τα παληκάρια μας νεκρά, ξεφτίλα και γκρίζες ζώνες. Περιδεής απολακτιστής ρωσικών πυραύλων και εθνικής αξιοπρέπειας. Κουκουλοφόρα κυβέρνηση με σηκωμένο δάχτυλο. Η χώρα των Ποιητών και των Ηρώων έγινε διεθνής ρουφιάνος. Ευχαριστίες από την ύαινα της Κύπρου, τον Ετσεβίτ, ήττα κι οργή στους αχανείς κουρδικούς τενεκεδομαχαλάδες. Κάποια μέρα θα τα πούμε γι’ αυτά… Οργασμός στη Σοφοκλέους και στα Ολυμπιακά εργοτάξια, σαμπάνιες στα ρετιρέ. Επιδρομή. Ληστεία κουστουμάτη.
Κι ύστερα έφυγε, απλώς μια μέρα έφυγε. Στραβοκούμπωσε το παιδικό κουστουμάκι του, πήρε το μπλοκάκι του με τις γερμανικές σημειώσεις κι απλώς εξαφανίστηκε. Η Μαύρη Τρύπα της νεότερης πολιτικής Ιστορίας. Τον θυμόμαστε που και που από τις αποκαλυπτόμενες «ανδραγαθίες» των αχόρταγων καθαρμάτων του, της ληστοσυμμορίας που υποδύονταν τους μεταμοντέρνους «σοσιαλδημοκράτες». Έφυγε κι εν όψει ήττας άφησε στο πόδι του τον αντιπρόεδρο του Δημητρά, «το παιδί της Διασποράς», που, γαμώ την κοινωνία μου, κανείς δεν του ‘χει πει ότι γύρισε και ποιοι μένουν εδώ.
Κατόπιν ήρθε η ενοχική Δεξιά, αποϊδεολογικοποιημένη, με όλη την καμαρίλα και την φλωροσύνη που σέρνεται πέριξ της Πλατείας.
Ο Κώστας ήθελε αλλά δεν μπορούσε, αδέρφια. Προσπάθησε να βάλει χέρι στους Δυνατούς, έφαγε με προμελετημένη υπονόμευση τα μούτρα του. Έπαιξε μεγάλη μπάλα με τον μεγάλο Τάσσο Παπαδόπουλο, έβαλε βάσεις με τους Ρώσους για την ενέργεια, πήγε να κάνει μεγάλη πολιτική με τον αγωγό, αυτήν που ήδη κατεδάφισε το ψηλό παιδί από την Μινεσότα κι ο αναπληρωτής δραγουμάνος του με το λακαρισμένο μαλλί. Τώρα πάρτε πεσκέσι την πολλαπλή συνεργασία του Βλαδίμηρου με τα μεμέτια. Άλλος αγωγός, αντίο Αλεξανδρούπολη, πυρηνικοί αντιδραστήρες και πολλά άλλα. Ο Μόσκοβος τελικά δεν θα φέρει το σεφέρι, πήγε για κεμπάπ.
Στο Βουκουρέστι, όπως και στο «κλύσμα» των ανανιστών ήταν σπουδαίος. Γι’ αυτά τον ξεσκίσανε αλλά βοήθησε κι ο ίδιος να τον ξεσκίσουν επιδεικνύοντας το κύριο χαρακτηριστικό του ελλείματος ηγετικότητας: επέλεγε ανόητους και λαμόγια και δίσταζε στο να κόψει κεφάλια. Αντί από την πρώτη μέρα να «παλουκώσει» την αδίστακτη μανταμίτσα, να ξεσκίσει κι αυτήν κι όλο της το σόϊ, την ανέχτηκε. Κι ύστερα έβλεπε το σόϊ και τα τσανάκια του με μάτι που γυάλιζε να «απεργάζεται» την πανωλεθρία, γιατί νόμιζαν, οι δύστυχοι, ότι η συντριβή του Κώστα θα της έφερνε το κόμμα αμπαλαρισμένο με φιογκάκι στο σπίτι. Πάρτε τώρα μια αρμαθιά τσαπέλες καλαματιανές να τρώτε στην Νέα Γελάδα, που θα προκύψει ως κόμμα, όχι από κοινωνικές κι εθνικές ανάγκες αλλά, για πρώτη φορά στην νεότερη Ιστορία, από ψυχολογικά αδιέξοδα. «Γιατρέ μου, βλέπω ελιές Καλαμών και σκίζω τις κουρτίνες, τι να κάνω»; Ηλεκτροσόκ μαντάμ.
Ο Κώστας έκανε το κλασσικό λάθος, ήθελε να τους ικανοποιήσει όλους, να κρατήσει ισορροπίες κι έτσι έφαγε στα μούτρα την ανικανότητα ορισμένων, την υπονόμευση άλλων και τελικώς άφησε αδιατάρακτη την Κλεπτοκρατία να πορεύεται με business as usual, με συνεταίρους ως τον προθάλαμο του. Το «Κράτος SIEMENS», έλκος στην καρδιά του αληθινού Κράτους, φρόντιζε το τοπίο, προίκιζε τους δούλους, τους τσάτσους και τις πουτάνες του. Κώστας – Δυνατοί, 0-1.
Σήμερα είμαστε εδώ κι αυτός που σας τα ‘λεγε το 1994, σας τα λέει και τώρα. Τί έβλεπε ο Αντώνης και τι ήθελε; Έβλεπε την ευθεία πορεία μας στο γκρεμό, την αθλιότητα του παρόντος και την υπονόμευση του μέλλοντος. Ο Αντώνης ήθελε και θέλει να υπάρχει συνέχεια του Κράτους, ευνομία, αληθινή παραγωγική ανάπτυξη με θεσμικές βάσεις. Πάνω απ’ όλα όμως, μιλούσε και μιλάει, μόνος αυτός με συνέπεια, για την Πατρίδα και την Ελευθερία. Υπερασπίζεται το Εθνικό Κράτος, το φρόνημα και την περηφάνια του Λαού και δείχνει την διέξοδο.
Πώς μπορούμε να διεξάγουμε οποιονδήποτε αγώνα, όχι μόνον ενάντια στην κρίση αλλά ενάντια σε οτιδήποτε, όταν η αλλοδαπή ΜΚΟ που μας κυβερνά διασπά την εθνική συνοχή;
Όλοι αδημονούσατε κι είσαστε καχύποπτοι. Πώς να μην είσαστε, όταν φάγατε στην μάπα τόσους κάλπηδες φανφαρόνους, τόσες σαπουνόφουσκες, γιους, κόρες κι ανήψια. «Γιατί αργεί; Γιατί έβαλε την τάδε ή τον δείνα; Γιατί δεν βγήκε στο βουνό ή στα οδοφράγματα;», χίλιες οργισμένες απορίες, προσταγές κι αμφιβολίες. Όμως να θυμάστε: τα στερνά τιμούν τα πρώτα αλλά και το ποιος είσαι φαίνεται από τις πράξεις και τις θυσίες σου και κυρίως από το αν τα παντελόνια δεν τα φοράς μόνο για το κρύο.
Του έλαχε η ευθύνη να ανασυγκροτήσει ένα κόμμα καθυστερημένο πολιτικά, απονευρωμένο ιδεολογικά, να ξηλώσει παρέες μικροσυμφερόντων.
Έχει να παλέψει με την βλακεία, τον μικροκομματισμό, την κοτζαμπάσικη νοοτροπία και τον χαζοχαρούμενο κοσμοπολιτισμό μερικών. Αλλά στο τέλος θα τα καταφέρει. Βλέπετε βήμα – βήμα τις ευθείες βολές του στην παρακμή κι ακόμη δεν είδατε τίποτα.
Θα τρίβετε τ’ ανυπόμονα μάτια σας…
Νομίζετε, μερικοί, πως κάνω αγκιτάτσια, πως προβάλλω έναν Μεσσία. Όχι, αδέρφια. Δουλεύω για να ζω κι αργά το βράδυ να σας γράφω αυτό που πιστεύω, αυτό για το οποίο έχω ιδία αντίληψη. Απλώς ξέρω τον φίλο μου. Τόσα χρόνια μαζί του, απλώς ξέρω πως κάποιος που περπατάει τέτοια περπατησιά, με τέτοια πείσμονα συνέπεια, σίγουρα δεν είναι Μεσσίας, δεν είναι τέλειος αλλά σίγουρα είναι καλός Έλληνας. Είναι έξω από το μπαταρισμένο σύστημα τους, απέναντι στις συμμορίες τους, υπερασπίζεται αυτή τη φλούδα γης, το μέλλον της, την τιμή και την αξιοπρέπεια της, τους Ανθρώπους της. Εσάς. Δεν ξέρω αν θα τα κάνει με τον πιο γρήγορο ή καλό τρόπο. Ξέρω όμως ότι του καίνε την ψυχή. Είναι αγωνιστής του Ελληνισμού.
Κι αυτό εμένα μου αρκεί.
Πηγή

