ΔΕΙΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! Η ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΑ !

Ο Yuri Alexandrovich Bezmenov, γιός υψηλόβαθμου σοβιετικού αξιωματικού γεννήθηκε το 1939 στην Μόσχα. 

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Novosti Press και ως πράκτορας στην KGB (Κα Γκε Μπε) αλλά και στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Συμβούλιο τα χρόνια της Σοβιετικής Ενώσεως. Ειδικότητα του ήταν η προπαγάνδα.

Λόγω διαφωνίας του με το σοβιετικό καθεστώς, τον Φεβρουάριο του 1970 διέφυγε στη Δύση και μάλιστα από την Αθήνα όπου είχε έρθει ως τουρίστας. Μετά την παραχώρηση ασύλου από την πρεσβεία των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα αυτή, 

Σε συνέντευξη που έδωσε το 1985 όπως θα δείτε στο βίντεο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφωτιστική ανάλυση των  τεχνικών προπαγάνδας που εφάρμοζαν οι σοβιετικοί από την εποχή που υπηρετούσε. Τεχνικές που μέσα από την συνέντευξη, προκύπτει ως οφθαλμοφανές ότι έχουν εφαρμοστεί κατά γράμμα και για την πολύχρονη προετοιμασία της δικής μας κρίσης. 

Σκοπός των σοβιετικών κατά τον πράκτορα, ήταν η οικονομική αποσταθεροποίηση της χώρας (ΗΠΑ) και όπως βγαίνει από συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση, προφανώς μέσα από τα ίδια σκοτεινά και υπερεθνικά κέντρα αθέατης εξουσίας που την εφήρμοσαν και στην περίπτωση της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Μερικά χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης, αναφορικά με την τεχνική αυτή του ψυχολογικού πολέμου μέσω χειρισμού των συνειδήσεων, που οι σοβιετικοί έχουν ονομάσει προπαγάνδα :

·         Η κύρια δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών καλύπτει μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία την οποία ονομάζουν ιδεολογική υπονόμευση.

·         Βασικός στόχος της είναι ο ‘εχθρικός’ πληθυσμός να αλλάξει την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε κανείς να μην μπορεί να βγάλει λογικά συμπεράσματαγια να προστατεύσει τον εαυτό του, τους δικούς του και την χώρα του

·         Πρόκειται για μια πολύ αργή διαδικασία πλύσης εγκεφάλου την οποία χωρίζουν σε 4 στάδια :

Το 1^ο  από αυτά λέγεται ‘υπονόμευση του ηθικού’ και διαρκεί 15 με 20 χρόνια !  Αυτό θεωρήθηκετο ελάχιστο απαιτούμενο διάστημα για να εκπαιδευθεί μια τουλάχιστον γενιά μαθητών ώστε να στραφεί εναντίον της επικρατούσας τοπικής νοοτροπίας και ιδεολογίας.

Μετά την εν λόγω υπονόμευση, το άτομο δεν επηρεάζεται πλέον από την επαφή με γεγονότα που αφορούν πραγματικές
καταστάσεις. Καθίσταται ανίκανο να διακρίνει την πραγματική πληροφορία, έστω και μετά από καταιγισμό αυθεντικών
αποδείξεων και ντοκουμέντων, σε φωτογραφίες ή βίντεο.

Το 2^ο στάδιο λέγεται ‘Αποσταθεροποίηση’ και διαρκεί 2 με 5 χρόνια. Εδώ ο στόχος είναι ηΟικονομία, οι Διεθνείς Σχέσεις και τα Αμυντικά Συστήματα. Στο στάδιο αυτό, η  αποσταθεροποίηση επέρχεται μέσα από την επιρροή και την επίδραση των
Μαρξιστικών – Λενινιστικών θεωριών της τότε ΕΣΣΔ (εν προκειμένω αναφέρεται στις ΗΠΑ ως στόχο !)
Το 3^ο στάδιο είναι η Κρίση η οποία επέρχεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. (αναφέρεται στις ΗΠΑ του 1985 όπου η κρίση επήλθε μέσα σε 6 μόλις εβδομάδες) !

Το 4^ο στάδιο λέγεται ‘Εξομάλυνση’ με απροσδιόριστη διάρκεια, όπου επιβάλλονται δυσβάστακτα και καταδυναστευτικά μέτρα με σκοπό την δήθεν επαναφορά στο κανονικό επίπεδο ποιότητας ζωής, αλλά με πραγματικό στόχο την απόλυτη οικονομική υποδούλωση.

Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι η συνέντευξη αυτή, αν και δίδεται πριν από 25 ολόκληρα χρόνια, μοιάζει να αναφέρεται σε καταστάσεις πολύ πρόσφατες για μας τους Έλληνες και οπωσδήποτε πανομοιότυπες με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας.

Επίσης ενδιαφέρον έχει στο τέλος της συνέντευξης, όπου ο πρώην πράκτορας επισημαίνει πως όλοι αυτοί οι φορείς των αριστερών ιδεολογιών στις ΗΠΑ, των ανθρωπιστικών ιδεών του πανεπιστημιακού κατεστημένου και οι ‘προστάτες’ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μια τέτοια διαδικασία, καθίστανται ακούσια όργανα της υπονόμευσης που αναφέρεται στο 1^ο στάδιο, (έπαιξαν άθελα τους δηλαδή το παιχνίδι των σοβιετικών), με μοναδικό σκοπό από πλευράς του ‘επιτιθεμένου’ την αποσταθεροποίηση του κράτους των ΗΠΑ.

Αν και ο επηρεασμός ενός αποσκιρτήσαντος κατασκόπου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος -με ότι αυτό συνεπάγεται-, μοναδική για μας σημασία έχει η επαλήθευση των λεγομένων του σε κάθε σημείο, σε σχέση με τα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα.
Εκτός των ποικίλων άλλων παραλληλισμών με την δική μας Κρίση, οι ομοιότητες με την ασύμμετρη ‘ανθρωπιστική’ υστερία υπέρ των λαθρομεταναστών είναι κάτι παραπάνω από προφανείς.

Κ.Σ.

Το έλαβα με email από τον Κ.Σ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑ:
Στο κείμενο, προσέξτε το σημείο που λέει ότι ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΜΠΟΤΑ τους πατήσει ξυπνάνε και αυτό είναι το δυστυχές; Για ξαναδείτε το. ...

http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/10/blog-post_8239.html

Ρωσία: Σύλληψη Ρουμάνου διπλωμάτη για κατασκοπεία

Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες (FSB, πρώην KGB), συνέλαβαν τον πρώτο γραμματέα της πρεσβείας της Ρουμανίας στη Μόσχα με την κατηγορία ότι επιχείρησε να αποκτήσει πρόσβαση σε στρατιωτικά μυστικά.
Ένας εκπρόσωπος της FSB υποστήριξε ότι ο Ρουμάνος διπλωμάτης πιάστηκε «επ' αυτοφώρω» να προσπαθεί να αποκτήσει στρατιωτικά έγγραφα.
Σύμφωνα με τη ρωσική υπηρεσία, πρόκειται για τον Γκαμπριέλ Γκρέκου, τον πρώτο γραμματέα της ρουμανικής πρεσβείας.
Μέχρι στιγμής το Βουκουρέστι δεν έχει κάνει κανένα σχόλιο για την υπόθεση αυτή.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/08/blog-post_4466.html

Η Ρωσία υιοθετεί ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο

Το ρωσικό κοινοβούλιο θα μπορούσε να υιοθετήσει ήδη από την Παρασκευή ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που διευρύνει τις αρμοδιότητες της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB, που προέκυψε από την πρώην KGB), δήλωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ο πρόεδρος της επιτροπής για την ασφάλεια της Δούμας (Κάτω Βουλή) Βλαντιμίρ Βασίλιεφ.

"Ελπίζουμε ότι ο νόμος θα εγκριθεί την Παρασκευή από τη Δούμα," είπε. Αυτό το κείμενο, το οποίο πρέπει να τεθεί σε ψηφοφορία σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, έχει ήδη επικυρωθεί μια πρώτη φορά από τους ρώσους βουλευτές στις 11 Ιουνίου

Το σχέδιο αυτό που εισήγαγε η ρωσική κυβέρνηση θα επιτρέψει στην FSB να εκδίδει "προειδοποιήσεις" και να κλητεύει κάθε άτομο ύποπτο για "τη δημιουργία συνθηκών" ευνοϊκών για την διάπραξη ενός εγκλήματος, μια ασαφής διατύπωση που ανησυχεί τους επικριτές αυτού του νομοσχεδίου.

Εξάλλου, κάθε άτομο που θα παρεμποδίζει το έργο ενός πράκτορα της FSB μπορεί να διωχθεί ποινικά και να καταδικαστεί σε βαριά πρόστιμα ή φυλάκιση έως και 15 ημερών.

Το εν λόγω νομοσχέδιο έχει επικριθεί δριμύτατα από τη ρωσική αντιπολίτευση και τους υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι φοβούνται την επιστροφή στις αυθαίρετες κρατήσεις που πραγματοποιούνταν από την KGB στη σοβιετική εποχή.

"Δεν έχουμε καμία ανάγκη από αυτό το νομοσχέδιο για την διεύρυνση του έργου της FSB. Δεν είναι καλά μελετημένο", δήλωσε ο διευθυντής της ΜΚΟ Human Rights Watch στη Μόσχα.
"Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν ήδη ευρείες αρμοδιότητες", τονίζει σε κείμενο του που δημοσιεύεται από την ρωσική εφημερίδα Izvestia.
athina984.gr

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/07/blog-post_8012.html

BANCO BATICANO:TA ΜΕΓΑΛΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ "ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ" ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Πίσω από την αναμφισβήτητα σεβάσμια φυσιογνωμία του γηραιού Ποντίφικα, όπως την είδαμε πριν από λίγο καιρό στην Αθήνα, κρύβονται αιώνες ιστορικά αποδεδειγμένου σκοταδισμού, καταπίεσης και εγκλημάτων εις βάρος αλλόθρησκων λαών. Η απαρίθμησή τους θα απαιτούσε τεράστια έκταση - δεν θα την επιχειρήσουμε λοιπόν. Εξάλλου δεν είναι το θέμα μας αυτό. Άντ'; αυτού θα επιχειρήσουμε μια γρήγορη κατάδυση σε μερικές από τις πιο σκοτεινές σελίδες της οικονομικής ιστορίας του σύγχρονου Βατικανού και του γιγάντιου τραπεζικού μηχανισμού του πίσω από το προκάλυμμα της Αγίας έδρας και της ανά τη Γη φιλανθρωπίας θησαυρίζει, μη έχοντας να ζηλέψει τίποτε από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές αυτού του μάταιου κόσμου.

