Γεωπολιτική της Τουρκίας, του Διπόλου Ελλάδος Κύπρου, τουρκικός Νεο-οθωμανισμός και ο Αχμέτ Νταβούτογλου.
Στο τεύχος, 77 (Απρίλιος 2009), του περιοδικού «Αμυντική Επιθεώρηση», φιλοξενείται μια εκτενής γεωπολιτική ανάλυση, του κ. Ιωάννη Μάζη, (Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής του Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου) με θέμα την πολιτική φιλοσοφία του νέου Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου.
Η ανάληψη της θέσης του Υπουργού των Εξωτερικών της Τουρκίας, από τον κ. Α. Νταβούτογλου, θα διαμορφώσει νέες διαστάσεις στα Ελληνοτουρκικά και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.
Ολόκληρη η ανάλυση του διακεκριμένου στον κάτωθι σύνδεσμο, σε μορφή pdf.
http://www.geo-mazis.gr/
Απο http://geopolitics-gr.blogspot.com/2009/05/blog-post_04.html
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωστρατηγική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωστρατηγική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 4 Μαΐου 2009
Σάββατο 2 Μαΐου 2009
Ο βιόκοσμος ως πρότυπο δόγματος επιχειρήσεων και γεωπολιτικής
Δρ. Μανούσος Ε. Καμπούρης
(Βιολόγος)
Η προβολή του έμβιου κόσμου στην στρατιωτική σκέψη και την πολεμική πράξη δεν είναι κάτι νέο, ούτε ριζοσπαστικό. Σήμερα εστιαζόμαστε στις εφαρμογές μικροβιολογικού πολέμου και βιοτρομοκρατίας/ αντιβιοτρομοκρατίας, αλλά στην πράξη η χρήση έμβιων μέσων για μεταφορά και κίνηση (υποζύγια) αλλά και για καθεαυτό αποστολές κρούσης ή υποστήριξης (ταχυδρομικά περιστέρια, εκπαιδευμένοι σκύλοι) παρέχει διαχρονικά και ακριβή παραδείγματα.
Παρομοίως, οι σημερινές βιομετρικές μέθοδοι αποτελούν την τελευταία λέξη σε μια μακρά σειρά εκμετάλλευσης βιολογικών φαινομένων ή ιδιοτήτων για επίτευξη πολιτικών και πολεμικών σκοπών, όπως είναι η πείνα για κάμψη της αντίστασης ατόμων ή ομάδων, ο πόθος και ο πόνος για κάμψη συνείδησης κλπ.
Επίσης πολύ γνωστή και οικεία είναι η αξιοποίηση επιτευγμάτων και μεθόδων Ιατρικής, φαρμακολογίας , εργομετρικής και βιοεργονομίας προκειμένου να αναπτυχθούν, να αξιοποιηθούν πλήρως και να αποκατασταθούν ή να συντηρηθούν οι χρήσιμες για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων ιδιότητες, ποιότητες και δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού.
Αντίστοιχη φροντίδα δίνεται και σε άλλους οργανισμούς που χρησιμοποιούνται για αυτό το σκοπό, παρά τη δραστική μείωση που επέφερε η μηχανοποίηση. Αλλά η πλέον προφανής, στο εγγύς μέλλον επιρροή είναι εμφανώς η χρήση βιολογικών προτύπων για παραγωγή ή σχεδίαση ουσιών, υλικών, απαρτίων ή και συστημάτων, χρησιμοποιώντας τις αρχές και τα πρότυπα που υιοθετούνται στον έμβιο κόσμο (πχ τα νευρωνικά δίκτυα υπολογιστών, οι βιομιμητικοί μηχανισμοί), ενώ σε μερικές περιπτώσεις προτιμάται η μεγάλης κλίμακας βιολογική παραγωγή /καλλιέργεια σχεδόν αυτούσια, με ή χωρίς γενετικές και άλλες τροποποιήσεις των χρησιμοποιούμενων οργανισμών (πχ αραχνών για παραγωγή ιστικής πρωτεΐνης για σύγχρονες θωρακίσεις σώματος).
Είναι διαπιστωμένο και σαφές ότι, ο έμβιος κόσμος πετυχαίνει, μέσω ενός εξαιρετικά πολύπλοκου συστήματος χημικών επεξεργασιών, να κατασκευάσει ουσίες με ποικιλία ακραίων φυσικών και χημικών χαρακτηριστικών, παρά τους τεράστιους περιορισμούς που αυτή η φύση της Ζωής επιβάλλει. Επί παραδείγματι, στον έμβιο κόσμο χρησιμοποιούνται ευρύτατα μόλις 5 στοιχεία, ενώ τα διπλάσια περίπου χρησιμοποιούνται σε μικρότερες ποσότητες και ειδικές εφαρμογές. Επιπλέον, οι θερμικές κατεργασίες περιορίζονται σε ένα εξαιρετικά στενό θερμοκρασιακό φάσμα, που επιτρέπει τη διατήρηση της ζωής (εύρος μικρότερο των 300 βαθμών Κελσίου), ενώ το μέγιστο των διεργασιών γίνεται σε ένα μικρό κλάσμα αυτού του φάσματος, εύρους περίπου 25 βαθμών Κελσίου. Είναι απόλυτα προφανές ότι η ευφάνταστη διαπλοκή βιολογικών προτύπων και ίσως και διεργασιών, με τα προηγμένα υλικά που θέτει στη διάθεσή μας η επιστήμη υλικών και τα χιλιάδες έτη ανθρώπινης μεθοδολογίας (ιδίως τα μέταλλα, τα κεραμικά, τα συνθετικά υλικά και τα μορφοτροπικά υλικά) θα επιφέρει μια ακόμη τεχνολογική επανάσταση, και μάλιστα σε αδιανόητη έκταση και κλίμακα για την μέχρι στιγμής ιστορική μας μνήμη. Και φυσικά, ένας κλάδος που θα εφαρμόσει και θα χρησιμοποιήσει αυτά τα νέα υλικά και μεθοδολογικά επιτεύγματα από την πρώτη στιγμή είναι προφανώς ο στρατιωτικός.
Παρ’ όλα αυτά είναι μάλλον κοντόφθαλμο το να θεωρείται ότι η έμβια φύση έχει εφαρμογή στο στρατιωτικό πεδίο μόνο στα προαναφερθέντα επίπεδα, ήτοι της παραγωγής, της σχεδίασης και κατασκευής νέων υλικών, της διατήρησης υγείας και βελτίωσης δεξιοτήτων των πολεμιστών και της χρήσης των βιολογικών ιδιοτήτων και περιορισμών αυτών προς επίτευξη θετικών εξαγώμενων αποτελεσμάτων. Παλαιόθεν οι μέθοδοι και οι εμπειρίες του έμβιου κόσμου χρησιμοποιούνταν ως μεταφορά και έμπνευση στη διεξαγωγή επιχειρήσεων. Από το «βουβάλι με τα κέρατα» των Ζουλού μέχρι το «σημαδεύουμε τη Σφαγίτιδα» των Αμερικάνων στον Α’ Πόλεμο του Κόλπου. Ο «αποκεφαλισμός» ενός στρατού, ή ο «ακρωτηριασμός» του, η τακτική της «Αγέλης των Λύκων» ή το «Πήδημα του Αλόγου» αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα είτε της έμπνευσης από εμβιοκοσμικές πρακτικές, είτε της περιγραφής, με μεταφορά, μιας νέας πρακτικής σε επίπεδο αντιληπτό από μεγάλο αριθμό ανθρώπων που δεν είχαν αποκοπεί από τα συμβαίνοντα στο φυσικό κόσμο. Είναι λοιπόν σαφές ότι μέχρι τούδε, η χρήση προτύπων, μεθόδων, υλικών ή και έμπνευσης από το βιόκοσμο για εφαρμογή στο στρατιωτικό πεδίο δεν είναι τίποτα το νέο, και αυτό καθίσταται ακόμη σαφέστερο αν μαζί με τη συλλογική στρατιωτική δράση εξετάσουμε και τις ατομικές πολεμικές τέχνες με τα χτυπήματα και τις στάσεις που φέρουν ονόματα ζώων.
Αυτό που είναι λιγότερο κοινό και καθίσταται εφικτό πλέον, είναι η εφαρμογή στη στρατιωτική σκέψη και πράξη πολύπλοκων προτύπων συμπεριφοράς και τακτικής τα οποία εμφανίζονται στο βιόκοσμο και ενέχουν αυξημένη ασυμμετρία και πολύ υψηλού επιπέδου ολοκλήρωση. Το πώς κυνηγά ο λύκος, εφορμά ο αετός και ενεδρεύει ο κροκόδειλος είναι σχετικά απλές μέθοδοι. Ο τρόπος αποσύνθεσης ενός νεκρού ή εξασθενημένου οργανισμού από μικρόβια, η διαδικασία της Απόπτωσης στην εξοικονόμηση υλικών (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος) και οι συστηματικές αρχές και τα πρωτόκολλα λειτουργίας των αντανακλαστικών τόξων, ή της πολυφασικής ενεργοποίησης και επέμβασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενός μετάζωου, είναι περισσότερο πολύπλοκες αρχές με δυνητικά εντυπωσιακά αποτελέσματα σε στρατιωτική εφαρμογή. Φυσικά απαιτούνται μεθοδολογικές διορθώσεις και στατιστικές σταθμίσεις για την εφαρμογή τους σε αντίστοιχα πεδία, αλλά παρέχουν εξαιρετικά πρότυπα για την αντιμετώπιση σειράς ενδεχομένων , όπως η διάβρωση υπερδύναμης από μικρές ομάδες, η εφαρμογή καμένης γης ή οι μετατροπές και αναδιοργανώσεις ενόπλων υπηρεσιών, η άμεση αντίδραση σε αιφνίδιες απειλές χρονικής κρισιμότητας και η πλήρης προπαρασκευή ενός κράτους, από τον καιρό της ειρήνης, για κλιμακωτή ή πλήρους κλίμακας πολεμική περιπέτεια αντίστοιχα.
Η σημερινή τάση στις ένοπλες δυνάμεις για υψηλή ολοκλήρωση, ταχεία αντίδραση και έγκαιρες στρατηγικές μετακινήσεις, προκειμένου να αντιμετωπιστούν αντίπαλοι που κυμαίνονται από το συμβατικό ως το ασύμμετρο επίπεδο, προϊδεάζει για συγκεκριμένο τύπο οργάνωσης. Η τεχνολογία επιτρέπει πλέον υλοποίηση διαφόρων αντιλήψεων διοίκησης, αλλά φαίνεται ότι η υπερσυγκεντρωτική διοίκηση, με ανώτατα επιτελεία να ενημερώνονται για τις επιχειρήσεις διμοιριών ή και ομάδων, και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο, είναι η προτιμώμενη διαμόρφωση. Αυτό ισχύει για ποικίλους τεχνικούς, οικονομικούς, επιχειρησιακούς αλλά κυρίως για πολιτικούς λόγους, παρά την σαφή αντίφαση μεταξύ υπερσυγκεντρωτικής διοίκησης και δημοκρατικής αρχής ή, επίσης, μεταξύ μιροδιαχείρισης και βελτιστοποιημένης αποδοτικότητας. Σε κάθε περίπτωση, είναι απόλυτα προβλέψιμο το ότι οι δικτυοκεντρικές και πληροφοριοκεντρικές επιχειρήσεις δημιουργούν ένα διαφοροποιημένο και υψηλής ολοκλήρωσης στράτευμα, όπου για τεχνικούς και κυρίως οικονομικούς λόγους οι μονάδες προσβολής θα διαφοροποιούνται από τις μονάδες αντίληψης, και μάλιστα σε ασύλληπτο για την πρόσφατη στρατιωτική ιστορία βαθμό. Καθώς η εξειδίκευση θα παρέχει αποτελεσματικότητα και επιβιωσιμότητα και εξ’ αυτού οικονομία απλησίαστη από την πολυδυναμία, τα συστήματα πολλαπλών ρόλων θα περιορίζονται στα πλαίσια των οικονομικών στρατευμάτων, ακολουθώντας την ίδια εξελικτική πορεία του φυσικού κόσμου. Το ίδιο ισχύει και για μονάδες υποστήριξης (μάχης και ΔΜ).
Αυτή η διαφοροποίηση, σε συνδυασμό με την υπερσυγκεντρωτική διοίκηση δημιουργεί το ακριβές ανάλογο της κεφαλοποίησης και της σύμπηξης πολύπλοκου, αυτοτελούς οργανισμού. Όσο για την εκτέλεση των διαφόρων λειτουργιών, που καθίστανται ολοένα και πιο πολύπλοκες χάρη στην τεχνολογία και εξαιτίας της επέκτασης σε όγκο και πολυπλοκότητα ενός ένοπλου οργανισμού, απαιτούνται χειριστές (άνθρωποι ή μηχανές) υψηλής εξειδίκευσης, τόσο θα αυξάνεται η ανάγκη επίβλεψης και καθοδήγησής τους και συνεπώς διοίκησης, καθώς θα χάνουν την δυνατότητα επιτυχούς αυτενέργειας, η οποία θα θεωρείται εντροπικό και όχι χαοτικό φαινόμενο. Ταυτόχρονα αυξάνουν οι ανάγκες συντονισμού, καθώς οι πολύπλοκες διεργασίες μπορούν να οδηγήσουν σε εσωτερικές τριβές και εντροπική κατάρρευση ένα σύστημα, επομένως ένα όσο το δυνατόν ισχυρότερο σύστημα διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών καθίσταται απαραίτητο ακόμη και για το συντονισμό δευτερευουσών αποστολών. Η αδήριτη ανάγκη, το 1999, για έλεγχο από ιπτάμενα ραντάρ ώστε να εκτελούνται οι αποστολές εναερίου ανεφοδιασμού από τα νατοϊκά αεροσκάφη που επέδραμαν στο Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία είναι πρωτόλειο αλλά καλό παράδειγμα και δημιουργεί αρκετές απορίες για το τι θα συνέβαινε αν οι Σέρβοι διέθεταν αξιοπρεπή αεράμυνα.
Η υψηλή ολοκλήρωση και διαφοροποίηση ενέχει εξαιρετικές προοπτικές αποτελεσματικότητας και οικονομίας και για το λόγο αυτό προτιμάται. Είναι ευπρόσβλητη όμως από συστηματική κατάρρευση. Όσο ο αντίπαλος προσπαθεί να ακολουθήσει το ίδιο πρότυπο οργάνωσης, τότε προφανώς θα κερδίζει ο καλύτερος, και το μεγάλο ψάρι θα τρώει το μικρό. Ακριβώς σε αυτό το σημείο έχει πολλά να προσφέρει μια μελέτη βασισμένη στις βιοεπιστήμες και τον έμβιο κόσμο.
Αυτή η συμμετρική απάντηση δεν είναι η μοναδική. Ακριβώς επειδή όσο ικανότερος και περισσότερο τεχνολογικά προηγμένος, ολοκληρωμένος και διαφοροποιημένος είναι ένας στρατός, τόσο περισσότερο μπορεί να υποστεί συντρηπτικά πλήγματα αν επέλθει συστηματική κατάρρευση ή έστω απορρύθμιση, ένας αντίπαλος μπορεί να επιλέξει αυτή την ασύμμετρη, αν και όχι απαραίτητα αντισυμβατική, προσέγγιση. Πρόκειται για την ισοδύναμη φαινομενολογία της λοίμωξης, η οποία προκαλεί τεράστια προβλήματα σε εξαιρετικά αποτελεσματικούς και πολυσύνθετους οργανισμός, με ποιητικό αίτιο μονοκύτταρους, σχετικά απλούς μικροοργανισμούς που επιτίθενται καιροσκοπικά και εστιασμένα και προκαλούν τοπικές ζημιές δυσανάλογης σημασίας. Αυτοί οι μικροοργανισμοί μπορούν να είναι πολλά εκατομμύρια ή μόνο ένας, ανάλογα με την δυνατότητα λοιμογόνου δράσης. Και, το σημαντικότερο, δεν έχουν καμία απαίτηση συντονισμού και ενιαίου δικτύου διοίκησης και ελέγχου. Οι αποστολές τους είναι απλές, ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν σε ένα συγκεκριμένο φάσμα συνθηκών και έτσι πολλαπλασιάζουν τη δυνατότητα αυτόνομης δράσης.