«Επανίδρυση» ή χαοτική διάλυση

  • "...Θεωρητικά, η μόνη λύση που απομένει, είναι μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Συνταγματικά δυσεπίτευκτη, και δίκοπο μαχαίρι το ποιος θα τη συγκροτήσει..."
Tου Χρήστου Γιανναρά
Η έντιμη δημοσιογραφία απευθύνει εκκλήσεις στην κυβέρνηση, καθημερινά: Να συνειδητοποιήσουν, πρωθυπουργός και υπουργοί, την κρισιμότητα των στιγμών, την κατεπείγουσα ανάγκη τόλμης, αποφασιστικότητας.
Οι λέξεις «χρέος», «ευθύνες», στη μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου εποχή, είναι κενές από περιεχόμενο. Να μπορούσαν τουλάχιστον οι εκκλήσεις της έντιμης δημοσιογραφίας να διεγείρουν φιλοδοξίες στους εξουσιαστές μας. Να συνειδητοποιήσουν, πρωθυπουργός και υπουργοί, την ιστορική ευκαιρία που τους προσφέρεται. Σε αυτό το επάγγελμα που επέλεξαν, πέρα από το κυνηγητό της ποικιλότροπης φτηνής ηδονής, οι ευκαιρίες να ξεχωρίσουν από την ανυπόληπτη μάζα των ομοτέχνων τους είναι ελάχιστες, σπάνιες. Και οι σήμερα κυβερνώντες την Ελλάδα...
έχουν τη σπάνια τύχη: Μπορούν να διακριθούν, να σημαδέψουν την Ιστορία.
Οπως οι φιλόδοξοι στρατιωτικοί ορέγονται πόλεμο, έτσι οι φιλόδοξοι της πολιτικής πρέπει να λογαριάζουν τύχη τη διαχείριση κρίσης, κινδύνου. Ξέρουν ότι, σε πολύ κρίσιμες στιγμές, ακόμα και θλιβερές μετριότητες, αν αρπάξουν την ευκαιρία, ντύνονται μεγαλείο. Κοινό νου χρειάζονται, λίγη πονηριά και πολλή τόλμη. Τόλμη διακινδύνευσης.
Μέσα σε μήνες, όχι περισσότερο, η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να επανιδρύσει το κράτος. Κυριολεκτικά. Και ένα τέτοιο ιστορικό εγχείρημα τελεσφορεί μόνο σε στιγμές τεράστιας απειλής, μέγιστου κινδύνου. Η σημερινή κυβέρνηση ή θα ξαναστήσει από την αρχή, σε άλλη λογική, το κράτος, ή θα κηρύξει «στάση πληρωμών», αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων, κατάσχεση τραπεζικών καταθέσεων. Και θα εξοντωθεί η ίδια μέσα στο χάος, στη φρίκη της βίας.
Πώς μπορεί να ξαναστηθεί από την αρχή κράτος στην Ελλάδα σήμερα; Μόνο αν η κυβέρνηση τολμήσει να αυτοκαταργηθεί ως κομματική ιδιοτέλεια, να παραιτηθεί από κάθε προσδοκία επανεκλογής. Μοιάζει πρόβλεψη, αλλά είναι μάλλον η βεβαιότερη των βεβαιοτήτων: Αν η σημερινή κυβέρνηση διακινδυνεύσει την επανίδρυση του κράτους αδιαφορώντας για την επανεκλογή της, και πετύχει την επανίδρυση, ο λαός θα την κρατάει στην εξουσία για τριάντα χρόνια. Η πρόβλεψη ίσχυε και για την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του βραχέος. Ο ίδιος αντιπαρήλθε τότε την πρόβλεψη. Σήμερα, αν τολμήσει να εμφανιστεί σε δημόσιο χώρο, οι πολίτες τον λοιδορούν, τον προπηλακίζουν. Είναι ένας ζωντανός νεκρός.
Στην πράξη απλό δεν είναι να επανιδρυθεί το κράτος. Αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Η γενική αρχή (η στόχευση της επανίδρυσης) μοιάζει σαφής: Να αντιστραφούν οι όροι λειτουργίας κάθε κρατικής υπηρεσίας, η οργάνωση της λειτουργίας να αποβλέπει στην εξυπηρέτηση αναγκών της κοινωνίας, όχι στην εξυπηρέτηση αναγκών (και επιθυμιών) της δημοσιοϋπαλληλίας και των κομμάτων.
Η λογική εξυπηρέτησης της κοινωνίας (όχι των κομμάτων και της πελατείας τους) οργανωτικά μπορεί να μεταφραστεί σε θεσμικό, διοικητικό σχήμα. Να πρωτεύει η παραγωγή έργου, η έμπρακτη (ποσοτικά μετρητή και ποιοτικά αξιολογούμενη) εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Το οργανωτικό σχήμα να προκύπτει από σαφή οριοθέτηση απαιτήσεων και αρμοδιοτήτων κάθε τομέα υπηρεσιών, με έλεγχο να μην συγχέονται οι αρμοδιότητες των ποικίλων τομέων. Να ιεραρχείται η διαβάθμιση ευθυνών σε κάθε άρθρωση του θεσμού, η ιεράρχηση να είναι λειτουργική, να εξασφαλίζει τη συνεχή αξιολόγηση ανταπόκρισης του προσωπικού στις ευθύνες του. Εξαρτάται από την πολιτική βούληση αν τα κριτήρια, τόσο της ιεράρχησης των ευθυνών όσο και του ελέγχου ανταπόκρισης στις ευθύνες, θα είναι ακομμάτιστα, υπηρεσιακά, η εφαρμογή τους απροκατάληπτη.
Υπάρχει τεχνογνωσία σήμερα που τη λογική άρθρωσης των λειτουργιών του κράτους την κάνει πράξη και θεσμούς. Η πολιτική βούληση είναι το ζητούμενο. Η χωρίς αναστολές κομματικής ιδιοτέλειας βούληση, η σθεναρά αποφασισμένη να διακινδυνεύσει. Για να εφαρμοστεί μια στοιχειώδης λογική λειτουργικής αποτελεσματικότητας του κράτους στη σημερινή Ελλάδα, πρέπει το κράτος που ξέρουμε να καταλυθεί και να ξαναστηθεί από την αρχή. Αυτή την ανατροπή ή θα την κάνει η υπάρχουσα κυβέρνηση του ολίγιστου τωρινού πρωθυπουργού μας ή θα την αναλάβει όποιο ανεξέλεγκτο φασιστικό γκρουπούσκουλο προλάβει να εκμεταλλευτεί το χάος μετά την κατάρρευση. ΄Η κάποια ξένη δύναμη που θα έχει επέμβει.
Μπορεί ένας Παπανδρέου, που έχει στο κύτταρό του, τρεις γενιές τώρα, τον λαϊκισμό, να τολμήσει ανατροπή του υπάρχοντος κράτους και επανίδρυσή του; Θα διανοηθεί να θυσιάσει τα προσφιλέστερα και πιο αδίστακτα γεννοβόλια της οικογένειας: τους συνδικαλιστές, να τους εκθρονίσει από αυθέντες και απόλυτους δεσπότες του κράτους; Θα δεχθούν ποτέ οι συνδικαλιστές επικυρίαρχοι έλεγχο ποιότητας και αξιοκρατία, προκειμένου να προκύψει κράτος παραγωγικό με διεθνή αξιοπιστία; Θα επιτρέψουν οι κατ’ εθισμόν, επί τριάντα έξι χρόνια, ασύδοτοι τύραννοι να αξιολογείται η ικανότητα, η εργατικότητα, η συνέπεια, να αμείβεται ο ευφυής και δημιουργικός, να απολύεται ή να μετατάσσεται ο ράθυμος, ο ανίκανος, ο φαύλος;
Επί έξι ολόκληρα χρόνια που κυβερνούσε τη χώρα ο Καραμανλής ο βραχύς, αυτή εδώ η περιθωριακή επιφυλλίδα κραύγαζε (άκομψα ίσως, αδέξια αλλά όχι κακόπιστα) ότι ο ηγέτης είναι δραματικά ανεπαρκής, η χώρα οδηγείται νομοτελειακά σε συμφορά. Και εισέπραττε η επιφυλλίδα οργή, δυσαρέσκεια, μομφές για «υπερβολή», «απαισιοδοξία», «εισαγγελική έπαρση». Δεν έχω τις ικανότητες ούτε του οξυδερκούς πολιτικού αναλυτή ούτε του χαρισματικού προφήτη. Εμαθα σαν δάσκαλος να ξεχωρίζω τους χαρακτήρες τους ασκημένους στην αυτοκριτική και έτοιμους να αναγνωρίσουν λάθη παλεύοντας για στόχους που τίμια τους πιστεύουν, από χαρακτήρες εγκλωβισμένους στη βολική αυτάρκεια, δίχως ουσιαστικούς προβληματισμούς, γι’ αυτό και ανίκανους να πιστέψουν σε στόχους, να παλέψουν για στόχους.
Ταπεινά φρονώ, λοιπόν, δηλαδή με όση μπορώ εναργέστερη αποδοχή της πιθανότητας να λαθεύω, ότι και ο σημερινός πρωθυπουργός, όσο και αν «τανύεται επ’ άκρων ονύχων» να φαντάζει πολύς, δεν έχει δυστυχώς ούτε τη στόφα ούτε την καλλιέργεια για να πετύχει την αυθυπέρβαση που χαρακτηρίζει τον ηγέτη και που την απαιτεί ο ασφυκτικός σήμερα πνιγμός της χώρας. Θα μπορούσε να είναι ένας υποφερτός έως μέτριος διαχειριστής κομματικού κράτους σε συνθήκες «ομαλότητας» (δηλαδή παραισθησιογόνων ψευδαισθήσεων). Αλλά για να αναχαιτίσει το επερχόμενο χάος, είναι κραυγαλέα ακατάλληλος.
Θεωρητικά, η μόνη λύση που απομένει, είναι μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Συνταγματικά δυσεπίτευκτη, και δίκοπο μαχαίρι το ποιος θα τη συγκροτήσει. Αλλά εναλλακτικό ενδεχόμενο, μάλλον το χάος.