Ανάμεσα στο πλήθος των καταγγελιών που έχουν κατά καιρούς δει το φως της δημοσιότητας εις βάρος της Τράπεζας του Βατικανού, όπως είναι το «παρατσούκλι» του IOR (IstitutoperleOperedeReligioni- Ινστιτούτο Θρησκευτικών εργασιών), επίσημου τραπεζικού βραχίονα της Αγίας Έδρας, επιλέξαμε μόνο τρεις :

1.την εμπλοκή του στο Β'; Παγκόσμιο Πόλεμο με τη διασπάθιση του πλούτου των εβραίων, τσιγγάνων και ορθοδόξων (κυρίως Σέρβων και Ουκρανών) και τη χρησιμοποίηση μέρους του για την απόδραση εκατοντάδων αξιωματικών των ναζιστών στη Λατινική Αμερική - καταγγελία η οποία επανήλθε αυτόν τον καιρό στην επικαιρότητα μετά τη νέα αγωγή που κατέθεσαν Σέρβοι επιζώντες στις ΗΠΑ.

2.Τη συμμετοχή του στη δημιουργία της μασονικής στοάς P2 στην Ιταλία τη δεκαετία του ';70 και τη στήριξη αντικομουνιστικών δραστηριοτήτων σε όλο τον κόσμο - τα στοιχεία αποκαλύφθηκαν το 1982 με το τρομερό σκάνδαλο της «θυγατρικής» της BancoAmbrosiano, που απετέλεσε και το μεγαλύτερο στη μακραίωνη ιστορία του Βατικανού και από πολλές απόψεις παραμένει ως σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικο - οικονομικά αστυνομικά μυστήρια του αιώνα μας

3.Το σκάνδαλο της διασπάθισης των τεραστίων εσόδων της οργάνωσης της ( αγίας μετά το θάνατό της ) Μητέρας Τερέζας, τα οποία μπορεί να μην έφθασαν ποτέ στους φτωχούς αλλά σίγουρα «ζεσταίνουν» τα θησαυροφυλάκια της BancoVaticano .... Ας πάμε όπως λίγο πίσω:

Όταν αναφέρονται στο Βατικανό οι περισσότεροι άνθρωποι σκέπτονται αυτομάτως ένα θρησκευτικό οργανισμό - τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία -, αγνοώντας ότι το Βατικανό εν είναι παρά η τελευταία «μετεμψύχωση» του παπικού κράτους που ήδη από τον 6ο μ.Χ. αιώνα υπήρξε defacto πολιτικός κυρίαρχος της Ρώμης και των γύρω περιοχών, για να φθάσει τον 16ο αιώνα να ελέγχει ολόκληρη την κεντρική Ιταλία. Το καθεστώς αυτό άλλαξε το 1870 με την ενοποίηση της Ιταλίας υπό τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β';, οπότε το Βατικανό περιορίστηκε στις σημερινές διαστάσεις του ρωμαϊκού «κράτους εν κράτη». Πενήντα χρόνια αργότερα ο Μπενίτο Μουσολίνι υπέγραψε όμως την περίφημη Συνθήκη (ή Κονκορδάτο) του Λατερανού που αναγνώρισε την κυριαρχία του Βατικανού και του παρέσχε τεράστια οικονομική αποζημίωση για τις εκτάσεις του οι οποίες είχαν κατασχεθεί (σε σημερινά χρήματα περίπου 100 εκατ. Δολάρια) ενώ παραχωρήθηκε πλήρης φοροαπαλλαγή σε όλες τις επενδύσεις του εντός Ιταλίας. Λίγα χρόνια αργότερα, ο τότε (φανατικός αντισημίτης ) πάπας Πίος ΙΑ'; που πρόσφατα παραλίγο να αγιοποιηθεί ! υπέγραψε αντίστοιχο κονκορδάτο με την ναζιστική Γερμανία, με το οποίο άρχισε και η επίσημη συνεργασία Βερολίνου - Βατικανού. Μεταξύ άλλων περιελάμβανε και τον περίφημο Kirchensteur, ένα πρόσθετο φόρο εισοδήματος προς όφελος της εκκλησίας, που μόνο το 1943 απέφερε στην Τράπεζα του Βατικανού περίπου 100 εκατ. Δολάρια

Την ίδια περίοδο το Βατικανό αποδεδειγμένα «ξεπλένει» το χρυσό και τοποθετεί σε ελβετικές και αμερικανικές (κυρίως) τράπεζες των εβραίων (αλλά και των ορθοδόξων, τουλάχιστον σύμφωνα με την επιχειρηματολογία κατήγορών του ) που μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κροατίας, συγκεντρώνοντας δισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με την αγωγή (στηριγμένη σε επίσημα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) που κατέθεσαν το 1999 δύο επιζώντες Σέρβοι και η οποία συζητήθηκε για πρώτη φορά πριν από μερικές εβδομάδες, το Βατικανό έχει «ξεπλύνει» ως και 2 δις. Δολάρια μόνο από τα λάφυρα του στρατοπέδου Γιανόσεβατς. Όσο για τον χρυσό των εβραίων, είναι γνωστό ότι η υπόθεση έληξε πριν από 2 χρόνια με την καταβολή τεράστιων αποζημιώσεων από ελβετικές, γερμανικές και αμερικανικές τράπεζες, υπό τον όρο της πλήρους συγκάλυψης του ρόλου του Βατικανού, το οποίο ουσιαστικά προστατεύθηκε από όλους τους εμπλεκόμενους ...;εξίσου αποδεδειγμένο είναι ότι μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων χρησιμοποιήθηκε για την φυγή εκατοντάδων ναζιστών εγκληματιών πολέμου προς την Λατινική Αμερική μέσω της λεγόμενης «γραμμής των ποντικιών». Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο «χασάπης της Λυών» Κλάους Μπάρμπι, ο οποίος έφθασε στο Μπουένος Άιρες ντυμένος φραγκισκανός μοναχός, όπως και ο περιβόητος δρ Μέγκελε ...;

Η «τράπεζα» του Αλ Καπόνε.

Ας επιστρέψουμε όμως στην IOR. Ιδρύθηκε το 1942 ακριβώς για την διαχείρηση αυτών των «βρώμικων» χρημάτων, αλλά αποτελεί στην ουσία διάδοχο της πρώτης επίσημης παπικής τράπεζας, της Διοίκησης Θρησκευτικών Εργασιών, που είχε ιδρυθεί το 1887. Ο πρώτος πρόεδρος της IOΡ είναι μια οικονομική ιδιοφυΐα ονόματι Μπερναντίνο Νογκάρα, ο άνθρωπος που πραγματικά έβαλε το Βατικανό στον κόσμο των «bigbussines". Για να αποδεχθεί το πόστο που του πρόσφερε ο Πίος, ο Νογκάρα απαίτησε να επιτραπούν στην τράπεζα η χορήγηση δανείων με ανατγωνιστικά επιτόκια - κάτι που ως τότε απαγορεύονταν στο Βατικανό - και η πλήρης επενδυτική αυτονομία. Μόλις του δόθηκε, ο Νογκάρα ανέπτυξε επενδυτικούς δεσμούς με τους μεγαλύτερους τραπεζικούς οργανισμούς της εποχής - της MorganGuaranty, CreditSuisse, ChaseManhattan και ContinentallIllinois, την αγαπημένη τράπεζα του Αλ Καπόνε ...;. Σύντομα το Βατικανό άρχισε να επενδύει στο εξωτερικό, αποκτώντας μεγάλα μερίδια σε επιχειρήσεις χαλυβουργίας, ασφαλιστικές και αγροτικές, αλλά και μερίδιο 15% στον κατασκευαστικό γίγαντα immobiliare. Ταυτόχρονα, μέσω της ChaseManhattan, αποκτά μετοχικά μερίδια σε αμερικανικά επιχειρηματικά μεγαθήρια όπως οι GeneralMotors, GulfOil, BethlehemSteel, TWA, IBM κ.α.

Το μουσολινικό αφορολόγητο και η δοσολογία του Μόρο .

Το 1962, 4 χρόνια μετά το θάνατο του Νογκάρα, η τότε Ιταλική κυβέρνηση θορυβείται από την έκταση των δραστηριοτήτων της IORκαι επιχειρεί να άρει το μουσολινικό αφορολόγητο αλλά αναγκάζεται να υποχωρήσει όταν το Βατικανό απειλεί να μεταφέρει όλες του τις οικονομικές δραστηριότητες εκτός Ιταλικού εδάφους ...;.Πολλά χρόνια αργότερα ο Αλντο Μόρο επιχειρεί να επαναφέρει το θέμα, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς να «περάσει» σχετικό νομοσχέδιο και λίγο αργότερα δολοφονείται από τις ερυθρές Ταξιαρχίες ...;

Επένδυση στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 50 η ουσιαστική διαχείρηση της IOR έχει περάσει στα χέρια μιας ομάδας οικονομικών εγκεφάλων που ονομάζονται "uominidicofidenza" (άνθρωποι εμπιστοσύνης) και δεν είναι απαραιτήτως καθολικοί ...;Το 1969 καλείται σε αυτή την ομάδα ο διαβόητος σικελός μαφιόζος Μάικλ Σιντόνα, στενός φίλος από το 1960 του πάπα Παύλου Στ'; και άνθρωπος εμπιστοσύνης της οικογένειας Γκαμπίνο, της μεγαλύτερης μαφιόζικης φαμίλιας στις ΗΠΑ, η οποία τον έχει τοποθετήσει και στην ιεραρχία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Μαζί με τον τραπεζίτη και στέλεχος της IOR πρίγκιπα Μάσιμο Σπάντα, χρησιμοποιώντας (και ξεπλένοντας) χρήματα τόσο της IOR όσο και της αμερικανικής μαφίας. Ο Σιντόνα αρχίζει αμέσως μαζικές εξαγορές εκτός Ιταλίας, με ιδιαίτερη έμφαση στιος τράπεζες. Η ιταλική κοινή γνώμη είναι ανάστατη, αφού βλέπουν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες για επενδύσεις του Βατικανού σε πολεμικές βιομηχανίες (εν μέσω του πολέμου του Βιετνάμ) ...ακόμη και σε φαρμακευτική εταιρία που παρασκευάζει αντισυλληπτικά χάπια !. Ο Σιντόνα «βλέπει τα σκούρα» και αρχίζει να συνεργάζεται με έναν άλλον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας τον Αμερικανό - επίσκοπο τότε Πολ Μαρσίνκους, ο οποίος το 1971 αναλαμβάνει και επίσημα την ηγεσία της IOR. Μαζί οι 2 άνδρες μετατρέπουν την BancoVaticana σε παγκόσμια οικονομική αυτοκρατορία, μέσω τραπεζών σε όλο τον κόσμο (Ευρώπη, Νότια Αμρική, Καραϊβική και φυσικά ΗΠΑ).

