Όργανο της τουρκικής προπαγάνδας οι δηλώσεις του Νίκου Δήμου! Έτσι επιβιώνει το κράτος – βρυκόλακας…

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 1821 ΟΠΩΣ… ΟΜΟΛΟΓΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Οι Έλληνες πιστεύουν σε παραμύθια και προφανώς τρέφουν μεγάλες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για την επανάσταση του 1821, την οποία απομυθοποίησε με τον πιο «έγκυρο» τρόπο, σύμφωνα με τους Τούρκους, ο γνωστός και μη εξαιρετέος, «μέγας» συγγραφέας και βασικό στέλεχος του νέας πολιτικής μόδας, που ονομάζεται «Ποτάμι» και την οποία από το πρωί μέχρι το βράδυ λιβανίζουν τα μεγάλα κατοχικά ελληνόφωνα ΜΜΕ.

Όπως γράφει σε ένα καταπληκτικό πράγματι άρθρο του, ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας, Sabah, στην Αθήνα, επίσης γνωστός και μη εξαιρετέος, κ Στέλιος Μπερμπεράκης, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «Yunanlar efsane sever», δηλαδή, «Οι Έλληνες αγαπούν τους μύθους», όλα όσα πιστεύουν οι Έλληνες για την ελληνική επανάσταση του 1821, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ.. παραμύθια που τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά! Ο ανταποκριτής της τουρκικής

εφημερίδας επικαλείται το μεγάλο «αστέρι» της ελληνικής διανόησης, τον κ Νίκου Δήμου, που πρόσφατα δήλωσε με την ευκαιρία της επετείου της επανάστασης του 1821 ότι αυτά που μέχρι σήμερα ξέρουμε να τα ξεχάσουμε γιατί… είναι παραμύθια και ότι οι Έλληνες έσφαξαν τους Τούρκους και τους… δεκάδες χιλιάδες Εβραίους (!!!), που βρίσκονταν στην Τριπολιτσά όταν την κατέλαβε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα τον χαρακτηρίζαμε σαν στυγνό δολοφόνο και γεννοκτόνο των… αγαθών και καλοπροαίρετων Τούρκων και Εβραίων. Το άλλο παραμύθι με το οποίο «εκστασιάζονται» οι σύγχρονοι Έλληνες, σχετικά με την επανάσταση του 1821, είναι ότι πιστεύουν ότι την επαναστάτη την… έκαναν Έλληνες! Όχι κύριοι! Η αλήθεια είναι ότι την επανάσταση του 1821 δεν την έκαναν ‘Έλληνες, αλλά την έκαναν Αλβανοί κλέφτες και απατεώνες που φαίνεται πως δεν ήθελαν κανένα μπάστακα στο κεφάλι τους για τις διάφορες αθλιότητες και παρανομίες τους εναντίον της νόμιμης και δίκαιης (!!!), οθωμανικής εξουσίας. Όλα αυτά τα καταπληκτικά που αναφέρει ο δημοσιογράφος της Sabah, φαίνεται πως επιβεβαιώνονται από τον «αμερόληπτο» και με καταπληκτική «ακρίβεια», «δίκαιο» στις ιστορικές του αναφορές, συγγραφέα και «ύψιστο» διανοούμενο, κ Νίκο Δήμου, ο όποιος τελευταία ζήλεψε κάποιους μνημονιακούς αστέρες και επιδιώκει να κάνει και αυτός πολιτική καριέρα με το μεγάλο πολιτικό «αριστούργημα» των τελευταίων δεκαετιών στην ελληνική πολιτική ιστορία, που έχει μάλιστα και το συμβολικό όνομα, «Ποτάμι»! Να τον πάρει το Ποτάμι ;

Πράγματι από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς διαβάζοντας αυτές τις γραμμές της τουρκικής εφημερίδας, Sabah. Είναι αλήθεια ότι στην Τουρκία η ελληνική επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται σαν μια επαίσχυντη ανταρσία εναντίον της… δίκαιης και νόμιμης οθωμανικής εξουσίας που πάντα φέρονταν με… το γάντι στους άπιστους Ελληνόφωνους γιατί οι Έλληνες, σύμφωνα με τους Τούρκους αλλά και με τους εδώ τουρκολάγνους, δεν υπήρξαν ποτέ και τα τελευταία «δείγματα» τους είχαν ήδη εξαφανιστεί μετά την ρωμαϊκή κατοχή της κυρίως Ελλάδας. Αλλά το εκπληκτικό είναι ότι τώρα οι Τούρκοι μετά την ανεκδιήγητη κ Ρεπούση, βρήκαν και άλλο ένα μεγάλο σύμμαχο σε αυτές τις «ιστορικές» τους απόψεις, τον «περίφημο» συγγραφέα που είχε χρόνια να ακουστεί στην επικαιρότητα, τον κ Νίκο Δήμου, βασικό στέλεχος του πολιτικού μορφώματος των μεγαλοεργολάβων της λεηλασίας του ελληνισμού!

Καμαρώστε τους!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

http://olympia.gr/2014/03/29/

Υπήρξε κρυφό σχολειό; Ο μύθος και η ιστορική αλήθεια

Οι ημέρες της εθνικής επετείου είναι πάντοτε οι ημέρες του πιο οργιώδους φωταδισμού: οι ημέρες όπου θεοί και δαίμονες ενσκήπτουν για να μας διαβεβαιώσουν πως «τα πράγματα δεν είναι όπως τα νομίζουμε, όπως μας τα μάθανε»: η παλέττα έχει μια εκπληκτική ποικιλία, από το ότι οι επαναστάτες ήταν κοινοί απατεώνες, φαύλοι και κυρίως και κατ’ εξοχήν ένοχοι εθνοκαθάρσεων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, το ότι δεν υπήρχε 25^η Μαρτίου και κρυφό σχολειό (διότι η οθωμανική διοίκηση σάρκωνε… κορυφώματα ανθρωπισμού και ανεκτικότητας) μέχρι το ότι δεν υφίστατο καμμία αντίληψη ελληνικής συλλογικότητας, ελληνικού έθνους, πριν από την επαναστατική περίοδο, αλλά ότι αυτή η αντίληψη ήρθε ως εισαγόμενη. Τέτοιες μέρες, η «αποδόμηση» κλίνεται σε όλες τις πτώσεις.

Βέβαια, συχνά οι αυτουργοί βυθίζονται στις ίδιες τους τις αντιφάσεις, με τον Τατσόπουλο της σειράς «1821» να δηλώνει με σαφήνεια πως «δεν υπήρξε φυσικά κρυφό σχολειό γιατί δεν υπήρχε ανάγκη γι’ αυτό» αλλά τον Βερέμη της ίδιας σειράς να δηλώνει αργότερα πως «κρυφό σχολειό υπήρξε σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και γεωγραφικές περιοχές». Ή, στα πλαίσια της «απομάγευσης» της ημερομηνίας της 25^ης Μαρτίου, η διαβόητη κ. Κουλούρη του Joint History Project να ομολογεί πως «η ημερομηνία της 25^ης Μαρτίου είχε προεπιλεγεί συνειδητά από τους επαναστάτες».

Το πρόβλημα είναι πως σε όλην αυτήν την αναθεωρητική διάθεση προτάσσεται η απεριόριστη αυθεντία της ορθής επιστημονικής έρευνας: η μόνιμη επωδός είναι πως «αυτά που γνωρίζατε ήταν ιδιοτελείς μύθοι κοινωνικής συνοχής, τώρα που ωριμάζουμε ήρθε η ώρα να την αντικαταστήσουμε με την επιστημονική και ιστορική αλήθεια, η οποία είναι αυτή που θα σας πούμε εμείς». Τί γίνεται όμως όταν αποδεικνύεται ότι τα «νέα θέσφατα» έχουν τόση σχέση με την ορθή επιστημονική μέθοδο και την ιστορική αλήθεια όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Όταν φανερώνεται πως αποτελούν απλώς θέσεις υπαγορευόμενες από ιδεολογικές τοποθετήσεις, ερήμην οποιασδήποτε ιστορίας ή επιστήμης;

Σε αυτό το άρθρο θα υπογραμμίσουμε την αναγκαιότητα να «απομαγευθεί» ο διαδεδομένος μύθος ότι –δεν- υπήρχε κρυφό σχολειό και να αντικατασταθεί από την ιστορική αλήθεια και την επιστημονική μέθοδο της παραπομπής στις πρωτότυπες πηγές της εποχής, οι οποίες επιβεβαιώνουν την παρουσία του. Κύριε Βερέμη, κύριε Τατσόπουλε, κυρία Ρεπούση, πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ζούμε με μύθους, όσο κι αν αυτοί μας ηρεμούν ή μας ικανοποιούν – είναι συνάρτηση συλλογικής ωριμότητας και στοιχειώδους σεβασμού στην επιστημονική μέθοδο.

