Τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν

Στα τέλη της δεκαετίας 90 στο Περού χιλιάδες γυναίκες υποβλήθηκαν σε στείρωση «συμμετέχοντας» ακούσια, στο πρόγραμμα “Υγιεινή της αναπαραγωγής και οικογενειακός προγραμματισμός”, εμπνευσμένο από τον τότε πρόεδρο της χώρας Αλμπέρτο Φουτζιμόρι.

Οι πρώτες καταγγελίες λαμβάνουν χώρα το 1997 αλλά, ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Μερικές απ’ αυτές τις γυναίκες θυμούνται και καταθέτουν τις μαρτυρίες τους.

Η Σαμπίνα, 26 χρονών τότε πλησίαζε στο τέλος της εγκυμοσύνης της και το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν υπολόγιζε στην βοήθεια ειδικών για την γέννηση του παιδιού της παρά μόνον στην μητέρα της και την αδελφή της.

Άλλωστε στο χωριό που ζούσαν, το Huancabamba απομονωμένο και περικυκλωμένο από βουνά, αρχαία πρωτεύουσα των Ίνκας, σε κανέναν δεν θα περνούσε απ’ το μυαλό να ζητήσει τη βοήθεια γιατρών, γυναικολόγων και νοσοκόμων για ένα τόσο φυσιολογικό γεγονός από καταβολές κόσμου.

Οι υποστηρικτές της υγείας όμως και του «εμπνευσμένου» προγράμματος – στα μέσα της δεκαετίας 90 – είχαν αρχίσει ήδη να γυρνοβολούν στις αγροτικές και απομονωμένες περιοχές της χώρας με σκοπό να «βοηθήσουν» τις γυναίκες της υπαίθρου και τις ιθαγενείς να αποκτήσουν μεγαλύτερη γνώση και συνείδηση του σώματός των και των μέσων προφύλαξης.

Οι ίδιοι πρότειναν και στην Σαμπίνα, σύμφωνα με την αφήγηση της, να γεννήσει σε νοσοκομείο διότι ένας πιθανός τοκετός στο σπίτι να ήταν επικίνδυνος τόσο για εκείνη όσο και για το βρέφος. Όταν έφθασε η στιγμή η Σαμπίνα και ο άνδρας της κατευθύνθηκαν στο πιο κοντινό κέντρο υγείας.

Μόλις γεννήθηκε η κόρη που τόσο επιθυμούσαν, οι γιατροί πρόσφεραν στον άντρα της ένα πιάτο ζεστή σούπα με αντάλλαγμα την υπογραφή του σε ένα χαρτί που όντας αναλφάβητος δεν μπόρεσε να καταλάβει τι έγραφε.

Τον συμβούλευσαν να φύγει καθησυχάζοντάς τον τόσο για την γυναίκα του όσο και για το νεογέννητο που θα περνούσαν την νύχτα στο κέντρο υγείας.

Στην Σαμπίνα δεν έδωσαν να φάει με την αιτιολογία ότι το άλλο πρωί «θα της καθάριζαν» την κοιλιά. Πέρασε τη νύχτα με την νεογέννητη κόρη της ,ώσπου μπήκαν μέσα οι νοσοκόμες κρατώντας μια μάνικα με κρύο νερό που το έριχναν πάνω της για να την πλύνουν ενώ την έβριζαν λέγοντας «ότι γεννοβολάτε σαν ζώα» αν και δεν έχετε την οικονομική δυνατότητα να τα αναθρέψετε.

Της άρπαξαν με βία το μωρό, την νάρκωσαν και ξύπνησε ενώ ακόμη την «έραβαν».

Η Σαμπίνα είχε στειρωθεί με τη βία, παρά τη θέλησή της, εξαπατώντας την. Χωρίς τις απαραίτητες συνθήκες υγιεινής, χωρίς τα απαραίτητα ιατρικά εργαλεία και παρά τις εκκλήσεις της.

Την υπέβαλαν σε στείρωση και την πέταξαν έξω ακριβώς σαν τον χαρακτηρισμό που της είχαν αποδώσει επειδή έφερνε στον κόσμο παιδιά. Σαν Ζώο!

Η Σαμπίνα 44 ετών σήμερα, πάσχει από καρκίνο στις ωοθήκες. Ζει στη Λίμα αφού στο χωριό της δεν υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές για την περίθαλψή της.

«Σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»

Σύμφωνα με στοιχεία του Εισαγγελέα το κράτος του Περού υπέβαλε σε ακούσια στείρωση 88.000 γυναίκες το 1996 ενώ το 1997 περισσότερες από 110.000. Συνολικά το Υπουργείο Υγείας του Περού δηλώνει 215.227 επεμβάσεις στείρωσης και 16.547 βαζεκτομές την περίοδο 1996 – 2000, κατ’ εντολή της κυβέρνησης Αλπέρτο Φουτζιμόρι.

Με τη σειρά του ο φάκελος «Τίποτα το προσωπικό» Nada Personal που συντάχθηκε από την δικηγόρο Giulia Tamayo και δημοσιεύτηκε το 1999 μετά από λεπτομερέστατη έρευνα και συλλογή χιλιάδων αποδείξεων αναφέρει εκατοντάδες περιπτώσεις στις οποίες καταπατήθηκαν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Το συμπέρασμα καταλήγει πως τις περισσότερες φορές οι επεμβάσεις γίνονταν κάτω από απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής σε γυναίκες που πλησίαζαν στον τοκετό και υπό συνθήκες ψυχολογικού άγχους χωρίς ξεκάθαρη εξουσιοδότηση εκ μέρους των και με την υπόσχεση ανταλλαγής...Συνήθως τροφής ή ιατρικής περίθαλψης για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Τα θύματα ήταν γυναίκες της υπαίθρου, φτωχές αυτόχθονες, μητέρες πολυάριθμων παιδιών, αναλφάβητες οι οποίες ανήκαν στα πλέον χαμηλά και περιθωριακά στρώματα της Περουβιανής κοινωνίας.

Ειδικά εκείνα τα χρόνια χάρις στον Πρόεδρο του Περού μόλις διαφαινόταν πως κάτι άρχιζε να αλλάζει και να δημιουργείται η ελπίδα πως θα καθιερωνόταν μια δύναμη με βάση την ισότητα και πως τελικά οι γυναίκες θα αποκτούσαν την κυριότητα του πεπρωμένου τους.

Αυτά ήταν και τα λόγια του Φουτζιμόρι στην 4η Παγκόσμια Διάσκεψη για τις γυναίκες το 1995, στο Πεκίνο.

“Ήταν ο μοναδικός άνδρας, Αρχηγός Κράτους που πήρε μέρος, θυμάται η Χιλάρια ακριβώς για να παρουσιάσει το σχέδιό του περί αναπαραγωγής και οικογενειακού προγραμματισμού. Ένα σχέδιο που θα εξολόθρευε την φτώχεια στο Περού.»

Η αλήθεια όμως είναι ότι επρόκειτο για ένα ακριβές και ψυχρά υπολογισμένο σχέδιο το οποίο δεν στόχευε να περιορίσει την φτώχεια αλλά του ίδιους τους φτωχούς.

Ένα πρόγραμμα που προέβλεπε κίνητρα για τους υπαλλήλους των υγειονομικών υπηρεσιών, που αποδεικνύονταν ψυχροί εκτελεστές αποτελεσματικοί και πραγματικοί ζηλωτές, αλλά και κυρώσεις για όσους δεν έπιαναν τους στόχους στειρώσεων που είχε θέσει η κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της Josefa Ramírez Peña, κάτοικο της Huancabamba και πρόεδρο της οργάνωσης IAMAMC, που υπήρξε από τις πρώτες που κατήγγειλαν τις τρομερές παραβιάσεις - επεμβάσεις, εκείνοι οι οποίοι πρώτοι υποστήριξαν τις καταγγελίες ήταν οι ίδιοι οι υπάλληλοι των υγειονομικών υπηρεσιών και οι οποίες συχνά θυσιάζονταν οι ίδιες όταν δεν έβρισκαν καμία γυναίκα διατεθειμένη να υποβληθεί σε στείρωση, πεπεισμένες ότι το «σχέδιο» του Προέδρου ήταν πραγματικά υπέρ της χειραφέτησης των γυναικών!