Ο Αλμπίνο Λουτσιάνι, ο Λεχ Βαλέσα και ο Κάρολος Βοϊτίλα.

Τα πάντα πηγαίνουν καλά ως το 1978 οπότε ανακηρύσσεται πάπας ο Αλμπίνο Λουτσιάνι, κατά κόσμον Ιωάννης Παύλος Α', ο οποίος εξοργίζεται με την έκταση που έχουν λάβει τα πράγματα, εν μέσω τρομερών φημών για εμπλοκή σε εμπόριο όπλων, ναρκωτικών κ.α., και επιχειρεί να ελέγξει τα οικονομικά της IOR. 33 ημέρες μετά την ενθρόνισή του ο αυστηρός πάπας πεθαίνει στο κρεβάτι του από καρδιακή προσβολή (σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν που ωστόσο έχει αμφισβητηθεί η ακρίβειά του) και τη θέση του παίρνει ο σημερινός πάπας Κάρολος Βοϊτίλα, πολωνικής καταγωγής. Ο νέος ποντίφικας αποφεύγει τα «λάθη» του μακαρίτη προκατόχου του και σιωπά για τα πεπραγμένα της IOR. Σε αντάλλαγμα περισσότερα από 1000 εκατ. Δολάρια της IOR οδεύουν προς το πολωνικό συνδικάτο «αλληλεγγύη» του Λέχ Βαλέσα,αιχμή του δόρατος κατα της δικτατορίας Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία. Αυτή τη χρηματοδότηση πολλοί την έχουν συσχετίσει και με την απόπειρα δολοφονίας (ενορχηστρωμένη κατά πολλούς) από την KGB μέσω των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών ) του Ιωάννη Παύλου Β'το 1981

Η παγκόσμια αυτοκρατορία της τράπεζας του Βατικανού εξαπλώνεται από την ευρώπη και τις ΗΠΑ ως τη Νότια Αμερική. Οι καταγγελίες και οι φήμες ομιλούν για την ανάμειξή της σε εμπόριο όπλων, ναρκωτικών και σε ξέπλυμα χρήματος. Και από τα δισεκατομμύρια του ταμείου της Μητέρας Τερέζας, λένε, δεν έφθασε ούτε δραχμή στην Αφρική

Η μασονική στοά P2. Κάπου εδώ πρέπει να γνωρίσουμε ακόμη 2 πρωταγωνιστές της υπόθεσης και φίλους του Σιντόνα :ο πρώτος είναι ο Ρομπέρτο Κάλβι, στέλεχος της «βρωμοδουλειάς» της IOR- ιδίως όσον αφορά το ξέπλυμα χρήματος εντός Ιταλίας. Από το 1974 όμως με την παγκόσμια ύφεση, το πράγμα αλλάζει : η οικονομική αυτοκρατορία του Σιντόνα, στημένη γύρω από την Αμερικανική τράπεζα FranklinNational καταρρέει, τα χρήματα που του είχε εμπιστευθεί η IOR (πάνω από 250 εκατ. Δολάρια) εξαφανίζονατι και «ο άνθρωπος εμπιστοσύνης» στρέφεται στο Κάλβι και στον Abrosiano που όμως αρνούνται να τον «σώσουν». Ο Σιντόνα αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Ιταλία όπου καταδικάζεται το 1976 για 23 οικονομικά αδικήματα, συλλαμβάνεται δύο χρόνια αργότερα στις ΗΠΑ, ελευθερώνεται με εγγύηση και ...εξαφανίζεται από προσώπου Γης.

Μαύρη τρύπα 1,2 δις. Δολαρίων.

Και ο Κάλβι όμως πληρώνει ακριβά την αχαριστία του. Το 1981, και ενώ ο ιταλικός Τύπος αρχίζει σιγά σιγά να αποκαλύπτει το ρόλο της Ρ2, η τράπεζα του αποκαλύπτει μια «μαύρη τρύπα» 1,2 δις. Δολαρίων. Εν μέσω αποκαλύψεων για δεκάδες εταιρίες «φαντάσματα» της Ambrosianoστον Παναμά και στη Λατινική Αμερική, η IOR αναγκάζεται να εκτεθεί, παραδεχόμενη την εμπλοκή της στην υπόθεση και εγγυώμενη όλα τα χρέη τους που αγγίουν πλέον το 1 δις. Δολάρια. Αρχίζει επίσημη κοινοβουλευτική έρευνα με τη συμμετοχή της κεντρικής τράπεζας, ένα μέλος του διοικιτικού συμβουλίου της Ambrosiano δολοφονείται στον δρόμο και ο Κάλβι αρχίζει να «σπάει». «Πίσω από τα δάνεια στον Παναμά βρίσκεται το Βατικανό - ο Πάπας» λέει στον Τύπο, ενώ αποκαλύπτει σε συνεργάτες του ότι η ισπανική υπερκαθολική οργάνωση «OpusDei», με στενότατους δεσμούς με το σημερινό Πάπα - ετοιμάζεται να καλύψει τη «μαύρη τρύπα». Λίγες μέρες αργότερα βρίσκεται κρεμασμένος από την γέφυρα Βλαψκφριαρ («μαύρος μοναχός» ...) του Λονδίνου. Παρά την εκταφή του το 1998, η επίσημη εκδοχή κάνει λόγο γι αυτοκτονία.

Πώς αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο.

Είναι το τέλος ...Ο Μαρσίνκους «εξαφανίζεται» στα άδυτα του Βατικανού, ο Τζέλι εγκαταλείπει την χώρα, η Ρ2 αποκαλύπτεται, η BancoAmbrosiano χρεοκοπεί και το ινστιτούτο Θρησκευτικών Εργασιών αρχίζει πάλι τις Bussines,asusual, αφού πρώτα πληρώνει περίπου 400 εκατ. Δολάρια στους πιστωτές της BancoAmbrosiano, μετά τη διαμεσολάβηση της κυβέρνησης Κράξι ...;Πολλοί πιστεύουν ότι η διάλυση του κυκλώματος οδήγησε και στο «εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων της IOR και στις στροφές της προς νομιμότερες δραστηριότητες - κάτι που πολλοί αμφισβητούν με το επιχείρημα ότι όταν ελέγχεις τέτοια «χρυσωρυχεία» και διαθέτεις τις σκοτεινές διασυνδέσεις που διαθέτει αποδεδειγμένα η IOR, από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και τη σικελική Μαφία ως τις μεγαλύτερες τράπεζες και πολυεθνικές του κόσμου και μάλιστα με άφεση αμαρτιών απευθείας από τον εκπρόσωπο του Θεού επί της γης, είναι κάπως δύσκολο να τα παρατήσεις ....

Ο Θησαυρός της Μητέρας Τερέζας...

Η (γεννημένη στα Σκόπια) Αγία (πλέον) Τερέζα πέθανε το 1997, αλλά ο γιγαντιαίος φιλανθρωπικός οργανισμός που δημιούργησε δεν πέθανε μαζί της. Ζει και βασιλεύει, συγκεντρώνοντας κάθε χρόνο εκατομμύρια δολάρια από φιλανθρωπίες, που πηγαίνουν κατευθείαν στα θησαυροφυλάκια της IOR. Σύμφωνα με άρθρο του συντηρητικού Γερμανικού περιοδικού «Στερν» πριν από τρία χρόνια, στην υποτιθέμενη έδρα του οργανισμού την Καλκούτα, δεν φθάνει ούτε ένα ...σεντσι από τα εκατομμύρια δολάρια που μαζεύει κάθε χρόνο η οργάνωση, ενώ τα ιδρύματα που διαφημίζονται ως επιτυχίες της (σχολεία, νοσοκομεία κ.λ.π.) απλούστατα δεν υπάρχουν ! Μόνο στην Γερμανία, σύμφωνα με το περιοδικό, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο 3 εκατ. Δολάρια σε χορηγίες ενώ ο συνολικός ετήσιος τζίρος του υπολογίζεται σε περισσότερα από 100 εκατ. Δολάρια, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από τις ΗΠΑ. Που πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα ; σίγουρα όχι στους φτωχούς αυτού του κόσμου, λέει το «Στερν». Ούτε όμως και στις 4000 «αδελφές Τερέζες» του οργανισμού της που ζουν και εργάζονται σε συνθήκες απόλυτης πενίας και χωρίς καμία πληρωμή! Μια αμερικανίδα μοναχή, η Σούζα Σιλντς, δήλωσε πρόσφατα ότι από τα εκατομμύρια δολάρια που συγκεντρώθηκαν για την ανακούφιση των θυμάτων του μεγάλου λοιμού της Αιθιοπίας δεν έφθασε ...δεκάρα τσακιστή στην Αφρική. Υπάρχουν καατγγελίες ότι το ίδιο συνέβη και με τη μεγάλη εκστρατεία για βοήθεια προς τα ορφανά της Ινδίας.


ΠΗΓΗ: http://www.geocities.com/anonymos_pistos/gr

Ρώσος ολιγάρχης υποστηρίζει ότι τον δηλητηρίασαν.-

Σωτηρία Μπαρόλα

Ο πρώην πράκτορας της KGB και μετέπειτα πολυεκατομμυριούχος, Αλεξάντερ Λέμπεντεβ, υποστήριξε αρχικά ότι είναι θύμα δηλητηρίασης με υδράργυρο και πως σύντομα μπορεί να πεθάνει.

Ο Λέμπεντεβ ζει στο Λονδίνο και είναι ιδιοκτήτης της εφημερίδας The Evening Standard ενώ μέσα στα σχέδιά του είναι και εξαγορά της The Independent .

Η περίπτωση θυμίζει την υπόθεση δηλητηρίασης του Αλεξάντερ Λιτβινένκο το 2006, μόνο που ο Λέμπεντεβ δεν διαπιστώνει πολιτική συνωμοσία σε βάρος του αλλά δηλώνει ότι πίσω από τη δηλητηρίασή του βρίσκονται το οργανωμένο έγκλημα του τζόγου.