Επεκτείνοντας το παράδειγμα της λοίμωξης στο μακροπολεμικό πεδίο, βλέπουμε ότι ακόμη-και κυρίως- ο στρατιώτης νέου τύπου, με τους αισθητήρες, την καλωδίωση και τα όπλα αυξημένης καταστροφικότητας, είναι μεν μια πλήρης μονάδα διεξαγωγής πολέμου, μπορεί να αναλάβει αποστολές πληροφορικής ή κρούσης, αλλά δεν είναι αυτόνομη μονάδα. Αντίθετα, ο αντάρτης συνήθως είναι. Σε μια απευθείας σύγκρουση, η ενημερότητα που παρέχει η διασύνδεση στον στρατιώτη νέου τύπου αλλά και οι τεχνολογικές δυνατότητες, θα του επιτρέψουν να εξοντώσει δεκάδες αντάρτες χωρίς παράλογα για εκείνον ποσοστά κινδύνου και πιθανώς με μηδενικές απώλειες. Αν όμως καταρρεύσει (όχι απαραίτητα καταστραφεί) το σύστημα που τον υποστηρίζει, αν σταματήσει να επικοινωνεί με τη διοίκηση, με τους αισθητήρες και να έρχεται σε επαφή με συστήματα ανεφοδιασμού, τότε καθίσταται απόλυτα ανίσχυρος. Το σημαντικό δεν είναι πόσοι τέτοιοι στρατιώτες (ή άρματα, ή αεροσκάφη) θα γίνει κατορθωτό να καταστραφούν από έναν «αντάρτη» σε αυτές τις συνθήκες. Το σημαντικό είναι όταν δεν αποκατασταθούν οι λειτουργίες, όλα αυτά τα μέσα καθίστανται πρακτικά άχρηστα, και η υπηρεσία που τα διαθέτει μπορεί να χάσει μία μάχη, ακόμη και έναν πόλεμο, ενώ πιθανώς σε φυσικές απώλειες το τίμημα μπορεί να είναι μικρό. Οι απαξιωμένες μονάδες της δεν θα έχουν καταστραφεί, αλλά ο αντίπαλος θα έχει πετύχει τον έλεγχο ή την καταστροφή ζωτικών χώρων ή κάποιο άλλο αντικειμενικό σκοπό.
Επομένως, ένοπλες δυνάμεις που θεωρούν ότι έχουν χάσει την κούρσα του ακραίου εκμοντερνισμού από υποψήφιους αντιπάλους τους για οποιοδήποτε λόγο, μπορούν να στραφούν στην ασύμμετρη αντιμετώπιση αντί της σύμμετρης όπου προφανώς θα ηττηθούν. Η ασύμμετρη αντιμετώπιση προβλέπει ότι θα χρησιμοποιηθούν μέσα και μέθοδοι με βάση τη δυνατότητα ελάχιστα ή μη ιεραρχικά συγκροτημένων μονάδων να επιφέρουν χάος στον αντίπαλο. Όσο και αν ακούγεται ότι τα νέα, ρευστά πεδία μάχης με την διεσπαρμένη δράση απομακρύνονται από την καρτεσιανή τάξη και λογική διοίκησης, αυτό είναι ένα μύθευμα καθότι η καρτεσιανή λογική μετασχηματίζεται σε χώρο και χρόνο και αλλά ζει μορφή, όχι ουσία. Αντίθετα όμιλοι στρατευμένων επιτοπίως εθνοφυλάκων και εφέδρων, που κινητοποιούνται από τα σπίτια τους χωρίς επίσημη ή κεντρική (ή έστω αποκεντρωμένη ) επιστράτευση και διεξάγουν, σύμφωνα με την εκπαίδευσή τους, ο καθένας τον δικό του μικροπόλεμο σκοπεύοντας στο να βλάψει τα- γνωστά- σημεία ισχύος του αντιπάλου, θα προκαλέσουν τόσες τριβές που το εχθρικό ολοκληρωμένο οικοδόμημα θα δυσλειτουργεί. Επειδή δεν υπακούουν σε σύστημα διοίκησης και δεν επιτίθενται οργανωμένα, συντονισμένα ή έστω ομαδικά, δεν απειλούνται από πλήγματα αποδιοργάνωσης, τα οποία κυριαρχούν επί αιώνες στη Στρατιωτική σκέψη, ούτε από πλήγματα ηγεσίας. Μπορούν μόνο να καταστραφούν ατομικά, αφού βασικά αποφεύγουν την ομαδική δράση. Καθώς δεν χαρακτηρίζονται από εξωτερικό πληροφοριακό αποτύπωμα, δεν είναι ευπαθείς στην εχθρική συλλογή πληροφοριών. Το βασικό σημείο είναι ότι, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της λοιμωξιολογίας και της ανοσολογίας, σε μια τέτοια περίπτωση η συντονισμένη δράση του ολοκληρωμένου οργανισμού πολλαπλασιάζει την ισχύ του και ως εκ τούτου, για ίδιου τεχνολογικού επιπέδου εξοπλισμό, η χαοτική/ μικροβιακή δύναμη θα ηττηθεί.
Ο κρίσιμος παράγοντας είναι η δυνατότητα επίτευξης μιας εξωτερικής συνθήκης που ακριβώς θα βλάπτει την ολοκληρωμένη δομή του «μακροοργανισμικού» αντιπάλου, όπως ακριβώς το κρύο, ή η υγρασία, ή η αϋπνία αποσυντονίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα και τις λεπτές και ακριβείς ρυθμίσεις του. Αν, για παράδειγμα, ο «μικροβιακός» αντίπαλος αρνηθεί την χρήση του ΗΜ φάσματος όχι μόνο στον εχθρό του, αλλά γενικά το καταστήσει υπερφορτισμένο και μη χρήσιμο, ακόμη και για τον εαυτό του, ο μεν ίδιος θα στερηθεί κάτι που του είναι ελάχιστα χρήσιμο αφού δεν χρησιμοποιεί επικοινωνίες και διασύνδεση, ο δε εχθρός του θα παραλύσει, καθώς τα συστήματα συλλογής πληροφοριών και διοίκησης θα νεκρωθούν. Σε αυτές τις συνθήκες, οι μαθημένοι να πολεμούν με απλά πυροβόλα όπλα και μαχαίρια ή τόξα, και γενικώς χωρίς χρήση ηλεκτρικού ρεύματος, αυτοί που γνωρίζουν τον χώρο επειδή κατοικούν και δραστηριοποιούνται καθημερινά σε αυτόν, έχουν συντριπτική υπεροχή.
Η ίδια λογική μπορεί να επιτρέψει και σχετικά ακριβείς εκτιμήσεις απωλειών ή εξισορροπιστικής ανισορροπίας δυνάμεων, με τη λογική της αποτροπής. Τα προκαρυωτικά μικρόβια (πχ βακτήρια) ενίοτε επιτίθενται κατά τεράστιους αριθμούς ώστε να πετύχουν να αμβλύνουν την φονική αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, ακόμη και όταν αυτό έχει υποστεί, κατά τα ανωτέρω κάμψη. Αυτό σημαίνει δυσβάστακτα αρνητικό συντελεστή απωλειών για τον μικροοργανισμικό αντίπαλο, ώστε να πετύχει τη συστηματική κατάρρευση του μακροοργανισμικού αντίπαλου, του οποίου οι απώλειες, μέχρι εκείνη τη στιγμή είναι σαφώς ελεγχόμενες. Εξαιρετικό τέτοιο ιστορικό παράδειγμα είναι το Βιετνάμ.
Μια τέτοια λύση ίσως φαντάζει πολιτικά απαράδεκτη σε αρκετές κοινωνίες, λόγω λειψανδρίας και γήρανσης κυρίως (αλλά ίσως όχι μόνο). Φυσικά, η προσεκτική μελέτη δείχνει ότι υπάρχουν λοιμώξεις, με ακριβώς ίδια δυναμική, που προκαλούνται από ένα και μόνο κύτταρο μικροοργανισμού, το οποίο δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στον εξελιγμένο μακροοργανισμό. Είναι οι γνωστές παρασιτώσεις, που μπορούν να οφείλονται σε ένα, ή λίγα κύτταρα μικροοργανισμού, επειδή αυτά έχουν πολύ αυξημένη ικανότητα (είναι ευκαρυωτικά, άρα μεγαλύτερα και εξελιγμένα) σε σύγκριση με τα προκαρυωτικά.
Αν δηλαδή οι βασικές μονάδες, ήτοι οι μαχητές, της μικροργανισμικής δύναμης έχουν συγκρίσιμες μαχητικές αρετές (εκπαίδευση, ηθικό, φρόνημα, ενημέρωση, οπλισμό) στις μακροοργανισμικές, ολοκληρωμένες δυνάμεις, τότε όταν επιτευχθεί η συνθήκη αποσυντονισμού των δευτέρων, οι πρώτες θα πετύχουν το σκοπό τους με πολύ μικρούς λόγους απωλειών (ίσως καλό παράδειγμα να είναι ο Α Τσετσενικός Πόλεμος).
Ας αναλογιστεί κάποιος το τι θα συμβεί σε κάποιο χώρο όπου εκρήγνυνται μερικά όπλα ηλεκτρομαγνητικού παλμού και νεκρώνουν όλα τα ηλεκτρικά συστήματα. Άρματα με υδραυλική περιστροφή πυργίσκου, οπτική σκόπευση, χειροκίνητη γέμιση και ντηζελικινητήρα (πχ τα Μ-48Α3) θα επικρατήσουν απέναντι στα ακινητοποιημένα υπερσύγχρονα μεγαθήρια (όπως ίσως τα Leopard-2A6) που απαιτούν ηλεκτρισμό για κάθε λειτουργία τους) χωρίς να υφίστανται αρνητικό συντελεστή απωλειών. Θα είναι ένα λογικό αποτέλεσμα να καταστρέψουν όλα τα αχρηστευμένα εχθρικά άρματα, χωρίς τα ίδια να υποστούν καμία απώλεια μάχης από αυτά.
http://kostasxan.blogspot.com/2009/05/blog-post_6890.html
(Βιολόγος)
Η προβολή του έμβιου κόσμου στην στρατιωτική σκέψη και την πολεμική πράξη δεν είναι κάτι νέο, ούτε ριζοσπαστικό. Σήμερα εστιαζόμαστε στις εφαρμογές μικροβιολογικού πολέμου και βιοτρομοκρατίας/ αντιβιοτρομοκρατίας, αλλά στην πράξη η χρήση έμβιων μέσων για μεταφορά και κίνηση (υποζύγια) αλλά και για καθεαυτό αποστολές κρούσης ή υποστήριξης (ταχυδρομικά περιστέρια, εκπαιδευμένοι σκύλοι) παρέχει διαχρονικά και ακριβή παραδείγματα.
Παρομοίως, οι σημερινές βιομετρικές μέθοδοι αποτελούν την τελευταία λέξη σε μια μακρά σειρά εκμετάλλευσης βιολογικών φαινομένων ή ιδιοτήτων για επίτευξη πολιτικών και πολεμικών σκοπών, όπως είναι η πείνα για κάμψη της αντίστασης ατόμων ή ομάδων, ο πόθος και ο πόνος για κάμψη συνείδησης κλπ.
Επίσης πολύ γνωστή και οικεία είναι η αξιοποίηση επιτευγμάτων και μεθόδων Ιατρικής, φαρμακολογίας , εργομετρικής και βιοεργονομίας προκειμένου να αναπτυχθούν, να αξιοποιηθούν πλήρως και να αποκατασταθούν ή να συντηρηθούν οι χρήσιμες για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων ιδιότητες, ποιότητες και δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού.
Αντίστοιχη φροντίδα δίνεται και σε άλλους οργανισμούς που χρησιμοποιούνται για αυτό το σκοπό, παρά τη δραστική μείωση που επέφερε η μηχανοποίηση. Αλλά η πλέον προφανής, στο εγγύς μέλλον επιρροή είναι εμφανώς η χρήση βιολογικών προτύπων για παραγωγή ή σχεδίαση ουσιών, υλικών, απαρτίων ή και συστημάτων, χρησιμοποιώντας τις αρχές και τα πρότυπα που υιοθετούνται στον έμβιο κόσμο (πχ τα νευρωνικά δίκτυα υπολογιστών, οι βιομιμητικοί μηχανισμοί), ενώ σε μερικές περιπτώσεις προτιμάται η μεγάλης κλίμακας βιολογική παραγωγή /καλλιέργεια σχεδόν αυτούσια, με ή χωρίς γενετικές και άλλες τροποποιήσεις των χρησιμοποιούμενων οργανισμών (πχ αραχνών για παραγωγή ιστικής πρωτεΐνης για σύγχρονες θωρακίσεις σώματος).
Είναι διαπιστωμένο και σαφές ότι, ο έμβιος κόσμος πετυχαίνει, μέσω ενός εξαιρετικά πολύπλοκου συστήματος χημικών επεξεργασιών, να κατασκευάσει ουσίες με ποικιλία ακραίων φυσικών και χημικών χαρακτηριστικών, παρά τους τεράστιους περιορισμούς που αυτή η φύση της Ζωής επιβάλλει. Επί παραδείγματι, στον έμβιο κόσμο χρησιμοποιούνται ευρύτατα μόλις 5 στοιχεία, ενώ τα διπλάσια περίπου χρησιμοποιούνται σε μικρότερες ποσότητες και ειδικές εφαρμογές. Επιπλέον, οι θερμικές κατεργασίες περιορίζονται σε ένα εξαιρετικά στενό θερμοκρασιακό φάσμα, που επιτρέπει τη διατήρηση της ζωής (εύρος μικρότερο των 300 βαθμών Κελσίου), ενώ το μέγιστο των διεργασιών γίνεται σε ένα μικρό κλάσμα αυτού του φάσματος, εύρους περίπου 25 βαθμών Κελσίου. Είναι απόλυτα προφανές ότι η ευφάνταστη διαπλοκή βιολογικών προτύπων και ίσως και διεργασιών, με τα προηγμένα υλικά που θέτει στη διάθεσή μας η επιστήμη υλικών και τα χιλιάδες έτη ανθρώπινης μεθοδολογίας (ιδίως τα μέταλλα, τα κεραμικά, τα συνθετικά υλικά και τα μορφοτροπικά υλικά) θα επιφέρει μια ακόμη τεχνολογική επανάσταση, και μάλιστα σε αδιανόητη έκταση και κλίμακα για την μέχρι στιγμής ιστορική μας μνήμη. Και φυσικά, ένας κλάδος που θα εφαρμόσει και θα χρησιμοποιήσει αυτά τα νέα υλικά και μεθοδολογικά επιτεύγματα από την πρώτη στιγμή είναι προφανώς ο στρατιωτικός.
Παρ’ όλα αυτά είναι μάλλον κοντόφθαλμο το να θεωρείται ότι η έμβια φύση έχει εφαρμογή στο στρατιωτικό πεδίο μόνο στα προαναφερθέντα επίπεδα, ήτοι της παραγωγής, της σχεδίασης και κατασκευής νέων υλικών, της διατήρησης υγείας και βελτίωσης δεξιοτήτων των πολεμιστών και της χρήσης των βιολογικών ιδιοτήτων και περιορισμών αυτών προς επίτευξη θετικών εξαγώμενων αποτελεσμάτων. Παλαιόθεν οι μέθοδοι και οι εμπειρίες του έμβιου κόσμου χρησιμοποιούνταν ως μεταφορά και έμπνευση στη διεξαγωγή επιχειρήσεων. Από το «βουβάλι με τα κέρατα» των Ζουλού μέχρι το «σημαδεύουμε τη Σφαγίτιδα» των Αμερικάνων στον Α’ Πόλεμο του Κόλπου. Ο «αποκεφαλισμός» ενός στρατού, ή ο «ακρωτηριασμός» του, η τακτική της «Αγέλης των Λύκων» ή το «Πήδημα του Αλόγου» αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα είτε της έμπνευσης από εμβιοκοσμικές πρακτικές, είτε της περιγραφής, με μεταφορά, μιας νέας πρακτικής σε επίπεδο αντιληπτό από μεγάλο αριθμό ανθρώπων που δεν είχαν αποκοπεί από τα συμβαίνοντα στο φυσικό κόσμο. Είναι λοιπόν σαφές ότι μέχρι τούδε, η χρήση προτύπων, μεθόδων, υλικών ή και έμπνευσης από το βιόκοσμο για εφαρμογή στο στρατιωτικό πεδίο δεν είναι τίποτα το νέο, και αυτό καθίσταται ακόμη σαφέστερο αν μαζί με τη συλλογική στρατιωτική δράση εξετάσουμε και τις ατομικές πολεμικές τέχνες με τα χτυπήματα και τις στάσεις που φέρουν ονόματα ζώων.