H Κομισιόν θέλει οι ευρωπαίοι πολίτες να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν!!!

  • Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνιστά σημαντική αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με εσωτερικό έγγραφο της Επιτροπής που δημοσιεύεται στους Financial Times της Γερμανίας
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Επιτροπή θεωρεί ότι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης πρέπει να αυξηθούν κατά τρόπον ώστε ένας εργαζόμενος να μην περνά περισσότερο από το εν τρίτον της ενήλικης ζωής του στη σύνταξη.
Χωρίς τη μεταρρύθμιση των ορίων ηλικίας διαφαίνεται η προοπτική ενός επώδυνου συνδυασμού περιορισμού των συντάξεων και αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών.
Η μέση ηλικία συνταξιοδότησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σήμερα λίγο περισσότερο από τα 60 έτη, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Επιτροπής, δηλαδή σε ένα επίπεδο σαφώς κατώτερο από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, όπου η μέση ηλικία συνταξιοδότησης τοποθετείται σε 63,5 χρόνια για τους άνδρες και 62,3 για τις γυναίκες.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε δηλώσει τον Φεβρουάριο στη Μαδρίτη ότι θεωρεί αναγκαία μία γενική μεταρρύθμιση των συστημάτων συνταξιοδότησης στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής και στην υπογεννητικότητα.
«Παρακινούμε τις κυβερνήσεις να αναλάβουν δράση κατά υπεύθυνο τρόπο και στο πλαίσιο του κοινωνικού διαλόγου για να πραγματοποιήσουν μεταρρυθμίσεις στο ευρωπαϊκό σύστημα συνταξιοδότησης, το οποίο και επιθυμούμε να διαφυλάξουμε», είχε δηλώσει ο πρόεδρος της Επιτροπής.
Αργά αλλά σταθερά, μέρα με την ημέρα, πέφτει το προσωπείο και ξεσκεπάζεται το πραγματικό πρόσωπο της Ενωμένης Ευρώπης, που επιθυμεί να σκλαβώσει τους πολίτες της (και στην περίπτωση της Ελλάδας, να τους αλλάξει με εισαγόμενους πρόθυμους για όλα σκλάβους). Η κλοπή των κατακτήσεων των λαών, γίνεται ανερυθρύαστα και χωρίς να φαίνεται τίποτε στον ορίζοντα, ικανό να σταματήσει τους σύγχρονους τρομοκράτες που δυστυχώς βρίσκονται στις ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών. Πάνω από όλα το χρήμα (και φυσικά οι τραπεζίτες)!!! Παράδοξο που τείνει να γίνει αδιαμφισβήτητο γεγονός, το οποίο θα αλλάξει -κυριολεκτικά- το "τοπίο" στις οικονομίες και φυσικά στις κοινωνίες των ευρωπαίων πολιτών. Η περίπτωση της Ελλάδας αποτελεί, προφανώς, το "πείραμα εκτός εργαστηρίου" που θα αποδώσει χρησιμότατα συμπεράσματα στους επερχόμενους διαχειριστές της Νέας Τάξης... οι οποίοι δείχνουν πως επιθυμούν να έχουν πρόθυμους και πρόσφορους δούλους και όχι πολίτες...

Εγκατάσταση πυρηνικής ενέργειας στην Τουρκία

Του Δρ. Ιωάννη Παρίση

Η ανακοίνωση της συμφωνίας μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας για την κατασκευή σταθμού παραγωγής πυρηνικής ενέργειας είναι προφανές ότι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από ελληνικής πλευράς. Η υπογραφή του σχετικού συμβολαίου συνεργασίας ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολλαρίων για την κατασκευή του πρώτου εργαστασίου πυρηνικής ενέργειας στην Τουρκία, έγινε παρουσία των Προέδρων των δύο χωρών, από τους υπουργούς Ενέργειας. Απομένει η επικύρωση της συμφωνίας από τα κοινοβούλια των δύο χωρών. Ανακοινώθηκε μάλιστα ότι η εγκατάσταση θα πραγματοποιηθεί στο όρμο του Akkuyu, στη νότια τουρκική ακτή. Το γεγονός αυτό μας φέρνει στη μνήμη τις αντίστοιχες προσπάθειες του 2000, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Η συμφωνία αυτή έρχεται ως συνέχεια του πρωτοκόλλου συνεργασίας που υπεγράφη με την Νότια Κορέα στις 10 Μαρτίου 2010, για την κατασκευή εργαστασίου πυρηνικής ενέργειας στην περιοχή της Σινώπης, στοα βόρεια της χώρας. Η κορεάτικη εταιρία KEPCO που ανέλαβε το έργο, είχε μόλις κερδίσει ένα συμβόλαιο 20 δισεκατομμυρίων δολλαρίων (Δεκέμβριος 2009) για την κατασκευή τεσσάρων εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέχρι το 2020, γεγονός που καθιστά τη χώρα την έκτη μεγαλύτερη εξαγωγό πυρηνικής τεχνολογίας παγκοσμίως μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τον Καναδά και την Ιαπωνία.

Πέντε φορές στο παρελθόν, στην περίοδο 1960-2000, η Τουρκία προσπάθησε να θέσει τις βάσεις για την απόκτηση εγκαταστάσεων πυρηνικής ενέργειας. Η τελευταία προσπάθεια έγινε στην περίοδο 1997-2000. Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 1996, η τουρκική κρατική εταιρία ηλεκτρικής ενέργειας TEAS ζήτησε προσφορές ξένων εταιριών για την κατασκευή σταθμού πυρηνικής ενέργειας στον όρμο Akkuyu. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν τρεις κοινοπραξίες:

  1. Westinghouse (ΗΠΑ) και Mitsubishi Heavy Industries (Ιαπωνία), Raytheon (ΗΠΑ), Enka (Τουρκία)
  2. Atomic Energy of Canada Limited (AECL), στην οποία επίσης συμμετείχαν περίπου δέκα εταιρίες από διάφορες χώρες περιλαμβανομένων τριώ τουρκικών.
  3. Nuclear Power International (NPI), με τη συμμετοχή επίσης των εταιριών Siemens (Γερμανία), Framatone (Γαλλία) και πέντε τουρκικών – ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Τελικά, το 2000, το συμβόλαιο κέρδισε η καναδική κοινοπραξία AECL.Το Akkuyu βρίσκεται στη νότια μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, έναντι της Κύπρου. Σύμφωνα με επίσημες δημοσιεύσεις, το Akkuyu προσφέρει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ώστε να είναι κατάλληλο ως τόπος εγκατάστασης εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, όπως: δυνατότητες θαλασσίων μεταφορών, εγγύτητα σε κέντρα κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας (Άδανα, Κόνια, Αντάλεια και Μερσίνα), χαμηλή πληθυσμιακή πυκνότητα στην περιοχή. Τον Μάρτιο του 1998, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας απέρριψε ενστάσεις κατά της εγκατάστασης στο Akkuyu, αφήνοντας ανοικτό το έδαφος για συμβάσεις με ξένες εταιρίες.