Σημειώνουμε εδώ ότι αποστρεφόμαστε όσους προτάσσουν την «επιστημονικότητα» για να προωθήσουν επιστημονικώς απαράδεκτες ιδεολογικές θέσεις, όμως σεβόμαστε απεριόριστα όσους είναι σαφείς και ξεκάθαροι ως προς τους σκοπούς τους, τα κίνητρα και τις μεθοδεύσεις τους και δεν υποκρίνονται χρησιμοποιώντας τέτοιους φερετζέδες: ας πούμε, η εφημερίδα «Αυγή», επίσημο κομματικό όργανο, καθιστά σαφές ότι ο άξονας των ιστορικών της αναζητήσεών της είναι πρωτίστως το να βρίσκεται στον αντίποδα της κρατικής παιδείας, του κυρίαρχου λόγου και του εθνωφελούς (όχι το να ανακαλύψει την ιστορική αλήθεια, αλλά να βρίσκεται σκοπίμως σε αντίθεση με τον κυρίαρχο λόγο, είτε αυτός είναι ψευδής είτε έγκυρος): «η νοητή γραμμή που συνδέει τα δεκάδες κείμενα που προηγήθηκαν των σημερινών,βρίσκεται σκοπίμως σε αντίθεση με μια εικόνα περί της επανάστασης, πλασμένη από σχολικά αναγνώσματα και τον κυρίαρχο λόγο. Μια νοητή γραμμή η οποία εμμένει ακριβώς πέρα από την εθνωφελή ρητορική, περί ηρώων κι ενδόξων μαχών σε μια μεγεθυμένη κι αποκομμένη στιγμή». Η ιδεολογική θέση ότι η Επανάσταση δεν έγινε για εθνικούς, αλλά για ταξικούς και οικονομικούς λόγους, εκφράζεται σαφέστατα, χωρίς περικοκλάδες και περιστροφές: ο ένοπλος της Επανάστασης είναι «προϊόν των οικονομικών προοπτικών που αυτή δημιουργούσε και των δυνατοτήτων που έδινε για την αναπαραγωγή της εξουσίας του παλιού κόσμου στο επαναστατικό σύμπαν. Στην οικονομική επιχείρηση λοιπόν του «ξεσηκωμού» μπήκαν οι ντόπιες αυθεντίες, οι καπεταναίοι, αυτοί που είχαν «το κεμέρι τους γιομάτο» ώστε να στρατολογούν και να πληρώνουν ανθρώπους». Αυτό, ναι, το σέβομαι: όχι προπετάσματα καπνού περί «επιστημονικότητας» και ιστορικής αλήθειας, αλλά ξεκάθαρα πράγματα: αυτή είναι η ιδεολογική μας θέση εδώ στην «Αυγή», αυτήν την ιστορική εκδοχή υπαγορεύει η ιδεολογική μας θέση, την εκθέτουμε, το ξεκαθαρίζουμε και δεν κοροϊδεύουμε κανέναν. Σταράτα πράγματα.

Δεν ισχύουν όμως τα ίδια για την συνήθη ρητορική περί κρυφού σχολειού, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη, ώστε πλέον η «πολιτική ορθότητα» επιβάλλει να αρνείται κανείς σώνει και ντε την ύπαρξή του. Εδώ παίζεται αδιαλείπτως το βιολί της «επιστημονικότητας». Το κυρίως επιχείρημα είναι ότι η κεντρική οθωμανική διοίκηση της Κωνσταντινούπολης δεν μοιάζει να εξέδωσε κάποια γενική απαγόρευση της εκπαίδευσης ή της λατρείας – παρατήρηση που «κουμπώνει» με την βεβαιότητα ότι τους Οθωμανούς τους ενδιέφερε σχεδόν αποκλειστικά η φορολόγηση των υποδούλων. Ενώ υπήρξαν επισήμως και σχολεία των υποδούλων, όπως η «Μεγάλη του Γένους Σχολή». (Αγνοούν συνειδητά ότι τα περιθώρια αυθαιρεσίας κάθε Τούρκου τοπάρχη, πασά, μπέη κλπ. προσέγγιζαν το άπειρο.) Με βάση αυτήν την επωδό γράφτηκαν ποταμοί άρθρων, εξεδόθησαν βιβλία, στήθηκαν εκπομπές, με ετερο-αλληλο-αναφορές και κοινό χαρακτηριστικό την πολύ περιορισμένη χρήση πρωτότυπων πηγών (όπως στην περίπτωση του βιβλίου του Άλκη Αγγέλου, «Κρυφό Σχολειό – Το Χρονικό ενός Μύθου», όπου οι πρωτότυπες πηγές μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού – αυτό δεν το εμπόδισε να συμπεριληφθεί στην πολύτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»).

Μέχρι που συμβαίνει το απροσδόκητο, αυτό που κανείς δεν ανέμενε. Από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» του Γιώργου Καραμπελιά εκδίδεται ένα βιβλίο με την παράθεσηεκπληκτικής πληθώρας πρωτότυπων πηγών που καταδεικνύουν την παρουσία του «κρυφού σχολειού», για την ακρίβεια πολλών «κρυφών σχολειών», στην ζωή του υπόδουλου ελληνισμού και σε διάφορες περιόδους της τουρκοκρατίας. Το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου, «Κρυφό Σχολειό – το Χρονικό μιας Ιστορίας» παρουσιάζεται σήμερα στην πλατεία Συντάγματος, στον νέο χώρο του «Άρδην» (Ξενοφώντος 4, στον 6ο όροφο). Κυκλοφορεί εδώ και αρκετούς μήνες.

Τί γίνεται όμως; Θα ανέμενε κανείς από όλους αυτούς που τόσο κόπτονται για την επιστημονικότητα, για τις πηγές και την ιστορική αλήθεια, να ασχοληθούν εκτενέστατα με τη δημοσιευμένη μονογραφία, με την πληθώρα πηγών που παραθέτει, με τα συμπεράσματα στα οποία αναπόφευκτα οδηγείται. Να συγγράψουν, να αρθρογραφήσουν, να δημοσιο-λογήσουν με ζέση και επανειλημμένα για τις νέες εξελίξεις σε ένα ζήτημα που τόσο προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι τους απασχολεί. Αντ’ αυτού, άχνα, άκρα του τάφου σιωπή. Ακόμη και ο… με το ζόρι νεοδιδάσκαλος του γένους, ο Θου-Βου του «ΣΚΑΪ» και της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ», δεν βρήκε μια λέξη να πει ή να γράψει. Οι επαγγελματίες της ιστορικής αναθεώρησης δεν θεώρησαν ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι άξια σχολιασμού. Μόνον η «Ελευθεροτυπία», προς τιμήν της, έγραψε για το βιβλίο: μια εφημερίδα που τόσο έχει προτάξει την αποδόμηση είχε την συγκρότηση και την αξιοπρέπεια να δημοσιεύσει την επιστημονική αναίρεση και της δικής της παλαιότερης ρητορικής. Εδώ χωρίζουν τα πρόβατα από τα ερίφια, εδώ διαπιστώνεται ποιοί διαθέτουν τσίπα και ποιοί την ξέχασαν στο… ιστορικό αναγνωστήριο.

Παραθέτουμε κατά χρονολογική σειρά μια ενδεικτική λίστα κάποιων από τις μαρτυρίες περί του κρυφού σχολειού ή της αναγκαιότητάς του, δηλαδή της de facto απαγόρευσης της εκπαίδευσης, από τις πρωτότυπες πηγές, παρμένη από τον πρόλογο του βιβλίου. Θα παρατηρήσετε ότι ξεκινούν από την επαύριον της Αλώσεως και φθάνουν, διατρέχοντας όλην την Τουρκοκρατία, μέχρι την Επανάσταση και τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια:

Περί απαγόρευσης της παιδείας και της θρησκευτικής ελευθερίας από τους Τούρκους

• 1460, Πατριάρχης Γεννάδιος. Επιστολή του παραθέτει ο Θεοδόσιος Ζυγομαλάς προς τον Μαρτίνο Κρούσιο, περίπου 100 χρόνια αργότερα.
• 1570-1580, Θεοδόσιος Ζυγομαλάς αρχιγραμματέας του Οικ. Πατριαρχείου. Πλειάδα διαφορετικών επιστολών του αρχινοτάριου προς τον Γερμανό καθηγητή, Μαρτίνο Κρούσιο. Οι δυο τους είχαν τακτική επικοινωνία. Ο Γερμανός εξέδωσε έναν τόμο μυριάδων επιστολών, στοιχείων και ντοκουμέντων, το 1584, με τον τίτλο Turcograecia, το οποίο αποτελεί ζωτικής σημασίας πρωτότυπη ιστορική πηγή για την εποχή εκείνη. Ολόκληρο το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και είναι δίγλωσσο: γραμμένο στα λατινικά και στα ελληνικά.
• ·      1598, Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
• ·      1607, Χριστόφορος Άγγελος λόγιος. Το βιβλίο του εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, το 1617.
• ·      1610, George Sandys, Άγγλος περιηγητής.
• ·      1620, Κύριλλος Λούκαρης, Οικουμενικός Πατριάρχης.
• ·      1627, Μητροφάνης Κριτόπουλος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Επιστολή στον Γερμανό καθηγητή Bernegger.
• ·      1631, Γεράσιμος Α΄, Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αλληλογραφία με Αρχιμανδρίτη Αρσένιο.
• ·      1650, François Richard, Ιησουΐτης ιερωμένος.
• ·      1660, Νεκτάριος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
• ·      1675, Σουλτανικό φιρμάνι.
• ·      1678, Sir Paul Rycaut, Άγγλος Διπλωμάτης. Επίσημη αναφορά προς τον Βασιλιά Κάρολο Β΄ για την κατάσταση στην περιοχή.
• ·      1680, Thomas Smith, Άγγλος Θεολόγος, Κοσμήτορας και αντιπρόεδρος του Magdalen College της Οξφόρδης.
• ·      1688, Ηλίας Μηνιάτης, Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων.
• ·      1760, Γεώργιος Φατζέας, μητροπολίτης Φιλαδελφείας (στη Βενετία).
• ·      1801, Αδαμάντιος Κοραής.
• ·      1866, Κρήτες Επαναστάτες.