Αυτό που είναι λιγότερο κοινό και καθίσταται εφικτό πλέον, είναι η εφαρμογή στη στρατιωτική σκέψη και πράξη πολύπλοκων προτύπων συμπεριφοράς και τακτικής τα οποία εμφανίζονται στο βιόκοσμο και ενέχουν αυξημένη ασυμμετρία και πολύ υψηλού επιπέδου ολοκλήρωση. Το πώς κυνηγά ο λύκος, εφορμά ο αετός και ενεδρεύει ο κροκόδειλος είναι σχετικά απλές μέθοδοι. Ο τρόπος αποσύνθεσης ενός νεκρού ή εξασθενημένου οργανισμού από μικρόβια, η διαδικασία της Απόπτωσης στην εξοικονόμηση υλικών (προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος) και οι συστηματικές αρχές και τα πρωτόκολλα λειτουργίας των αντανακλαστικών τόξων, ή της πολυφασικής ενεργοποίησης και επέμβασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενός μετάζωου, είναι περισσότερο πολύπλοκες αρχές με δυνητικά εντυπωσιακά αποτελέσματα σε στρατιωτική εφαρμογή. Φυσικά απαιτούνται μεθοδολογικές διορθώσεις και στατιστικές σταθμίσεις για την εφαρμογή τους σε αντίστοιχα πεδία, αλλά παρέχουν εξαιρετικά πρότυπα για την αντιμετώπιση σειράς ενδεχομένων , όπως η διάβρωση υπερδύναμης από μικρές ομάδες, η εφαρμογή καμένης γης ή οι μετατροπές και αναδιοργανώσεις ενόπλων υπηρεσιών, η άμεση αντίδραση σε αιφνίδιες απειλές χρονικής κρισιμότητας και η πλήρης προπαρασκευή ενός κράτους, από τον καιρό της ειρήνης, για κλιμακωτή ή πλήρους κλίμακας πολεμική περιπέτεια αντίστοιχα.
Η σημερινή τάση στις ένοπλες δυνάμεις για υψηλή ολοκλήρωση, ταχεία αντίδραση και έγκαιρες στρατηγικές μετακινήσεις, προκειμένου να αντιμετωπιστούν αντίπαλοι που κυμαίνονται από το συμβατικό ως το ασύμμετρο επίπεδο, προϊδεάζει για συγκεκριμένο τύπο οργάνωσης. Η τεχνολογία επιτρέπει πλέον υλοποίηση διαφόρων αντιλήψεων διοίκησης, αλλά φαίνεται ότι η υπερσυγκεντρωτική διοίκηση, με ανώτατα επιτελεία να ενημερώνονται για τις επιχειρήσεις διμοιριών ή και ομάδων, και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο, είναι η προτιμώμενη διαμόρφωση. Αυτό ισχύει για ποικίλους τεχνικούς, οικονομικούς, επιχειρησιακούς αλλά κυρίως για πολιτικούς λόγους, παρά την σαφή αντίφαση μεταξύ υπερσυγκεντρωτικής διοίκησης και δημοκρατικής αρχής ή, επίσης, μεταξύ μιροδιαχείρισης και βελτιστοποιημένης αποδοτικότητας. Σε κάθε περίπτωση, είναι απόλυτα προβλέψιμο το ότι οι δικτυοκεντρικές και πληροφοριοκεντρικές επιχειρήσεις δημιουργούν ένα διαφοροποιημένο και υψηλής ολοκλήρωσης στράτευμα, όπου για τεχνικούς και κυρίως οικονομικούς λόγους οι μονάδες προσβολής θα διαφοροποιούνται από τις μονάδες αντίληψης, και μάλιστα σε ασύλληπτο για την πρόσφατη στρατιωτική ιστορία βαθμό. Καθώς η εξειδίκευση θα παρέχει αποτελεσματικότητα και επιβιωσιμότητα και εξ’ αυτού οικονομία απλησίαστη από την πολυδυναμία, τα συστήματα πολλαπλών ρόλων θα περιορίζονται στα πλαίσια των οικονομικών στρατευμάτων, ακολουθώντας την ίδια εξελικτική πορεία του φυσικού κόσμου. Το ίδιο ισχύει και για μονάδες υποστήριξης (μάχης και ΔΜ).
Αυτή η διαφοροποίηση, σε συνδυασμό με την υπερσυγκεντρωτική διοίκηση δημιουργεί το ακριβές ανάλογο της κεφαλοποίησης και της σύμπηξης πολύπλοκου, αυτοτελούς οργανισμού. Όσο για την εκτέλεση των διαφόρων λειτουργιών, που καθίστανται ολοένα και πιο πολύπλοκες χάρη στην τεχνολογία και εξαιτίας της επέκτασης σε όγκο και πολυπλοκότητα ενός ένοπλου οργανισμού, απαιτούνται χειριστές (άνθρωποι ή μηχανές) υψηλής εξειδίκευσης, τόσο θα αυξάνεται η ανάγκη επίβλεψης και καθοδήγησής τους και συνεπώς διοίκησης, καθώς θα χάνουν την δυνατότητα επιτυχούς αυτενέργειας, η οποία θα θεωρείται εντροπικό και όχι χαοτικό φαινόμενο. Ταυτόχρονα αυξάνουν οι ανάγκες συντονισμού, καθώς οι πολύπλοκες διεργασίες μπορούν να οδηγήσουν σε εσωτερικές τριβές και εντροπική κατάρρευση ένα σύστημα, επομένως ένα όσο το δυνατόν ισχυρότερο σύστημα διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών καθίσταται απαραίτητο ακόμη και για το συντονισμό δευτερευουσών αποστολών. Η αδήριτη ανάγκη, το 1999, για έλεγχο από ιπτάμενα ραντάρ ώστε να εκτελούνται οι αποστολές εναερίου ανεφοδιασμού από τα νατοϊκά αεροσκάφη που επέδραμαν στο Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία είναι πρωτόλειο αλλά καλό παράδειγμα και δημιουργεί αρκετές απορίες για το τι θα συνέβαινε αν οι Σέρβοι διέθεταν αξιοπρεπή αεράμυνα.
Η υψηλή ολοκλήρωση και διαφοροποίηση ενέχει εξαιρετικές προοπτικές αποτελεσματικότητας και οικονομίας και για το λόγο αυτό προτιμάται. Είναι ευπρόσβλητη όμως από συστηματική κατάρρευση. Όσο ο αντίπαλος προσπαθεί να ακολουθήσει το ίδιο πρότυπο οργάνωσης, τότε προφανώς θα κερδίζει ο καλύτερος, και το μεγάλο ψάρι θα τρώει το μικρό. Ακριβώς σε αυτό το σημείο έχει πολλά να προσφέρει μια μελέτη βασισμένη στις βιοεπιστήμες και τον έμβιο κόσμο.
Αυτή η συμμετρική απάντηση δεν είναι η μοναδική. Ακριβώς επειδή όσο ικανότερος και περισσότερο τεχνολογικά προηγμένος, ολοκληρωμένος και διαφοροποιημένος είναι ένας στρατός, τόσο περισσότερο μπορεί να υποστεί συντρηπτικά πλήγματα αν επέλθει συστηματική κατάρρευση ή έστω απορρύθμιση, ένας αντίπαλος μπορεί να επιλέξει αυτή την ασύμμετρη, αν και όχι απαραίτητα αντισυμβατική, προσέγγιση. Πρόκειται για την ισοδύναμη φαινομενολογία της λοίμωξης, η οποία προκαλεί τεράστια προβλήματα σε εξαιρετικά αποτελεσματικούς και πολυσύνθετους οργανισμός, με ποιητικό αίτιο μονοκύτταρους, σχετικά απλούς μικροοργανισμούς που επιτίθενται καιροσκοπικά και εστιασμένα και προκαλούν τοπικές ζημιές δυσανάλογης σημασίας. Αυτοί οι μικροοργανισμοί μπορούν να είναι πολλά εκατομμύρια ή μόνο ένας, ανάλογα με την δυνατότητα λοιμογόνου δράσης. Και, το σημαντικότερο, δεν έχουν καμία απαίτηση συντονισμού και ενιαίου δικτύου διοίκησης και ελέγχου. Οι αποστολές τους είναι απλές, ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν σε ένα συγκεκριμένο φάσμα συνθηκών και έτσι πολλαπλασιάζουν τη δυνατότητα αυτόνομης δράσης.
Επεκτείνοντας το παράδειγμα της λοίμωξης στο μακροπολεμικό πεδίο, βλέπουμε ότι ακόμη-και κυρίως- ο στρατιώτης νέου τύπου, με τους αισθητήρες, την καλωδίωση και τα όπλα αυξημένης καταστροφικότητας, είναι μεν μια πλήρης μονάδα διεξαγωγής πολέμου, μπορεί να αναλάβει αποστολές πληροφορικής ή κρούσης, αλλά δεν είναι αυτόνομη μονάδα. Αντίθετα, ο αντάρτης συνήθως είναι. Σε μια απευθείας σύγκρουση, η ενημερότητα που παρέχει η διασύνδεση στον στρατιώτη νέου τύπου αλλά και οι τεχνολογικές δυνατότητες, θα του επιτρέψουν να εξοντώσει δεκάδες αντάρτες χωρίς παράλογα για εκείνον ποσοστά κινδύνου και πιθανώς με μηδενικές απώλειες. Αν όμως καταρρεύσει (όχι απαραίτητα καταστραφεί) το σύστημα που τον υποστηρίζει, αν σταματήσει να επικοινωνεί με τη διοίκηση, με τους αισθητήρες και να έρχεται σε επαφή με συστήματα ανεφοδιασμού, τότε καθίσταται απόλυτα ανίσχυρος. Το σημαντικό δεν είναι πόσοι τέτοιοι στρατιώτες (ή άρματα, ή αεροσκάφη) θα γίνει κατορθωτό να καταστραφούν από έναν «αντάρτη» σε αυτές τις συνθήκες. Το σημαντικό είναι όταν δεν αποκατασταθούν οι λειτουργίες, όλα αυτά τα μέσα καθίστανται πρακτικά άχρηστα, και η υπηρεσία που τα διαθέτει μπορεί να χάσει μία μάχη, ακόμη και έναν πόλεμο, ενώ πιθανώς σε φυσικές απώλειες το τίμημα μπορεί να είναι μικρό. Οι απαξιωμένες μονάδες της δεν θα έχουν καταστραφεί, αλλά ο αντίπαλος θα έχει πετύχει τον έλεγχο ή την καταστροφή ζωτικών χώρων ή κάποιο άλλο αντικειμενικό σκοπό.
Επομένως, ένοπλες δυνάμεις που θεωρούν ότι έχουν χάσει την κούρσα του ακραίου εκμοντερνισμού από υποψήφιους αντιπάλους τους για οποιοδήποτε λόγο, μπορούν να στραφούν στην ασύμμετρη αντιμετώπιση αντί της σύμμετρης όπου προφανώς θα ηττηθούν. Η ασύμμετρη αντιμετώπιση προβλέπει ότι θα χρησιμοποιηθούν μέσα και μέθοδοι με βάση τη δυνατότητα ελάχιστα ή μη ιεραρχικά συγκροτημένων μονάδων να επιφέρουν χάος στον αντίπαλο. Όσο και αν ακούγεται ότι τα νέα, ρευστά πεδία μάχης με την διεσπαρμένη δράση απομακρύνονται από την καρτεσιανή τάξη και λογική διοίκησης, αυτό είναι ένα μύθευμα καθότι η καρτεσιανή λογική μετασχηματίζεται σε χώρο και χρόνο και αλλά ζει μορφή, όχι ουσία. Αντίθετα όμιλοι στρατευμένων επιτοπίως εθνοφυλάκων και εφέδρων, που κινητοποιούνται από τα σπίτια τους χωρίς επίσημη ή κεντρική (ή έστω αποκεντρωμένη ) επιστράτευση και διεξάγουν, σύμφωνα με την εκπαίδευσή τους, ο καθένας τον δικό του μικροπόλεμο σκοπεύοντας στο να βλάψει τα- γνωστά- σημεία ισχύος του αντιπάλου, θα προκαλέσουν τόσες τριβές που το εχθρικό ολοκληρωμένο οικοδόμημα θα δυσλειτουργεί. Επειδή δεν υπακούουν σε σύστημα διοίκησης και δεν επιτίθενται οργανωμένα, συντονισμένα ή έστω ομαδικά, δεν απειλούνται από πλήγματα αποδιοργάνωσης, τα οποία κυριαρχούν επί αιώνες στη Στρατιωτική σκέψη, ούτε από πλήγματα ηγεσίας. Μπορούν μόνο να καταστραφούν ατομικά, αφού βασικά αποφεύγουν την ομαδική δράση. Καθώς δεν χαρακτηρίζονται από εξωτερικό πληροφοριακό αποτύπωμα, δεν είναι ευπαθείς στην εχθρική συλλογή πληροφοριών. Το βασικό σημείο είναι ότι, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις της λοιμωξιολογίας και της ανοσολογίας, σε μια τέτοια περίπτωση η συντονισμένη δράση του ολοκληρωμένου οργανισμού πολλαπλασιάζει την ισχύ του και ως εκ τούτου, για ίδιου τεχνολογικού επιπέδου εξοπλισμό, η χαοτική/ μικροβιακή δύναμη θα ηττηθεί.
Ο κρίσιμος παράγοντας είναι η δυνατότητα επίτευξης μιας εξωτερικής συνθήκης που ακριβώς θα βλάπτει την ολοκληρωμένη δομή του «μακροοργανισμικού» αντιπάλου, όπως ακριβώς το κρύο, ή η υγρασία, ή η αϋπνία αποσυντονίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα και τις λεπτές και ακριβείς ρυθμίσεις του. Αν, για παράδειγμα, ο «μικροβιακός» αντίπαλος αρνηθεί την χρήση του ΗΜ φάσματος όχι μόνο στον εχθρό του, αλλά γενικά το καταστήσει υπερφορτισμένο και μη χρήσιμο, ακόμη και για τον εαυτό του, ο μεν ίδιος θα στερηθεί κάτι που του είναι ελάχιστα χρήσιμο αφού δεν χρησιμοποιεί επικοινωνίες και διασύνδεση, ο δε εχθρός του θα παραλύσει, καθώς τα συστήματα συλλογής πληροφοριών και διοίκησης θα νεκρωθούν. Σε αυτές τις συνθήκες, οι μαθημένοι να πολεμούν με απλά πυροβόλα όπλα και μαχαίρια ή τόξα, και γενικώς χωρίς χρήση ηλεκτρικού ρεύματος, αυτοί που γνωρίζουν τον χώρο επειδή κατοικούν και δραστηριοποιούνται καθημερινά σε αυτόν, έχουν συντριπτική υπεροχή.
Η ίδια λογική μπορεί να επιτρέψει και σχετικά ακριβείς εκτιμήσεις απωλειών ή εξισορροπιστικής ανισορροπίας δυνάμεων, με τη λογική της αποτροπής. Τα προκαρυωτικά μικρόβια (πχ βακτήρια) ενίοτε επιτίθενται κατά τεράστιους αριθμούς ώστε να πετύχουν να αμβλύνουν την φονική αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, ακόμη και όταν αυτό έχει υποστεί, κατά τα ανωτέρω κάμψη. Αυτό σημαίνει δυσβάστακτα αρνητικό συντελεστή απωλειών για τον μικροοργανισμικό αντίπαλο, ώστε να πετύχει τη συστηματική κατάρρευση του μακροοργανισμικού αντίπαλου, του οποίου οι απώλειες, μέχρι εκείνη τη στιγμή είναι σαφώς ελεγχόμενες. Εξαιρετικό τέτοιο ιστορικό παράδειγμα είναι το Βιετνάμ.