Το θέμα προκάλεσε αντιδράσεις, ιδιαίτερα στον Καναδά, οι οποίες έφθασαν μέχρι το Κοινοβούλιο της χώρας. Στις αντιδράσεις πρωτοστάτησε το Nuclear Awareness Project (ΝΑΡ) που εδρεύει στο Οντάριο. Ο Διευθυντής Ερευνών του ΝΑΡ David H. Martin συνέταξε, τον Ιανουάριο 2000, εκατοντασέλιδη μελέτη, με τίτλο: “Nuclear Threat in the Eastern Mediterranean. The Case Against Turkey’s Akkuyu Nuclear Plant”, με την οποία παρουσίασε με επιστημονικά επιχειρήματα, τους λόγους για τους οποίους δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού.

Μεταξύ των επιχειρημάτων του, o David H. Martin αναφέρθηκε και στο ασταθές και μη δημοκρατικό καθεστώς της Τουρκίας, στην πολιτική αστάθεια (διαφθορά, στρατιωτικά κινήματα), στον μη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές συγκρούσεις με τους Κούρδους, στις εκκενώσεις και καταστροφές κουρδικών χωριών, στο οικονομικό ρίσκο λόγω της ευάλωτης οικονομίας της χώρας καθώς και στα σεισμογενή χαρακτηριστικά της περιοχής που είχε επιλεγεί.

Αντιδράσεις υπήρξαν και από τουρκικές οργανώσεις και από τον τοπικό πληθυσμό. Τελικά, στις 24 Ιουλίου 2000, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπουλέντ Ετσεβίτ, ακύρωσε την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού. Ωστόσο, οι σχεδιασμοί δεν εγκατελείφθησαν. Στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας έλαβαν χώρα μελέτες και διαπραγματεύσεις με ξένες κυβερνήσεις και εταιρίες, με κατάληξη την πρόσφατη συμφωνία με την Ρωσία και συγκεκριμένα της εταιρίας Atomstroyexport.

Προβληματισμός έχει διατυπωθεί και από τον επιστημονικό κόσμο στην Τουρκία, σχετικά με το ενδεχόμενο μιας πυρηνικής εγκατάστασης στη χώρα. Ενδιαφέρον έχει άρθρο του Οκτωβρίου 2009, με τίτλο: “The Case of Nuclear Energy in Turkey: From Chernobyl to Akkuyu Nuclear Power Plant”, του B. Akcay του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης (Department of Science Education, Hasan Ali Y cel Faculty of Education, Istanbul University, Istanbul, Turkey) που δημοσιεύθηκε στην τριμηνιαία έκδοση ENERGY SOURCES (Energy Sources, Part B: Economics, Planning, and Policy, Volume 4, Issue 4 October 2009 , pages 347-355). Στην περίληψη του άρθρου αναγράφεται:

“There is no question that Turkey has an urgent need for additional sources of electricity. It is presently obliged to import electric power from neighboring Georgia, Bulgaria, and Iran to make up for the electricity shortage. Natural gas, hydro, and coal-powered generators play an important role in achieving this goal. In addition, the Turkish government has planned a provision for nuclear power plants. The goal of this article is to enter into a debate over nuclear energy in Turkey concerning economics, safety, and the environment from two opposite points of view, which are the Turkish government and the environmental organizations.”

Ήδη, μετά την ρωσσοτουρκική συμφωνία το Akkuyu έχεται και πάλι στην επικαιρότητα, ως ο χώρος εεγκατάστασης της τουρκικής παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.

Παράξενη αλλαγή αρχηγού της ΜΙΤ

  • Μήπως το "μακρύ χέρι" του Ερντογάν προσπαθεί να κυριαρχήσει στα άδυτα των αδύτων του κόσμου των μυστικών πληροφοριών;
Του Hikmet Çiçek (Aydınlık/23.5.2010)
Ένας από τους πρώην αρχηγούς της ΜΙΤ, ο αντιστράτηγος Teoman Koman, το βράδυ της 9ης Ιουλίου 1992 παρέθεσε δείπνο στους δημοσιογράφους στα κεντρικά γραφεία της Υπηρεσίας, τα οποία βρίσκονται στην περιοχή Yenimahalle της Άγκυρας. Στο γεύμα αυτό είχα συμμετάσχει κι εγώ ως εκπρόσωπος Άγκυρας του περιοδικού 2000’e Doğru.
O Koman στο γεύμα εκείνο απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις. Απαντώντας σε μια εξ αυτών, ανέφερε ότι είχε αντιταχθεί στον τότε Π/Θ Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος στο όνομα της «πολιτικοποίησης», ήθελε να φέρει και στη ΜΙΤ το αμερικανικό πρότυπο «CIA-FBI». O Κoman χαρακτηριστικά ανέφερε: "Οι υπηρεσιακές δομές κάθε κράτους διαμορφώνονται σύμφωνα με τη δική του τάξη και τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Εάν κάποιος διχοτομεί μια συγκεκριμένη υπηρεσία, δεν πρέπει κι εμείς να πράξουμε το ίδιο. Διχοτομημένα πρότυπα παρουσιάζονται σε ομόσπονδα συστήματα. Όπως, για παράδειγμα, στις ΗΠΑ".
Με τον τρόπο αυτό επέστησε την προσοχή στη σκοπιμότητα, που υπήρχε πίσω από το πρότυπο Οζάλ. Έκτοτε πέρασαν 18 χρόνια. Με την προβολή του ονόματος του Hakan Fidan, ως νέου αρχηγού της ΜΙΤ, ήρθε και πάλι στο προσκήνιο η αναζήτηση ενός νέου προτύπου για την Τουρκική Μυστική Υπηρεσία.
Είναι γνωστό ότι και ο Fidan, ο οποίος αναμένεται μέχρι το τέλος του τρέχοντος μηνός να τοποθετηθεί στη θέση του Emre Taner (σ.σ.: διορισμός του ήδη πραγματοποιήθηκε) διάκειται ευμενώς στο πρότυπο αυτό. Ο Fidan το 2006 στη διδακτορική διατριβή του, στο πανεπιστήμιο Bilkent, με θέμα «Πληροφόρηση και Εξωτερική Πολιτική», είχε υποστηρίξει την «ανάγκη εκσυγχρονισμού της ΜΙΤ», φέροντας μάλιστα και ως παράδειγμα το πρότυπο της «CIA-FBI». Πλέον έχει μετατραπεί σε νόμο. Όποτε ένας εξωτερικός παράγοντας εισέρχεται στη ΜΙΤ, έρχονται αμέσως στο προσκήνιο και οι μαγικές λέξεις περί «πολιτικοποίησης», «εκσυγχρονισμού» και «νεωτερισμού».
Ο Fidan από ποιο πανεπιστήμιο έχει αποφοιτήσει;
Εδώ και μερικούς μήνες βλέπουμε στα ΜΜΕ ειδήσεις με διθυράμβους για τον Hakan Fidan. Όπως, ότι μεταξύ των ετών 1986-2001 ήταν υπαξιωματικός στις ΤΕΔ και, όταν μάλιστα τελείωσε τη θητεία του, αποχώρησε. Ή όπως, από το πανεπιστήμιο Maryland των ΗΠΑ έκανε μεταπτυχιακό «στις πολιτικές επιστήμες». Πώς το πήρε; Πήγε στις ΗΠΑ και σπούδασε σε κάποιο πανεπιστήμιο ή μήπως πέρασε και αυτός από «έξω», όπως ακριβώς έκανε και ο Fehmi Koru, ο οποίος υπήρξε «απόφοιτος του Ηarvard»;
Αυτό δεν είναι γνωστό, διότι δεν αναγράφεται πουθενά. Μετά την αποχώρησή του από το στρατό εργάστηκε στην τουρκική πρεσβεία της Αυστραλίας, ως «πολιτικός και οικονομικός σύμβουλος». Με την έλευση του ΑΚΡ στην εξουσία ένα αόρατο χέρι είπε στον Fıdan: «Προχώρα τέκνο μου»!
Το 2003 έγινε Πρόεδρος στο ΤΙΚΑ και στο πανεπιστήμιο Ahmet Yesevi μέλος της εφορίας του πανεπιστημίου. Πρόεδρος του ιδρύματος τότε ήταν ο Namık Kemal Zeybek. Για το εν λόγω πανεπιστήμιο υπήρξε μια έκθεση των μυστικών υπηρεσιών, η οποία είχε φθάσει και μέχρι τον Πρόεδρο Σεζέρ, ότι εντός του δημιουργείται μια οργανωτική δομή ελεγχόμενη από τον Φετουλλάχ Γκιουλέν (σ.σ.: επικεφαλής ισλαμικής σέκτας που ζει στις ΗΠΑ). Στην έκθεση αυτή αναφερόταν και το όνομα του Hakan Fidan. Ο Zeybek απομακρύνθηκε από τη θέση του, όμως η ομάδα του δεν διαλύθηκε. Το 2007 χρημάτισε βοηθός του υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ. Την περίοδο εκείνη είχε στενή συνεργασία με τον πρώτο σύμβουλο του Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου. Είχε εργασθεί και για την αντιπροσωπεία που μετέβη στην Ουάσινγκτον, υπό την ηγεσία του Π/Θ Ερντογάν, για τη Σύνοδο Πυρηνικής Ασφάλειας. Παραδίδει μαθήματα στα πανεπιστήμια Hacettepe και Bilkent. Είναι λάτρης της τέχνης και κινηματογραφόφιλος!
Όμως, την είδηση, η οποία δεν συνάδει με αυτό τον εκθαμβωτικό πίνακα, μας τον έδωσε η εφημερίδα Milliyet. Σε δημοσίευμα της εφημερίδας, ο Tolga Şardan ανέφερε ότι για το όνομα του Fidan υπάρχουν αντιρρήσεις τόσο μέσα από τη ΜΙΤ, όσο και από κάποιους άλλους φορείς, οι οποίοι εργάζονται σε στενή σχέση με τη ΜΙΤ. Μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι μέσα στην Υπηρεσία τηρούν αποστάσεις από αυτόν.
Τώρα το ερώτημά μας είναι το εξής: "Ο Hakan Fidan από ποιο πανεπιστήμιο της Τουρκίας έχει αποφοιτήσει"; Εμείς, πάντως, δεν μπορέσαμε να δώσουμε την απάντηση!
Πηγή