Πηγές σχετικές με σχολεία τα οποία έκλεισαν οι Τούρκοι

• ·      1777, Κωνσταντίνος Κούμας, από τους πιο πιστούς μαθητές του Κοραή.
• ·      1820, Noehden, Άγγλος καθηγητής κλασικής φιλολογίας (άρθρο του στο The Classical Journal, το 1820).
• ·      1821, Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων.
• ·      1821, Αλληλοδιδακτικά Σχολεία Χανίων και Ρεθύμνου.
• ·      1856, Σουλτανικό φιρμάνι Χάττι Χουμαγιούν και νεώτερο, το 1867.

Μαρτυρίες για κρυφό σχολειό πριν το 1821

• ·      1743, Μακάριος Χριστιανόπουλος (Μαριδάκις), ιεροκήρυκας Οικουμενικού Πατριαρχείου.
• ·      1771, Ευγένιος Βούλγαρις.
• ·      1785, Μάρκος Δραγούμης.

Μαρτυρίες για το κρυφό σχολειό από το 1821 έως την απελευθέρωση

• ·      1821, Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων.
• ·      1822, Στέφανος Κανέλλος. Επιστολή στον Γερμανό λόγιο, C. Iken.
• ·      1826, Ιάκωβος Ρίζος-Νερουλός.

Μαρτυρίες για κρυφό σχολειό μετά την απελευθέρωση

• ·      1837, Μισαήλ Αποστολίδης, καθηγητής Θεολογικής σχολής.
• ·      1849, Γεώργιος Μαυροκορδάτος, καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
• ·      1863, Κωνσταντίνος Φρεαρίτης, καθηγητής Νομικής.
• ·      1873, Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), πρώτος υπασπιστής του Κολοκοτρώνη.
• ·      1881, Γεώργιος Χασιώτης, ιστορικός της εκπαίδευσης.
• ·      1913, René Puaux (Πυώ), Γάλλος δημοσιογράφος και περιηγητής (στην Ήπειρο).

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους κουρελουργούς «αναθεωρητές», στους μαιτρ της αποδόμησης ερήμην της ιστορίας και ερήμην της επιστημονικής μεθόδου, το σπάραγμα του Διονυσίου Σολωμού που τόσο αρέσκονται στο να επαναλαμβάνουν νομίζοντας ότι τους συμφέρει: «το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»…

Σωτήρης Μητραλέξης

http://www.antinews.gr/2013/03/27/210096/

ΛΟΥΤΡΑΚΙ: Αμαυρώθηκε ο εορτασμός της επετείου. Άγριο ξύλο όταν αριστεριστές προσπάθησαν να εμποδίσουν βουλευτή της Χ.Α να καταθέσει στεφάνι (ΒΙΝΤΕΟ)

Ντροπή και αίσχος έπεσαν χημικά ανάμεσα σε μαθητές!
Αξέχαστη θα μείνει η σημερινή μέρα στους μικρούς μαθητές για τους λάθους λόγους.

Όσοι παρευρέθησαν στο παραλιακό πάρκο για την καθιερωμένη κατάθεση στεφάνων, έγιναν μάρτυρες επεισοδίων μεταξύ μελών της Χ.Α και αριστερών οργανώσεων.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο ήρθε η σειρά του βουλευτή της Χ.Α κ. Σ. Μπούκουρα να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο πεσόντων.

Οπαδοί αντιρατσιστικών οργανώσεων που ήταν μαζεμένοι στο χώρο, γιουχάισαν το βουλευτή και κινήθηκαν εναντίον του. Άμεση ήταν η αντίδραση μελών της Χ.Α που συνόδευαν τον βουλευτή με αποτέλεσμα να μετατραπεί ο χώρος σε  ρινγκ. Η αστυνομία που αν και ήταν παρούσα δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός ,χρησιμοποίησε ακόμα και χημικά ανάμεσα  σε πολίτες και μικρά παιδιά (!!!) που έτρεχαν πανικόβλητοι για να γλυτώσουν, ενώ προέβηκε  και σε συλλήψεις.

Τα σχόλια είναι περιττά στο βίντεο που ακολουθεί θα  δείτε σκηνές ντροπής που αμαύρωσαν την εθνική μας επέτειο.

Η ανήμπορη ακόμα και για πιο βασικά δημοτική αρχή του Κ. Λογοθέτη, υπόθαλψε και ήταν ο ουσιαστικός υποκινητής των επεισοδίων, αφού κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου, ο δήμαρχος και ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, ανέχτηκαν τις αναίτιες και επαίσχυντες προκλήσεις του επικεφαλής του συνδυασμού που πρόσκειται στο ΚΚΕ και του αντιδήμαρχου Δ. Δέδε που έβρισε και προκάλεσε τον εκπρόσωπο του κοινοβουλίου, βουλευτή Σ. Μπούκουρα.

Και ενώ όλοι ήξεραν ότι τα πνεύματα ήταν οξυμένα και ότι ενδεχομένως -όπως ακούστηκε και το δημοτικό συμβούλιο με την  ανοχή της  δημοτικής αρχής- θα υπήρχαν αντιδράσεις, δεν φρόντισαν να περιφρουρήσουν τις εκδηλώσεις τιμής και κατάθεσης στεφανιού στο μνημείο των πεσόντων, ούτε φρόντισαν να τηρήσουν τη τάξη, αδιαφορώντας πλήρως για το μήνυμα που περνάει στα μικρά παιδιά, αλλά και για τη σωματική ακεραιότητα του πλήθους των δημοτών, μαθητών και επισκεπτών. L1

Υ.Γ1 Ο επικεφαλής του συνδυαασμού που πρόσκειτα στο ΚΚΕ, κ. Ασημακόπουλος θα πρέπει να αισθάνεται πολύ περήφανος που με το ψήφισμα που προσπάθησε να περάσει στο δημοτικό συμβούλιο κατάφερε να προκαλέσει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Προφανώς ως εκπρόσωπος της Τ.Ο του ΚΚΕ, αλλά και ως θεσμικός εκπρόσωπος του συλλόγου των Εμποροβιοτεχνών, αισθάνεται ότι βοήθησε τον τόπο και την αύξηση των επισκεπτών.

Υ.Γ2  Συγχαρητήρια σε αυτούς που προκάλεσαν τα επεισόδια και δίδαξαν στους μικρούς μαθητές τι πάει να πει δημοκρατία!!! Απλώς έκτος από το ξύλο υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αντιδράσεις σε κάτι με το οποίο διαφωνείς. Διαφορετικά στα μάτια  ενός ουδέτερου παρατηρητή φαίνεται ότι διαπράττεις το ίδιο για το οποίο κατηγορείς την άλλη πλευρά.

Υ.Γ 3 Συγχαρητήρια και στην αστυνομία που θεώρησε σκόπιμο να χρησιμοποίησει  χημικά ανάμεσα σε μικρούς μαθητές και ανυποψίαστους πολίτες. Αίσθηση προκάλεσε και η αντίδραση του διοικητή του αστυνομικού τμήματος που πέταξε προκλητικά το στεφάνι απόδοσης τιμής.

Δείτε το βίντεο από το lcitynews 

ΟΛΥΜΠΙΑ

Οι επαναστάτες και το ελληνικό κράτος! Η περίπτωση του Νικηταρά του Τουρκοφάγου, ήρωας και μετά ζητιάνος!

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος (1784-1849) γεννήθηκε στη Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα) ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Ταϋγέτου, 25 χλμ από την πόλη της Καλαμάτας. Καταγόταν από το χωριό Τουρκολέκα, του δήμου Φαλαισίας της Μεγαλόπολης. Ήταν ανηψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπόγραφε και με το όνομα Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης και μ΄ αυτό αναφέρεται σε μερικά δημοτικά τραγούδια. Τελικά όμως επικράτησε το επώνυμο Σταματελόπουλος από το βαπτιστικό όνομα του πατέρα του (Σταματέλος).

Υπηρέτησε όπως και ο Κολοκοτρώνης στον αγγλικό στρατό, στα Επτάνησα. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Με την έκρηξη της Επανάστασης, στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 12 - 13 Μαϊου 1821 (είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι τον Απρίλη), ο Νικηταράς που κρατούσε με 200 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 6.000 Τούρκους που επιτίθεντο με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του σ' εκείνη τη μάχη, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε με τον θείο του, κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τρίπολης.