Παρά την απειλή για τη ζωή του ο Ρώσος ολιγάρχης κάνει χιούμορ λέγοντας ότι: «αν ο υδράργυρος φθάσει στον εγκέφαλο και ξυπνήσω αύριο χωρίς να θυμάμαι τον Πούτιν τότε αυτό θα είναι θαυμάσιο».

Η όλη ιστορία είναι αρκετά παράξενη καθώς ο Λέμπεντεβ διέψευσε αργότερα ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο αν και παραδέχεται ότι ο υδράργυρος υπάρχει στον οργανισμό του.

http://www.tritiopsi.gr/?p=6923

Ο παγκόσμιος πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών

Οι επιχειρήσεις που έμειναν στην ιστορία του παρασκηνίου: από τον Κόλπο των Χοίρων ως το Εντεμπε...

«Οι μυστικές υπηρεσίες δεν εργάζονται εναντίον άλλων χωρών αλλά εναντίον των μυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών». Η «διευκρίνιση» του εκπροσώπου της ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Αντικατασκοπίας FSK λίγο μετά τη σύλληψη του διπλού πράκτορα Ολντριτζ Εϊμς τον Μάρτιο του 1994 περικλείει το νόημα του «αγνώστου πολέμου» των πάσης φύσεως και προελεύσεως πρακτόρων.
Οι σιωπηλές «εχθροπραξίες» της CIA, της KGB, της Μοσάντ, της Στάζι, της Μ15, των αόρατων προπομπών σημαντικών πολιτικών και όχι μόνο ενεργειών. Ο «μικρόκοσμος» των μυστικών υπηρεσιών από τον οποίο δημιουργείται πολλές φορές ο «μεγάλος κόσμος» του πολιτικού προσκηνίου και της διπλωματίας.Τα επιτεύγματα ή τα παροιμιώδη σφάλματα των ανθρώπων της σκιάς που έχουν δημιουργήσει μια άλλη παγκόσμια ιστορία, ένα διεθνή «μύθο» για τη δράση τους και τις συνέπειες από αυτές...
Η επιχείρηση της Μοσάντ...
Η αρχή της μεγάλης «φιλίας» των κυβερνήσεων αλλά και της συνεργασίας των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και της Κένυας, που επιβεβαιώθηκε... θριαμβευτικά με την υπόθεση Οτσαλάν, πραγματοποιείται το Σάββατο 27 Ιουνίου 1976. Τότε ξεκινά μια αεροπειρατεία της οποίας η κατάληξη θεωρήθηκε ένα εθνικό επίτευγμα του Ισραήλ. Η επιχείρηση του Εντεμπε, το μεγάλο «καμάρι» των ισραηλινών στρατιωτικών και της Μοσάντ, ως μια διεθνής επιβεβαίωση της ισχύος του κράτους αυτού. Μετά τη σύλληψη και απαγωγή του Αδόλφου Αϊχμαν, το 1960, στην Αργεντινή, το ορόσημο δράσης της Μοσάντ.
Έξι αεροπειρατές που δηλώνουν μέλη του Ριζοσπαστικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης καταλαμβάνουν το Τζάμπο της «Air France» που εκτελεί την πτήση Τελ Αβίβ-Παρίσι, με ενδιάμεσο σταθμό μάλιστα την Αθήνα. Οι όμηροι είναι 246 και ανάμεσα σε αυτούς 10 Ελληνες. Οι παλαιστίνιοι κομάντος ζητούν την απελευθέρωση 53 κρατουμένων από το Ισραήλ, τη Δυτική Γερμανία, την Κένυα, την Ελβετία και τη Γαλλία. Εκτός των υπολοίπων, ζητείται η αποφυλάκιση τεσσάρων μελών της οργάνωσης Μπάαντερ-Μάινχοφ και ενός αντάρτη του ιαπωνικού Ερυθρού Στρατού. Η αεροπειρατία εκδηλώνεται πάνω από την Κόρινθο και το σκάφος οδηγείται στη Βεγγάζη και μετά στο αεροδρόμιο της Ουγκάντα, στο περιώνυμο Εντεμπε. Μετά την απελευθέρωση 47 ομήρων κυρίως γυναικόπαιδων οι αεροπειρατές τοποθετούν ράβδους δυναμίτη σε όλο το αεροσκάφος και εκεί αρχίζουν οι αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις.
Το Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Επιχειρήσεων του Ισραήλ, που είναι η ελληνική απόδοση του πλήρους ονόματος της Μοσάντ, ανέλαβε άμεση δράση για την επιχείρηση εξουδετέρωσης των αεροπειρατών. Οι πράκτορες της Μοσάντ, μέσα σε λίγες ώρες και με τη συνεργασία των Κενυατών, συλλέγουν σειρά πληροφοριών, κυρίως για τη δομή και τον τρόπο ανάπτυξης της αεροπορίας της Ουγκάντας, εξετάζοντας με εκπληκτική σχολαστικότητα όλα τα ενδεχόμενα που θα μπορούσαν να προκύψουν από μια επιδρομή στο Εντεμπε και τον τρόπο εξάλειψης των προβλημάτων που θα ανέκυπταν από την αντίδραση των στρατιωτικών και αεροπορικών δυνάμεων της Ουγκάντας. Η έκθεσή τους, που ετοιμάζεται σε δύο εικοσιτετράωρα και συμπεριλαμβάνει τα «προφίλ» των αεροπειρατών, ουσιαστικά αποτελεί την πυξίδα της επιχείρησης.
Στις 4 Ιουλίου κηρύσσεται κατάσταση επιφυλακής στα ισραηλινά σύνορα και το βράδυ της ίδιας ημέρας τρία μεταγωγικά C-130 «αδειάζουν» τους ισραηλινούς κομάντος που επιτίθενται κατευθείαν στις δυνάμεις των στρατιωτών της Ουγκάντας! Σκοτώνουν 100 ανθρώπους και ανατινάζουν 11 Μινγκ που ήταν στο αεροδρόμιο. Ο,τι είχε σχεδιάσει η Μοσάντ εφαρμόστηκε κατά γράμμα. Η επιχείρηση διαρκεί 20 λεπτά και οι αεροπειρατές εκτελούνται. Ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέραλντ Φορντ θριαμβολογεί μιλώντας για«νίκη του πολιτισμένου κράτους επί της βίας». Περιέργως, όμως, στις 8 Ιουλίου, αποδρούν(;) υπό περίεργες συνθήκες από τις φυλακές Μάαμπιτ του Δυτικού Βερολίνου τέσσερα μέλη της Μπάαντερ-Μάινχοφ, μία εκ των οποίων είναι η Ινγκε Βίετ, της οποίας την απελευθέρωση είχαν ζητήσει οι αεροπειρατές!
Το φιάσκο της Χαμάς
Αν όμως η Μοσάντ και οι ισραηλινές στρατιωτικές υπηρεσίες είχαν γνωρίσει το «ζενίθ» στην επιχείρηση του Εντεμπε, βρέθηκαν στο «ναδίρ» 21 χρόνια αργότερα στην υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας ενός στελέχους της Χαμάς. Οταν το δέος και ο σεβασμός που προκαλούσε κάποτε το Εντεμπε μετατράπηκε στα πλατιά χαμόγελα που προκάλεσε η επιχείρηση του Αμμάν. Κυριολεκτικώς...
Ο Χαλέντ Μεσάλ, ο 40χρονος προϊστάμενος του πολιτικού γραφείου της οργάνωσης Χαμάς, οδεύει μία από τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1997 στο γραφείο του, συνοδευόμενος από τον οδηγό του και τον σωματοφύλακά του Αμπού Σαΐφ. Ξαφνικά δύο περαστικοί πλησιάζουν την ομάδα των τριών Παλαιστινίων και ο ένας από αυτούς καρφώνει μια σύριγγα, τυλιγμένη σε ύφασμα, στον λαιμό του Μεσάλ. Ο σωματοφύλακάς του όμως δεν ήταν διατεθειμένος να αφήσει τους δύο άνδρες να ξεφύγουν. Τους γρονθοκοπεί και τους συγκρατεί ώσπου να έλθει η ιορδανική αστυνομία. Ο Μεσάλ συμμετείχε εκνευρισμένος στη σύλληψη των δραστών. Ολα αυτά έμοιαζαν με ένα απλό περιστατικό «φιλονικίας ευέξαπτων ανδρών» και οι δύο άνδρες που επιτέθηκαν στον Μεσάλ υποστήριζαν ότι είναι καναδοί τουρίστες που δέχθηκαν την απρόκλητη επίθεση των Παλαιστινίων. Οι αστυνομικοί της Ιορδανίας φαίνεται να πείθονται όταν ο Μεσάλ άρχισε να μην αισθάνεται καλά. Η θανατηφόρα ένεση που είχε δεχθεί από τους... «τουρίστες» άρχισε να ενεργεί.
Η ιστορία ήταν ελαφρώς πιο σύνθετη από τον «καβγά του δρόμου». Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου, σύμφωνα με το τελικό σενάριο της υπόθεσης, φαίνεται ότι είχε ζητήσει από τον επικεφαλής της Μοσάντ Ντάνι Γιατόμ τη δολοφονία ενός από τα κορυφαία στελέχη της Χαμάς ως αντίποινα στις αλλεπάλληλες βομβιστικές επιθέσεις σε λεωφορεία.
Οι πράκτορες της Μοσάντ έδρασαν σαν σχολιαρόπαιδα. Ο μακαρίτης βασιλιάς Χουσεΐν ζητεί από τον Νετανιάχου το αντίδοτο του δηλητηρίου και τη μεσολάβηση της Ουάσιγκτον. Τελικά ο Μεσάλ συνήλθε και άρχισαν οι ταπεινωτικές διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση των δύο άτυχων πρακτόρων. Το Ισραήλ υποχρεώνεται να αποφυλακίσει τον 61χρονο σεΐχη Αχμέτ Γιασίν, ιδρυτή και πνευματικό ηγέτη της Χαμάς, όπως και άλλους 20 παλαιστίνιους κρατουμένους.
Η ιστορία του θριάμβου του Εντεμπε επαναλαμβανόταν ως...«φάρσα», ως μια γκάφα άνευ προηγουμένου...
Ο «δολοφόνος» της Θάτσερ
Ο επίδοξος δολοφόνος της τότε βρετανίδας πρωθυπουργού κυρίας Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν αυτός! Οι «αξιωματούχοι» της υπηρεσίας ασφαλείας Μ-15, που συνεργάζεται στενά με τον «ειδικό κλάδο» της Σκότλαντ Γιαρντ, δεν άφηναν κανένα περιθώριο αμφιβολίας...