Πολλά από τα θύματα παραπονούνται ακόμη και σήμερα για σοβαρές ασθένειες, συνέπεια των αναίσχυντων επεμβάσεων αλλά δυστυχώς καμία μελέτη δεν αποδεικνύει την σχέση στείρωσης – ασθένειας, μολονότι τους 18 θανάτους από σοβαρές μετεγχειρητικές επιπλοκές.

Για την Μάρτα και την Κλαρίσα θύματα κι αυτές της πιο αποκρουστικής παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και χωρίς δικαίωμα άρνησης, δεν μένει παρά να ξεχάσουν το παρελθόν παρότι και το μέλλον φαντάζει πολύ δύσκολο γι’ αυτές. Γιατί η αλήθεια είναι ότι σ’ αυτά τα 18 χρόνια που πέρασαν τίποτα δεν άλλαξε. Συνεχίζουν να είναι γυναίκες της υπαίθρου, σε τόπους απομακρυσμένους και ξεχασμένους.

Αν θέλουν να πετύχουν κάτι, ξέρουν καλά πως πρέπει να το κάνουν μόνες τους.

Η περουβιανή φεμινιστική οργάνωση, Demus, έχει δηλώσει: «Το πρόγραμμα ήταν μια δημόσια πολιτική που προώθησε και πέτυχε την στείρωση χιλιάδων γυναικών στη χώρα, ειδικά στις αγροτικές περιοχές, οι οποίες μέσα από την εξαπάτηση και τον εκβιασμό στερήθηκαν της αναπαραγωγικής τους ικανότητας. "

Πηγή: espresso.repubblica.it

http://www.antinews.gr/ANTIMAGAZINE/ta-paidia-pou-den-gennithikan/

Το Περού σκέφτεται να τερματήσει το μονοπώλιο των Rothschild στα media

Του Bill White (American Free Press) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Στα ίχνη της Αργεντινής που προσπαθεί να χωρίσει από την ‘Grupo Clarin’, τον μεγάλο εβραϊκής ιδιοκτησίας όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης της χώρας, ο Πρόεδρος του Περού Ollanta Humala (Ογιάντα Ουμάλα) έχει ξεκινήσει εργασίες για τη διάλυση της ‘Grupo El Comercio’, της εφημερίδας που συνδέεται με την The Wall Street Journal και το διεθνές τραπεζικό καρτέλτων Rothschild.

«Είναι ντροπή που έχουμε έναν όμιλο στον οποίο ανήκουν σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης», δήλωσε ο Ουμάλα σε τηλεοπτική συνέντευξη. «Είναι επικίνδυνο».

Ο 51χρονος Ουμάλα είναι αριστερός, πρώην αξιωματούχος του στρατού και ανήκει στο κόμμα Περουβιανό Εθνικιστικό Κόμμα (Partido Nacionalista Peruano). Είναι πρόεδρος από το 2011.

Πέρυσι η ‘Grupo El Comercio’ αγόρασε την Empresa Nacional SA Periodistica ή Espensa, αποκτώντας τον έλεγχο των πέντε μεγαλύτερων εφημερίδων του Περού και το 70 % της αγοράς των εφημερίδων του Περού, από το 50 % που είχε πριν.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έξι εταιρείες - GE, Newscorp, Disney, Viacom, Time- Warner και CBS – που κατέχουν το 90% του συνόλου των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των εφημερίδων, που έχουν επιζήσει δύο δεκαετίες πτώσης κυκλοφορίαςανήκουν σε μια χούφτα mega- εκδοτών από τους The New York Times στο Berkshire Hathaway και το Amazon.com. Αυτή η ενοποίηση και η συλλογική προσπάθεια από σχεδόν αποκλειστικάΕβραίους ή σιωνιστές ιδιοκτήτες των εταιρειών αυτών, διατηρεί μια σχετική ομοιομορφία των ειδήσεων και της γνώμης των μέσων ενημέρωσης στην Αμερική.

Το Grupo El Comercio είναι συνδεδεμένο με τη Newscorp, που εκδίδει την The Wall Street Journal, εφημερίδα πουχρηματοδοτείται από τους Rothschild και που ελέγχεται από τονμεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης Ρούπερτ Μέρντοχ.