Νικηταρά - Νικηταρά

πού'χεις στα πόδια σου φτερά

και στην καρδιά ατσάλι

Όταν η Τρίπολη καταλήφθηκε από τους Έλληνες, δεν ζήτησε κανένα λάφυρο για τον εαυτό του κι όταν τον πρόσφεραν ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί, το έκανε δώρο στην προσωρινή κυβέρνηση. Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει την χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ' όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, τους προκάλεσε δε μεγάλη καταστροφή. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγινόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. Συνετέλεσε στο να υποχωρήσει τελικά ο Δράμαλης, υφιστάμενος πανωλεθρία. Στην μάχη αυτή πήρε και το όνομα τουρκοφάγος καθώς σύμφωνα με ιστορικές πηγές έσπασε τρεις πάλες με την δύναμη με την οποία χτυπούσε . Στο τέλος της μάχης το χέρι του είχε μαρμαρώσει και δεν μπορούσε να αφήσει την πάλα.(26 - 28 Ιουλίου 1822).

Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες μέχρι που απελευθερώθηκε η χώρα. Επί Καποδίστρια και Όθωνα ανήκε στο κόμμα των Ναπαίων (Ρωσόφιλων). Η ελληνική κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον βασιλιά Όθωνα με κάποιον Ρώσο πρίγκιπα, συνέλαβε τον Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλακή, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Όταν αποφυλακίστηκε ήταν σχεδόν τυφλός. Έζησε λίγα ακόμη χρόνια με μια μηδαμινή (άλλες πηγές αναφέρουν καμία σύνταξη) σύνταξη και πέθανε το 1849 στον Πειραιά.

Ήταν μάλιστα τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε πόστα είχε ορίσει μια ορισμένη μέρα στον ήρωα επαίτη μια θέση μια μέρα της εβδομάδος κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε (!) να επαιτεί κάθε Παρασκευή!

Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Μεγάλης Δύναμης, αυτός απεστάλθη από την κυβέρνηση του στο πόστο όπου επαιτούσε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

„Τι κάνετε στρατηγέ μου;" ρώτησε ο ξένος

„Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα" απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

„Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στον δρόμο;" επέμενε ο ξένος.

„Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος" απήντησε περήφανα ο Νικηταράς.

Ο ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες.

Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο:" Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!!!"

Στις 25 του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος.

Αυτή ήταν η ελληνική υπερηφάνεια που έκανε την Ελλάδα ελεύθερη.

http://www.elkosmos.gr/epikairotita/h-/kathimerinotita/12545-2013-03-25-10-35-15.html

Ο Μαρξ και ο Ροκφέλλερ ενάντια στον Κολοκοτρώνη

Του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου

Οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ποιανού νομίσματος; Αυτού που θέλει την Ιστορία αποτέλεσμα των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων, τον άνθρωπο δούλο στους νόμους της αγοράς και τα έθνη, τυχαίες συνευρέσεις ατόμων στον τόπο και στον χρόνο. Πιο αναλυτικά: από τη μία οι διάφοροι καναλάρχες τύπου Αλαφούζου που επιστρατεύουν τους Τατσόπουλους, τους Βερέμηδες, την Ρεπούση και διάφορους άλλους σοβαροφανείς επιστήμονες της αριστεράς. Από την άλλη, τα ορφανά του Στάλιν, οι κνίτες και οι παμίτες που μοιράζουν φυλλάδια και βγάζουν ανακοινώσεις.

Όλοι αυτοί μαζεμένοι για να μας πούμε τι; Πως το 1821 ήταν μια κοινωνική επανάσταση, όχι εθνική και την έκαναν διάφορες γκροτέσκες φιγούρες που ξεκινούν από τυχοδιώκτες και φτάνουν μέχρι σε κρυφοαδερφές. Δεν ξεχνούν να απαλείφουν και τον θρησκευτικό χαρακτήρα της Επανάστασης, ενώ παράλληλα μιλούν για πολυεθνική διάσταση του αγώνα, με συμμετοχή διαφόρων Βαλκάνιων αλλά και μουσουλμάνων υπέρ του αγώνα των Ελλήνων.

Μπορεί να λέγονται φιλελεύθεροι ή νεοαριστεροί, να είναι λιμπεραλιστές ή παραδοσιακοί κομμουνιστές, μπορεί για τους τύπους της πολιτικής να είναι αντίπαλοι, αλλά έχουν κάτι κοινό που τους ενώνει. Το μίσος τους για κάθε τι το εθνικό αλλά και τη διάθεση να ξαναγράψουν την ιστορία του τόπου μας στα μέτρα των ιδεοληψιών τους. Το προσπάθησαν με τη σειρά του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ πριν δύο χρόνια. Φέτος, τη σκυτάλη πήραν οι ακτιβιστές του ΚΚΕ, με σχετικές προκηρύξεις προς τους μαθητές. Και λένε τα ίδια πράγματα οι μνημονιακοί του Φαλήρου και οι αντιμνημονιακοί του Περισσού. Πως το '21 ήταν μια αστική επανάσταση με πολυεθνικό χαρακτήρα.

Οι του ΣΚΑΙ θέλησαν να εξηγήσουν πως χωρίς τον Βολταίρο και τους άλλους διαφωτιστές, την Μασονία και τις γκιλοτίνες της Γαλλικής Επανάστασης, οι Έλληνες δεν θα ξεσηκώνονταν κατά των Τούρκων. Οι του Περισσού βάζουν την πινελιά της κοινωνικής αντίδρασης στους κοτζαμπάσηδες, μιλούν για αντιδραστικό κλήρο και θέλουν το στράτευμα του '21 κάτι ανάλογο με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες που έδρασαν στην Ισπανία κατά του Φράνκο. Όλοι τους μιλούν για αστική και όχι εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση και για να καταδείξουν το «ψέμα της εθνικιστικής προπαγάνδας», μας εξηγούν πως στις 25 Μαρτίου δεν έγινε η περίφημη δοξολογία στην Αγία Λαύρα, αλλά αυτή η ημερομηνία καθιερώθηκε με νόμο του Όθωνα μεταγενέστερα.

Λες και έχει σημασία το ποιος έριξε την πρώτη τουφεκιά ή το ποια πόλη απελευθερώθηκε πρώτη. Πράγματι, ο αγώνας δεν άρχισε την 25η Μαρτίου του 1821. Άρχισε στις 29 Μαΐου του 1453, την ημέρα της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Με τους μύθους για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και τις συνεχείς και αδιάκοπες εξεγέρσεις κατά του κατακτητή. Σε αυτές συμμετείχαν στρατιωτικοί, αριστοκράτες, κληρικοί, χωρικοί, νησιώτες, κάτοικοι των πόλεων, μέλη των παροικιών, οι πάντες. Ξεχνούν όμως να τις αναφέρουν. Ξεχνούν τον αγώνα του Γραίτζα Παλαιολόγου στον Μοριά, την αντίσταση των Μονεμβασιωτών, τους πολέμους του Κλαδά και του Μπούα, τον ηρωισμό της Μαρούλας στα τείχη της Λήμνου, την εξέργερση του Σκυλόσοφου, τα Ορλωφικά, τον Κατσώνη, τον «μαύρο στόλο» της Σκιάθου, τους Κρητικούς αγωνιστές, τους Σφακιανούς και τους Σουλιώτες, την διδασκαλία του Κοσμά του Αιτωλού, τους Χειμαρριώτες, τους κλέφτες και τους αρματολούς.

Όλα αυτά δεν υπάρχουν, διαγράφονται μονοκοντυλιά για να περάσουν οι διδασκαλίες των πεφωτισμένων και ο μύθος της αστικής επανάστασης που για το ΠΑΜΕ είχε ακόμα ως τάξη προοδευτικό χαρακτήρα. Τώρα βέβαια, κατά πόσο οι αγροτοποιμένες και οι ψαράδες της εποχής είχαν πρόσβαση στον Ρουσσώ και στον Μοντεσκιέ, αυτό είναι αλλού παπά Ευαγγέλιο. Το ίδιο και η ανυπαρξία αστικής τάξης που φέρει τα ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά αυτής στον ελλαδικό χώρο της εποχής. Αδιάφορα είναι τα λόγια του Κολοκοτρώνη που σαφέστατα λέει πως η ελληνική εξέγερση δεν έχει σχέση με τις άλλες, τις καρμποναρικές, της Ευρώπης. Αδιάφορο για τους φωτισμένους του αστισμού είναι το πρώτο Σύνταγμα της Επιδαύρου που με σαφήνεια δείχνει τον εθνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα του κράτους που με βάση τη σημερινή πολιτική ορολογία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ότι περιέχει φυλετικούς νόμους.

Πέρα όμως από τα φληναφήματα και τις ονειρώξεις των διαφόρων αποχρώσεων προοδευτικών, υπάρχει και η ιστορία του 1821. Που ήταν μια ιστορία επική, γραμμένη με αίμα και θυσίες που δεν εξηγούνται με κανέναν νόμο κοινωνικής μηχανικής, αλλά μονάχα με τον ανορθολογισμό του ανθρώπου που μάχεται για την ελευθερία του, το αίμα και τη γη του. Και όπως σε κάθε τέτοιο ολοκληρωτικό αγώνα υπάρχουν και χωράνε όλοι: οι ήρωες και οι προδότες, οι γενναίοι και οι δειλοί, οι τυχοδιώκτες και αυτοί που έγιναν παρανάλωμα. Υπάρχουν οι κοτζαμπάσηδες που τα έδωσαν όλα στον αγώνα και αυτοί που τα κονόμησαν από αυτόν. Ο απλός λαός που βάσταξε το βάρος του αγώνα και αυτοί οι απλοί άνθρωποι που κουρασμένοι, ακολούθησαν τον Νενέκο στην προδοσία του. Οι παπάδες που κοίταξαν το πουγκί τους και εκείνοι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Όλοι, όπως σε κάθε εποχή, σε κάθε μεγάλη στιγμή του ανθρώπου.