Εμείς μαθαίνουμε τουρκικά στους Πομάκους και οι Αυστραλοί μαθαίνουν ελληνικά!

  • Ζητούν να διδάσκεται η ελληνική στην Αυστραλία επειδή έχει πολλά μαθησιακά πλεονεκτήματα
- Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας ενισχύει τη μάθηση σε πολυάριθμους τομείς όπως τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Μηχανολογία, η Νομική, το Δράμα, λένε μέλη της κυβέρνησης της Βικτόρια.
- Δώδεκα μέλη της πολιτειακής Εργατικής κυβέρνησης της Βικτόριας (υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές και γερουσιαστές) στηρίζουν την περίληψη της ελληνικής γλώσσας στο Εθνικό Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσών.
Με επιστολή τους προς την αντιπρόεδρο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Αυστραλίας και υπουργό Παιδείας, Τζούλια Γκίλαρντ, οι υπογράφοντες την επιστολή εκφράζουν την πίστη τους, ότι η ελληνική γλώσσα είναι «γλώσσα εθνικής προτεραιότητας» και πρέπει να περιληφθεί στις γλώσσες, που θα διδάσκονται στα κρατικά σχολεία της χώρας.
Τα μέλη του πολιτειακού κοινοβουλίου υπενθυμίζουν στην υπουργό Παιδείας, ότι η ελληνική γλώσσα ομιλείται και διδάσκεται ευρύτατα σε ολόκληρη την Αυστραλία, σε κρατικά και εθνοτικά σχολεία.
«Η ελληνική γλώσσα έχει ιδιαίτερη ακαδημαϊκή σημασία. Η παγκόσμια σκέψη και ο δυτικός πολιτισμός έχουν επηρεαστεί άμεσα από τον ελληνικό πολιτισμό, γενικά, και την ελληνική γλώσσα, ειδικά», τονίζουν και προσθέτουν.
«Μεγάλο μέρος της αγγλικής γλώσσας και της διανόησης της Δύσης, έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική γλώσσα και σκέψη. Πολλά από τα κείμενα, που έχουν επηρεάσει, τη γλώσσα και τη σκέψη μας εγράφησαν στην ελληνική γλώσσα.
Πιστεύουμε, ότι η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας ενισχύει τη μάθηση σε πολυάριθμους τομείς της παιδείας, μεταξύ των οποίων τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Μηχανολογία, η Ιστορία, η Φιλοσοφία, η Νομική, το Δράμα, οι Τέχνες και η αγγλική γλώσσα.
Γι' αυτό πιστεύουμε ακράδαντα, ότι η ελληνική γλώσσα πρέπει να περιληφθεί ως γλώσσα εθνικής σημασίας στο Εθνικό Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσών που διαμορφώνει η Αυστραλιανή Επιτροπή Προγραμματισμού και Αξιολόγησης».
Και φυσικά, όλα τα συμπεράσματα των Αυστραλών για την παιδαγωγική ικανότητα της ελληνικής γλώσσας δεν είναι ούτε γνωστά, αλλά ούτε και αποδεκτά από τους πολιτικούς "ινστρούχτορες" του ανθελληνικού μένους, οι οποίοι εργάζονται ακόπως στο υπουργείο Παιδείας. Η κυρία Δραγώνα (με ανύπαρκτο ή μη αναγνωρισμένο πτυχίο σπουδών), κενή επιστημοσύνης, καθώς και η υπουργός Παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου (η οποία θρασύτατα εμπιστεύτηκε την παιδεία του παιδιού της σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο που χρησιμοποιεί την αγγλική ως γλώσσα μάθησης) τολμούν να βυσοδομούν κατά της γλώσσας που αποτελεί τον κορμό της σύγχρονης επιστήμης και κατά του πνεύματος που βρήκε διέξοδο μέσα από την ελληνική γλώσσα. Οι κυρίες αυτές, παραδίδουν τους έλληνες πομάκους (παρά τις εντονότατες έγγραφες διαμαρτυρίες των Πομάκων) στις "φροντίδες" της τουρκικής γλώσσας(!) και εκπαίδευσης(!!!), παραδίδοντας ουσιαστικά ένα μέρος του ελληνικού λαού στον τουρκισμό... Φυσικά, οι δύο αυτές κυρίες -αλλά και σύσσωμη σχεδόν η κυβέρνηση Παπανδρέου- αγνοούν πως τα τουρκικά δεν υφίσταντο ως γραπτή γλώσσα μέχρι το 1924 (χρησιμοποιούσαν την αραβική γραφή). Όμως η πολιτική των δύο κυριών αγνοεί ταυτοχρόνως και την σπουδαιότητα της παγκόσμιας αναγνώρισης της ελληνικής γλώσσας, η οποία προσφέρει αφειδώς την δυνατότητα έκφρασης, ικανοποιώντας το ρητό: "οι λέξεις γεννάνε σκέψεις" (και η ελληνική γλώσσα είναι η πλουσιότερη γλώσσα σε λέξεις)... εκτός και εάν επιθυμούν να σταματήσουν την παραγωγή σκέψεων από μερίδα ή και από το σύνολο των ελλήνων πολιτών...

Στις 15 Ιουνίου με 50 “υπουργούς” εγκαθίσταται η Κυβέρνηση του ΔΝΤ στην Ελλάδα

Όσοι έχουν δει τα περιβόητα Death Wish με τον Cherles Bronson θυμούνται τον τρόπο που δρούσαν οι βαρώνοι των κατασκευαστικών για να θησαυρίζουν:
Έβαζαν στο μάτι μια γειτονιά – φιλέτο, έριχναν μέσα τις συμμορίες, απαξιωνόταν η γειτονιά, έφευγαν οι κάτοικοι και ξεπουλούσαν όπως – όπως…
Και την αγόραζαν κοψοχρονιά οι βαρώνοι! Γιατί απλούστατα γνώριζαν την πραγματική της αξία.
Ως εκ θαύματος, η περιοχή “καθάριζε” και οι τελευταίοι εμφανίζονταν ως σωτήρες.
Δείτε τώρα πως το ΔΝΤ θα “καθαρίσει” τα υπουργεία, με χορηγούς επικοινωνίας τους ίδιους τους νταβατζήδες που τα απαξίωσαν. Εάν διαβάσετε την αναφορά για το που πήγαν τα λεφτά, θα δείτε 90 δις Ευρώ απ’ ευθείας στους νταβατζήδες, εις βάρος της δημόσιας διοίκησης.
Ήρθαν λοιπόν οι σωτήρες… Οι Τιτάνες!!

Σε υπερ-υπουργείο θα μετατραπεί το υπουργείο Οικονομικών με εισήγηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που περιλαμβάνεται σε απόρρητη έκθεση για την Ελλάδα. Τα στελέχη του ΔΝΤ που ασχολούνται με τη χώρα μας σε συνεργασία με τον υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, θα ξεκινήσουν τιτάνια, όπως χαρακτηρίζεται, προσπάθεια για να ελέγξουν τις δαπάνες και να μειώσουν το έλλειμμα.