Μια τέτοια λύση ίσως φαντάζει πολιτικά απαράδεκτη σε αρκετές κοινωνίες, λόγω λειψανδρίας και γήρανσης κυρίως (αλλά ίσως όχι μόνο). Φυσικά, η προσεκτική μελέτη δείχνει ότι υπάρχουν λοιμώξεις, με ακριβώς ίδια δυναμική, που προκαλούνται από ένα και μόνο κύτταρο μικροοργανισμού, το οποίο δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στον εξελιγμένο μακροοργανισμό. Είναι οι γνωστές παρασιτώσεις, που μπορούν να οφείλονται σε ένα, ή λίγα κύτταρα μικροοργανισμού, επειδή αυτά έχουν πολύ αυξημένη ικανότητα (είναι ευκαρυωτικά, άρα μεγαλύτερα και εξελιγμένα) σε σύγκριση με τα προκαρυωτικά.
Αν δηλαδή οι βασικές μονάδες, ήτοι οι μαχητές, της μικροργανισμικής δύναμης έχουν συγκρίσιμες μαχητικές αρετές (εκπαίδευση, ηθικό, φρόνημα, ενημέρωση, οπλισμό) στις μακροοργανισμικές, ολοκληρωμένες δυνάμεις, τότε όταν επιτευχθεί η συνθήκη αποσυντονισμού των δευτέρων, οι πρώτες θα πετύχουν το σκοπό τους με πολύ μικρούς λόγους απωλειών (ίσως καλό παράδειγμα να είναι ο Α Τσετσενικός Πόλεμος).
Ας αναλογιστεί κάποιος το τι θα συμβεί σε κάποιο χώρο όπου εκρήγνυνται μερικά όπλα ηλεκτρομαγνητικού παλμού και νεκρώνουν όλα τα ηλεκτρικά συστήματα. Άρματα με υδραυλική περιστροφή πυργίσκου, οπτική σκόπευση, χειροκίνητη γέμιση και ντηζελικινητήρα (πχ τα Μ-48Α3) θα επικρατήσουν απέναντι στα ακινητοποιημένα υπερσύγχρονα μεγαθήρια (όπως ίσως τα Leopard-2A6) που απαιτούν ηλεκτρισμό για κάθε λειτουργία τους) χωρίς να υφίστανται αρνητικό συντελεστή απωλειών. Θα είναι ένα λογικό αποτέλεσμα να καταστρέψουν όλα τα αχρηστευμένα εχθρικά άρματα, χωρίς τα ίδια να υποστούν καμία απώλεια μάχης από αυτά.
http://kostasxan.blogspot.com/2009/05/blog-post_6890.html
Παρασκευή 10 Απριλίου 2009
Η ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ
1) Παρά τα όσα εγράφησαν, τα αποτελέσματα της συνόδου του G20 ήσαν πενιχρά. Ουσιαστικά, ο Ομπάμα αντέδρασε στις θέσεις του Βερολίνου, όχι των Ευρωπαίων. Οι κρίσιμες διαφορές των δύο χωρών αφορούσαν κατ΄ αρχήν την άρνηση της Ανγκελα Μέρκελ να εξαγγείλει πακέτο αναθέρμανσης της οικονομίας όπως ο Ομπάμα. Η Ουάσιγκτον κατανοεί, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του και το ινστιτούτο Stratfor, ότι η ενίσχυση της αμερικανικής ζήτησης, χωρίς παράλληλα τόνωση και της γερμανικής, θα λειτουργήσει προς όφελος του Βερολίνου διότι θα αυξηθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Επιπλέον, η γερμανίδα καγκελάριος δεν υποχώρησε ούτε στο αίτημα να πληρώσει για τη διάσωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.
2) Ανάλογα ήταν τα πράγματα και στο Στρασβούργο. Οι Σύμμαχοι είναι διχασμένοι σχετικά με το Αφγανιστάν και δεν δεσμεύθηκαν σε κάτι περισσότερο από ρητορικές διακηρύξεις.
Δεν είναι μόνον η αδυναμία ή η απροθυμία των Ευρωπαίων να δώσουν κάτι παραπάνω.
Είναι η μείωση της σχετικής ισχύος των ΗΠΑ σε πλανητικό επίπεδο που αναιρεί τη δυνατότητά τους να ασκήσουν πιέσεις στους Ευρωπαίους.
3) Οι χώρες της Ε.Ε. που έχουν τους λόγους τους να μην θέλουν την Τουρκία στα πόδια τους, εννοούμε πλήρες μέλος της Ε.Ε., έχουν αρπάξει την ευκαιρία που τους έδωσε η άκριτη στάση της Άγκυρας και επιχειρηματολογούν περισσότερο πειστικά πλέον για το πόσο επικίνδυνο θα ήταν για την Ευρώπη να συμπεριληφθεί η Τουρκία στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Ο γερμανικός και γαλλικός τύπος έγραψε ότι η στάση της Τουρκίας στο θέμα της εκλογής του Γ.Γ. του NATO, την απομάκρυνε από την Ευρώπη. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν καλά, αν και δεν πρόκειται να το ομολογήσουν, ότι πιθανή πλήρης ένταξη της Τουρκίας θα αποδυνάμωνε την ΕΕ σε στρατηγικό επίπεδο. Υπάρχει όμως και άλλη μία διάσταση του τουρκικού ρόλου που αφορά τη Ρωσία.
4) Ο Ομπάμα γνωρίζει ότι η βασική πρόκληση για την Ουάσιγκτον είναι οι σχέσεις με τη Μόσχα, η οποία δεν φαίνεται διατεθειμένη να υποχωρήσει εύκολα σε πάγια αιτήματά της χωρίς απτά ανταλλάγματα. Καθώς οι Γερμανοί (και δευτερευόντως οι Γάλλοι) επιθυμούν έναν διάλογο με τους Ρώσους ώστε να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους, η Ουάσιγκτον κοιτάζει προς την Αγκυρα ως μελλοντικό αντίβαρο στη ρωσική πολιτική στην κρίσιμη, λόγω ενεργειακών πόρων, περιοχή του Καυκάσου.
5) η Ρωσία, μέσω της κρατικά ελεγχόμενης εταιρείας OAO Gazprom (GAZP.RS), σκοπεύει να “πάρει τον έλεγχο πηγών ενέργειας εκτός των ρωσικών συνόρων,” και να “γίνει η μοναδική προμηθεύτρια φυσικού αερίου της Ευρώπης”.
6) Η Ρωσία Απαντά στην κρίση Ρουμανίας- Μολδαβίας με την κρίση στην Γεωργία
7)Πιθανή συμφωνία Τουρκίας- Αρμενίας θα μπορούσε να μεταβάλει την ισορροπία ισχύος υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Αρχικά, θα άνοιγε έναν εναλλακτικό ενεργειακό δρόμο για να φθάσει φυσικό αέριο από τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη, περιορίζοντας τον ρωσικό κλοιό. Με τον τρόπο αυτόν, ίσως να αδυνάτιζε και ο δεσμός Βερολίνου- Μόσχας στο πεδίο αυτό. Υποχρεώνοντας τη Ρωσία σε θέση άμυνας στο... γήπεδό της (ενέργεια), ο Ομπάμα ελπίζει ότι θα αποσπάσει τη συναίνεσή της στα θέματα που εκείνος θέλει (π.χ. Ιράν). Στα πλαίσια αυτά η Τουρκία ζητά πρώτα η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν να διευθετήσουν τη διένεξή τους για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
8) Ο επικεφαλής της κρατικής επιχείρησης ενέργειας του Αζερμπαϊτζάν επισκέφθηκε στις 27 Μαρτίου τη Μόσχα. Εκεί σε μία χαμηλών τόνων τελετή στα κεντρικά γραφεία της Gazprom υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης, το οποίο δεσμεύει φυσικό αέριο από τα δύο νέα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν για ρωσική κατανάλωση και ενδεχομένως για εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν και η συμφωνία δεν είναι προς το παρόν νομικά δεσμευτική, θα μπορούσε να υπονομεύσει σημαντικά τη βιωσιμότητα του σχεδίου Ναμπούκο.
9) Αναφορικά με το Ιράν σημειώνεται μια σημαντική μεταστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ την οποία διστακτικά παρακολουθούν Κίνα και Ρωσία οι οποίες είναι ενάντια στην επιβολή νέων κυρώσεων επι του Ιράν και παράλληλα δημόσια ζητούν από το Ιράν να μην προχωρησει σε στρατιωτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Το Ιράν δηλώνει ότι είναι έτοιμο για συνομιλίες με τη Δύση, εάν οι συνομιλίες αυτές βασιστούν στο σεβασμό και στη δικαιοσύνη, δήλωσε ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, που ανακοίνωσε παράλληλα ότι δοκιμάστηκαν επιτυχώς δυο νέες συσκευές εμπλουτισμού ουρανίου στο πλαίσιο του πυρηνικού προγράμματος. "Το Ιρανικό έθνος εξ αρχής υποστήριξε τις διαπραγματεύσεις, αλλά διαπραγματεύσεις που να βασίζονται στη δικαιοσύνη και στο σεβασμό ", ανέφερε ο Αχμαντινετζάντ. "Μονόπλευρες διαπραγματεύσεις, διαπραμγατεύσεις υπό όρους, υπό προϋποθέσεις ή σε ατμόσφαιρα απειλής δεν είναι κάτι που θα το δεχόταν κανένα ελεύθερο άτομο", δήλωσε ο κ. Αχμαντινετζάντ και καταλήγοντας επισήμανε ότι "το Ιρανικό έθνος είναι πάντα έτοιμο για διαπραγματεύσεις".
10) Οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα υποστηρίζουν ότι η Βόρεια Κορέα εκτόξευσε πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς και όχι δορυφόρο, παραβιάζοντας έτσι την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαγορεύει την εκτόξευση τέτοιων πυραύλων.
Η Ιαπωνία επιδιώκει να βγει απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με την οποία η Πιονγιανγκ θα κατηγορείται ότι παραβίασε την απόφαση 1718, όμως η Ρωσία και η Κίνα, που έχουν δικαίωμα βέτο, αντιτίθενται. Πεκίνο και Μόσχα δηλώνουν ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ότι η εκτόξευση του πυραύλου, που σύμφωνα με τη Βόρεια Κορέα έθεσε σε τροχιά δορυφόρο, συνιστά παραβίαση της συγκεκριμένης απόφασης. Με δεδομένη την απροθυμία Κίνας και Ιαπωνίας να βρεθεί συμβιβαστική λύση, το θέμα έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο.
11) «Η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασισμένες να παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς και σε βάθος την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Κίνα- και ιδιαίτερα στο ζήτημα του Θιβέτ- στη Ρωσική Ομοσπονδία, στη Λευκορωσία, στη Βιρμανία, στη Βόρεια Κορέα, στην Κούβα, στο Σουδάν και σε άλλες χώρες, όπου άνθρωποι καθ΄ όλα τίμιοι και με ελεύθερο πνεύμαυφίστανται διώξεις μόνο και μόνο επειδή εκφράζουν τη γνώμη τους».
12) Η Κινεζική ηγεσία οταν αντιλήφθηκε την επικείμενη κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, ο εκλιπών πρόεδρος Ντενγκ Σιαοπίνγκ είχε προειδοποιήσει ότι η Κίνα θα πρέπει να τηρήσει χαμηλό προφίλ στη διεθνή σκηνή και να «περιμένει να έρθει η ώρα της». Είχε δίκιο τότε να είναι προσεκτικός, διότι δεν ήταν καθόλου βέβαιο πώς θα αντιμετώπιζε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας την πολιτική θύελλα. Η οικονομία της χώρας θα έπρεπε να κάνει ένα ξεκίνημα τη στιγμή που η Κίνα θεωρούνταν από πολλούς στη Δύση ως «παρίας», λόγω της βίαιης καταστολής των γεγονότων στην πλατεία Tιενανμέν του Πεκίνου.
Tώρα που η Δύση βρίσκεται σε αναταραχή, οι ηγέτες της χώρας βλέπουν μία ευκαιρία εάν όχι να αντικαταστήσουν την αμερικανική ισχύ, τουλάχιστον να αρχίζουν να τη διαχειρίζονται με κάπως μεγαλύτερη συμμετοχή στις διεθνείς υποθέσεις, χάρις στο γόητρο που της εξασφάλισε ο υψηλός ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης και η σημασία του για την διεθνή ανάκαμψη.
13) Πρίν λίγες μέρες ο Αμερικανός στρατηγός ε.α. Scowcroft σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο της εφημερίδας Ναγκεχάν Αλτσί ομολόγησε πως έκλεισαν τα μάτια στο ΡΚΚ και ότι το χρησιμοποίησαν εναντίον του Ιράν.
Ο Scowcroft είπε: «Για μας ήταν πολύ σημαντικός ο ρόλος του PJEAK το οποίο είναι παρακλάδι του ΡΚΚ στο Ιράν. Το υποστηρίξαμε και το ενθαρρύναμε. Σήμερα, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει. Θέλουμε το Ιράν δίπλα μας. Κατά τον πόλεμο του Ιράκ, πολεμούσαμε στα μέτωπα του νότου. Η κουρδική περιοχή ήταν αρκετά ήσυχη. Έτσι, εμείς δεν θέλαμε να κυνηγήσουμε το ΡΚΚ και να καταναλώσουμε τη δύναμή μας. Τώρα, οι ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή θα ακολουθήσουν νέα πολιτική. Έχουν μεγάλη ανάγκη την Τουρκία. Θα πρέπει, πλέον, να περάσουμε και πέραν από μια στρατιωτική συμμαχία».
14) Το Ιράκ που θα προσπαθήσει να επιβιώσει μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων θα θυμίζει -τηρουμένων των αναλογιών- τον Λίβανο ως προς το διεθνές του στίγμα Στην καλύτερη των περιπτώσεων την αμερικανική κατοχή θα αντικαταστήσει ένα διπλό προτεκτοράτο με «Προστάτιδες Δυνάμεις» την Τεχεράνη που θα επηρεάζει την Αραβική Σιιτική Πλειοψηφία και την Αγκυρα που θα ελέγχει και θα επηρεάζει την Σουνιτική Μειοψηφία Αραβες και Κούρδους.- Η ενότητα του Ιράκ έστω και σε επίπεδο χαλαρής Συνομοσπονδίας είναι το κοινό ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας και του Ιράν που θέλουν με κάθε μέσο και κόστος να αποτρέψουν την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στο Βόρειο Ιράκ. Ενας άλλος ενδιαφερόμενος για την ενότητα του Ιράκ είναι η Συρία, καθώς διάσπαση της γειτονικής χώρας θα πυροδοτήσει δίχως αμφιβολία συγκρούσεις ανάμεσα στην κυβερνώσα μειοψηφία των Αλαουιτών και πλειοψηφία των Σουνιτών.Η τελευταία διαπίστωση ενισχύει τον ρόλο των Κούρδων: Τόσο απέναντι στην Αγκυρα και στην Τεχεράνη όσο και σε ό,τι απομείνει από την κεντρική κυβέρνηση στη Βαγδάτη όπου μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο της Τρίτης Δύναμης μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών.
ΠΗΓΕΣ :ΒΗΜΑ,Flash.gr,Capital.gr,ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,ΝΕΑ,ΗΜΕΡΗΣΙΑ, infognomonpolitics.blogspot.com, strategy-geopolitics.blogspot.com
http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/04/blog-post_2566.html
2) Ανάλογα ήταν τα πράγματα και στο Στρασβούργο. Οι Σύμμαχοι είναι διχασμένοι σχετικά με το Αφγανιστάν και δεν δεσμεύθηκαν σε κάτι περισσότερο από ρητορικές διακηρύξεις.
Δεν είναι μόνον η αδυναμία ή η απροθυμία των Ευρωπαίων να δώσουν κάτι παραπάνω.
Είναι η μείωση της σχετικής ισχύος των ΗΠΑ σε πλανητικό επίπεδο που αναιρεί τη δυνατότητά τους να ασκήσουν πιέσεις στους Ευρωπαίους.