Αυτή είναι η ιστορία του 1821, βγαλμένη από τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά και όχι από κάποια βολεμένη και καλοπληρωμένη έδρα που κατασκευάζει θεωρίες με βάση την ιδεοληψία των καθήμενων σε αυτή. Και επειδή, όπως είπαμε και προηγουμένως, η ιστορία έχει μια θέση για όλους, γι' αυτό και ξέρουμε αυτοί που θα έχουν στο μέλλον οι διάφοροι δεξιοί και αριστεροί αρνητές του εθνικού μας χαρακτήρα. Την θέση δίπλα στον Πήλιο Γούση και στον Νενέκο.

http://www.elkosmos.gr/2011-11-29-16-11-20/apopsis/editorial/12542-2013-03-24-08-59-12.html

Σαν σήμερα οι Τούρκοι κρέμασαν τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό και αποκεφάλισαν τους μητροπολίτης Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1821... ΚΑΚΟ ΨΟΦΟ ΣΤΑ ΣΚΥΛΙΑ...!

Απαγχονίζεται στη πλατεία του Σεραγίου στη Λευκωσία ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Του απαγχονισμού αυτού ακολούθησε την ίδια ημέρα ο αποκεφαλισμός των μητροπολιτών Πάφου Χρύσανθου, Κιτίου Μελετίου και Κυρηνείας Λαυρεντίου.

Με αφορμή προκηρύξεις που διένειμε στη Λάρνακα ο Αρχιμανδρίτης Θεοφύλακτος Θησέας, ο Κιουτσούκ κατήγγειλε στην Υψηλή Πύλη ότι οι Έλληνες Κύπριοι ετοίμαζαν επανάσταση, υποβάλλοντας ταυτόχρονα και κατάλογο προγραφών επιφανών προσώπων. Μετά την έγκριση του αιτήματός του, ο Κυβερνήτης προχώρησε σε συλλήψεις, δημεύσεις περιουσιών και εκτελέσεις. Την 9η Ιουλίου άρχισε η μεγάλη σφαγή των αρχιερέων και των προκρίτων του νησιού. Πρώτος απαγχονίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος και ακολούθησε ο αποκεφαλισμός των Μητροπολιτών Πάφου, Κιτίου και Κυρηνείας. Τον επόμενο χρόνο ο Σουηδός επισκέπτης Μπέργκρεν έγραψε ότι «η Παναγία ντύθηκε παντού στα μαύρα, πολλά σπίτια ήταν πιτσιλισμένα με αίμα».

Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός γνώριζε τον επικείμενο θάνατό του. Ο άγγλος περιηγητής Carne, που τον είδε πριν από τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου, αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος του είπε: «Ο θάνατός μου δεν είναι μακριά. Ξέρω πως μόνο ευκαιρία περιμένουν, για να με θανατώσουν». Και ενώ γνωρίζει την επικείμενη θανάτωσή του, εκούσια αποφασίζει να παραμείνει στην έπαλξή του, διασώζοντας την αξιοπρέπεια του Έλληνα και αντιμετωπίζοντας το θάνατο ως μια προσφορά προς το έθνος και το ποίμνιό του. Αρνήθηκε να φύγει από το νησί, για να σώσει τη ζωή του, λέγοντας ότι θα παρέμενε, για να προσφέρει κάθε δυνατή προστασία στο λαό του και να χαθεί μαζί του.

Πίνακας του Μαυρογένη, που διηγείται τη θυσία...

http://www.stoxos.gr/2012/07/blog-post_8406.html

Ξαναδιαβάζοντας το 1821

 

γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος 

Μην πάει, προς Θεού, το μυαλό σας ότι έχω επηρεαστεί από τις διάφορες ρεπούσειες, δραγώνειες και βερέμειες τάσεις για αναθεώρηση της ελληνικής ιστορίας και κυρίως αποδόμησής της. Απλά συμφωνώ απόλυτα με την προτροπή του εθνικού μας ποιητή: "Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του '21". Πράγματι, την εθνική παλιγγενεσία, μονάχα ως μέθεξη, έμπνευση και προτροπή για αγώνες μπορούμε να την δούμε, καθώς αποτελεί το κορυφαίο γεγονός του νεότερου κομματιού, της αδιάλειπτης ελληνικής ιστορίας. Όμως το 1821 είναι και ένα αντικείμενο ιστορικής μελέτης καιη Ιστορία ως επιστήμη, συνέχεια βρίσκει νέα στοιχεία για να επιβεβαιώνει, να συμπληρώνει, να τελειοποιεί και ενίοτε να ανασκευάζει γεγονότα και στιγμές του παρελθόντος. Στην Ελλάδα, όμως τα τελευταία χρόνια, και όχι μόνο τα πολύ τελευταία, γινόμαστε μάρτυρες μιας συστηματικής προσπάθειας αναθεώρησης της ιστορίας αυτού του τύπου και επόμενο είναι τα απόνερα αυτής της προσπάθειας να αγγίζουν και την περίοδο του εθνικού ξεσηκωμού κατά των Τούρκων.

Αλλά ας δούμε τις βασικές σχολές προσέγγισης της ιστορικής περιόδου για την οποία μιλάμε. Η πρώτη, είναι αυτή η εθνική και πατριωτική, συστημική για κάποιους που δέχεται τα γεγονότα ως έχουν, μένει σε πρόσωπα και μάχες, χωρίς να εμβαθύνει σε αίτια και αφορμές. Μετά την παράθεση των γεγονότων καλεί μία ταρατατζούμ παρέλαση και πανηγυρικούς, έτσι για να βγάλει την υποχρέωση. Και ακριβώς επειδή δεν έχει βάθος, αφήνει περιθώρια για αποδόμηση και ανασκευή της ιστορίας του 21.

Δεύτερη σχολή, εξίσου ταρατατζουμίστικη και ξεπερασμένη είναι αυτή του ιστορικού μαρξισμού. Εδώ, το 1821 προσεγγίζεται όχι διαλεκτικά αλλά αξιωματικά ως μία κοινωνική επανάσταση όπου οι λαϊκές τάξεις ξεσηκώθηκαν κατά των ντόπιων και ξένων ολιγαρχών. Θεωρία που παρουσιάστηκε αρκετά παλαιότερες δεκαετίες με τους διάφορους Κορδάτους και σήμερα έχει απομείνει να μαζεύει σκόνη σε κάποιο ξεχασμένο ράφι στον Περισσό.

Η τρίτη θεώρηση, αρκετά πιο σύγχρονη και επικίνδυνη είναι αυτή που προωθείται από τα κέντρα που προαναφέραμε. Έχει σπόνσορες μεγαλοκαναλάρχες και χορηγούς την Εθνική Τράπεζα, η οποία όλως τυχαίως επιβιώνει από τις τουρκικές επενδύσεις της. Παρουσιάζεται αυτή από διάφορους πανεπιστημιακούς και διανοούμενους οι οποίοι προσπαθούν να της δώσουν μία σοβαροφάνεια και έναν επιστημονισμό που τον παραθέτουν με τρόπο ώστε να καταντά στην ουδία δόγμα και μεσσιανισμός. Οι απόψεις όλων αυτών εδράζονται σε δύο σκέλη.

Από την μία έχουμε την περίοδο της τουρκοκρατίας, την οποία μας την ζωγραφίζουν ως μία εποχή στην οποία αρχικά είχαμε κάποιες ακρότητες, αλλά μετά η πολιτική της Υψηλής Πύλης έφερε οικονομική ανάπτυξη, πάντα η οικονομία στην μέση, πλουτισμό και δημιούργησε την αστική τάξη στον Ελλαδικό χώρο. Αυτή είναι η πλατφόρμα από την οποία εκτοξεύεται το δεύτερο σκέλος του αναθεωρητισμού. Αφού λοιπόν οι Έλληνες γενικά περνούσαν καλά επί Οθωμανών, κάποια στιγμή είπαν ως αστοί να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία της εξουσίας. Τους επηρέασε βέβαια καταλυτικά το παράδειγμα της Γαλλικής Επανάστασης και ο Διαφωτισμός. Έτσι φτάσαμε να έχουμε εθνική σκέψη, και ως εκ τούτου και έθνος, κάναμε και μία επανάσταση και όλα καλά. Πριν τον διαφωτισμός δεν υπήρχε έθνος, δεν είχαν προηγηθεί άλλες εξεγέρσεις και κυρίως οι τσοπάνηδες του Μοριά και οι ψαράδες του Αιγαίου, εάν δεν είχαν εμβαθύνει στον Μοντεσκιέ και στον Βολταίρο δεν θα είχαν κανένα λόγο να πάρουν τα όπλα.

Αυτά λέει ο αναθεωρητισμός για το 1821, την επιστημονικότητα και ιστορικότητα του οποίου, καθώς και τα κίνητρά του, δεν θα αναλύσουμε εδώ. Αντίθετα στην συνέχεια, θέλουμε να διαβάσουμε το 21 ως μία βιωματική αντίληψη καθώς ευτυχώς ανήκουμε σε μία γενιά που μεγάλωσε με οικογενειακές ιστορίες για την περίοδο και περπάτησε "σε ράχες και βουνά" στα οποία οι πρόγονοί της άφησαν το στίγμα της εποποιίας του αγώνα αυτού.