Το «Εθνος της Κυριακής» πληροφορήθηκε ότι σε πρώτη φάση τρεις πολυμελείς ομάδες του Ταμείου αναμένεται να φτάσουν μέχρι τις 15 Ιουνίου στην Αθήνα στο πλαίσιο της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με το ΔΝΤ. Τα στελέχη του Ταμείου θα αναλάβουν τις υπηρεσίες που προβλέπει το συμβόλαιο το οποίο υπέγραψαν ο κ. Παπακωνσταντίνου και ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Γιώργος Προβόπουλος. Η συμφωνία δεν επιδέχεται καμία αλλαγή δήλωσε στο «Εθνος της Κυριακής» αξιωματούχος του Ταμείου, ο οποίος πρόσθεσε ότι «βρισκόμαστε στο στάδιο της εφαρμογής και της υλοποίησης, όχι των διαπραγματεύσεων για αλλαγές».

Σύμφωνα με πληροφορίες, στην Αθήνα θα φτάσει η ομάδα που διαπραγματεύθηκε τη…
συμφωνία, επικεφαλής της οποίας θα είναι ο Πολ Τόμσεν για να συγγράψει την «ενδιάμεση έκθεση». Ταυτόχρονα θα αφιχθούν τα στελέχη που προσφέρουν τεχνική βοήθεια και η ομάδα των αξιωματούχων που ασχολούνται με τις ελληνικές τράπεζες και το πρόγραμμα σταθερότητας. Είναι σημαντικό ότι στην απόρρητη έκθεση τονίζεται ότι στο ΔΝΤ δεν ανησυχούν για την κατάσταση του τραπεζικού τομέα. Προστίθεται ότι τα κονδύλια που έχουν εγκριθεί είναι υπεραρκετά και θα χρησιμοποιηθούν εφόσον χρειαστούν, ενώ αναφέρεται ότι το Ταμείο και η Ευρωπαϊκή Ενωση προτίθενται να στηρίξουν περαιτέρω τις ελληνικές τράπεζες στην περίπτωση που απαιτηθεί.

Ο αξιωματούχος εξέφρασε ικανοποίηση για το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση σε επικοινωνία με το Ταμείο διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ότι δεν επιχειρείται επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας σε κανέναν τομέα, συμπεριλαμβανομένου του ασφαλιστικού.

Το Ταμείο σχεδιάζει σε συνεργασία πάντα με τον κ. Παπακωνσταντίνου τριετή προϋπολογισμό με στόχο να υπάρξουν σταδιακά «δεσμευτικές πολιτικές». Συγκεκριμένα ο επικεφαλής του «Ελληνικού Προγράμματος» θα επιδιώξει να βελτιώσει τον τρόπο κατάρτισης του προϋπολογισμού και θα εισηγηθεί τρόπους μείωσης των δαπανών. Στην ομάδα του θα συμπεριλαμβάνονται.

Οι αρμοδιότητες

Στο Ταμείο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το υπερ-υπουργείο Οικονομικών πρέπει να ελέγχει τα πάντα. Σύμφωνα με αξιωματούχο «αποτελεί άμεση ανάγκη ο έλεγχος των δαπανών, ακόμα και της τοπικής αυτοδιοίκησης», ενώ τόνισε ότι «πρέπει να ελέγχει γενική και κεντρική κυβέρνηση».

Δύο ειδικοί θα ελέγχουν έσοδα και δαπάνες. Σύμφωνα με πληροφορίες του «ΕτΚ» η κυβέρνηση συμφώνησε ότι οι δύο τομείς θα υπαχθούν υπό τον πλήρη έλεγχο του ΔΝΤ.

Το στρατηγείο

Οσο αναφορά το στρατηγείο των ελεγκτών του ΔΝΤ στο τραπέζι έχουν τεθεί τρεις προτάσεις:

Να εγκατασταθούν στο υπουργείο Οικονομικών ή στην Κεντρική Τράπεζα, ενώ έχουν και την επιλογή να αναζητήσουν ανεξάρτητο χώρο.

Σε πρώτη φάση θα εγκατασταθούν στην Αθήνα 50 στελέχη του ΔΝΤ. Ο αριθμός θα αυ­ξάνεται σταδιακά όσο διαρκεί η εφαρμογή και η υλοποίηση του «Ελληνικού Προγράμματος».

Ο επικεφαλής

Ο επικεφαλής του «Ελληνικού Προγράμματος» θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες. Ανάμεσα στους πολλούς υποψηφίους ξεχωρίζει ο Μπομπ Τράα, ο οποίος γνωρίζει την ελληνική οικονομία και πραγματικότητα, ενώ διατηρεί εξαιρετική σχέση συνεργασίας με τον κ. Παπακωνσταντίνου. Αμέσως μετά την ανακοίνωση, ο επικεφαλής και τα στελέχη που θα επιλεγούν να τον ακολουθήσουν, θα εγκατασταθούν στην Αθήνα. «Θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε «πρωθυπουργεύων» εκ μέρους του Ταμείου», δήλωσε ενημερωμένη πηγή.

Για δαπάνες

Κίτρινη κάρτα σε 2 υπουργεία

Στο ΔΝΤ πιστεύουν ότι οι μεγαλύτερες ελληνικές πληγές είναι ο νοσοκομειακός και ο ασφαλιστικός τομέας. «Δεν ελέγχονται οι δαπάνες» (στους δύο αυτούς τομείς) δήλωσε ο αξιωματούχος και πρόσθεσε: «Αυτοί οι τομείς ανέβασαν στα ύψη το έλλειμμα».

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι σε κάθε ευκαιρία γίνεται έντονη κριτική για το υπουργείο Υγείας και το υπουργείο Εργασίας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