3) Οι χώρες της Ε.Ε. που έχουν τους λόγους τους να μην θέλουν την Τουρκία στα πόδια τους, εννοούμε πλήρες μέλος της Ε.Ε., έχουν αρπάξει την ευκαιρία που τους έδωσε η άκριτη στάση της Άγκυρας και επιχειρηματολογούν περισσότερο πειστικά πλέον για το πόσο επικίνδυνο θα ήταν για την Ευρώπη να συμπεριληφθεί η Τουρκία στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Ο γερμανικός και γαλλικός τύπος έγραψε ότι η στάση της Τουρκίας στο θέμα της εκλογής του Γ.Γ. του NATO, την απομάκρυνε από την Ευρώπη. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν καλά, αν και δεν πρόκειται να το ομολογήσουν, ότι πιθανή πλήρης ένταξη της Τουρκίας θα αποδυνάμωνε την ΕΕ σε στρατηγικό επίπεδο. Υπάρχει όμως και άλλη μία διάσταση του τουρκικού ρόλου που αφορά τη Ρωσία.
4) Ο Ομπάμα γνωρίζει ότι η βασική πρόκληση για την Ουάσιγκτον είναι οι σχέσεις με τη Μόσχα, η οποία δεν φαίνεται διατεθειμένη να υποχωρήσει εύκολα σε πάγια αιτήματά της χωρίς απτά ανταλλάγματα. Καθώς οι Γερμανοί (και δευτερευόντως οι Γάλλοι) επιθυμούν έναν διάλογο με τους Ρώσους ώστε να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους, η Ουάσιγκτον κοιτάζει προς την Αγκυρα ως μελλοντικό αντίβαρο στη ρωσική πολιτική στην κρίσιμη, λόγω ενεργειακών πόρων, περιοχή του Καυκάσου.
5) η Ρωσία, μέσω της κρατικά ελεγχόμενης εταιρείας OAO Gazprom (GAZP.RS), σκοπεύει να “πάρει τον έλεγχο πηγών ενέργειας εκτός των ρωσικών συνόρων,” και να “γίνει η μοναδική προμηθεύτρια φυσικού αερίου της Ευρώπης”.
6) Η Ρωσία Απαντά στην κρίση Ρουμανίας- Μολδαβίας με την κρίση στην Γεωργία
7)Πιθανή συμφωνία Τουρκίας- Αρμενίας θα μπορούσε να μεταβάλει την ισορροπία ισχύος υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Αρχικά, θα άνοιγε έναν εναλλακτικό ενεργειακό δρόμο για να φθάσει φυσικό αέριο από τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη, περιορίζοντας τον ρωσικό κλοιό. Με τον τρόπο αυτόν, ίσως να αδυνάτιζε και ο δεσμός Βερολίνου- Μόσχας στο πεδίο αυτό. Υποχρεώνοντας τη Ρωσία σε θέση άμυνας στο... γήπεδό της (ενέργεια), ο Ομπάμα ελπίζει ότι θα αποσπάσει τη συναίνεσή της στα θέματα που εκείνος θέλει (π.χ. Ιράν). Στα πλαίσια αυτά η Τουρκία ζητά πρώτα η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν να διευθετήσουν τη διένεξή τους για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
8) Ο επικεφαλής της κρατικής επιχείρησης ενέργειας του Αζερμπαϊτζάν επισκέφθηκε στις 27 Μαρτίου τη Μόσχα. Εκεί σε μία χαμηλών τόνων τελετή στα κεντρικά γραφεία της Gazprom υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης, το οποίο δεσμεύει φυσικό αέριο από τα δύο νέα κοιτάσματα του Αζερμπαϊτζάν για ρωσική κατανάλωση και ενδεχομένως για εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν και η συμφωνία δεν είναι προς το παρόν νομικά δεσμευτική, θα μπορούσε να υπονομεύσει σημαντικά τη βιωσιμότητα του σχεδίου Ναμπούκο.
9) Αναφορικά με το Ιράν σημειώνεται μια σημαντική μεταστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ την οποία διστακτικά παρακολουθούν Κίνα και Ρωσία οι οποίες είναι ενάντια στην επιβολή νέων κυρώσεων επι του Ιράν και παράλληλα δημόσια ζητούν από το Ιράν να μην προχωρησει σε στρατιωτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Το Ιράν δηλώνει ότι είναι έτοιμο για συνομιλίες με τη Δύση, εάν οι συνομιλίες αυτές βασιστούν στο σεβασμό και στη δικαιοσύνη, δήλωσε ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, που ανακοίνωσε παράλληλα ότι δοκιμάστηκαν επιτυχώς δυο νέες συσκευές εμπλουτισμού ουρανίου στο πλαίσιο του πυρηνικού προγράμματος. "Το Ιρανικό έθνος εξ αρχής υποστήριξε τις διαπραγματεύσεις, αλλά διαπραγματεύσεις που να βασίζονται στη δικαιοσύνη και στο σεβασμό ", ανέφερε ο Αχμαντινετζάντ. "Μονόπλευρες διαπραγματεύσεις, διαπραμγατεύσεις υπό όρους, υπό προϋποθέσεις ή σε ατμόσφαιρα απειλής δεν είναι κάτι που θα το δεχόταν κανένα ελεύθερο άτομο", δήλωσε ο κ. Αχμαντινετζάντ και καταλήγοντας επισήμανε ότι "το Ιρανικό έθνος είναι πάντα έτοιμο για διαπραγματεύσεις".
10) Οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα υποστηρίζουν ότι η Βόρεια Κορέα εκτόξευσε πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς και όχι δορυφόρο, παραβιάζοντας έτσι την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαγορεύει την εκτόξευση τέτοιων πυραύλων.
Η Ιαπωνία επιδιώκει να βγει απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με την οποία η Πιονγιανγκ θα κατηγορείται ότι παραβίασε την απόφαση 1718, όμως η Ρωσία και η Κίνα, που έχουν δικαίωμα βέτο, αντιτίθενται. Πεκίνο και Μόσχα δηλώνουν ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ότι η εκτόξευση του πυραύλου, που σύμφωνα με τη Βόρεια Κορέα έθεσε σε τροχιά δορυφόρο, συνιστά παραβίαση της συγκεκριμένης απόφασης. Με δεδομένη την απροθυμία Κίνας και Ιαπωνίας να βρεθεί συμβιβαστική λύση, το θέμα έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο.
11) «Η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αποφασισμένες να παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς και σε βάθος την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Κίνα- και ιδιαίτερα στο ζήτημα του Θιβέτ- στη Ρωσική Ομοσπονδία, στη Λευκορωσία, στη Βιρμανία, στη Βόρεια Κορέα, στην Κούβα, στο Σουδάν και σε άλλες χώρες, όπου άνθρωποι καθ΄ όλα τίμιοι και με ελεύθερο πνεύμαυφίστανται διώξεις μόνο και μόνο επειδή εκφράζουν τη γνώμη τους».
12) Η Κινεζική ηγεσία οταν αντιλήφθηκε την επικείμενη κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, ο εκλιπών πρόεδρος Ντενγκ Σιαοπίνγκ είχε προειδοποιήσει ότι η Κίνα θα πρέπει να τηρήσει χαμηλό προφίλ στη διεθνή σκηνή και να «περιμένει να έρθει η ώρα της». Είχε δίκιο τότε να είναι προσεκτικός, διότι δεν ήταν καθόλου βέβαιο πώς θα αντιμετώπιζε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας την πολιτική θύελλα. Η οικονομία της χώρας θα έπρεπε να κάνει ένα ξεκίνημα τη στιγμή που η Κίνα θεωρούνταν από πολλούς στη Δύση ως «παρίας», λόγω της βίαιης καταστολής των γεγονότων στην πλατεία Tιενανμέν του Πεκίνου.
Tώρα που η Δύση βρίσκεται σε αναταραχή, οι ηγέτες της χώρας βλέπουν μία ευκαιρία εάν όχι να αντικαταστήσουν την αμερικανική ισχύ, τουλάχιστον να αρχίζουν να τη διαχειρίζονται με κάπως μεγαλύτερη συμμετοχή στις διεθνείς υποθέσεις, χάρις στο γόητρο που της εξασφάλισε ο υψηλός ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης και η σημασία του για την διεθνή ανάκαμψη.
13) Πρίν λίγες μέρες ο Αμερικανός στρατηγός ε.α. Scowcroft σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο της εφημερίδας Ναγκεχάν Αλτσί ομολόγησε πως έκλεισαν τα μάτια στο ΡΚΚ και ότι το χρησιμοποίησαν εναντίον του Ιράν.
Ο Scowcroft είπε: «Για μας ήταν πολύ σημαντικός ο ρόλος του PJEAK το οποίο είναι παρακλάδι του ΡΚΚ στο Ιράν. Το υποστηρίξαμε και το ενθαρρύναμε. Σήμερα, όμως, η κατάσταση έχει αλλάξει. Θέλουμε το Ιράν δίπλα μας. Κατά τον πόλεμο του Ιράκ, πολεμούσαμε στα μέτωπα του νότου. Η κουρδική περιοχή ήταν αρκετά ήσυχη. Έτσι, εμείς δεν θέλαμε να κυνηγήσουμε το ΡΚΚ και να καταναλώσουμε τη δύναμή μας. Τώρα, οι ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή θα ακολουθήσουν νέα πολιτική. Έχουν μεγάλη ανάγκη την Τουρκία. Θα πρέπει, πλέον, να περάσουμε και πέραν από μια στρατιωτική συμμαχία».
14) Το Ιράκ που θα προσπαθήσει να επιβιώσει μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων θα θυμίζει -τηρουμένων των αναλογιών- τον Λίβανο ως προς το διεθνές του στίγμα Στην καλύτερη των περιπτώσεων την αμερικανική κατοχή θα αντικαταστήσει ένα διπλό προτεκτοράτο με «Προστάτιδες Δυνάμεις» την Τεχεράνη που θα επηρεάζει την Αραβική Σιιτική Πλειοψηφία και την Αγκυρα που θα ελέγχει και θα επηρεάζει την Σουνιτική Μειοψηφία Αραβες και Κούρδους.- Η ενότητα του Ιράκ έστω και σε επίπεδο χαλαρής Συνομοσπονδίας είναι το κοινό ζωτικό συμφέρον της Τουρκίας και του Ιράν που θέλουν με κάθε μέσο και κόστος να αποτρέψουν την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στο Βόρειο Ιράκ. Ενας άλλος ενδιαφερόμενος για την ενότητα του Ιράκ είναι η Συρία, καθώς διάσπαση της γειτονικής χώρας θα πυροδοτήσει δίχως αμφιβολία συγκρούσεις ανάμεσα στην κυβερνώσα μειοψηφία των Αλαουιτών και πλειοψηφία των Σουνιτών.Η τελευταία διαπίστωση ενισχύει τον ρόλο των Κούρδων: Τόσο απέναντι στην Αγκυρα και στην Τεχεράνη όσο και σε ό,τι απομείνει από την κεντρική κυβέρνηση στη Βαγδάτη όπου μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν τον ρόλο της Τρίτης Δύναμης μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών.
ΠΗΓΕΣ :ΒΗΜΑ,Flash.gr,Capital.gr,ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,ΝΕΑ,ΗΜΕΡΗΣΙΑ, infognomonpolitics.blogspot.com, strategy-geopolitics.blogspot.com
http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/04/blog-post_2566.html
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009
Τα πετρέλαια της Ελλάδος
Ο «ακήρυκτος πόλεμος» που διεξάγει ήδη η Τουρκία σε βάρος της Ελλάδος είναι ένας ακόμη πόλεμος για το πετρέλαιο.
Το πετρέλαιο που υπάρχει στην Ελλάδα το είχαν επισημάνει οι Γερμανοί γεωλόγοι της Βέρμαχτ, κατά την διάρκεια της Κατοχής, όταν ερευνούσαν όλο τον ορυκτόν πλούτο της χώρας. Ως διά μαγείας τα σχετικά πορίσματα βρέθηκαν το 1973 στα χέρια της γερμανικής εταιρείας «Βίντερσχαλ», η οποία, προκειμένου να μην εμφανισθεί η ίδια, προτίμησε να συνεταιρισθεί με την καναδική «Ωσεάνικ».
Όπως αποκαλύπτει ο συγγραφεύς, εκτός των 120 εκατομμυρίων βαρελιών αργού πετρελαίου και των 850 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου που απέδωσαν μέχρι σήμερα οι «Πρίνος Ι» και «ΙΙ», κοιτάσματα υδρογονανθράκων έχουν εντοπισθεί στον Θερμαϊκό Κόλπο, στο Θρακικό Πέλαγος, στα νότια της Κρήτης και στην Δυτική Ελλάδα (Κατάκολο, Κυλλήνη, Ζάκυνθος, Παξοί, Αιτωλικό, Δελβινάκι, Μποτσάρα, Φιλιατρά).
Ένα εκπληκτικό βιβλίο, που διερευνά τους παλαιούς και νέους «ενεργειακούς δρόμους» του μαύρου χρυσού και που συμπληρώνεται με την Συνθήκη της Λωζάννης, βάσει της οποίας η Τουρκία έχει παραιτηθεί του Αιγαίου Πελάγους. Μια συνθήκη που η γείτων χώρα τόσο εμφανώς καταπατά τα τελευταία τριάντα δύο χρόνια με μια σειρά «θερμά» επεισόδια!...
Εκδόσεις:Λιβάνης-Νέα Σύνορα
Συγγραφέας:Κώστας Κόλμερ
Σελίδες:298
Τιμή:17 ευρώ
Το τέλος του πετρελαίου και η αρχή της νέα αμερικανικής γεωστρατηγικής
Ρομποτικά πολεμικά αεροσκάφη με κινητήρες ηλιακής ενέργειας ικανά να παραμένουν στον αέρα για χρόνια. Άρματα μάχης stealth με κινητήρες υδρογόνου που δεν θα χρειάζονται ανεφοδιασμό. Μικροαιολικά συστήματα για τους Αμερικανούς ψηφιακούς στρατιώτες του μέλλοντος. Αθόρυβοι κινητήρες κυψελών καυσίμου για υποβρύχια. Αερόπλοια που θα αιωρούνται στα όρια του διαστήματος λαμβάνοντας ενέργεια από προηγμένα φωτοβολταϊκά... Το αμερικανικό στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα έχει ξεκινήσει μια επανάσταση «καθαρών» ενεργειακών τεχνολογιών, επιδιώκοντας να επιτύχει ένα άλμα πολεμικών ικανοτήτων και να δημιουργήσει έναν μηχανισμό προβολής ισχύος, ικανό να επαναδιεκδικήσει την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη. Ένα νέο εκστρατευτικό μοντέλο και μια νέα πολεμική μεθοδολογία γεννιούνται, βασισμένα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ταυτοχρόνως, η σύνθετη αυτή ενεργειακή επανάσταση στοχεύει στο να ενισχύσει την αμερικανική «ήπια ισχύ», αντιστρέφοντας τη «δαιμονική» εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών που είχε δημιουργηθεί στα χρόνια της προεδρίας Μπους, να υπονομεύσει τη διαδικασία ευρωρωσικής προσέγγισης, αποτρέποντας την ενεργειακή σύζευξη Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας και να απεγκλωβίσει την αμερικανική γεωστρατηγική από το «κελί» της Μέσης Ανατολής. Η θρησκειοποίηση των ανησυχιών για την κλιματική αλλαγή στις χώρες της Δύσης συνδυάζεται με αυτή την ενεργειακή επανάσταση και επιτρέπει στις ΗΠΑ να αφήσουν πίσω το «σκοτεινό» τους παρελθόν, να εμφανιστούν σαν ο σωτήρας του πλανήτη και να οδηγήσουν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, που μαστίζεται σήμερα από την πλέον σοβαρή κρίση του, σε μια «επίθεση στον ουρανό», δημιουργώντας έναν νέο οικονομικό χώρο. Η αμερικανική αυτοκρατορία αντεπιτίθεται, θέλοντας αυτή τη φορά να μας κάνει να «αγαπήσουμε τον Μεγάλο Αδελφό»...