Ο διοικητής της Αστυνομίας κ. Γουίλιαμ Χάκελσμπι πραγματοποίησε λοιπόν εκείνο το καλοκαιριάτικο πρωινό του 1983 συνέντευξη Τύπου στη Σκότλαντ Γιαρντ όπου ανέφερε ως «πιθανό δολοφόνο» της Σιδηράς Κυρίας έναν «αδίστακτο τρομοκράτη του IRA», το ιρλανδικό «Τσακάλι», τον Σον Ο' Κάλαχαν, που ο διοικητής της Αστυνομίας και η Ιντέλιτζενς Σέρβις παρουσίασαν ως τον άνθρωπο που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Και ευτυχώς που συνέλεξαν εγκαίρως τις πληροφορίες για λόγου του και πρόλαβαν το «εγκληματικό εγχείρημά» του.
Και η συνέντευξη Τύπου του κ. Χάκελσμπι είχε αυτό ακριβώς το νόημα: να προλάβει το κακό. Και να εκθέσει τον «δολοφόνο»...
Ή μήπως να τον καλύψει;
Γιατί αυτή είναι μία άλλη εκδοχή του πολλαπλού παιχνιδιού των πρακτόρων. Γιατί, σύμφωνα με το βιβλίο «Πληροφοριοδότης» που συνέγραψε προ μερικών ετών το «Τσακάλι» του IRA, όλα ήταν ένα άριστα στημένο παιχνίδι των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Κάλαχαν, πρώην ηγετικό στέλεχος του IRA, ήταν ο πληροφοριοδότης της Μ-15 παρέχοντας σειρά υπερχρήσιμων πληροφοριών ακόμη και για απόπειρα δολοφονίας κατά του πρίγκιπα Καρόλου και της Νταϊάνας. Και η περίεργη και ελαφρώς άκομψη συνέντευξη Τύπου με την υπόδειξή του ως... υποψηφίου δολοφόνου της κυρίας Θάτσερ ήταν μέρος της κάλυψής του από τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, προκειμένου να μη γίνει από τον IRA αντιληπτός ο ρόλος του. Αυτός είναι ο «δολοφόνος», αυτός όμως ήταν τελικά επί 14 χρόνια ο πληροφοριοδότης του ειδικού κλάδου της βρετανικής Ασφαλείας που αποκάλυπτε στρατιωτικές επιχειρήσεις του IRA, την ίδια στιγμή που ανέβαινε συνέχεια στην ιεραρχία τόσο του IRA όσο και του πολιτικού σκέλους του, του Σιν Φέιν. Η δράση του «δολοφόνου» είχε αποκαλυφθεί με τη μέθοδο της... συγκάλυψης.
Το ναυάγιο της CIA
Ηταν ίσως η πιο σημαντική επιχείρηση της CIA (Central Intelligence Services) μετά τη δημιουργία της, το 1947, για την αντικατάσταση του OSS (Office of Strategic Service). Ο στόχος προφανής και το σκεπτικό της επιχείρησης μάλλον απλοϊκό, σε βαθμό οικτρής αποτυχίας...
Σχέδιο ανατροπής του «απεχθούς» Κάστρο, το 1961, με τη μέθοδο των «εντολοδόχων ανταρτών». Η βιτρίνα των «εσωτερικών εχθρών» για να καλυφθούν οι εξωτερικοί...
Η εντολή του προέδρου Τζον Κένεντι, στη συνέχεια αυτής του Αϊζενχάουερ, για εξάλειψη του Κάστρο με τη μέθοδο της «εκ των έσω ανατροπής» ήταν σαφής όσο και μοιραία για τον ίδιο τον πρόεδρο...
Από τον Απρίλιο του 1960 ως τον Απρίλιο του 1961 κουβανοί εξόριστοι, γνωστοί ως «Κουβανική Ταξιαρχία», εκπαιδεύονται στη Λουιζιάνα, στο Πουέρτο Ρίκο και σε μια φυτεία στη Γουατεμάλα υπό την επίβλεψη της CIA για τη μεγάλη «αντ' αυτών» επιχείρηση. Η μεγαλεπήβολη επίθεση στον Κόλπο των Χοίρων υπό την εποπτεία της CIA, που κατέληξε στην άτακτη υποχώρηση...
Στις 14 Απριλίου 1961 η εκκίνηση της επιχείρησης με ναυλωμένο εμπορικό πλοίο από τη CIA: αποτυχημένη απόβαση αντιπερισπασμού 50 χλμ. ανατολικώς της ναυτικής βάσης του Γκουαντανόμο, στην ανατολική πλευρά της Κούβας. Ακολουθούν αεροπορικές επιδρομές Β-26 με διακριτικά της «Κουβανικής Αεροπορίας» σε βάσεις κοντά στην Αβάνα, με πενιχρά αποτελέσματα. Την επόμενη ημέρα η CIA, για να δώσει την εικόνα του εμφυλίου και της υποτιθέμενης αυτομόλησης των... «εξορίστων», σκηνοθετεί την προσγείωση δύο Β-26 στο Μαϊάμι και στο Κι Γουέστ προσκαλώντας τους δημοσιογράφους να καλύψουν τη συγκινητική στιγμή. Οι μισθοφόροι «εξόριστοι» όμως λένε άλλα αντ' άλλων και εκθέτουν τους εντολείς τους. Ακολουθούν αερομαχίες όπου τα αεροσκάφη των εκπαιδευμένων πιλότων από τη CIA καταρρίπτονται με χαρακτηριστική ευκολία. Οι αποβάσεις σε περιοχές του Κόλπου των Χοίρων αποτυγχάνουν λόγω ελλιπούς υποστήριξης και των στρατιωτικών επιλογών του Κάστρο. Οι αεροφωτογραφίες της CIA έδειχναν την περιοχή γεμάτη φύκια. Ήταν θαλάσσιες νάρκες!
Στις 18 Απριλίου τα αμερικανικά πολεμικά πλοία «Ιτον» και «Μάρεϊ» βρίσκονται σε επιφυλακή, δεν επεμβαίνουν όμως παρά τις εκκλήσεις βοηθείας προς τη CIA από την παραπαίουσα Κουβανική Ταξιαρχία. Η καλομελετημένη επιχείρηση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία. Οι ΗΠΑ πληρώνουν επί σειρά ετών το τίμημα της αποτυχίας και πολλοί λένε ότι το αντίτιμο για τον πρόεδρο Κένεντι ήταν η ίδια η ζωή του...
Η Στάζι και ο Γκιγιόμ
Ήταν ίσως η «αιχμή του δόρατος» μιας ολόκληρης μυστικής υπηρεσίας. Ο κατάσκοπος που κατόρθωσε αργά και μεθοδικά να παρεισφρήσει εκεί όπου δεν μπόρεσε ίσως κανένας «συνάδελφός» του από όλες τις μυστικές υπηρεσίες αυτού του πλανήτη. Εκθέτοντας ταυτόχρονα τον εργοδότη του και έναν ολόκληρο κυβερνητικό μηχανισμό τον οποίο κατόρθωσε να παραπλανήσει. Ο τετράχρονος «ήρωας των κατασκόπων»
Ο Γκίντερ Γκιγιόμ, που μας άφησε προσφάτως χρόνους, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πράκτορες όλων των εποχών, του οποίου ο διπλός ρόλος αποκαλύφθηκε το 1973, ύστερα από τέσσερα χρόνια ευδόκιμης παρουσίας ως του πιο στενού συνεργάτη του καγκελαρίου Βίλι Μπραντ. Ηταν ταυτόχρονα πράκτορας της Στάζι. Το καμάρι της «φίρμας», της πιο πολυάριθμης δημόσιας υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας με 100.000 μονίμους υπαλλήλους και περίπου 3 εκατ. συνεργάτες. Και αυτός ίσως πρώτος από όλους...
Μεταναστεύει το 1955 στη Δυτική Γερμανία και αρχίζει να συνεργάζεται ως ελεύθερος φωτογράφος με τοπικό περιοδικό της Φραγκφούρτης. Το 1961 εξελέγη γραμματέας σε μια τοπική οργάνωση του SPD και το 1964 έρχεται σε επαφή με μέλη της περιφερειακής επιτροπής του κόμματος. Ταυτόχρονα κάνει συχνά ταξίδια στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου ενημερώνει τον προϊστάμενό του στη Διεύθυνση Κατασκοπείας Μάρκους Βολφ. Το 1969 ο Μπραντ τού αναθέτει τον ρόλο του «συνδέσμου» με τα συνδικάτα. Ετοιμάζεται να εισέλθει θριαμβευτικά στην καγκελαρία, ο υπουργός Χορστ Εμκε όμως τον υπέβαλε στις 7 Νοεμβρίου 1970 σε εξαντλητική ανάκριση, γιατί φέρεται ότι είχε πληροφορίες πως ήταν πράκτορας των ανατολικογερμανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο πληροφοριοδότης του Εμκε όμως ήταν νεκρός και οι αμφιβολίες ήταν υπέρ του κατηγορουμένου Γκιγιόμ που συνέχισε την αναρρίχησή του. Την περίοδο 1970-73 γίνεται ο εξ απορρήτων του Μπραντ, συγκεντρώνει απόρρητα σχέδια για το ΝΑΤΟ και τα πυρηνικά και έχει πρόσβαση σε όλα τα θέματα υψίστης ασφαλείας τα οποία αποστέλλει αμέσως στους... άλλους προϊσταμένους του στην Ανατολική Γερμανία. Η δράση του τελειώνει στις 24 Απριλίου 1974 και η αποκάλυψη του ρόλου του οδηγεί στην πτώση του Βίλι Μπραντ. Ο Γκιγιόμ οδηγείται σε δίκη τον Νοέμβριο του 1975 και καταδικάζεται από δικαστήριο του Ντίσελντορφ σε 13 χρόνια φυλάκιση και τον Ιανουάριο του 1981 παραδόθηκε στην Ανατολική Γερμανία. Ίσως ο κατάσκοπος με τον πιο καταλυτικό ρόλο...
Τα... γουργουρίσματα της πρέσβειρας
Όταν τα παιχνίδια των πρακτόρων αποδεικνύονται ωραία ανέκδοτα. Όταν η καλή διασταυρωμένη πληροφορία για τους «δεινούς» κατασκόπους έχει μια απίστευτη φαιδρότητα...
Η Μέριλιν Μακάφι, η αμερικανίδα πρέσβειρα στη Γουατεμάλα, δεν συγκέντρωνε τις μεγαλύτερες συμπάθειες των στελεχών της CIA. Συχνά η πρέσβειρα επέκρινε το καθεστώς για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κυβέρνηση της Γουατεμάλας, κάτι για το οποίο ασφαλώς οι εκπρόσωποι των μυστικών υπηρεσιών δεν έτειναν... ευήκοον ους. Έτειναν όμως... ευήκοον κοριόν σε συνεργασία με το καθεστώς της Γουατεμάλας στο σπίτι της πρέσβειρας. Και εντόπισαν το αδύνατο σημείο της, που αποτελεί πλέον ένα ωραίο αστείο στον χώρο των πρακτόρων...