citypress-gr

http://olympia.gr/2010/05/30/στις-15-ιουνίου-με-50-υπουργούς-εγκαθίστα/

Η Ευρώπη, το ευρώ και οι ευρωπαίοι πολίτες

  • Για να μπορέσουμε καταλάβουμε τα προβλήματα της ενωμένης Ευρώπης πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τους παράγοντες εκείνους που δημιουργούν πολιτική και οικονομική σταθερότητα
Από την είσοδο του ευρώ και μετά δεν εκπόνησαν μια σαφή οικονομική πολιτική, η οικονομική ανάπτυξη των κρατών -μελλών προείλθε από εξωγενείς παράγοντες.
Το ευρώ κυρίως προσπάθησε να συγκρατήσει και όχι να απελευθερώσει τις δυνάμεις της κοινωνίας να δημιουργήσουν και να αναπτυχθούν.
Σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης δημιούργησε μικρά μονοπώλια (για παράδειγμα, διαχείριση αγροτικών πόρων, τουρισμός, κ.α) που έτυχαν ευνοϊκής μεταχείρισης και έτσι μπόρεσαν και εκμεταλλευτήκαν με το χειρότερο τρόπο τους πόρους και το κοινωνικό κεφάλαιο, έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι πολλοί πολιτικοί προσπάθησαν και αρκετοί έστησαν δικά τους περιφερειακά φέουδα.
σε αυτό το πλαίσιο λειτουργίας τα ασθενέστερα μέλη της ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα περιορίστηκαν στα απολύτως απαραίτητα. Δηλαδή με μια κουβέντα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η σημερινή κρίση έχει τις δομικές της ρίζες στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.
Σήμερα πολλά από τα ερωτήματα των πολιτών δεν μπορούν να απαντηθούν συνταγματικά, (για παράδειγμα, δεν ρωτήθηκε ο πολίτης για τις μεγάλες αυξήσεις στο ΦΠΑ, την βενζίνη κ.α που σε συνδυασμό με τη μείωση μισθών- κατανάλωσης μείωσαν κατά 40% περίπου τα έσοδα του κράτους).
Αυτό που γίνεται σήμερα είναι διαχείριση της κατάρρευσης η οποία κάποια στιγμή θα έρθει.
Το ευρώ δεν δημιουργήθηκε για να καλύψει ή για να εκφράσει ανάγκες της πραγματικής οικονομίας με όρους παραγωγής, εισοδημάτων και συναλλαγών. Δεν επινοήθηκε για να λειτουργήσει εντός της ευρωζώνης όπως λειτουργούσαν τα εθνικά νομίσματα, δηλαδή ως μέσα διευκόλυνσης των συναλλαγών και της εσωτερικής συσσώρευσης. Αντίθετα το ευρώ υπήρξε ευθύς εξαρχής μια επινόηση των τραπεζιτών για δική τους διευκόλυνση. Γι’ αυτό και με το ευρώ το νόμισμα έπαψε πια να είναι ένα μέσο, ένα εργαλείο της οικονομικής πολιτικής προς εξυπηρέτηση της οικονομίας, αλλά ακριβώς το ανάποδο. Δημιουργήθηκε ως αξία καθαυτή στην οποία η οικονομία όφειλε να υποταχτεί και μάλιστα υπακούωντας σε πολύ αυστηρούς και εντελώς ανελαστικούς νομισματικούς και δημοσιονομικούς κανόνες. Δεν όφειλε το νόμισμα να προσαρμοστεί στην οικονομία και μάλιστα στην πραγματική, αλλά η οικονομία όφειλε δια ροπάλου να προσαρμοστεί στο νόμισμα.
Έτσι κατασκευάστηκε ένα νόμισμα που για να είναι «ισχυρό» προϋποθέτει την σταθερότητα στις αγορές και στις οικονομίες που εκφράζει. Το ζητούμενο, δηλαδή, έγινε προαιπατούμενο. Ο λόγος που έγινε αυτό είναι απλός. Μας τον εξηγεί πολύ καλά ο Στέφαν Κολινιόν επικεφαλής της επιστημονικής επιτροπής του Centro Europa Ricerche (CER) της Ρώμης: «Μια νομισματική ένωση δεν είναι σύστημα σταθερών ισοτιμιών. Η ουσία της νομισματικής ζώνης συνίσταται στην απεριόριστη πρόσβαση από όλες τις εμπορικές τράπεζες στην ρευστότητα της κεντρικής τράπεζας από την ΕΚΤ. Το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα συλλέγει τις αποταμιεύσεις από παντού στη Ζώνη του Ευρώ και τις επενδύει οπουδήποτε βρίσκει κερδοφόρες ευκαιρίες.» (Eurointelligence, 22.04.2010) Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο η ρευστότητα, δηλαδή το χρήμα σε κυκλοφορία, συγκεντρώθηκε στις τράπεζες οδηγώντας σε ασφυξία την πραγματική οικονομία, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά έδωσε μια εκπληκτική ευκαιρία στους τραπεζίτες να κερδοσκοπήσουν ασύστολα γεμίζοντας κυριολεκτικά την αγορά με δάνεια και χρέη. Με το ευρώ οι τράπεζες κατόρθωσαν να μετατρέψουν τις ανάγκες χρηματοδότησης της οικονομίας, των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών και των κρατών σε τίτλους χρέους ώστε να κερδίζουν προσελκύοντας κάθε είδους επενδυτή κερδοσκόπο από τη διεθνή αγορά.
Επομένως, η δύναμη του ευρώ, αλλά και η συναλλαγματική τιμή του, εξαρτήθηκε άμεσα από τη δυνατότητά του να προσελκύει και να αποδίδει σημαντικά κέρδη στα αρπακτικά της αγοράς, αλλά και από τη δυνατότητα των τραπεζών να τροφοδοτούν διαρκώς την αγορά με νέους τίτλους, κυρίως με ομόλογα και παράγωγα χρέους.
Για να συνεχιστεί η χρηματοπιστωτική επέκταση, χρειαζόταν να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του κοινού νομίσματος, δηλαδή του ευρώ. Σταθερότητα του νομίσματος σήμαινε σταθερές αποδόσεις για τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών. Επειδή όμως η σταθερότητα δεν μπορούσε να επιτευχθεί με όρους πραγματικής οικονομίας, μιας και οικονομίες της ευρωζώνης ήταν τελείως διαφορετικές, άνισες και ανισσόροπες μεταξύ τους, επιλέχθηκε η επιβολή μιας εικονικής σταθερότητας με βάση τα κριτήρια του Μάαστριχτ. Ουσιαστικά οι οικονομίες, τα κράτη και οι λαοί διατάχθηκαν να κρατήσουν τη σταθερότητα του νομίσματος τηρώντας μια αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Μόνο που οι οικονομίες δεν λειτουργούν με διατάγματα, ούτε υπακούουν σε προσταγές.
Για να διατηρηθεί η εικονική σταθερότητα του ευρώ και συνεπώς οι μεγάλες αποδόσεις για τις επενδύσεις σε τίτλους του χρέους, έπρεπε όλη η εγγενής αστάθεια να απορροφηθεί από την πραγματική οικονομία και τα λαϊκά εισοδήματα. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να υποτιμηθεί το νόμισμα, έπρεπε συνεχώς να υποτιμάται η πραγματική οικονομία και κυρίως το «εργατικό κόστος». Ταυτόχρονα το άνοιγμα των αγορών και οι διαρκείς ιδιωτικοποιήσεις άνοιγαν διαρκώς νέες ευκαιρίες κερδοφόρας τοποθέτησης για τις τράπεζες και την κερδοσκοπία με τίτλους. Έτσι τη δεκαετία του ευρώ η παραγωγική βάση της ευρωζώνης αναπτύχθηκε ελάχιστα, ενώ οι εργαζόμενοι σε όλες τις χώρες του ευρώ έχασαν σημαντικά από το εισόδημα και τις απολαβές τους με όρους κοινωνικής ασφάλισης και πολιτικής. Οι εργαζόμενοι της ευρωζώνης βρέθηκαν σε πολύ χειρότερη κατάσταση με το ευρώ, απ’ ότι πριν. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που σήμερα σχεδόν κανένας λαός της ευρωζώνης δεν έχει θετική γνώμη για το ευρώ και την πορεία της χώρας του με αυτό.

Σάββατο 29 Μαΐου 2010

Ο ΟΜΠΑΜΑ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ

http://news.kozaninet.gr/wp-content/uploads/2009/03/obama.jpgΓράφει ο Αμύντας

Ο Αμερικανός πρόεδρος όλως αιφνιδίως, πριν καν συμπληρώσει το πρώτο έτος της θητείας του, έγινε κάτοχος ενός βραβείουΝόμπελ Ειρήνης και όσοι το άκουσαν και σκέπτονται, αναρωτήθηκαν τι σημαντικό πρόλαβε να κάνει, ώστε να αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης, βραβείο, που όλοι γνωρίζουμε ότι απονέμεται σε ανθρώπους, των οποίων οι δράση για την ειρήνη είναι έργο ζωής και δεν αποτελεί δείκτη λαϊκής προσδοκίας. Φαίνεται όμως ότι το πολύτιμο βραβείο υποβαθμίσθηκε σε εργαλείο προπαγάνδας και εξυπηρετεί έργα και προθέσεις που φέρουν αποτελέσματα αντίθετα με την Ειρήνη.

Ο δημοσιογράφος Thierry Meyssan και ο αναλυτής της NOW, Michael Chossudovsky, κατέδειξαν το παρασκήνιο της συνεργασίας του κυρίου Ομπάμα με τις μυστικές υπηρεσίες για την αποσταθεροποίηση της Κένυας, που έφθασε στα πρόθυρα του εμφυλίου, προς όφελος των συμφερόντων των πανίσχυρων φαρμακοβιομηχανιών.

Το 2006 η ευρωπαϊκή διοίκηση των αμερικανικών στρατευμάτων ζήτησε από τον, τότε, γερουσιαστή Ομπάμα, κενυατικής καταγωγής, να συμμετάσχει σε μια μυστική αποστολή κοινή επιχείρηση των CIA-NED-USAID-NSA στην Αφρική με σκοπό να υπερασπισθούν τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών και να απομακρύνουν την κινεζική επιρροή από την Κένυα και το Σουδάν*.

Ο Ομπάμα με την οικογένειά του φθάνει στο Ναϊρόμπι με αεροσκάφος ναυλωμένο από το Κογκρέσο.

Από πίσω ακολουθούσε κι ένα άλλο αεροπλάνο μισθωμένο από τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις με μία ομάδα ειδικών στον ψυχολογικό πόλεμο υπό την αρχηγία του αποστράτου στρατηγού J. Scott Gration.

Η Κένυα είχε μειώσει τους οικονομικούς, αποικιακού τύπου, δεσμούς της με τους Αγγλοσάξονες κι είχε συνάψει άλλους δικαιότερους με τους Κινέζους. Έτσι το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Κενυάτη πρόεδρο Kibaki και να επιβάλουν στην εξουσία τον αφοσιωμένο οπορτουνιστή Ralia Odinga.