Εκδόσεις:Λιβάνης-Νέα Σύνορα
Συγγραφέας:Κώστας Γρίβας
Σελίδες:310
Τιμή:16 ευρώ
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009
Βαλκάνια, Γεωπολιτικές Αλλαγές και ο Νεο-Οθωμανισμός
Ο Ερντογάν προτάσσει μια μοντέρνα ισλαμική ταυτότητα, με την οποία η Τουρκία μπορεί να κάνει το δικό της παιχνίδι
Η άρνηση της τουρκικής Βουλής το 2003 να επιτρέψει τη διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων προς το βόρειο Iράκ είχε τότε προκαλέσει σοκ, αλλά τελικώς δεν είχε σοβαρές συνέπειες για την Αγκυρα. Η κυβέρνηση Μπους υποχρεώθηκε να καταπιεί την οργή της, επειδή συνέχισε να την έχει ανάγκη:
Μέσω διευκολύνσεων που παρέχει η Τουρκία στηρίζεται σε ένα μεγάλο μέρος η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ.
Μόνο μέσω της Τουρκίας μπορεί να παρακαμφθεί η Ρωσία στη ροή του κεντροασιατικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.
Η Τουρκία μπορεί να είναι ένα -μη εξαρτώμενο από τη Ρωσία- σκαλοπάτι προς το Αφγανιστάν, ειδικά μετά την απόφαση του Κιργιζιστάν να κλείσει την αμερικανική αεροπορική βάση Μανάς.
Η γειτνίασή της με τον Καύκασο της επιτρέπει να λειτουργήσει ως έρεισμα για το φιλοαμερικανικό καθεστώς της Γεωργίας και εμμέσως ως έρεισμα για το τσετσενικό αντάρτικο.
Η εξωτερική πολιτική του προέδρου Ομπάμα διαφοροποίησε, αλλά δεν ακύρωσε τους ανωτέρω λόγους. Για την Ουάσιγκτον είναι βολικό η επικείμενη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ να πραγματοποιηθεί μέσω Τουρκίας.
Παζάρια
Ο Μπαμπατζάν, όμως, άρχισε τα παζάρια: «Εχουμε κάποιους όρους για το θέμα της αποχώρησης μέσω της Τουρκίας… Θα φύγει (ο οπλισμός) από το Ιράκ και στη συνέχεια πού θα πάει; Αυτά όλα θα πρέπει να συζητηθούν. Ισως σε ορισμένα σημεία του σχεδίου πούμε ναι και σε ορισμένα όχι». Οι Τούρκοι θέλουν να περιέλθει στα δικά τους χέρια ο αμερικανικός οπλισμός και κυρίως να μην αφεθεί στους Κούρδους.
Για να διασφαλίσουν την επιρροή τους στο Ιράκ και μετά την απόσυρση των στρατιωτών τους, οι ΗΠΑ θέλουν να δημιουργήσουν έναν ευνοϊκό περίγυρο και κυρίως να έχουν εύκολη πρόσβαση. Ειδικά για το κουρδικό βόρειο Ιράκ, αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί είτε μέσω Συρίας είτε μέσω Τουρκίας. Οσο οι αμερικανοσυριακές σχέσεις είναι προβληματικές, η Τουρκία είναι μονόδρομος.
Το άνοιγμα Ομπάμα προς την Τεχεράνη ευνοεί την τουρκική μεσολάβηση και ενισχύει τον ρόλο της Αγκυρας. Η φιλοδοξία της, όμως, δεν φαίνεται να προχωράει. Οταν προ ημερών ο πρόεδρος Γκιουλ βολιδοσκόπησε τους Ιρανούς οικοδεσπότες τους, αυτοί του απάντησαν ότι δεν χρειάζεται μεσολάβηση. Η θέση τους είναι ότι εάν η Ουάσιγκτον έχει κάτι να τους πει, πρέπει να τους το πει η ίδια. Είναι αξιοσημείωτο ότι και ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ φαίνεται να αποποιείται την τουρκική μεσολάβηση μεταξύ Δαμασκού και Τελ Αβίβ. Σε συνέντευξή του στην ιαπωνική εφημερίδα Asahi ζήτησε από την Ουάσιγκτον να παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή.
Η Τουρκία μπορεί να μην τα καταφέρει ως επίδοξος μεσολαβητής, αλλά αυτό που μετράει είναι ότι οι ΗΠΑ την έχουν ανάγκη. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ομπάμα σπεύδει να την επισκεφθεί, προκαλώντας αμηχανία στην Αθήνα. Ακόμα και εάν δεν εκφωνήσει στην Κωνσταντινούπολη την προαναγγελθείσα ομιλία του προς τον ισλαμικό κόσμο, από μόνη της η επίσκεψή του είναι ένα μήνυμα για τη σημασία που η Ουάσιγκτον αποδίδει στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Η Αγκυρα κρατάει στα χέρια της καλά χαρτιά και τα παίζει δυνατά. Σε αντίθεση με την επιφυλακτικότητα και τον μάλλον μονοδιάστατο χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής των κεμαλιστών, ο Ερντογάν ακολουθεί πολιτική δυναμικού εξωστρεφούς ανοίγματος. Δεν πρόκειται για διπλωματικό «μπιζιμποντισμό». Πρόκειται για νέο στρατηγικό δόγμα.
Μία πρώιμη εκδοχή του νεοοθωμανισμού είχε προωθήσει ο Οζάλ για να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ηταν η εποχή που δήλωνε αμετροεπώς ότι η τουρκική επιρροή εκτεινόταν από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος! Ο θεωρητικός της σύγχρονης εκδοχής του (δόγμα του «στρατηγικού βάθους») είναι ο σύμβουλος του Ερντογάν καθηγητής Νταβούτογλου.
Ηγετική δύναμη
Η ουσία του νεο-οθωμανισμού είναι ότι η Τουρκία δεν πρέπει να συμπεριφέρεται σαν το ακραίο γεωπολιτικό φυλάκιο της Δύσης στην Ανατολή, ούτε σαν την ιδανική γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το αυτοκρατορικό παρελθόν της, ο όγκος της και οι δυνατότητες επιρροής της την διευκολύνουν να αναδειχθεί σε αυτόνομη ηγετική περιφερειακή δύναμη.
Για να το επιτύχει πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο και πολιτικές δεσμεύσεις στην ευρύτερη περιοχή, χωρίς να χαλαρώσει τους δεσμούς της με τους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Στο νέο διεθνές περιβάλλον η Τουρκία πρέπει να ασκεί εξωτερική πολιτική με αυτοπεποίθηση και αίσθηση μεγαλείου και να διαπραγματεύεται επί ίσοις όροις με τις μεγάλες δυνάμεις.
Ο Ερντογάν προτάσσει μία μοντέρνα ισλαμική ταυτότητα, η οποία δεν λειτουργεί σαν «δούρειος ίππος» της Δύσης, αλλά σαν αυτόνομος γεωπολιτικός παράγων. Η άρνησή του το 2003 να επιτρέψει την διέλευση των Αμερικανών προς το βόρειο Ιράκ παγίωσε την εντύπωση πως η Τουρκία είναι μία δύναμη που έχει και το ειδικό βάρος και την αποφασιστικότητα να κάνει το δικό της παιχνίδι.
Το επεισόδιο στο Νταβός ήρθε να επιβεβαιώσει αυτήν την εντύπωση. Δεν πρόκειται για ένα τυχοδιωκτικό ξέσπασμα. Πέρα από τις εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, ήταν και ένα έμπρακτο μήνυμα προς τον μουσουλμανικό κόσμο και μία απόδειξη της αυξανόμενης τουρκικής αυτοπεποίθησης. Από παλιά, η Τουρκία αυτοπροβαλλόταν σαν πρότυπο κοσμικής μουσουλμανικής χώρας, προκειμένου να μεγιστοποιήσει στα μάτια των Δυτικών τη γεωστρατηγική σημασία της. Τώρα πια αυτοπροβάλλεται και στον μουσουλμανικό κόσμο σαν μία χώρα που έχει και τη βούληση και τη δύναμη να υποστηρίξει υποθέσεις με μεγάλη συμβολική σημασία γι’ αυτόν τον χώρο, όπως το Παλαιστινιακό.
Πριν εκπνεύσει ο Απρίλιος θα έχουμε ένδειξη εάν η τουρκική στάση θα της κοστίσει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας. Ο Μπαμπατζάν δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον έχει προειδοποιηθεί για τις αρνητικές επιπτώσεις. Η αναγνώριση παραμένει ισχυρό ταμπού στην Τουρκία, αλλά ουσιαστικά δεν συνιστά στρατηγικό πλήγμα. Από τη στιγμή, όμως, που η αναγνώριση διασυνδέθηκε με τα γεωπολιτικά παιχνίδια, η στάση του Κογκρέσου αποκτά διαστάσεις πολιτικού μηνύματος.
http://kostasxan.blogspot.com/2009/03/blog-post_2131.html
Η άρνηση της τουρκικής Βουλής το 2003 να επιτρέψει τη διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων προς το βόρειο Iράκ είχε τότε προκαλέσει σοκ, αλλά τελικώς δεν είχε σοβαρές συνέπειες για την Αγκυρα. Η κυβέρνηση Μπους υποχρεώθηκε να καταπιεί την οργή της, επειδή συνέχισε να την έχει ανάγκη:
Μέσω διευκολύνσεων που παρέχει η Τουρκία στηρίζεται σε ένα μεγάλο μέρος η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ.
Μόνο μέσω της Τουρκίας μπορεί να παρακαμφθεί η Ρωσία στη ροή του κεντροασιατικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.
Η Τουρκία μπορεί να είναι ένα -μη εξαρτώμενο από τη Ρωσία- σκαλοπάτι προς το Αφγανιστάν, ειδικά μετά την απόφαση του Κιργιζιστάν να κλείσει την αμερικανική αεροπορική βάση Μανάς.
Η γειτνίασή της με τον Καύκασο της επιτρέπει να λειτουργήσει ως έρεισμα για το φιλοαμερικανικό καθεστώς της Γεωργίας και εμμέσως ως έρεισμα για το τσετσενικό αντάρτικο.
Η εξωτερική πολιτική του προέδρου Ομπάμα διαφοροποίησε, αλλά δεν ακύρωσε τους ανωτέρω λόγους. Για την Ουάσιγκτον είναι βολικό η επικείμενη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ να πραγματοποιηθεί μέσω Τουρκίας.
Παζάρια
Ο Μπαμπατζάν, όμως, άρχισε τα παζάρια: «Εχουμε κάποιους όρους για το θέμα της αποχώρησης μέσω της Τουρκίας… Θα φύγει (ο οπλισμός) από το Ιράκ και στη συνέχεια πού θα πάει; Αυτά όλα θα πρέπει να συζητηθούν. Ισως σε ορισμένα σημεία του σχεδίου πούμε ναι και σε ορισμένα όχι». Οι Τούρκοι θέλουν να περιέλθει στα δικά τους χέρια ο αμερικανικός οπλισμός και κυρίως να μην αφεθεί στους Κούρδους.
Για να διασφαλίσουν την επιρροή τους στο Ιράκ και μετά την απόσυρση των στρατιωτών τους, οι ΗΠΑ θέλουν να δημιουργήσουν έναν ευνοϊκό περίγυρο και κυρίως να έχουν εύκολη πρόσβαση. Ειδικά για το κουρδικό βόρειο Ιράκ, αυτή μπορεί να εξασφαλιστεί είτε μέσω Συρίας είτε μέσω Τουρκίας. Οσο οι αμερικανοσυριακές σχέσεις είναι προβληματικές, η Τουρκία είναι μονόδρομος.
Το άνοιγμα Ομπάμα προς την Τεχεράνη ευνοεί την τουρκική μεσολάβηση και ενισχύει τον ρόλο της Αγκυρας. Η φιλοδοξία της, όμως, δεν φαίνεται να προχωράει. Οταν προ ημερών ο πρόεδρος Γκιουλ βολιδοσκόπησε τους Ιρανούς οικοδεσπότες τους, αυτοί του απάντησαν ότι δεν χρειάζεται μεσολάβηση. Η θέση τους είναι ότι εάν η Ουάσιγκτον έχει κάτι να τους πει, πρέπει να τους το πει η ίδια. Είναι αξιοσημείωτο ότι και ο Σύρος πρόεδρος Ασαντ φαίνεται να αποποιείται την τουρκική μεσολάβηση μεταξύ Δαμασκού και Τελ Αβίβ. Σε συνέντευξή του στην ιαπωνική εφημερίδα Asahi ζήτησε από την Ουάσιγκτον να παίξει τον ρόλο του μεσολαβητή.
Η Τουρκία μπορεί να μην τα καταφέρει ως επίδοξος μεσολαβητής, αλλά αυτό που μετράει είναι ότι οι ΗΠΑ την έχουν ανάγκη. Γι’ αυτό και ο πρόεδρος Ομπάμα σπεύδει να την επισκεφθεί, προκαλώντας αμηχανία στην Αθήνα. Ακόμα και εάν δεν εκφωνήσει στην Κωνσταντινούπολη την προαναγγελθείσα ομιλία του προς τον ισλαμικό κόσμο, από μόνη της η επίσκεψή του είναι ένα μήνυμα για τη σημασία που η Ουάσιγκτον αποδίδει στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Η Αγκυρα κρατάει στα χέρια της καλά χαρτιά και τα παίζει δυνατά. Σε αντίθεση με την επιφυλακτικότητα και τον μάλλον μονοδιάστατο χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής των κεμαλιστών, ο Ερντογάν ακολουθεί πολιτική δυναμικού εξωστρεφούς ανοίγματος. Δεν πρόκειται για διπλωματικό «μπιζιμποντισμό». Πρόκειται για νέο στρατηγικό δόγμα.
Μία πρώιμη εκδοχή του νεοοθωμανισμού είχε προωθήσει ο Οζάλ για να εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ηταν η εποχή που δήλωνε αμετροεπώς ότι η τουρκική επιρροή εκτεινόταν από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος! Ο θεωρητικός της σύγχρονης εκδοχής του (δόγμα του «στρατηγικού βάθους») είναι ο σύμβουλος του Ερντογάν καθηγητής Νταβούτογλου.
Ηγετική δύναμη
Η ουσία του νεο-οθωμανισμού είναι ότι η Τουρκία δεν πρέπει να συμπεριφέρεται σαν το ακραίο γεωπολιτικό φυλάκιο της Δύσης στην Ανατολή, ούτε σαν την ιδανική γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το αυτοκρατορικό παρελθόν της, ο όγκος της και οι δυνατότητες επιρροής της την διευκολύνουν να αναδειχθεί σε αυτόνομη ηγετική περιφερειακή δύναμη.
Για να το επιτύχει πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο και πολιτικές δεσμεύσεις στην ευρύτερη περιοχή, χωρίς να χαλαρώσει τους δεσμούς της με τους ευρωατλαντικούς θεσμούς. Στο νέο διεθνές περιβάλλον η Τουρκία πρέπει να ασκεί εξωτερική πολιτική με αυτοπεποίθηση και αίσθηση μεγαλείου και να διαπραγματεύεται επί ίσοις όροις με τις μεγάλες δυνάμεις.
Ο Ερντογάν προτάσσει μία μοντέρνα ισλαμική ταυτότητα, η οποία δεν λειτουργεί σαν «δούρειος ίππος» της Δύσης, αλλά σαν αυτόνομος γεωπολιτικός παράγων. Η άρνησή του το 2003 να επιτρέψει την διέλευση των Αμερικανών προς το βόρειο Ιράκ παγίωσε την εντύπωση πως η Τουρκία είναι μία δύναμη που έχει και το ειδικό βάρος και την αποφασιστικότητα να κάνει το δικό της παιχνίδι.
Το επεισόδιο στο Νταβός ήρθε να επιβεβαιώσει αυτήν την εντύπωση. Δεν πρόκειται για ένα τυχοδιωκτικό ξέσπασμα. Πέρα από τις εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, ήταν και ένα έμπρακτο μήνυμα προς τον μουσουλμανικό κόσμο και μία απόδειξη της αυξανόμενης τουρκικής αυτοπεποίθησης. Από παλιά, η Τουρκία αυτοπροβαλλόταν σαν πρότυπο κοσμικής μουσουλμανικής χώρας, προκειμένου να μεγιστοποιήσει στα μάτια των Δυτικών τη γεωστρατηγική σημασία της. Τώρα πια αυτοπροβάλλεται και στον μουσουλμανικό κόσμο σαν μία χώρα που έχει και τη βούληση και τη δύναμη να υποστηρίξει υποθέσεις με μεγάλη συμβολική σημασία γι’ αυτόν τον χώρο, όπως το Παλαιστινιακό.