Η εξαγορά αυτή έχει αφήσει το Περού με μία εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης, την Grupo La Republica Publicaciones, SA, να κατέχει το 18% των υπολοίπων μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς οι δύο αυτές εταιρείες κατέχουν το 87% του συνόλου τωνειδήσεων στο Περού. Η La Republica έχει εναχθεί για να διαλύσει το Grupo El Comercio, προωθώντας τις παρατηρήσεις του Humala.

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων ενημέρωσης είναι ζωτικής σημασίας για την ανεξαρτησία ενός έθνους. Στις ΗΠΑ, ησιωνιστική δύναμη έχει χτιστεί σε μεγάλο βαθμό από την επιρροή των μέσων ενημέρωσης, η οποία επέτρεψε τον κομμουνισμό και τον παγκόσμιο Σιωνισμό να αλλάξουν ριζικά την αμερικανική κουλτούρα κατά τον τελευταίο αιώνα. Έθνη όπως η Ρωσία έχουν αγωνιστεί για το ζήτημα της εθνικοποίησης των μέσων μαζικής ενημέρωσης, και πολλές χώρες της Νότιας Αμερικής, που έχουν να αντιμετωπίσουν την ανατροπή από την διεθνιστικά συμφέροντα που επιθυμούν να εκμεταλλεύονται τους λαούς τους, έχουν κάνει παρόμοιες κινήσεις.

Η Αργεντινή, η οποία έχει γίνει ο στόχος των παγκοσμιοποιητώνγια την επιτυχή αναδιάρθρωση των προηγούμενων χρεών της στοΔιεθνές Νομισματικό Ταμείο και την ανεξάρτητη νομισματική πολιτική της, έχει να παλέψει με τον Τύπο της παγκοσμιοποιητών. Και τώρα το Περού, το οποίο πρόκειται να περάσει από δίκη τονπρώην πρόεδρό του Αλμπέρτο ​​Φουχιμόρι για δωροδοκία μεγιστάνων των μέσων ενημέρωσης στην κυκλοφορία ψευδών ειδήσεων, αντιμετωπίζει τον ίδιο κίνδυνο, τον οποίο έναςΠερουβιανός σχολιαστής ονόμασε «μια εν δυνάμει πολύ μεγάλη απειλή για τη δημοκρατία».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/

Ανακαλύφθηκαν 2 νέα γεωγλυφικά στη Νάζκα

Δύο επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Γιαμαγκάτα της Ιαπωνίας ανέφεραν ότι βρήκαν δύο νέα γεωγλυφικά στη Νάζκα του νότιου Περού.

Τα νέα γεωγλυφικά απεικονίζουν ένα ανθρώπινο κεφάλι και τη μορφή ενός ζώου, το οποίο οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει ακόμα να προσδιορίσουν.

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο, Yoichi Watanabe, το σχέδιο του ανθρώπινου κεφαλιού έχει μήκος 4,2 μέτρα και φάρδος 3,1 μέτρα, ενώ το μικρό τους μέγεθος ίσως να είναι η αιτία που δεν είχαν εντοπιστεί σε προγενέστερες εναέριες έρευνες.

Οι ερευνητές συνεχίζουν το έργο τους και θα καταθέσουν την τελική τους αναφορά στο Υπουργείο Πολιτισμού του Περού.
Οι επιστήμονες βρίσκονται ακόμα στη φάση της έρευνας και θα πρέπει να προσδιορίσουν την περίοδο στην οποία ανήκουν τα δύο νέα γεωγλυφικά. Η ομάδα, με επικεφαλής τον Masato Sakai, είχε ανακαλύψει το 2006 άλλα 100 περίπου γεωγλυφικά, γραμμές και τρίγωνα, σχηματισμένα στην έρημο.

Τα γεωγλυφικά βρίσκονται κοντά στις Γραμμές της Νάζκα, ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα του Περού, που απεικονίζουν πιθήκους, κολιμπρί και αράχνες.

Οι Γραμμές αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO, και δημιουργήθηκαν μεταξύ του 500 π.Χ και του 500 μ.Χ., ενώ αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα παγκόσμια αρχαιολογικά μυστήρια.


http://visaltis.blogspot.com/2011/02/2.html

Σκότωναν ανθρώπους στο Περού για την παρασκευή καλλυντικών

Η Αστυνομία στο Περού συνέλαβε τρεις υπόπτους που κατηγορούνται ότι δολοφονούσαν ανθρώπους και κατόπιν αφαιρούσαν το λίπος από τα πτώματα για να το πουλήσουν παράνομα σε εταιρείες καλλυντικών στην Ευρώπη, αν και γιατροί εκφράζουν αμφιβολίες για την ύπαρξη μεγάλης μαύρης αγοράς ανθρώπινου λίπους.