Το NED, Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, δημιούργησε ένα Πορτοκαλί Κίνημα και σχεδίασε μια «χρωματιστή επανάσταση» για τις εκλογές του 2007.
(Αυτό το Επαναστατικό πορτοκαλί -που το φορούν κι οι κρατούμενοι του Γουαντάναμο- δεν φορέθηκε και στην «Πορτοκαλί επανάσταση» της Ουκρανίας πριν από μερικά χρόνια; Φαίνεται ότι έχει καταστεί το επίσημο χρωματικό ένδυμα όλων των «αυθόρμητων δημοκρατικών επαναστάσεων» και αποτελεί την σκηνοθετική υπογραφή των φιλανθρωπικών οργανώσεων (τύπου NED, CIA, NSA) που εξάγουν την ειρήνη και την δημοκρατία όπου χρειαστεί ανά τον πλανήτη..).

Ο γερουσιαστής Ομπάμα έγινε δεκτός με τιμές και η άφιξή του προβλήθηκε από τα κενυατικά ΜΜΕ όπως επίσης και η συνάντησή του με τον Odinga με τον οποίον μίλησε για μια «δημοκρατική επανάσταση». Όσο οι δύο άντρες έλεγαν αυτά τα δημοκρατικά, ο στρατηγός Gration έδωσε στον κύριο Odinga κι ένα εκατομμύριο δολάρια, τα οποία, ο τελευταίος τα επενέδυσε στην αποσταθεροποίηση της χώρας του, προκαλώντας την επίσημη διαμαρτυρία του Ναϊρόμπι προς την Ουάσιγκτον.

Τότε καταφθάνει και η κυρία Μαντλήν Ωλμπράιτ (η γνωστή γλυκιά κι αξιαγάπητη που ενορχήστρωσε την εισβολή στην Γιουγκοσλαβία), με την ιδιότητα της προέδρου του NDI, κλάδου του NED που εξειδικεύεται στα κόμματα της αριστεράς και στις παρδαλές επαναστάσεις, για να επιβλέψει την οργάνωση του «Πορτοκαλί κινήματος». Μετά ακολούθησε κι ο Τζων Μακέιν , με την ιδιότητα του προέδρου του IRI, άλλου κλάδου του NED, που… ειδικεύεται στη συνεννόηση.. με τα δεξιά κόμματα, ο οποίος ολοκληρώνει των συντονισμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

(Τους χειραγωγούν όλους και τους κατευθύνουν σαν μαριονέτες να δημιουργήσουν τις συνθήκες που θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ας το έχουμε υπ’ όψιν κι εμείς εδώ κι ας συγκρατούμαστε απέναντι στα ακραία και στα διχαστικά συνθήματα μερικών, γιατί τελικά με τις πράξεις τους μπορεί να εξυπηρετούν τους σκοπούς αυτών που βρίζουν και κατηγορούν..).

Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2007 μια δημοσκόπηση χρηματοδοτημένη από το USAID ανακοινώνει τη νίκη του Odinga, ενώ την ίδια την ημέρα της ψηφοφορίας ο Μακέιν δηλώνει ότι ο πρόεδρος Kibaki παραποίησε τα αποτελέσματα κι ότι στην πραγματικότητα κέρδισε η αντιπολίτευση!

Η NSA προκαλεί φυλετικές ταραχές όταν μαζί με ντόπιους υπαλλήλους της τηλεφωνίας στέλνει ανώνυμα sms στον πληθυσμό, στις μεν περιοχές που κατοικούσε η φυλή των Luo (από την οποία έρχεται ο Odinga) έγραφαν: «Αγαπητοί Κενυάτες, οι Kikuyu (όνομα της άλλης φυλής) έκλεψαν το μέλλον των παιδιών μας… Πρέπει να τους φερθούμε με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνουν…τη βία». Ταυτοχρόνως στις περιοχές των Kikuyu έγραφαν: «Δεν θα χυθεί το αίμα κανενός αθώου Kikuyu. Θα τους εξοντώσουμε μέχρι την καρδιά της πρωτεύουσας. Στο όνομα της δικαιοσύνης φτιάξτε μια λίστα με τους Luo που γνωρίζετε». (άκου στο όνομα της δικαιοσύνης φτιάξτε λίστα!)(Θυμάστε τι έγινε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του ’08; Με τον ίδιο τρόπο στάλθηκαν sms με μαζικές αποστολές σε όλους τους φοιτητές. Το περιεχόμενο των μηνυμάτων στην ουσία ήταν εντολές «αύριο φορέστε όλοι μαύρα», «έχουμε υποχρέωση να είμαστε όλοι εκεί», «καθήκον μας είναι να αντιδράσουμε». Ας έχουμε κι εμείς υπ’ όψιν μας ότι τέτοια δυνατότητα έχουν συγκεκριμένες εταιρείες με δυνατότητα πρόσβασης στα αρχεία των μελών της κινητής τηλεφωνίας, των «οικογενειακών πακέτων» και απομόνωσης των αριθμών των νεαρών μελών, αφού κάποιος πληρώσει το λογαριασμό…. Ποιος πλήρωσε;; Δεν μοιάζει πολύ με τα γεγονότα της Κένυας; γιατί δεν ερευνήθηκε από εισαγγελέα;;;)
Η χώρα μέσα σε μερικές ημέρες βυθίστηκε στο χάος και στις φυλετικές συγκρούσεις.

Από τις ταραχές που προκάλεσαν (αυτοί οι εξαγωγείς της δημοκρατίας και της ειρήνης) σκοτώθηκαν περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι, ενώ ξεσπιτώθηκαν 300.000 και χάθηκαν 500.000 θέσεις εργασίας!

Η κα Ωλμπράιτ επανέρχεται στο ρόλο της μεσολαβητού μεταξύ του προέδρου και της αντιπολιτεύσεως και βάζει στο παιχνίδι το «Κέντρο για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» του Όσλο, μια ΜΚΟ η οποία, υπό τη διεύθυνση του πρώην πρωθυπουργού της Νορβηγίας, Θόρνμπγιον Γιάγκλαντ, παρεμβαίνει σε διάφορες χώρες υπέρ των συμφερόντων της Ουάσιγκτον. Αυτός στέλνει δυο μεσολαβητές, των οποίων τα έξοδα καλύπτει εξ ολοκλήρου το NDI της Ωλμπράιτ.

Εκβιαζόμενος ο Πρόεδρος Kibaki δημιουργεί τη θέση του πρωθυπουργού και την εμπιστεύεται στον κύριο Odinga, ο οποίος μειώνει αμέσως τις συναλλαγές της Κένυα με την Κίνα!

Με το που κερδίζει τις προεδρικές εκλογές ο Ομπάμα, παίρνει το δωράκι του και ο κος Θόρνμπγιορν Γιάγκλαντ και εκλέγεται στη θέση του προέδρου επιτροπής των βραβείων Νόμπελ, και με τη σειρά του ανταποδίδει αμέσως την αβρότητα προτείνοντας τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο Ομπάμα, 12 ημέρες μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης! Το οποίο και του απενεμήθη ως υπέρτατο εργαλείο προπαγάνδας. Μετά απ’ αυτό, στις 29/9/09, ο κος Θόρνμπγιορν εξελέγη Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Από το άρθρο του Hellenic Nexus Νοεμβρίου ’09
πηγές
www.voltairenet.org M. Chossudovsky

www.conspiracyplanet.com

Σχόλια:

Φυσικά ο λαοπρόβλητος και πλέον νομπελούχος πλανητάρχης (με τέτοια προσφορά στην ειρήνη και στην παρδαλή δημοκρατία!), δεν εμβολίασε τις κορούλες του με το εμβόλιο κατά του Η1Ν1, αλλά φρόντισε να δώσει ασυλία στις φαρμακευτικές εταιρείες που το παρήγαγαν ώστε να μην μπορούν να κινηθούν εναντίον τους οι Αμερικανοί πολίτες που εμβολιάσθηκαν κι έπαθαν ζημιές ή οι οικογένειες αυτών που πέθαναν από τις επιπλοκές του «θαυματουργού» εμβολίου.
(πηγή Hellenic Nexus Οκτωβρίου ’09)

* Ο Πρόεδρος του Σουδάν είναι ο πρώτος εν ενεργεία πρόεδρος που διώκεται από το ποινικό δικαστήριο της Χάγης για «εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας»!! εγκλήματα κατά των Σουδανών μπορεί να διέπραξε ( και αξίζει να διωχθεί ποινικά και να τιμωρηθεί για αυτό από τους ίδιους τους Σουδανούς), αλλά αυτό το «κατά της Ανθρωπότητας» μυρίζει προπαγάνδα όσο και το Νόμπελ του Ομπάμα. Εκτός κι αν με τον όρο Ανθρωπότητα εννοούν τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες και με τον όρο έγκλημα εννοούν ότι με τις αποφάσεις του μειώθηκαν ή απειλήθηκαν με μείωση τα κέρδη τους.

http://olympia.gr/2010/05/29/ο-ομπαμα-το-νομπελ-ειρηνησ-και-οι-φαρμα/