Το '21 πάνω από όλα ήταν μία ελληνική υπόθεση. Οι αγωνιστές απογοητευμένοι από τις δράσεις των συμμάχων του παρελθόντος αποφάσισαν "μονάχοι σαν λιοντάρια" να κάνουν την επανάσταση μόνοι τους. Μία επανάσταση με εθνικό χαρακτήρα που φαίνεται από πάμπολλες αναφορές στο γένος. Επανάσταση με ταξικό επίσης χαρακτήρα, καθώς αυτή διαπέρασε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Κοτζαμπάσηδες αγωνίστηκαν, κοτζαμπάσηδες την πολέμησαν. Αστοί έστειλαν τα παιδιά τους Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι, αστοί ήθελαν και την ησυχία τους. Οι αγρότες και οι ναυταίοι ήταν οι πρωταγωνιστές των μαχών αλλά και η προπαγάνδα της υποταγής του Νενέκου και τα ειρηνιστικά κυρήγματα του Παπουλάκου, στις κουρασμένες από τον πόλεμο, αγροτικές τάξεις βρήκαν απήχηση. Ευτυχώς υπήρξε το "φωτιά και τσεκούρι" και έσωσε την κατάσταση.

Το 1821 επίσης είχε βαθύτατο θρησκευτικό χαρακτήρα καθώς οιΈλληνες ξεσηκώθηκαν "για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία". Η ταύτιση Ελλήνων-Χριστιανών και Τούρκων - Μουσουλμάνων είναι καθοριστική γιατί οι προγονοί μας ήθελαν να ξεσηκωθούν κατά "των αχρείων μουσουλμάνων, της Ελλάδος των τυράννων". Σήμερα βέβαια θέλουμε να φτιάξουμε τζαμί στην Αθήνα και αναστηλώνουμε τα οθωμανικά μνημεία ως δείγματα πολιτισμού.

Όμως τον θρησκευτικό χαρακτήρα δεν πρέπει να τον δούμε μονάχα ως μία αντιπαράθεση εθνών ταυτιζομένων με θρησκευτικά δόγματα, αλλά και ως μία μεταφυσική αντίληψη ζωής και πίστης για την νίκη, "ι Θεός έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία των Ελλήνων και δεν την παίρνει πίσω". Μία θεώρηση που βρίσκεται μίλια μακρυά από τις υλιστικές αντιλήψεις των αστικών και μαρξιστικών παραφυάδων του ιστορικού αναθεωρητισμού.

Πάνω από όλα όμως το 21 υπήρξε μία πολεμική εποποιία που λίγους παραλληλισμούς έχει στην παγκόσμια ιστορία. Το Μεσολόγγι με την άμυνα και την έξοδό του, αρκεί για να μείνει αιώνιο σύμβολο εθνικής αποφασιστικότητας για νίκη ή θάνατο. Οι μάχες, οι νίκες, οι καταστροφές και οι θυσίες είναι τόσες και τέτοιες που αρκούν για να ξεχαστεί κάθε βλακεία περί αστικής ή ταξικής επανάστασης. Ένας άνθρωπος δεν γίνεται παρανάλωμα για μία καλύτερη διακυβέρνηση, γίνεται θυσία μονάχα για το αίμα του, τους συμπατριώτες του και το γινάτι του για νίκη και ανεξαρτησία.

Μονάχα έτσι μπορούμε να διαβάσουμε το '21. Εθνικά, φυλετικά και ηρωικά,ως σύμβολο αντίστασης στους ξένους επιβολείς, ως σύμβολο μίας εθνικής συνέχειας τέτοιων αγώνων. Και μην έχετε αυταπάτες, Νενέκοι υπήρχαν και θα υπάρχουν, τότε απλά τους τσεκουρώσανε.

http://www.elkosmos.gr/2011-11-29-16-11-20/apopsis/editorial/10720--1821-.html 

1821: Οχι που θα το άφηναν οι Τούρκοι ανεκμετάλλευτο!!!

Διαβάστε τι γράφει το  ΤRT.gr

Όχι θα το άφηναν ανεκμετάλλευτο οι Τούρκοι…τα “Καρντάσια”..
“Τρομακτικό” και απίστευτο δώρο του “1821″ στους Τούρκους, την εξωτερική τους πολιτική και τις διεκδικήσεις τους.

Αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου:

“ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΑ”

Ανατρέπονται οι μύθοι με το ντοκιμαντέρ «1821»

Μας πήραν στο μεζέ και οι Τούρκοι.. 

Άνω κάτω η επίσημη ιστορία στην Ελλάδα με το ντοκιμαντέρ «1821».

Θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε , το ντοκιμαντέρ που διηγείται την «Ελληνική Επανάσταση» αφού αναφέρει πως  δεν ήταν οι Τούρκοι αυτοί που έσφαξαν τους Έλληνες, αλλά ότι δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και πως η μεγαλύτερη ανάπτυξη στην χώρα σημειώθηκε κατά την Οθωμανική περίοδο.

Μεγάλη η οργή των ακροδεξιών και της εκκλησίας για το ντοκιμαντέρ…

Σοβαρά τα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, όταν οι Έλληνες άκουσαν πράγματα εντελώς διαφορετικά από την διδασκόμενη ιστορία.

Το ντοκιμαντέρ επισημαίνει πως δεν αληθεύουν οι ισχυρισμοί ότι οι Έλληνες επί αιώνες υπέστησαν τη βαρβαρότητα των Οθωμανών.

Οι πληροφορίες που προκάλεσαν σοκ στην χώρα δεν περιορίζονται με αυτές.

Υπογραμμίζεται πως οι Έλληνες χωρικοί γλίτωσαν από τα χέρια των Χριστιανών φεουδαρχών, χάριν τους Οθωμανούς.

Στο ίδιο ντοκιμαντέρ υπεραμύνεται η άποψη πως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα οι ισχυρισμοί ότι η οθωμανική διοίκηση άσκησε πιέσεις εναντίον των χριστιανών για να αλλάξουν θρησκεία.

Σημειώνεται πως αντίθετα με τα όσα διδάσκονται στους μαθητές, δεν σφαγιάστηκαν οι Έλληνες από τους Τούρκους αλλά σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι από τους Έλληνες.

Ενώ, σύμφωνα με το ίδιο ντοκιμαντέρ κατόπιν της ανεξαρτησίας, καταστράφηκε το καθετί που θύμιζε τους Τούρκους.

Το ντοκιμαντέρ που γκρεμίζει ένα από τα πιο ισχυρά ταμπού στην χώρα, προκάλεσε έντονες συζητήσεις.

Ενώ αυξάνει την οργή των ακροδεξιών το γεγονός ότι, χορηγός του ντοκιμαντέρ είναι μια τράπεζα, τον γενικό διευθυντή της οποίας διορίζει το κράτος.

Το ντοκιμαντέρ που έχει μπερδέψει για τα καλά τα μυαλά των Ελλήνων αφού συνάντησαν μια ιστορική πληροφορία, ακριβώς αντίθετη από ό,τι γνώριζαν μέχρι σήμερα, σπάει ρεκόρ τηλεθέασης.

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2011/03/1821_29.html

To τέλος των επετείων;