Οι συλληφθέντες ομολόγησαν τις δολοφονίες πέντε ανθρώπων και, όπως δήλωσε ο στρατηγός Χόρχε Μέγια, επικεφαλής του Τμήματος Απαγωγών της περουβιανής Αστυνομίας, η συμμορία εμπλέκεται σε δεκάδες ακόμη ανθρωποκτονίες. Στην κατοχή τους βρέθηκαν δύο μπουκάλια με μακάβριο περιεχόμενο, η «τιμή» του οποίου ήταν 10.000 ευρώ το λίτρο. «Οι δράστες αφαιρούσαν το λίπος από τον θώρακα και τους μηρούς» δήλωσε ο αστυνομικός διευθυντής της επαρχίας Ντιρίνκρι Εουσέμπιο Φέλιξ Μούργκα, δίνοντας στη δημοσιότητα τη φωτογραφία του κεφαλιού ενός 27χρονου θύματος, το οποίο ακόμη δεν έχει αναγνωριστεί. Το κεφάλι, το οποίο βρέθηκε σε κατάσταση προχωρημένης σήψης, υπέδειξε στην Αστυνομία ένας από τους υπόπτους, ο 29χρονος Ελμερ Σεγούντο Καστιγέρος, ο οποίος περιέγραψε αναλυτικά την ανατριχιαστική διαδικασία αφαίρεσης του λίπους από τα ανθρώπινα σώματα.

Η συμμορία, η οποία απετελείτο ακόμη από τον Σεράπιο Μάρκος Βεραμέντι και την Ενεδίνα Εστέλα, πλησίαζε άστεγους και φτωχούς αγρότες σε ερημικά στενά των .........
πόλεων και με το δέλεαρ της προσφοράς εργασίας τούς μετέφερε σε απομακρυσμένες τοποθεσίες μέσα σε δάση, όπου και τους σκότωνε.

Τα Μέσα του Περού απεκάλεσαν τη συμμορία «Ρishtacos», από τον «ταιριαστό» στην περίπτωση αρχαίο περουβιανό μύθο για δολοφόνους που επετίθεντο στους κατοίκους και τους σκότωναν με ματσέτες για να πάρουν το λίπος τους.

Ε ξι μέλη της συμμορίας παραμένουν ωστόσο άφαντα, ανάμεσά τους και ο φερόμενος ως αρχηγός της, Ιλάριο Κουντένα, ένας 56χρονος που, σύμφωνα με τον Καστιγέρος, εμπλέκεται στο κύκλωμα αυτό εδώ και 30 χρόνια!

Το λίπος, σύμφωνα με τον Μέγια, επρόκειτο να πουληθεί σε μεσάζοντες στη Λίμα και κατόπιν σε εταιρείες καλλυντικών στην Ευρώπη, χωρίς όμως η Αστυνομία να μπορεί μέχρι στιγμής να επιβεβαιώσει τέτοιου είδους συναλλαγές με ευρωπαϊκές φαρμακευτικές εταιρείες.

O ρισμένοι γιατροί ωστόσο εκφράζουν αμφιβολίες για την ύπαρξη ενός τόσο εκτεταμένου κυκλώματος εμπορίας ανθρώπινου λίπους. «Πλέον, μπορούμε να βρούμε ανθρώπινο λίπος τόσο εύκολαώστε δεν βρίσκω κανένα λόγο ύπαρξης μιας μαύρης αγοράς που να εμπορεύεται ανθρώπινο λίπος» λέει ο δρ Ανταμ Κατς, καθηγητής Πλαστικής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.

Οι γιατροί επισημαίνουν ότι το ανθρώπινο λίπος, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην Κοσμητική Ιατρική ως αντιρυτιδικό φάρμακο, πρέπει να αφαιρεθεί απαραιτήτως από τον ασθενή πάνω στον οποίο θα τοποθετηθεί κατόπιν, γιατί αλλιώς, όπως τονίζει ο δρ Νιλ Σάντικ , καθηγητής Δερματολογίας του Ιατρικού Κολεγίου Κορνέλ Βάιλ της Νέας Υόρκης, «υπάρχει ο κίνδυνος μιας ανοσολογικής αντίδρασης που θα μπορούσε να απειλήσει ακόμη και τη ζωή του ασθενούς».