Πριν εκπνεύσει ο Απρίλιος θα έχουμε ένδειξη εάν η τουρκική στάση θα της κοστίσει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας. Ο Μπαμπατζάν δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον έχει προειδοποιηθεί για τις αρνητικές επιπτώσεις. Η αναγνώριση παραμένει ισχυρό ταμπού στην Τουρκία, αλλά ουσιαστικά δεν συνιστά στρατηγικό πλήγμα. Από τη στιγμή, όμως, που η αναγνώριση διασυνδέθηκε με τα γεωπολιτικά παιχνίδια, η στάση του Κογκρέσου αποκτά διαστάσεις πολιτικού μηνύματος.
http://kostasxan.blogspot.com/2009/03/blog-post_2131.html
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
Η γεωπολιτική - γεωστρατηγική σκέψη των Τούρκων στρατηγών
Το τουρκικό ΓΕΕΘΑ, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και οι Ακαδημίες Πολέμου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων θεωρούνται σημαντικά κέντρα διαμόρφωσης και ανάπτυξης της πολιτικής σκέψης στην Τουρκία.
Επειδή θεωρούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται διάφορα ζητήματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής οι Τούρκοι στρατηγοί αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τη χώρας μας, παραθέτουμε παρακάτω μετάφραση της ομιλίας του αντιστρατήγου Χαλίλ Σιμσέκ σε ημερίδα με θέμα:
"Η διαφοροποίηση της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο"
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε ενώπιον του συνόλου της πολιτικής και στρατιωτική ηγεσίας της Τουρκίας τα τέλη του 2000 στη Διοίκηση Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων, της οποίας διοικητής ήταν ο στρατηγός Σιμσέκ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΧΑΛΙΛ ΣΙΜΣΕΚ
Αξιότιμε στρατηγέ μου, πρόεδρέ μου, αξιοσέβαστοι προσκεκλημένοι,
Ευγνωμονώ τον αξιότιμο διοικητή μου, που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσω τις προσωπικές μου σκέψεις στο θέμα της διαφοροποίησης της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο.
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Θα ανοίξω το θέμα διευκρινίζοντας το νόημα δύο όρων.
Ασφάλεια, είναι το δικαίωμα των ανθρώπων στη...ζωή, η διαφύλαξη των κανόνων και αξιών που έχουν υιοθετήσει στη χώρα τους. Ό,τι βάζει σε κίνδυνο τη υφιστάμενη κατάσταση είναι απειλή. Απειλή, είναι ο εκφοβισμός και η δημιουργία κινδύνου. Για την απειλή πρέπει να υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο ένας είναι δυνατότητα και ο άλλος είναι ο σκοπός. Όταν ενωθούν σκοπός και δυνατότητα αρχίζει η φάση κρίσης της απειλής.
Ακόμη και σήμερα, σε πολλά σημεία του κόσμου, είναι σε εξέλιξη απειλές, κρίσεις και συγκρούσεις με εντάσεις που εναλλάσσονται μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Δεν έχει γίνει δυνατό να βρεθεί μια δίκαιη λύση στις εξελίξεις αυτές.
ΑΙΤΙΕΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Στην εποχή μας έχει εξαλειφθεί η απειλή υπο την κλασσική έννοια της εισβολής στρατιωτικών δυνάμεων και της αλλαγής συνόρων, από πλευράς υπερδυνάμεων. Όμως συνεχίζουν να υφίστανται οι σύγχρονα εκπαιδευμένοι και καλά εφοδιασμένοι στρατοί των εξελιγμένων χωρών. Οι στρατοί αυτοί θα χρησιμοποιηθούν κατά προτεραιότητα, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πηγών ενέργειας, των καταναλωτικών αγορών, των αγορών πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς. Tα βασικά προβλήματα που ενδεχομένως θα πυροδοτήσουν κρίσεις και απειλές στο μέλλον είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1- ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ
Πληθυσμιακή μερίδα εντός παγκόσμιου πληθυσμού (%): ΗΠΑ: 4,5, Ε.Ε.: 6, Ρωσία: 2,5, Ιαπωνία: 2,1 Σύνολο: 15,1 Κίνα: 21
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου (%): ΗΠΑ: 25,5, Ε.Ε.:19,7, Ρωσία: 5,2, Ιαπωνία: 8,5 Σύνολο: 58,9, Κίνα: 4,5
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση φυσικού αερίου (%):ΗΠΑ: 24,3, Ε.Ε.:14,5, Ρωσία: 18,75, Ιαπωνία: 3 Σύνολο: 73,4 Κίνα: 8,1
Μερίδα στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου: ΗΠΑ: 4, Ε.Ε.: 1,6, Ρωσία: 4,8, Ιαπωνία: 0,05 Σύνολο: 10,85 Κίνα: 2,4
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν την παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας, οι εξελιγμένες χώρες που αποτελούν το 15% περίπου του πληθυσμού της γης, καταναλώνουν το 59% του πετρελαίου και το 74% του φυσικού αερίου. Αυτές οι εξελιγμένες και δυνατές χώρες που αποτελούν το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν γενικά το 70% της ενέργειας που παράγεται στη γη, τη στιγμή που τα αποθέματά τους αποτελούν το 11 % των παγκοσμίων αποθεμάτων. Το ενεργειακό έλειμμα τους αυξάνεται συνέχεια. Τα ζωτικά συμφέροντα των χωρών αυτών επικεντρώνονται στις πηγές ενέργειας.
Γι’ αυτό το λόγο, θα συνεχίσει να υπάρχει στρατιωτική απειλή υπό την κλασσική της έννοια για κάποιες περιοχές και χώρες της Ευρασίας, οι οποίες κατέχουν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 60% του παγκόσμιου ακαθάριστου εισοδήματος και το 75% των παγκοσμίων πηγών ενέργειας.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
Η φιλελευθεροποίηση του εμπορίου και οι αρχές αυτοδιάθεσης του Ο.Η.Ε., έχουν φέρει στο προσκήνιο και ανέδειξαν σε τοπικές μειονότητες, τους πληθυσμούς των περιοχών στις οποίες υπάρχουν πηγές ενέργειας στρατηγικής σημασίας. Οι εξελιγμένες χώρες υποκινούν τις μειονότητες αυτές, επειδή θέλουν να έχουν απέναντί τους αδύναμες χώρες.
Η Ευρώπη που έχει ισχυρό εσωτερικό δυναμικό, υποστηρίζει και δίνει κίνητρα για την εμφάνιση υπο-εθνοτήτων με την “Ευρωπαική συνθήκη προστασίας γλωσσών τοπικών μειονοτήτων” και με τα “Κριτήρια της Κοπεγχάγης”.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν ανησυχία, γιατί, αν εξετάσουμε την εξέλιξη των κρατών τον 20ο αιώνα, θα δούμε ότι, όταν ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών, αριθμούσε 22 χώρες μέλη, όταν μετατράπηκε σε Ο.Η.Ε. ,οι χώρες έγιναν 52, το 1997 ήταν 185 και το 2000, 189. Το 2005 αναμένεται οι χώρες μέλη των Η.Ε. να είναι 195 και το 2025, 245. Η πρόβλεψη αυτή είναι σίγουρο ότι θα επιβεβαιωθεί στο μέλλον, γιατί στηρίζεται σε έγκυρη διάγνωση.
Πολλοί είναι οι λόγοι που εξηγούν την αύξηση του αριθμού των κρατών. Βασικός λόγος είναι η συνεχόμενη αύξηση του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και αναπτυγμένων χωρών του βορρά και των φτωχών και υπανάπτυκτων χωρών του νότου. Οι πολυεθνικές χώρες που αποδυναμώνονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αναγκάζονται σε διασπάσεις. Παραδείγματα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 3- Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Η Σοβιετική Ένωση που από γεωγραφικής άποψης ήταν η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και είχε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, το 1991 διασπάστηκε σε διαφορετικές δημοκρατίες. Σαν συνέπεια αυτής της διάλυσης έχασε το 30% των εδαφών που ήλεγχε, το 59% των πληθυσμών και το 50% της οικονομίας της.
Η Γιουγκοσλαβία που ήταν υπό τη στρατιωτική και οικονομική επιρροή της Σ.Ε.,έχει διασπαστεί σε 5 χώρες και η Τσεχοσλοβακία σε 2.
Αυτά πιθανότατα συνέβησαν, επειδή η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική και οικονομική συνεργασία και η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, ανθρώπων και γνώσεων έχει διευκολύνει την επιβίωση των μικρών κρατών. Τα μικρά κράτη διαφυλάσσονται στο διεθνές σύστημα από άποψη ασφαλείας και προστασίας και έτσι καταφέρνουν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν οικονομικά.
Στην νέα αυτή στρατηγική της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν οι οικονομικά δυνατές χώρες και στο περιβάλλον που δημιουργεί, φαίνεται ότι οι χώρες με διεφθαρμένες διοικήσεις, χωρίς αρχές, κανόνες και θεσμούς, θα οδηγηθούν στη διάσπαση και το διαμελισμό, ενώ χώρες που υποστηρίζονται από τεχνολογία και επιστήμη, διαθέτουν αρχές, κανόνες και θεσμούς και λειτουργούν σωστά, θα ενισχυθούν και θα διατηρήσουν την ακεραιότητά τους. Οι εξελίξεις αυτές στο μέλλον θα γίνουν αιτία για συγκρούσεις και για τοπικούς πολέμους.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 4- ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Στις 7 Ιουνίου 1929, όταν η υφήλιος βίωνε την οικονομική κρίση του `29, το Βατικανό που είναι κέντρο της Ευρωπαϊκής Χριστιανικής κουλτούρας, με στρατιωτική δύναμη μόνο δέκα ατόμων , ανακοίνωσε την ανεξαρτησία του. Το μικρό αυτό κράτος, που περιγελούσε ο Στάλιν το 1944, καθώς η Σοβιετική Ένωση είχε τότε 450 μεραρχίες, λέγοντας “Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό ;” συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ το πανίσχυρο σοβιετικό καθεστώς έχει καταρρεύσει. Έτσι αποδείχθηκε, ότι δεν είναι αρκετή από μόνη της η στρατιωτική δύναμη για την εξασφάλιση της ενότητας της δομής και της ασφάλειας ενός κράτους, η οποία τουναντίον εξασφαλίζεται και ενισχύεται μέσω της οικονομικής δύναμης και της “κουλτούρας”.
Όταν λέμε “Ευρωπαϊκή Χριστιανική Κουλτούρα”, εννοούμε “το σύστημα αξιών και τρόπου ζωής, το οποίο έχει διαμορφωθεί από ανθρώπους αναθρεμμένους με τις αξίες του Χριστιανισμού και υπό την επίβλεψη του Βατικανού”.
Η άποψη ότι σε αυτή τη κουλτούρα δεν υπάρχει θέση για τη Τουρκία, ενισχύεται από τις προκαταλήψεις της σύγκρουσης χριστιανικού και μουσουλμανικού στοιχείου που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας. Ο καρδινάλιος Newmann εξέφρασε με πολύ εύγλωττο τρόπο τη σύγκρουση αυτή το 1854, σε μια σειρά διαλέξεων που έδωσε στο Λίβερπουλ για την “Ιστορία των Τούρκων”:
“Από τους Βισιγότθους μέχρι τους Σαρακηνούς, όλες οι φυλές που ήρθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό, αργά ή γρήγορα τον αποδέχθηκαν. Η μόνη εξαίρεση του γενικού κανόνα είναι οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι, αντί να δεχθούν το Χριστιανισμό, προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν. Από το 1048 που εμφανίστηκαν στη σκηνή της ιστορίας, έγιναν οι πρωτεργάτες, οι εκφραστές, το σύμβολο του αντιχριστιανισμού. Για το λόγο αυτό οι Τούρκοι, από τον 11ο αιώνα εκλαμβάνονται από την Καθολική Εκκλησία (Κράτος του Βατικανού), ως το σημαντικότερο πρόβλημα, ως εχθροί. Ακόμη μπορεί να ειπωθεί ότι τα τελευταία χίλια χρόνια του παπικού κράτους πέρασαν με συνεχείς πολέμους κατά των Τούρκων.
Δεν αρνούμαι ότι οι Τούρκοι έχουν στρατιωτική δύναμη, αλλά ακριβώς αυτή η δύναμη είναι που τους καθιστά ανηλεείς εχθρούς της πίστης και του πολιτισμού.”
(Καρδινάλιος Newmann 1854)
Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε τη θρησκεία μας για τους ευρωπαίους, ας δούμε αν οι ευρωπαίοι που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα θα αποδεχθούν τους συμπατριώτες μας που έχουν μεταναστεύσει στις εξελιγμένες αυτές χώρες ή θα συνεχιστεί η υποκίνηση των συγκρούσεων ταυτότητας, που προέρχονται από προσεγγίσεις του τύπου καθαρή φυλή, καθαρή κοινωνία και δημιουργούν στην ουσία μικρές καινούργιες εθνότητες. Εφ’ όσον θα συνεχίσει να ισχύει η “Ευρωπαϊκή Συνθήκη Γλωσσών Τοπικών Μειονοτήτων ”, εκτιμάται ότι οι συγκρούσεις που δημιουργούνται από την πολιτισμική διαφορά θα συνεχιστούν και θα εξελιχθούν στο μέλλον σε απειλές.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 5- Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
- Οι απειλές που θα δημιουργήσει ο ανταγωνισμός ανωτερότητας των μεγάλων δυνάμεων.
Τί απειλεί σήμερα τη γη;
Α- Η Ρωσία;
Β- Η Κίνα;
Γ- Η οικονομική και στρατιωτική ανωτερότητα των ΗΠΑ;
Δ- Η εμπορική επέλαση της Ιαπωνίας;
ή
Ε- Οι ιστορικής προέλευσης εσωτερικές ανησυχίες της Δυτικής Ευρώπης;
Αναμφίβολα κανένα από τα παραπάνω.
Η πραγματικότητα είναι ότι θα προκύψουν νέες συμμαχίες, όταν οι μεγάλες δυνάμεις ξεκινήσουν τον αγώνα επικράτησης στο γεωγραφικό χώρο της Ευρασίας προσπαθώντας να προσεταιρισθούν τις χώρες της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιηθούν νέες μορφές απειλής, όπως οι πετρελαϊκοί, οι εμπορικοί, και στρατιωτικοί αποκλεισμοί, οι χρηματοδοτικές κινήσεις, οι πιέσεις και οι προβοκάτσιες.
Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Η Ομοσπονδία της Ρωσίας που προέκυψε από τη διάλυση της ΣΕ αποτελείται, από 89 συνολικά εδαφικά τμήματα που διοικούνται από 6 διαφορετικά καθεστώτα. Έχει πληθυσμό 180 εκατομύρια και εμβαδόν 17,1 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 81,5% του πληθυσμού της Ομοσπονδίας της Ρωσίας είναι Ρώσοι ενώ υπάρχουν και 15 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Επιπλέον έξω από τα σύνορα της Ομοσπονδίας της Ρωσίας ζουν 25 εκατομμύρια Ρώσοι.
Οι ΗΠΑ, επιθυμούν την ένταξη της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα, το πέρασμά της στην οικονομία της αγοράς και τον περιορισμό του πυρηνικού της οπλοστασίου. Επειδή όλα αυτά σημαίνουν ότι στην ουσία πρέπει η Ομοσπονδία της Ρωσίας να τεθεί υπό καθεστώς αποικίας, εκτιμάται ότι θα υπάρξει και σχετική δυσκολία να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο.
Η τεχνολογία, η οικονομική δύναμη και ο πληθυσμός της Ο.Ρ είναι ανεπαρκής, προκειμένου να ελέγχει το μεγάλο γεωγραφικό χώρο που κατέχει, έναν χώρο που εκτείνεται από τη Θάλασσα της Βαλτικής μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, και να κρατάει υπό έλεγχο, ενσωματωμένες στο σύστημά της, διαφορετικές εθνικές ομάδες που κατοικούν σε αυτόν. Για το λόγο αυτό η Ο.Ρ. σαν κρατική οντότητα έχει ανάγκη μιας διαδικασίας ανακαίνισης και εξυγίανσης. Εκτιμάται ότι έχει τη δυνατότητα να πετύχει κάτι τέτοιο μέχρι το έτος 2015.