Στην περιώνυμη λοιπόν μαγνητοταινία-ντοκουμέντο από το «στοκ» των υποκλοπών στο τηλέφωνο της κυρίας Μακάφι ακούγεται η πρέσβειρα να μιλά τρυφερά και γλυκά σε μια θηλυκή ύπαρξη. Η πρέσβειρα με μια... χαδιάρα φωνή να δείχνει στο «θηλυκό» απίστευτη αγάπη και προσήλωση. Οι πράκτορες δεν είχαν καμία αμφιβολία για τα ερωτικά γούστα της μισητής πρέσβειρας και οι υποψίες τους έγιναν βεβαιότητα όταν στην κασέτα ακούστηκαν από το μυστηριώδες θηλυκό «γουργουρίσματα» χαράς...
Η CIA έκανε εισηγήσεις με βάση την ηχογράφηση-σοκ για την απομάκρυνση της κυρίας Μακάφι λόγω της έκλυτης και ιδιόρρυθμης ερωτικής ζωής της αλλά η ανάλυση των συνομιλιών διαφοροποίησε ολίγον τι τα καταιγιστικά, συγκλονιστικά στοιχεία: το χαδιάρικο «θηλυκό» που γουργούριζε γεμάτο χαρά ήταν η σκύλα της...
Ηταν μια μικρή παρανόηση...
Ο υπουργός και το κολ-γκερλ
Η υπόθεση του δεσμού του βρετανού υπουργού Αμυνας Τζον Προφιούμο με το κολ-γκερλ Κριστίν Κίλερ ήταν ίσως η υπόθεση που όρισε την ακριβή διάσταση της λέξης «σκάνδαλο», θέμα εξάλλου της ομώνυμης ταινίας.
Το «σκάνδαλο» στο οποίο ασφαλώς δεν θα μπορούσε να μην ήταν παρασκηνιακοί πρωταγωνιστές οι μυστικές υπηρεσίες. Μικρής εμβέλειας επιχείρηση, με πολλαπλές συνέπειες. Ο Προφιούμο γνωρίζεται το 1961 στο πάρτι του λόρδου και της λαίδης Αστορ με την Κίλερ, που ήταν όμως εντελώς... συμπτωματικά ερωμένη του σοβιετικού ναυτικού ακολούθου και κατασκόπου, υπέρ ασφαλώς της KGB, Ευγένιου Ιβάνοφ. Το 1963 ξεσπά το σκάνδαλο που κλονίζει την κυβέρνηση του συντηρητικού πρωθυπουργού Χάρολντ Μακ Μίλαν. Τότε λοιπόν κατηγορήθηκε ως πράκτορας της KGB ο δρ Στίβεν Γουόρντ, στο σπίτι του οποίου ο Ιβάνοφ και ο Προφιούμο συναντούσαν τη Κίλερ. Μάλιστα η κατηγορία εναντίον του ήταν σαφής: φρόντιζε να φέρνει σε επαφή κολ-γκερλ με υπουργούς για να αποσπάσει τα μυστικά της εξωτερικής πολιτικής της Βρετανίας. Στη «λεπτή» αυτή πτυχή της υπόθεσης όμως η απάντηση ήλθε με την αποκάλυψη των αρχείων του Φόρεϊν Οφφις ύστερα από 30 χρόνια. Και ήλθε να μπλέξει κι άλλο την περιώνυμη υπόθεση Προφιούμο.
Σύμφωνα λοιπόν με τις αποκαλύψεις του Φόρεϊν Οφφις, ο δρ Στίβεν Γουόρντ, που αυτοκτόνησε λίγο μετά το σκάνδαλο, είχε στρατολογηθεί από την υπηρεσία αντικατασκοπίας Μ15 τον Ιούνιο του 1961 και είχε ως αποστολή να ενθαρρύνει τον Ιβάνοφ να αυτομολήσει στη Δύση.
Και όχι μόνο ο Γουόρντ δεν κατόρθωσε να πείσει τον Ιβάνοφ να απαρνηθεί τη Σοβιετική Ενωση αλλά ο ρώσος κατάσκοπος έπεισε τον Γουόρντ να προσφέρει στέγη στον δεσμό της Κριστίν Κίλερ με τον βρετανό υπουργό Αμυνας, την ίδια στιγμή που η Μ15 αγνοούσε τα πάντα και ενδιαφερόταν μόνο για τον προσεταιρισμό του Ιβάνοφ.
Η οδυνηρή αδυναμία της άγνοιας...
Ο διπλός «Τζέιμς Μποντ»
Η υπόθεση του Ολντριτζ Χέιζεν Εϊμς, του πράκτορα της CIA που παρέδιδε τη δεκαετία του 1980 σωρεία πληροφοριών στην KGB και η δράση του οποίου αποκαλύφθηκε στις αρχές του 1994, είναι ίσως μία από τις πιο κλασικές υποθέσεις του αγνώστου «πολέμου των κατασκόπων». Ένα γνήσιο δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου που εξετέθη μετά το τέλος του.
Απετέλεσε μία από τις πιο ζημιογόνες υποθέσεις στο «ταμείο» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.
Ο Εϊμς ήταν προϊστάμενος του Τμήματος Εσωτερικής Ασφαλείας για τον έλεγχο, δηλαδή, των διπλών πρακτόρων, γι' αυτό είχε επί σειρά ετών την αίσθηση του ακαταδίωκτου της CIA και είχε πολυετή «επιτυχημένη» θητεία στην Τουρκία, στην Ουάσιγκτον και στη Νέα Υόρκη. Το 1981 εστάλη στη Νέα Υόρκη όπου στρατολόγησε αλλά και ερωτεύθηκε παράφορα την πολιτιστική ακόλουθο της κολομβιανής πρεσβείας στην Πόλη του Μεξικού. Όταν επέστρεψε είχε ήδη πρόβλημα αλκοολισμού. Εκτός όμως από τα οινοπνευματώδη, απολάμβανε και την εμπιστοσύνη της CIA, έχοντας πάρει άδεια να στρατολογήσει Ρώσους αξιωματούχους. Μόνο που αυτός έπραξε το ακριβώς αντίθετο...
Σύμφωνα με τα εκ των... υστέρων στοιχεία της CIA, ο Εϊμς απεκάλυψε περισσότερες από 20 επιχειρήσεις της CIA στην KGB ενώ θεωρήθηκε υπεύθυνος για την εκτέλεση 10 αμερικανών πρακτόρων. Μάλιστα, όταν οι Αμερικανοί άρχισαν να έχουν υποψίες, το 1985, ότι κάτι συμβαίνει με κάποιον πράκτορά τους, οι Ρώσοι για να διαφυλάξουν το «καλό χαρτί Εϊμς» υπέδειξαν, με το τρυκ μιας «αυτομόλησης» ενός πράκτορά τους, έναν άλλο πράκτορα της CIA, τον Εντουαρντ Λι Χάουαρντ. Οι Αμερικανοί πίστεψαν ότι εντόπισαν την αιτία των αποτυχιών όταν ο Εϊμς συνέχισε να εργάζεται αόκνως γι' αυτές...
Από το 1990 όμως ο πολυπράκτορας άρχισε να γίνεται πολύ απρόσεκτος. Άρχισε να φορτώνει τις πιστωτικές κάρτες του με τεράστια ποσά δώρα ασφαλώς της KGB για τις υπερπολύτιμες υπηρεσίες του και κίνησε τις υποψίες των συναδέλφων του. Κατόρθωσε όμως να περάσει, το 1991, από δύο τεστ ανίχνευσης ψεύδους. Το 1994, όμως, όταν πλέον επεδείκνυε την οικονομική άνεσή του και είχε γίνει χαρακτηριστικά απρόσεκτος, συνελήφθη...
Η ελληνική βερσιόν
Ο «πολυπράκτορας» ελληνικής βερσιόν ο οποίος εκινείτο ανάμεσα σε ελληνικές μυστικές και αστυνομικές υπηρεσίες ήταν ο περιώνυμος Ντάνος Κρυστάλλης, ο ρόλος του οποίου αποκαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1985.
Μια υπόθεση που μόνο σαν «μινιατούρα» αυτής του Εϊμς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ως προς το αντίκρισμά της, την αποτελεσματικότητά της και τις πολυσυζητημένες δυνατότητες των πρωταγωνιστών της από τις διωκτικές αρχές. Σε αρκετές περιπτώσεις, λοιπόν, ο δαιμόνιος Κρυστάλλης, σύμφωνα με τα στοιχεία των δικογραφιών, ειδοποιούσε τους αξιωματικούς της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και των άλλων υπηρεσιών Ασφαλείας για συγκεκριμένες τρομοκρατικές ενέργειες, χωρίς όμως ουδείς να τον ρωτήσει πώς ήξερε γι' αυτές...
Οπως αποδείχθηκε από τις περαιτέρω έρευνες, ο Κρυστάλλης έβαζε τις βόμβες συνήθως απενεργοποιημένες για τις οποίες αργότερα παρουσίαζε «ασφαλείς πληροφορίες» για τον τόπο όπου βρίσκονταν. Εβαλε βόμβες, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στην ΕΡΤ1 και στην τότε πολιτική συγκέντρωση στην οδό Κατεχάκη του κ. Κώστα Μητσοτάκη, χωρίς φυσικά να εκραγούν...
Μάλιστα τη δράση του φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης κ.Ι. Σκουλαρίκης, ο οποίος μόλις πληροφορείται από τον Κρυστάλλη ότι υπάρχει βόμβα στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ προσποιείται ότι δεν την έχει ανακαλύψει προσπαθώντας να εκμαιεύσει από τον πολυπράκτορα περισσότερες πληροφορίες για να διαπιστώσει τον βαθμό εμπλοκής του στην υπόθεση.
Στο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών ουδεμία άκρη...
Ο Κρυστάλλης ήταν ο άνθρωπος εμπιστοσύνης του τότε αρχηγού του αρμοδίου τμήματος για θέματα τρομοκρατίας της ΕΥΠ κ. Ι. Αλεξάκη με εντολή να παρεισφρήσει στην ΕΟ 17Ν. Χωρίς ποτέ να διαπιστωθεί αν είχε κατορθώσει να προσεγγίσει μέλη της οργάνωσης. Φαίνεται όμως ότι είχε ορισμένες «καλές πληροφορίες».
Μαζί του συλλαμβάνονται ο μαθηματικός Θόδωρος Μπεχράκης και ο χημικός Γιώργος Τσιτσιλιάνος, οι οποίοι όμως αθωώνονται το 1986. Όπως εξάλλου κι ο Ντάνος Κρυστάλλης που είχε κατηγορηθεί ότι ήταν μέλος τρομοκρατικών οργανώσεων. Από τότε ο «πολυπράκτορας» έχει δώσει σωρεία συνεντεύξεων, κρατώντας όμως «επτασφράγιστο» μυστικό το παρασκήνιο αυτής της θερμής περιόδου...
Β. Γ. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγή

Ποιοι ήταν οι πράκτορες της ΚGΒ στις Ηνωμένες Πολιτείες

Τα αποκαλυπτικά αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών που πουλήθηκαν στην Αμερική για να ενισχυθεί το ταμείο συντάξεων των υπαλλήλων της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών

του ANAΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ

Tην άνοιξη του 1993 ο Αλεξάντρ Βασίλιεφ, δημοσιογράφος της Κομσομόλσκαγια Πράβντακαι πρώην πράκτορας της ΚGΒ, έλαβε ένα μήνυμα από τον Γιούρι Κομπαλάντζε, υπεύθυνο Τύπου της Διεθνούς Υπηρεσίας Πληροφοριών SRV που διαδέχθηκε την ΚGΒ. Ο Κομπαλάντζε τον καλούσε στο γραφείο του στην οδό Κολπάντσι 13, κοντά στην πλατεία Λουμπάνκα της Μόσχας, προκειμένου να συζητήσουν, χωρίς να του αναφέρει για ποιο ζήτημα. Ο Βασίλιεφ υπέθεσε ότι το αντικείμενο της συζήτησης ήταν τα αρνητικά άρθρα που είχε δημοσιεύσει τελευταία σχετικά με κάποια θέματα κατασκοπείας, όμως έκανε λάθος. Ο Κομπαλάντζε ήθελε να του προτείνει κάτι το οποίο παλαιότερα θα εθεωρείτο εξωφρενικό.

Ο εκδοτικός οίκος Crown, είπε, παράρτημα του κολοσσιαίου συγκροτήματος Random Ηouse, είχε υποβάλει στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες μια δελεαστική πρόταση: θα κατέθετε ένα σοβαρό χρηματικό ποσό στο συνταξιοδοτικό ταμείο των υπαλλήλων της SRV. Το αντάλλαγμα από την πλευρά των μυστικών υπηρεσιών ήταν να προσφέρουν τα αναγκαία ντοκουμέντα από τα απόρρητα αρχεία της ΚGΒ για να γραφούν πέντε βιβλία τα οποία θα αναφέρονταν στην κρίση των πυραύλων στην Κούβα το 1962, στη δολοφονία του Τρότσκι στο Μεξικό το 1940 και στην κατασκοπευτική δραστηριότητα των Σοβιετικών στις ΗΠΑ, στη Βρετανία και στο Δυτικό Βερολίνο.

Η σχετική συμφωνία ανάμεσα στον εκδοτικό οίκο και στην Ενωση Αποστράτων της πρώην ΚGΒ είχε ήδη υπογραφεί. Το κάθε βιβλίο θα το έγραφαν δύο συγγραφείς: ο ένας θα ήταν Αμερικανός και ο άλλος Ρώσος. Σύμφωνα με τον Κομπαλάντζε, ο πλέον αρμόδιος από ρωσικής πλευράς ήταν ο Βασίλιεφ, ο οποίος έπειτα από κάποιους δισταγμούς ανέλαβε και στρώθηκε στη δουλειά αναδιφώντας στους φακέλους και αποδελτιώνοντας, φωτοτυπώντας και καταγράφοντας τα πιο σημαντικά έγγραφα.

Αν αυτά ακούγονται σήμερα υπερρεαλιστικά, το 1993 δεν ήταν. Η καταστρεπτική προεδρία Γέλτσιν είχε συνέπειες ακόμη και στις συντάξεις των κατασκόπων και των υπαλλήλων της ΚGΒ. Και ένα τρύπιο δολάριο εκείνη την εποχή είχε αξία. Ο Βασίλιεφ πείστηκε να αναλάβει τη δουλειά για λόγους που δεν ξεκαθαρίζονται απολύτως στην εισαγωγή του στο βιβλίο. Το υλικό που συνέλεξε- πραγματικός θησαυρός- απετέλεσε το λεγόμενο «αρχείο Βασίλιεφ» (φθάνει τις 1.115 σελίδες). Βεβαίως, το πρόγραμμα σταμάτησε κάποια στιγμή διότι για άγνωστους λόγους οι εκδόσεις Crown απέσυραν το ενδιαφέρον τους.


Πόλεμος στο σκοτάδι

Φωτοτυπία εγγράφου της ΚGΒ του 1945, όπου εμφανίζεται το δίκτυο των πρακτόρων που ασχολούνταν με θέματα επιστήμης και τεχνολογίας και όπου περιγράφονται οι κατάσκοποι οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα του Τζούλιους Ρόζενμπεργκ (αρχείο Αλεξάντρ Βασίλιεφ)

Τα πέντε βιβλία δεν γράφτηκαν. Αλλά το αρχείο αξιοποιήθηκε από δύο γνωστούς ιστορικούς, τον Τζον Ερλ Χέινς και τον Χάρβεϊ Κέλερ. Το αποτέλεσμα ήταν μια ογκώδης μελέτη υπό μορφήν χρονικού, που διαβάζεται απνευστί σχεδόν, σαν να πρόκειται για αστυνομικό μυθιστόρημα καταιγιστικής δράσης, όπου η σκιά της αλήθειας φαντάζει πιο βαριά κι από την ίδια την αλήθεια.

Καλύπτει δύο δεκαετίες: του ΄30 και του ΄40. Και εξηγεί πολλά απ΄ όσα συνέβησαν αργότερα στον Ψυχρό Πόλεμο, για τον οποίο η εικόνα που έχουμε παραμένει και σήμερα ελλιπής. Αποδεικνύει επιπλέον ότι δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβει κανείς τι ακριβώς συνέβη εκείνη την εποχή αν δεν έχει γνώση των ντοκουμέντων των μυστικών υπηρεσιών, όπου συνειδητοποιούμε ότι αυτό που είχε σημασία δεν ήταν τόσο το ποιος διέθετε τη δύναμη να κάνει τι, αλλά το ποιος και τι γνώριζε και πώς η γνώση και η πληροφορία μετατρέπονταν σε στρατιωτικό, επιστημονικό και κοινωνικό πλεονέ κτημα.

Επρόκειτο για έναν άλλον πόλεμο που διεξαγόταν στο σκοτάδι, στο μπουντουάρ, στα εργαστήρια, στα ΜΜΕ, στην κοινωνία αυτών που είχαν πρόσβαση στις πληροφορίες και τις μετέφεραν σε όσους μπορούσαν να τις μετατρέψουν σε πολιτική ισχύ. Η εικόνα που σχηματίζουμε βεβαίως από τα αρχεία και τη δράση της ΚGΒ είναι μισή, αφού δεν συμπληρώνεται με ντοκουμέντα της άλλης πλευράς, κι ας είναι γνωστό ότι η CΙΑ σε σχέση με τη βρετανική Μ16- και πολύ περισσότερο με την ΚGΒ που συνέχιζε την παράδοση της διαβόητης τσαρικής Οχράνα- ήταν «παιδικός σταθμός».

Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου είχαν δημιουργηθεί ψευδείς εικόνες για το ποιοι επιφανείς είχαν στρατολογηθεί στη Δύση από τους Σοβιετικούς και ποιοι όχι. Τα ντοκουμέντα αυτού του βιβλίου διαλύουν οριστικά τον μύθο ότι ο Τζούλιους και η Εθελ Ρόζενμπεργκ δεν ήταν κατάσκοποι- οι μόνοι, εν τούτοις, που εκτελέστηκαν στις ΗΠΑ. Ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ υπήρξε ο σημαντικότερος κατάσκοπος στην Αμερική και, όπως αποδεικνύουν τα σχετικά ντοκουμέντα, η αποκάλυψή του συνέβη για λόγους περίπου τυχαίους. Το γεγονός ότι ουδέποτε ο ίδιος το παραδέχθηκε δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτε. Ηταν αρχή τότε να μην ομολογεί κανείς, έστω και προ του τέλους, για προφανείς λόγους. Πρώτον, ο Ρόζενμπεργκ ήταν βαθύτατα ιδεολόγος και πίστευε ότι υπηρετούσε έναν μεγάλο σκοπό. Δεύτερον, αν ομολογούσε θα εθεωρείτο προδότης. Και, τρίτον, ενδεχόμενη ομολογία του θα έθετε σε κίνδυνο πολλούς άλλους που ανήκαν στο κατασκοπευτικό του δίκτυο.


Οι δίκες της Μόσχας

Ο Ρόζενμπεργκ συνελήφθη εξαιτίας των πληροφοριών που διοχέτευσε στο Εφ Μπι Αϊ μια άλλη κατάσκοπος-«κλειδί», η Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ, η οποία τα «ξέρασε όλα» (ούτε ένα ούτε δύο, αλλά 150 ονόματα έδωσε στην υπηρεσία του Χούβερ) και οι πληροφορίες της ήταν εκείνες που βοήθησαν να ξηλωθεί μια για πάντα το περίτεχνα κατασκευασμένο κατασκοπευτικό δίκτυο της ΚGΒ.