H 25η Μαρτίου, όπως και κάθε επέτειος, δεκαετίες τώρα γιορταζόταν με συγκεκριμένο τυπικό. Εκτός από τις παρελάσεις, στρατιωτικές και μαθητικές, πραγματοποιούνταν γιορτές στα σχολεία, αλλά και στις δημόσιες υπηρεσίες. Στις δημόσιες υπηρεσίες σταματούσαν οι εργασίες κάποια στιγμή προς το μεσημέρι, και γίνονταν συνήθως κάποιες ομιλίες, καθώς κάποιος υπάλληλος αναλάμβανε να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας. Στα σχολεία, όλοι θυμόμαστε τις γιορτές. Άσχετα αν αυτοί που ήταν επιφορτισμένοι με τη διοργάνωσή τους, πολλές φορές δεν κατάφερναν να δώσουν μία ουσία και ένα νόημα σε αυτές, μετατρέποντάς τις πολλές φορές σε τυπικές διεκπεραιώσεις των εγκυκλίων του υπουργείου. Τουλάχιστον όμως, κάτι γινόταν. Κάτι έμενε στις σκέψεις των παιδιών... Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε και τις πολεμικές ταινίες, με αντικείμενο είτε το ‘40, είτε το ‘21, που ανεξάρτητα από τις όποιες κριτικές, αν μη τι άλλο προσέφεραν σε αυτό που κάποτε στο στρατό αποκαλούσαμε «εθνική ηθική διαπαιδαγώγηση». Τα τελευταία χρόνια άρχισε μία προσπάθεια σταδιακής υποβάθμισης των επετείων. Στην αρχή περιορίστηκαν οι ομιλίες και οι πανηγυρικοί. Ακόμα και η Ακαδημία Αθηνών, περιόρισε τις ομιλίες και τις εκδηλώσεις για τις επετείους. Αργότερα και στα σχολεία άρχισαν να κάνουν όλο και λιγότερα πράγματα. Προτιμούν σήμερα να ασχολούνται με τον αντιρατσισμό και με ημερίδες για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες... Και όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που με το πρόσχημα της οικονομίας, καταργούνται τα μηχανοκίνητα στις παρελάσεις. Τέλος τα τεθωρακισμένα, τέλος τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα. Τέλος όλα τα μηχανοκίνητα. Διότι, λένε οι υπεύθυνοι, οι δαπάνες ήταν υψηλές. Και έτσι καταργώντας τα, εξοικονομούνται και χρήματα, αλλά και χρόνος από την εκπαίδευση των μονάδων. Λες και είναι τόσο σκληρή πλέον η εκπαίδευση στην πλειοψηφία των μονάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, που οι πρόβες της παρελάσεως θα την ανακόψουν. Πέρα από το γεγονός ότι η ίδια η παρέλαση, με την προετοιμασία της, είναι κομμάτι της εκπαιδεύσεως. Αλλά αυτό για να το ξέρει κάποιος, αν μη τι άλλο πρέπει να έχει υπηρετήσει... Και όσον αφορά στο οικονομικό, στην ουσία το κόστος δεν ήταν τόσο υψηλό όσο θεωρούσαν κάποιοι. Αν κόβονταν κάποιες δεξιώσεις, περισσότερη εξοικονόμηση θα γινόταν. Είδαν και απόειδαν οι κυβερνώντες, οι νεοταξικοί εντολοδόχοι, αλλά τις γιορτές και τις παρελάσεις, όσο και να τις εμποδίζουν, δεν μπορούν να τις καταργήσουν τελείως. Τι έχουν αρχίσει λοιπόν και επεξεργάζονται; Τη δημιουργία φόβου. Την επίκληση της δημοσίας τάξεως. Λένε λοιπόν ότι στις παρελάσεις θα γίνουν επεισόδια. Οι υπουργοί και τα κυβερνητικά στελέχη για πρώτη φορά στα χρονικά δήλωναν κωλύματα, προκειμένου να μην παραστούν στις παρελάσεις. Με δεδομένη την αντίδραση του λαού και σε συνδυασμό με την κοινωνικοοικονομική κρίση, φοβούνται μην τις αρπάξουν άσχημα πουθενά... Αυτό το φοβικό σύνδρομο που θέλει να δημιουργήσει η κυβέρνηση του νεοταξικού ΠΑΣΟΚ, σταδιακά θα οδηγήσει ακόμα και στην κατάργηση των όσων παρελάσεων γίνονται... Φοβούνται οι άνθρωποι, τα άλλα που μπορεί να γίνουν, τα χειρότερα. Άλλωστε και ο συγχωρεμένος ο Σαντάτ, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, σε στρατιωτική παρέλαση δολοφονήθηκε. Τέλος λοιπόν των παρελάσεων και των επετείων; Δεν πρέπει να υπάρχει εθνική μνήμη, δεν πρέπει ο λαός αυτός να έχει πρότυπα ηρωικά. Ο λόγος απλός: αν έχει μνήμη, σκέψη και εθνική συνείδηση, σε συνδυασμό με ηρωικά πρότυπα, τότε συνειδητοποιείται. Και μπορεί να αντιδράσει. Και αυτό ακριβώς φοβούνται... Όμως ό,τι και να κάνουν, δεν μπορούν να βγάλουν από την ψυχή των περισσότερων την Ελλάδα. Όσες ανιστόρητες βλακείες και αν προβάλλουν στα κανάλια τους, όσα τούρκικα σίριαλ και αν παίζουν, δεν βγαίνουν από τις ψυχές του απλού Έλληνα ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Καραϊσκάκης. Ούτε το Κούγκι, ούτε το Μανιάκι. Και κόσμος θα κατεβαίνει στις παρελάσεις και σημαίες θα υψώνονται στα μπαλκόνια. Γιατί έτσι έχουμε μάθει να ζούμε. Καλά θα κάνουν κάποιοι να το συνηθίσουν...


http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7237

Τ’ άτι σου ακόμα μας πατά Μπραΐμη

γράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος 

Πολλοί ψάχνουν να βρουν το νόημα των εορτασμών για την επέτειο της Επανάστασης της 25ης Μαρτίου, 190 χρόνια μετά την έναρξή της. Σε μια εποχή που κάποιοι προσπαθούν να αναθεωρήσουν την ιστορία μας και να μας πείσουν για το ανορθολογικόν και άτοπον της προσήλωσης σε «εθνικούς μύθους» (όπως πχ προσδιορίζουν την Αγία Λαύρα και το κρυφό σχολείο), πολλοί αναρωτιόμαστε πως το μήνυμα της επετείου θα επικαιροποιηθεί, ώστε να βοηθήσει τους Έλληνες να τονώσουν το ηθικό και την οργή τους. Κι όμως, ο ποιητής μας, μας έδειξε τον δρόμο.

Πόσο επίκαιρη είναι η Επανάσταση του '21; 
190 χρόνια λοιπόν μετά την Επανάσταση, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο Κωστής Παλαμάς, το είδε πολύ νωρίς και διέγνωσε το φαινόμενο, στις αρχές του 20 αιώνα: την επικράτηση του ορθολογισμού επί του ανορθολογισμού, που όμως απο-ιεροποίησε και φυσικά, «γονάτισε» την ελληνική κοινωνία και την έχει φέρει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ή της... επανάστασης, μια και όλες οι προϋποθέσεις για μια νέα εθνεγερσία, συντρέχουν. Με την πιο βασική να είναι η ανελευθερία, καθώς όπως επισημαίνει ο Κωστής Παλαμάς, «τ' άτι σου ακόμα μας πατά Μπραΐμη». Ποιοι είναι όμως οι νέοι δυνάστες στους οποίους αναφέρεται ο Κωστής Παλαμάς και από τους οποίους πρέπει να απαλλαγούμε; Οι ορθολογιστές, οι άθρησκοι, αυτοί οι δίχως πίστη και ψυχή, οι ενδοτικοί, οι σύγχρονοι Φαναριώτες, όλοι όσοι πορεύονται δίχως πίστη και εικονικά προσκυνούν ιδέες και επιστήμη. Αλλά και όλοι όσοι ήρθαν εδώ, με το στρατό του Ιμπραήμ, δηλαδή το στρατό της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ο οποίος πλέον έστειλε εδώ τη ναυαρχίδα του, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μετανάστες, τον εκτελεστικό βραχίονα- στρατό των παγκοσμιοποιητών, για να σφραγίσουν την υποδούλωσή μας στα νέα αποκρουστικά μας «αφεντικά»: τους απάτριδες κερδοσκόπους των μεγάλων πολυεθνικών funds. Όλοι αυτοί στους οποίους με θυμό αναφέρεται ο Κωστής Παλαμάς, σήμερα είναι πρωταγωνιστές στη σκηνή του δημόσιου βίου και εν πολλοίς καθορίζουν και τις τύχες του τόπου και της κοινωνίας μας, συσσωρεύοντας, όπως αποδεικνύεται, φοβερά δεινά στον τόπο και απειλώντας με τις μεθοδεύσεις τους, την ελευθερία όλων μας. Αλλά απειλούν και την ίδια την υπόστασή μας ως έθνος, με τον εσμό των αλλοφύλων που εποικίζουν την πατρίδα μας. Οι παραπάνω κατηγορίες ατόμων, θα ξεριζωθούν από την εξουσία και την καθημερινότητά μας, μόνο με μια Επανάσταση, η οποία θα ξεθεμελιώσει τους σύγχρονους επιγόνους του Ιμπραήμ.

Πως ζούμε εμείς οι Έλληνες; Γιατί άραγε ζούμε; 
Μια πολύ βασική επισήμανση κάνει ο Κωστής Παλαμάς για τον τρόπο που οι σύγχρονοι Έλληνες διαβιούν, «ξοδεύοντας» ουσιαστικά τη ζωή τους ανώφελα, ζώντας χωρίς σκοπό και αιτία, ως αγέλες αγριμιών αλλά και αρνιών. Και μπορεί εδώ η παραπάνω κατηγοριοποίηση (το εσωτερικό δίπολο το οποίο ποιητικά πλάθει) να μην έχει και τόση σημασία, όμως απεικονίζει από τότε με μεγάλη ακρίβεια (όσον αφορά στη λογική λειτουργίας της κοινωνίας) και μάλιστα πολύ πριν φτάσουμε εκεί που είμαστε σήμερα, το τι μέλλει γενέσθαι, αλλά και το εικονικόν του κράτους μας. Σήμερα, Φαναριώτες, άθρησκοι, τουρκική απειλή, όλα υπάρχουν. Όπως και τότε... Τα αισθανόμαστε, τα οσφραινόμαστε, τα βλέπουμε, τα ακούμε. Απλά, οφείλουμε να δούμε, με τα μάτια της ψυχής μας φυσικά, τα «υπέρθεα ξωτικά» στα οποία αναφέρεται ο ποιητής, στηλιτεύοντας την αλλοτρίωσή μας. Αυτήν που μας στέρησε τα μάτια της ψυχής, στην ουσία μας τύφλωσε, μπολιάζοντάς την με ορθολογιστικά σύνδρομα. Πλέον, δεν βλέπουμε τα «υπέρθεα ξωτικά». Δεν θέλουν να τα βλέπουμε οι θιασώτες των «νέων τρόπων». Πρέπει να βρούμε τρόπο όμως να τα ξαναδούμε, σμιλεύοντας, αφού αυτό απαιτείται, την ψυχή μας, με τρόπους ελληνικούς.