Οι αστυνομικές αρχές του Περού ανακοίνωσαν ότι, μόνο εφέτος, περισσότεροι από 60 άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί μυστηριωδώς στην περιοχή Χουανούκο, όπου βρέθηκε το πτώμα του 27χρονου.

totefteri.blogspot.com

Ας γίνουμε πιο υποψιασμένοι

Επειδή υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο ιδεαλισμός μπορεί να νικήσει την τάση του ανθρώπου για περισσότερο κέρδος, ας προσέξουν την είδηση που δημοσιεύτηκε προχθές στις εφημερίδες «The Guardian» και «Corriere della Sera» για να καταλάβουν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, επειδή ο ιδεαλισμός είναι μια κοινωνική τάση, αλλά η κερδοσκοπία ένα μεταλλαγμένο ένστικτο του θηρίου που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Και συνήθως τα ένστικτα πνίγουν τις τάσεις.

Στο Ρίο Μπλάνκο στο Περού, το 2005, γηγενείς διαδηλωτές έφθασαν έξω από το εργοστάσιο της εταιρείας Monterrico, που ήταν αρχικά αγγλική και στη συνέχεια πέρασε στους Κινέζους, διατηρώντας την έδρα της στο Λονδίνο.

Η Monterrico έκανε εξόρυξη χαλκού με παράνομη άδεια της κυβέρνησης του Περού, σε επιφάνεια 76.000 στρεμμάτων, που ήταν καλυμμένα με δάση από τα οποία αρδεύεται η καλλιεργήσιμη γη της περιοχής.

Η επίσημη αστυνομία και η ιδιωτική αστυνομία της εταιρείας συνέλαβαν τους διαδηλωτές. Τους κράτησαν δεμένους στο προαύλιο της εταιρείας και τους βασάνισαν με φρικτό τρόπο. Ένας δολοφονήθηκε, σύμφωνα με φωτογραφικό υλικό που βρέθηκε. Οι περισσότεροι κακοποιήθηκαν με ξύλα και μαστίγια. Σε δύο κοπέλες ασέλγησαν, αφού προηγουμένως τις απειλούσαν με επερχόμενο βιασμό.

Και αφού βρέθηκε το φωτογραφικό υλικό, βρετανικό δικαστήριο έδωσε ύστερα από τέσσερα χρόνια εντολή για πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων της Monterrico, αλλά μόνο μέχρι του ποσού των έξι εκατ. ευρώ, «για πιθανή ευθύνη της σε βασανισμό»!

Έξι εκατομμύρια που απλώς πάγωσαν προσωρινά, για ένα απλώς «πιθανό» βασανισμό διαδηλωτών από κρατικούς αστυνομικούς και σεκιουριτάδες της εταιρείας!
Τόσο αξίζουν δύο βιασμοί, ένας φόνος και άγριο μαστίγωμα των αλυσοδεμένων διαδηλωτών, κατά τη βρετανική Δικαιοσύνη! Και αυτό με την αίρεση ότι μπορεί να είναι απλή πιθανότητα αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες. Και μόνον επειδή υπήρξαν φωτογραφίες. Και σίγουρα οι όποιες αποζημιώσεις θα αργήσουν να επιδικασθούν, αφού το πρώτο βήμα έγινε έπειτα από τέσσερα χρόνια.



Η Δικαιοσύνη είναι παγκόσμια τυφλή και κουφή. Επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και αστυνομίες αναγνωρίζονται ως βασανιστές, βιαστές και δολοφόνοι μόνον αν έχουν φωτογραφηθεί και αν ταυτοποιηθούν, και τότε τιμωρούνται με μικρή χρηματική ποινή, πολλά χρόνια μετά τις πράξεις τους…
Θα πείτε, το Περού είναι πολύ μακριά. Μόνο που η Δικαιοσύνη είναι στο Λονδίνο, όχι στο Περού.

Είσαστε σίγουροι για τις αποστάσεις και την ασφάλεια που προσφέρουν;
του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
apogevmatini.gr