Στο βιβλίο αυτό όμως τονίζεται και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό: η αποδυνάμωση του κατασκοπευτικού δικτύου των Σοβιετικών μετά τις δίκες της Μόσχας το 1937, όταν οι πράκτορες ή οι επικεφαλής σταθμάρχες της ΚGΒ στις ΗΠΑ δεν ήξεραν από ποιον προϊστάμενο στη Μόσχα θα έπαιρναν εντολές τη μία ημέρα και ποιος θα τον αντικαθιστούσε την επομένη, διότι οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν δεν είχαν βεβαίως αφήσει αλώβητες τις μυστικές υπηρεσίες, τουλάχιστον ως την ημέρα που αφεντικό τους θα ανελάμβανε ο Μπέρια. Πέραν αυτών ας προστεθεί και το ότι ο έλεγχος που προσπαθούσε να ασκήσει στο δίκτυο η κεντρική υπηρεσία ήταν συχνά ασφυκτικός, με αποτέλεσμα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να επιταχυνθεί η διαδικασία της διάλυσής του.


Υπεράνω υποψίας

Στο βιβλίο υπάρχουν πλήθος ιστορίες, η μία πιο συναρπαστική από την άλλη. Διαλύονται επίσης και κάποιοι μύθοι. Μαθαίνουμε, λ.χ., ότι ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, επικεφαλής του Μanhattan Ρroject για την κατασκευή της ατομικής βόμβας στο Λος Αλαμος, ουδέποτε υπήρξε κατάσκοπος των Σοβιετικών και όσες προσπάθειες έκανε η ΚGΒ να τον προσεγγίσει και να τον στρατολογήσει έπεσαν στο κενό.

Αυτός που υπήρξε πράκτορας προτού ακόμη πάει στην Αμερική ήταν ένα άλλο μέλος της ομάδας επιστημόνων του προγράμματος, ο γερμανικής καταγωγής φυσικός Κλάους Φουκς, ο οποίος διοχέτευσε στην ΚGΒ τις κρίσιμες πληροφορίες για την κατασκευή της βόμβας. Οι πληροφορίες που έδωσε επί του προκειμένου ο Ρόζενμπεργκ ήταν ουσιαστικά ασήμαντες, όχι όμως και οι ικανότητές του στη στρατολόγηση υποψήφιων κατασκόπων. Το δίκτυο της ΚGΒ περιελάμβανε δημοσιογράφους, όπως ο Ι. Φ. Στόουν στη δεκαετία του ΄30, τον γερουσιαστή Ράσελ Μακ Νατ, που στρατολογήθηκε από τον Ρόζενμπεργκ, τον Αλτζερ Χις, στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και λαμπρό επιστήμονα, απόφοιτο του Χάρβαρντ, εξ απορρήτων του Ρούζβελτ (τον συνόδευσε μάλιστα στη συνάντηση της Γιάλτας το 1943, που σε μεγάλο βαθμό καθόρισε τις τύχες της μεταπολεμικής Ευρώπης), επιστήμονες που εργάζονταν στα εργαστήρια τα οποία ασχολούνταν με τον βακτηριολογικό πόλεμο, στελέχη μεγάλων εταιρειών χημικών και άλλους που εργάζονταν σε κρυπτογραφικά συστήματα, η αποκάλυψη των οποίων οδήγησε σε μία από τις πιο καταστρεπτικές διαρροές απόρρητων εγγράφων στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία.

Η ΚGΒ είχε, ακόμη, ιδιαίτερη αδυναμία στο να προσεγγίζει διασημότητες. Εκτιμώντας το ενδιαφέρον του Χεμινγκγουέι, λ.χ., για τα ζητήματα κατασκοπείας, προσπάθησε να τον στρατολογήσει, χωρίς επιτυχία- και παρά τις συμπάθειες που έτρεφε για το σοβιετικό καθεστώς ο συγγραφέας τουΑποχαιρετισμός στα όπλα, προτού πάρει αποστάσεις και εκφραστεί δημοσίως εναντίον του.

*Το βιβλίο «Spies.The Rise and Fall of the ΚGΒ in Αmerica» θα κυκλοφορήσει στη Βρετανία και στις ΗΠΑ τον επόμενο μήνα.

Πώς οι κατάσκοποι άλλαξαν την Ιστορία
Ο γερμανός φυσικός Κλάους Φουκς,που παρέδωσε τα μυστικά της ατομικής βόμβας στους Σοβιετικούς

Το ερώτημα γιατί άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας,χωρίς οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα οι περισσότεροι, έθεσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία μιας ξένης δύναμης θα πρέπει να θεωρείται σήμερα πρωθύστερο. Η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε γεννήσει τέτοιες ελπίδες ώστε κανένας τους δεν θεωρούσε εαυτόν προδότη. Ως την ημέρα, για παράδειγμα, που ανακοινώθηκε από τους Σοβιετικούς ότι κατέχουν ατομικές βόμβες, το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, το οποίο εκείνη την εποχή αριθμούσε περίπου 60.000 μέλη, κατέβαζε διαδηλώσεις στις μεγάλες αμερικανικές πόλεις όπου δέσποζαν συνθήματα του τύπου «ηγέτης μας είναι ο Στάλιν»,όπως άλλωστε μαρτυρούν τα σχετικά ντοκυμαντέρ και οι φωτογραφίες της εποχής. Ετσι,ο Βασίλιεφ στην εισαγωγή τού Spies εύλογα γράφει ότι εκτιμά τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο Ρόζενμπεργκ στην ασφάλεια της πατρίδας του.

Η διάλυση του κατασκοπευτικού δικτύου της Κα Γκε Μπε, το οποίο επί είκοσι και πλέον χρόνια έστηναν οι Σοβιετικοί, απετέλεσε πολύτιμη εμπειρία για τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και τις βοήθησε, ας πούμε, να «ενηλικιωθούν». Επιπλέον, οι Αμερικανοί απελευθέρωσαν προσωπικό από άλλα μέτωπα, λ.χ. την Ιαπωνία, και επικέντρωσαν την προσοχή τους στη δράση των σοβιετικών υπηρεσιών,μεταφέροντας ταυτοχρόνως τον «πόλεμο των κατασκόπων» στην Ευρώπη.

Στο εσωτερικό μέτωπο κατάφεραν να εκθέσουν στην αμερικανική κοινή γνώμη το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ εμφανίζοντάς το ως πέμπτη φάλαγγα των Σοβιετικών (αφού το δίκτυο των κατασκόπων της Κα Γκε Μπε αποτελούνταν κατά μεγάλο μέρος από μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος), κατηγορώντας το για προδοτικό ρόλο, αμαυρώνοντας τη δημόσια εικόνα του και οδηγώντας το τελικά στην περιθωριοποίηση.Την ίδια τακτική,αν και με άλλα μέσα,εφήρμοσε στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο όχι το Εφ Μπι Αϊ αλλά η CΙΑ.Τα μέσα αυτά ήταν κυρίως ο χρηματισμός, οι οικονομικές ενισχύεις δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων και τάσεων,η εξαγορά συνειδήσεων πολιτικών ανδρών, προσωπικοτήτων και ακαδημαϊκών δασκάλων.

Από το αρχείο Βασίλιεφ ωστόσο προκύπτουν και ορισμένα άλλα χρήσιμα συμπεράσματα.Η μακαρθική περίοδος δεν οδήγησε καθαυτή στην εξαφάνιση σχεδόν του Κομμουνιστικού Κόμματος των ΗΠΑ.Το κόμμα είχε αρχίσει να δέχεται καταστρεπτικά χτυπήματα πολύ πιο μπροστά από την υπηρεσία του Χούβερ (το Εφ Μπι Αϊ). Η μακαρθική υστερία όμως οδήγησε εν ονόματι του αντικομμουνισμού σε καταστολή των ατομικών ελευθεριών με το παρανοϊκό σύνθημα «reds hiding under the beds»(«κόκκινοι που κρύβονται κάτω από τα κρεβάτια»).

Το κατασκοπευτικό δίκτυο των Σοβιετικών

Ο Αμερικανός Αλτζερ Χις,στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και σύμβουλος του προέδρου Ρούζβελτ,ήταν πράκτορας των Σοβιετικών.Στη φωτογραφία,της 5ης Αυγούστου 1948, ο Χις καταθέτει στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών στις ΗΠΑ στόχευε στην πρόσβαση σε στρατιωτικά μυστικά και σχέδια νέων όπλων,στην απόκτηση ερευνητικού υλικού δηλαδή που θα βοηθούσε τη χώρα των Σοβιέτ να κατασκευάσει κάποια νέα όπλα ακόμη και πριν από τους Αμερικανούς- και με συγκριτικά μηδαμινό κόστος.Οι συγγραφείς λένε ότι η δράση αυτή της Κα Γκε Μπε στην Αμερική άλλαξε την Ιστορία και βοήθησε τον Στάλιν να αναπτύξει μια πολύ πιο αποτελεσματική εξωτερική πολιτική τόσο στην Ευρώπη όσο και- κυρίως - στην Ασία. Γνωρίζοντας τόσα μυστικά, οι Σοβιετικοί ήταν ικανοί να αναπτύξουν ένα σύστημα επικοινωνιών επί πολλά χρόνια αδιαπέραστο από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Και μολονότι για να σχηματίσουμε πληρέστερη εικόνα θα πρέπει να έχουμε τα επίσημα στοιχεία και της άλλης πλευράς, σε ένα σημείο ίσως οι συγγραφείς να έχουν δίκιο: Στην Αμερική της ευφορίας και του πλούτου δεν μπορούσαν οι ιθύνοντες να διανοηθούν ότι μια φτωχή χώρα,όπως ήταν τότε η Ρωσία,θα μπορούσε να παραγάγει στρατιωτικό εξοπλισμό τόσο προωθημένο τεχνολογικά και τέτοιας ισχύος. Και φυσικά η δράση της Κα Γκε Μπε στις ΗΠΑ, το πλέον ανεπτυγμένο τεχνολογικά κράτος,καθώς παραδεχόταν και ο ίδιος ο Στάλιν, βοήθησε τη σοβιετική επιστήμη της εποχής που, έχοντας επιλυμένα τα ζητήματα τα οποία αφορούσαν κάποιους τομείς (λ.χ.τα ραντάρ,τα αεριωθούμενα αεροπλάνα, την ατομική βόμβα και τα ηλεκτρονικά συστήματα των υποβρυχίων και των πλοίων),κατάφερε να αναπτύξει άλλους,όπως οι βαλλιστικοί πύραυλοι και η εξερεύνηση του Διαστήματος,τομείς στους οποίους ως τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 είχε αφήσει πίσω της την Αμερική.

TO BHMA