Πως όμως; 
Άρα: η Επανάσταση θα ξεκινήσει πρώτα μέσα μας. «Πριν πάρουμε τα άρματα», πρέπει να ξέρουμε γιατί το κάνουμε, πρέπει να ξαναβρούμε τη χαμένη πίστη μας, τα χαμένα ιδανικά μας και τις χαμένες αξίες μας. Αλλιώς, η όποια δραστηριότητα θα είναι απλά μια αναλαμπή, όπως οι πολλές αλλά και αναποτελεσματικές επαναστάσεις πριν το '21. Ουσιαστικά, πρέπει να αναζητήσουμε εκ νέου τη χαμένη ΕΛΛΗΝΙΚΗ μας ταυτότητα, αυτό που μας προσδιορίζει και μας «χρωματίζει», αυτό που μας καθιστά ΕΘΝΟΣ και όχι αγέλη αγριμιών και αρνιών κοπάδια, όπως μας προσδιορίζει επιτιμητικά ο Κωστής Παλαμάς, στην προσπάθειά του να μας αφυπνίσει και να μας δείξει το δρόμο. Πρέπει λοιπόν να μυηθούμε εκ νέου στα ελληνικά μυστήρια, να νιώσουμε το ανεπανάληπτο και το υπερκόσμιο της ζωής στην Ελλάδα, να παύσουμε να αναλώνουμε τις ζωές μας ικανοποιώντας υλικές ανάγκες. Τότε μόνο, με μια επανάσταση στον τρόπο και στη φιλοσοφία της ζωής μας, θα είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα: την Επανάσταση που θα σαρώσει στο πέρασμά της όλους αυτούς και όλα αυτά που επί δεκαετίες βεβηλώνουν τον τόπο μας και την ψυχή μας, απο-ιεροποιώντας και αποεθνικοποιώντας τα πάντα. Τότε, αφού θα πιστεύουμε, θα αρκεί η ορμή...

http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7238

Λαός χωρίς ήρωες, θρύλους και παραδόσεις, είναι καταδικασμένος

Γράφει ο Κλεισθένης.

Σε όλους τους λαούς από τον σχηματισμό οργανωμένης κοινωνίας υπάρχει η ανάγκη των ανθρώπων για τη δημιουργία προτύπων που να ενσαρκώνουν την νίκη του καλού και δίκαιου απέναντι στο κακό και το άδικο.
Η αρχαία Ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από ιστορίες-μύθους ανθρώπων που με το θάρρος και την δύναμή τους λύτρωσαν συμπατριώτες τους από πολλά δεινά. Με τα ονόματα Ηρακλής, Θησέας, Μέγας Αλέξανδρος και τα κατωρθώματά τους μεγάλωσαν τα Ελληνόπουλα. Με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια διαπαιδαγωγήθηκαν τα Ελληνόπουλα.
Με το Βυζάντιο και τον Διγενή Ακρίτα γαλουχήθηκαν τα Ελληνόπουλα. Με τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Νικηταρά, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Παπαφλέσσα και τους λοιπούς αγωνιστέςτης Παλιγγενεσίας μπολιάστηκαν τα Ελληνόπουλα.
Όλοι οι αναφερθέντες χαρακτηρίστηκαν απ’ τον Ελληνικό λαό σαν ήρωες. Ήρωες δηλαδή αυτοί που πάλεψαν και νίκησαν το κακό χάριν των ανθρώπων. Είναι φυσικό όλοι αυτοί να έχουν και ελαττώματα αλλά η ανάγκη για πρότυπα και παραδείγματα προς μίμηση δεν επιτρέπει αυτά να αναφέρονται στις διηγήσεις. Οι ήρωες πάντα ωραιοποιούνται γιατί η προσφορά τους είναι τόσο μεγάλη που παραγνωρίζονται τα τυχόν ελαττώματά τους. Αυτό δεν γίνεται τεχνητά από κάποιους ούτε συνειδητά απ’ το λαό, γίνεται γιατί το πρότυπο-ήρωας πρέπει να είναι μονόπλευρα παρατηρήσιμο, μόνο απ’ την μεριά του καλού, μόνο έτσι μπορεί να εμπνεύσει τους νέους και να ενδυναμώσει την συνοχή του λαού, να συνεπάρει, να εξυψώσει, να ατσαλώσει το λαό ιδίως όταν βρίσκεται κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αν παρουσιαστεί η αντικειμενική αλήθεια με έμφαση στην αρνητική πλευρά των ηρώων τότε το πρότυπο ξεθωριάζει, δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση κάτι που έχει ανάγκη ο άνθρωπος από τη φύση του.
Στις ΗΠΑ όπου δεν υπάρχουν ιστορικά πρόσωπα αιώνων που θα μπορούσαν να γίνουν ήρωες δημιουργούν ήρωες τον σούπερμαν, τον ράμπο, τον άνθρωπο αράχνη κτλ.
Οι ήρωες, οι θρύλοι και οι παραδόσεις ενός λαού δεν είναι αντικείμενο της ιστορίας, ίσως να είναι αντικείμενο της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας ή άλλης επιστήμης που ασχολείται με τον άνθρωπο. Η αποκαθήλωση των ηρώων, η έρευνα του αληθινού στον θρύλο και η αναψηλάφηση του αν είναι αντικειμενικά αληθινή μια παράδοση δεν προσφέρει κάτι καλύτερο στην διαπαιδαγώγηση των νέων ούτε στην ανάγκη συνοχής του λαού, αντίθετα η πτώση των ηρώων, η διάψευση των θρύλων και η αντικατάσταση του φανταστικού με το πραγματικό στις παραδόσεις είναι καταστροφικά. Οι λαοί έχουν την ανάγκη ενός συμβατικού ψεύδους για να νοιώσουν ταυτιζόμενοι μ’ αυτό ομοιογενείς αφού το συμβατικό ψεύδος αφορά ένα κοινό τους πρόγονο, ένα κοινό τους παρελθόν. Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ταυτίζονται με ένα συμβατικό ψέμα αλλά και όλοι έχουν την βαθύτερη ανάγκη να ταυτιστούν μ’ αυτό.
Το ερώτημα είναι ο ιστορικός μπορεί να παραβλέψει τα γεγονότα και να διαστρεβλώνει την αλήθεια χάριν της αναγκαιότητας του ανθρώπου για ήρωες, θρύλους και παραδόσεις;
Κάτι τέτοιο θα ήταν αντιεπιστημονικό. Η αντικειμενική αλήθεια πρέπει να παρουσιάζεται γυμνή γιατί μόνο τότε είναι αλήθεια.
Υπάρχει περίπτωση κάποιοι άνθρωποι ή κάποιες περίοδοι της ιστορίας να παραμένουν νεφελώδεις για να εξυπηρετηθεί η αναγκαιότητα των λαών για ήρωες-πρότυπα;
Ο ιστορικός υπηρετώντας την επιστήμη του δεν μπορεί να το κάνει.
Η σύγκρουση λοιπόν ανάμεσα στην ιστορική αλήθεια και την ανάγκη των λαών για ήρωες-πρότυπα είναι πρόδηλη. Όταν η αλήθεια συγκρούεται με το μύθο πρέπει να βγει νικήτρια.
Η υπέρβαση πρέπει να γίνει απ’ το λαό ο οποίος αν και θα ξέρει την αντικειμενική αλήθεια θα την παρακάμπτει πιστεύοντας το μύθο.
Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Νταβέλη. Η ανάγκη καταδίκης του τρόπου και των μεθόδων πλουτισμού αλλά και της συμπεριφοράς των πλουσίων έκαναν το φτωχό λαό να αντιμετωπίζει με συμπάθεια τον Νταβέλη θεωρώντας τον λαϊκό ήρωα. Τον ονομάζει τιμητικά λήσταρχο και όχι ληστή ή κλέφτη ή εγκληματία.
Στα λαϊκά δρώμενα και στις λαϊκές διηγήσεις υπάρχει η ευκολία παράκαμψης της αντικειμενικής αλήθειας χάριν της λαϊκής φαντασίωσης που θέλει τους ήρωες άσπιλους και αμόλυντους.
Η τέχνη που πραγματεύεται μύθους έχει επίσης την ευχέρεια να το κάνει.
Η εκπαίδευση ειδικά στα πρώτα μαθητικά χρόνια μπορεί να το κάνει.
Στις εθνικές επετείους μπορούμε να το κάνουμε.
Έτσι κι εγώ μπορώ να διατυμπανίζω πως νοιώθω απόγονος του Μεγαλέξανδρου, του Ηρακλή, του Θησέα, ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια αφορούν τους προγόνους μου, να πιστεύω πως ο Διγενής Ακρίτας πάλεψε και για ‘μένα τον χάρο στ’ αλώνι, να αναγνωρίζω σαν ήρωες προγόνους μου τους αγωνιστές της επανάστασης του ’21, παππούδες μου τους Μακεδονομάχους και πατεράδες μου αυτούς που είπαν ΟΧΙ στο φασισμό και το ναζισμό.
http://ideopigi.blogspot.com/2011/03/blog-post_1078.html