Για την ώρα το πρωτεύον πρόβλημά της είναι η διατήρηση της ακεραιότητάς της. Για την εξασφάλισή της θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ως αποτρεπτικά στοιχεία τις πυρηνικές της δυνατότητες και τη στρατιωτική της δύναμη. Επίσης επωφελούμενη των επιδράσεων της εβδομηντάχρονης συμπόρευσης με τις χώρες που αποτελούσαν τη ΣΕ, ίδρυσε μια κοινότητα ανεξάρτητων κρατών, την Κ.Α.Κ., με την οποία οι πρώην σύμμαχοί της θα είναι συνεχώς κάτω από τον έλεγχό της. Για την εξέλιξη αυτής της νέας μορφής ένωσης κρατών υπό τη δικιά της επιρροή και την εγκαθίδρυση συστήματος υπερκρατικής εξουσίας, εκτιμάται ότι είναι δυνατό η Ο.Ρ. να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο απειλής τη στρατιωτική της δύναμη. Έτσι θα συνεχιστεί η κλασσική στρατιωτική απειλή της Ο.Ρ. προς τις χώρες που ανήκαν στο πρώην σοβιετικό σύστημα και έχουν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.
ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ, που είναι η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη και ελέγχει το 30% του παγκόσμιου εμπορίου, δεν αντιλαμβάνεται κάποια σοβαρή εναντίον της απειλή. Έτσι προχωρεί σε περικοπές, ζητεί από τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τη συνδρομή τους σ` αυτό και υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ταυτότητα για Άμυνα και Ασφάλεια (ΚΕΠΑΑ).
Στην πραγματικότητα ,οι ΗΠΑ θεωρούν ως έννοιες που απειλούν το αρχιτεκτόνημα της “νέας τάξης πραγμάτων” που έχουν δημιουργήσει, θέματα που έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τον τερματισμό της εξάπλωσης ασθενειών, το πρόβλημα της παχυσαρκίας, τον αγώνα κατά των ναρκωτικών, την τρομοκρατία, τον έλεγχο των όπλων μαζικής καταστροφής και την τεχνολογική τρομοκρατία. Επίσης συνεχίζει να υφίσταται η ευαισθησία της Αμερικής σε θέματα ενδιαφέροντος παραδοσιακής στρατηγικής, όπως είναι η μεταβίβαση δύναμης και η ενεργειακή ασφάλεια.
Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα οικονομικά μέτρα, τους κάθε φύσης αποκλεισμούς (εμπάργκο), τη στρατιωτική και πολιτική τους δύναμη, ως εργαλεία για την επιτυχία της «ευέλικτης στρατηγικής συμμαχιών και ασφάλειας» που βασίζεται στην άμεση και επιτόπου επίλυση των προβλημάτων, πριν ακόμη αυτά εξελιχθούν σε απειλές.
Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Ο ομιλητής που προηγήθηκε εξασφάλισε την απαιτούμενη πληροφόρηση επί του θέματος. Εγώ από την πλευρά μου θα πω ότι η μελλοντική Ευρώπη των 300 εκ., που θα αποκτήσει ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη, θα μπορεί να δημιουργήσει και να παρέμβει πολύ εύκολα σε συγκρούσεις με προτεραιότητα στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό το λόγο θα αρκεστώ να πω ότι είναι ζωτικής σημασίας η ένταξη της Τουρκίας στην ΚΕΠΑΑ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Στα Βαλκάνια η απειλή συνεχίζεται στον άξονα, Σερβία- Μαυροβούνιο- Κοσσυφοπέδιο,Μετόχι, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Αλβανία. Τη στιγμή που δημιουργείται μια ζώνη ασφαλείας στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ της Γερμανίας και της Ομοσπονδίας της Ρωσίας, γίνεται παράλληλα προσπάθεια για τη δημιουργία μιας πράσινης ζώνης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ζώνης η οποία έχει τάση επέκτασης προς τη Μεσόγειο. Ενώ από την πλευρά της η Αμερική αποσκοπεί στο να ελέγξει τη διαδικασία αυτή με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. από τη δική της πλευρά επιδιώκει με την ΚΕΠΑΑ να μετατρέψει τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη σε φρούριο από άποψη ασφάλειας. Το φρούριο δεν θα έχει μόνο αμυντικό χαρακτήρα, πιθανόν να έχει και επιθετικούς σκοπούς.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Οι διαφωνίες και τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή είναι πολλά με κυριώτερα αυτά που προκαλούν την Ιντιφάντα. Υπό τη γενική έννοια τα σημαντικότερα προβήματα της ευρύτερης περιοχής θεωρείται ότι είναι το Ισραηλο- Παλαιστινιακό, οι διαφορές μεταξύ ΗΠΑ- Ιράκ, οι ενέργειες της επιτροπής επιβολής μέτρων εναντίον των τρομοκρατικών ενεργειών, o υπερεξοπλισμός του Ιράν και η εξαγωγή της επανάστασης σε άλλες χώρες ,καθώς επίσης και οι σχέσεις του Ισραήλ με τις γειτονικές του χώρες.
Οπως έχουν δείξει και οι συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστίνης- Ισραήλ που ξανάρχισαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2000, δεν έχουν προκύψει ακόμη οι αλλαγές, οι οποίες θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες ασφαλείας της περιοχής. Γίνεται επίσης αντιληπτό ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές και στους τρόπους επίλυσης των διαφορών, για τις οποίες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως μέσα πίεσης: ο πολιτικός αγώνας, η πολιτική των οικονομικών μέτρων, η διάθεση του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές , όπως επίσης και η κλασσική μέθοδος που είναι η στρατιωτική πίεση. Το σημείο που έχει αλλάξει στην περιοχή σχετικά με το παρελθόν είναι η κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ που, αν νιώσει ότι απειλείται, πιθανόν και να τα χρησιμοποιήσει. Οι μεγάλου βεληνεκούς πύραυλοι με χημικές και βιολογικές κεφαλές θα συνεχίσουν να απειλούν την ασφάλεια της περιοχής.
Τα σχέδια διαμελισμού και τριχοτόμησης του Ιράκ και η ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ είναι εξελίξεις που έχουν τις ιδιότητες αλλαγής των ισορροπιών ασφαλείας της περιοχής. Η κατάσταση αυτή αποτελεί απειλή , που για να εμποδιστεί από τις χώρες τη περιοχής, είναι δυνατόν να απαιτηθεί η χρήση των στρατιωτικών τους δυνάμεων.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;
Οι απειλές προς την Τουρκία ταξινομούνται σε εξωτερικές απειλές, που προέρχονται από τις γύρω χώρες και τις παγκόσμιες δυνάμεις, σε εσωτερικές απειλές, κατά της δημοκρατίας και του πολιτεύματος, όπως και σε καλυμμένες κινήσεις αγνώστου προελεύσεως που επηρεάζουν την κοινωνική ζωή.
Η Τουρκία συμμετέχοντας στο ΝΑΤΟ είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την προερχόμενη από τη Σ.Ε. εξωτερική απειλή κατά τη μεταπολεμική περίοδο του β΄ παγκοσμίου πολέμου και κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. Στις μέρες μας συνεχίζεται η απειλή των πυρηνικών όπλων που ανήκουν στην Ο.Ρ, την κληρονόμο της Σ.Ε., ως μεταψυχροπολεμική εξωτερική απειλή.
Υπάρχουν εξωτερικές απειλές εξαιτίας των προβλημάτων με την Ελλάδα και την Αρμενία, της υποστήριξης που εξασφαλίζουν στη τρομοκρατία το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία καθώς και η απειλή από τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Επίσης υπάρχουν οι εξωτερικές απειλές που θα δημιουργηθούν στο μέλλον από την πολιτική που χρησιμοποιείται σε ό,τι αφορά την χρήση των υδάτινων πόρων και των υδάτων που συνεχίζουν να ρέουν προς άλλες χώρες, έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.
Ας αναλύσουμε τις εξωτερικές απειλές:
Σύμφωνα με τις Αρχές Wilson που παρουσιάστηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραχωρούνταν έξι διοικητικές περιφέρειες της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας στους Αρμένιους και τέσσερις στους Κούρδους, προκειμένου να δημιουργηθεί αρμενικό και κουρδικό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό, που εμπνεύστηκε ο αμερικανός πρόεδρος , ο οποίος ήθελε να χαράξει και τα σύνορα των χωρών, εμφανίστηκε επισήμως με την Συνθήκη των Σεβρών. Το όλο σχέδιο που επίσης υποστήριζε η Αγγλία, αχρηστεύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους συντρόφους του, κατά τον απελευθερωτικό πόλεμο. Μετά την προσπάθεια αυτή που ακυρώθηκε οριστικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης, ξέσπασαν η ανταρσία των Ναστουρί στο Χακκάρι το 1924 και η υποστηριζόμενη από τους Άγγλους ανταρσία του Σέιχ Σαϊτ στο Μπίνγκιολ το 1925.
Αν και οι ανταρσίες αυτές κατεστάλησαν, την 6η Ιουνίου 1926 χάσαμε τη Μοσούλη που ήταν εντός του ορίου των «εθνικών συνόρων». Σε σχέση με τις εξελίξεις αυτές, την 18η Ιανουαρίου 1927 άρχισε να συζητείται στην αμερικανική γερουσία η επικύρωση της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία τελικά δεν επικυρώθηκε. Η κατάσταση αυτή, αντικατοπτρίζεται στις μέχρι σήμερα εξελίξεις ως εξής:
Αμέσως μετά την Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο το 1974, άρχισε να δρα η αρμενική τρομοκρατία συνυποκινούμενη από τους Έλληνες, τους Ρωμιούς και του Αρμένιους. Εξαιτίας της χάσαμε μέχρι το 1984 αρκετούς αθώους συμπατριώτες μας . Το 1984 υποχώρησε η αρμενική τρομοκρατία και άρχισε η τρομοκρατία του ΡΚΚ εξαιτίας της οποίας χάσαμε 30.000 ανθρώπους.
Σήμερα ενώ συνεχίζεται η τρομοκρατία της Χεζμπολάχ, του ΡΚΚ και των μαρξιστικών οργανώσεων, επανέρχεται και πάλι η αρμενική τρομοκρατία υπό μορφή σύγχρονης πολιτικής και νομικής δράσης, υποβοηθούμενη μάλιστα και από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Όπως είναι γνωστό, με βάση απόφαση που έκανε δεκτή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την 15η Νοεμβρίου 2000 με 234 ψήφους :
« Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την τουρκική κυβέρνηση και την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση να αυξήσει τη στήριξη που προσφέρει στην αρμενική μειονότητα που αποτελεί σημαντικό μέρος της τουρκικής κοινωνίας και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία που υπέστη η αρμενική μειονότητα πριν την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους».
Εκτός αυτού, με το ΚΕΣ της ΕΕ και μέσα στα πλαίσια των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, επιδιώκεται ο διαμελισμός του κράτους μας, υπό το πρόσχημα της παραχώρησης πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων και εκπομπών στη μητρική γλώσσα, στους κουρδικής καταγωγής συμπολίτες μας, οι οποίοι σημειωτέον συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία αυτού του κράτους. Οι εξελίξεις αυτές, που ενισχύονται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες , έχουν πάρει τις διαστάσεις μεγάλου κινδύνου, που απειλεί την εθνική μας ενότητα και την εδαφική μας ακεραιότητα. Η Ευρώπη που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, προετοιμάζει ένα νομικό υπόβαθρο για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της σε σχέση με το αρμενικό στον Καύκασο, με τα προβλήματα του Αιγαίου στα Βαλκάνια και με τα προβλήματα της Κύπρου και της ΝΑ Τουρκίας ( Κουρδιστάν στμ) στη Μ. Ανατολή.
Κύριε πρόεδρε
Από το 1950 και εντεύθεν, ανά δεκαετία, επιχειρείται υπό μορφή εσωτερικής και εξωτερικής απειλής εναντίον του καθεστώτος, η αποδιάρθρωση των επαναστατικών αρχών του Ατατούρκ, με την εξής σειρά:
ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΤΑΤΟΥΡΚ - ΑΠΕΙΛΗ
• 1950: Εθνικός κρατισμός- απειλείται από το σοσιαλισμό
• 1960: Φιλολαϊκισμός- απειλείται από τους ταξικούς αγώνες
• 1960: , απειλείται από την δράση της αριστεράς
• 1970: Εθνικισμός-απειλείται από το φασισμό
• 1980: Δημοκρατικότητα-απειλείται από τον εκσυγχρονισμό
• 1990: Κοσμικός χαρακτήρας τουρκικής κοινωνίας- απειλείται από την αθεϊα και από διχαστικές κινήσεις του τύπου κοσμικοί/αντικοσμικοί, σουνίτες/αλεβίτες
• 2000: Δημοκρατία- απειλείται από τους διαμελιστές.
Οι μεταρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν θα πρέπει να γίνουν αιτία κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Εξάλλου ο ίδιος είχε πει ότι όλες οι επαναστατικές του αρχές και μεταρυθμίσεις, έχουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα και την ίδια ανάγκη να επιβληθούν στην κοινωνία, επικαλύπτοντας η μία την άλλη.
Τα δημοκρατικά δικαιώματα παίζουν σημαντικό ρόλο στις μέρες μας στη δημιουργία μιάς σύγχρονης κοινωνίας και ενός σύγχρονου κράτους.
Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όταν οι πολίτες κάνουν χρήση των ατομικών τους δικαιωμάτων και των ατομικών τους ελευθεριών, είναι υποχρεωμένοι να μην λησμονούν και τις υποχρεώσεις τους και τα καθήκοντά τους απέναντι στο κράτος και στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να θυσιάσουμε την ίδια την ύπαρξη του κράτους και την ενότητα της χώρας, προς χάριν των ατομικών δικαιωμάτων, της ατομικής κουλτούρας και της αυτονομίας του ατόμου. Η παραχώρηση και η χρήση των δικαιωμάτων αυτών, δεν γεννά το δικαίωμα απόρριψης των επαναστατικών αρχών και των μεταρυθμίσεων του Ατατούρκ. Αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί και θεωρίες, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ιδεολογικό όχημα και επιχειρηματολογία, προκειμένου να θεωρηθεί επιβεβλημένη η είσοδός μας στην ΕΕ.
Κύριε πρόεδρε
Η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση σεισμών, πλημμυρών, ξηρασίας, πυρκαγιών, μόλυνσης του περιβάλλοντος, παραβίασης του καθήκοντος, ατασθαλιών, διακίνησης ναρκωτικών και οργανωμένου εγκλήματος και αποτροπής οικονομικών κρίσεων, θεωρείται μεγάλης σημασίας για τη χώρα. Μάλιστα σε μία χώρα που 13 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, καθίσταται υποχρεωτική η εξασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η λειτουργεία του κράτους δικαίου.
Όλες αυτές οι ανισορροπίες, έχουν πάρει το χαρακτήρα εσωτερικής απειλής εναντίον του μέλλοντος και της συνοχής της κοινωνίας μας. Οι λειτουργικές αδυναμίες του κράτους μας, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο όλα αυτά τα προβλήματα.
Θα με ρωτήσετε ποιά είναι η λύση για όλα αυτά.
Την απάντηση θα την βρούμε στα λόγια που είπε ο Ατατούρκ στον φίλο του Χασάν Ριζά Σογιάκ, την 10 Μαρτίου 1930 στην Αττάλεια...........
Κύριε πρόεδρε,
Σαν συμπέρασμα θεωρώ ότι, αν και κατά τη διάρκεια του αντιτρομοκρατικού αγώνα παρατηρήθηκε μία αρκετά μεγάλη εσωτερική μετανάστευση των λαϊκών μαζών, δεν προκλήθηκαν μέσα στην κοινωνία αντιθέσεις και αναταράξεις λόγω εθνικής καταγωγής και αποδείχθηκε ότι μεταξύ του λαού, ασχέτως καταγωγής, υφίστανται δεσμοί ειρηνικής συμβίωσης και κοινωνικής αλληλεγύης. Όλες μας οι προσπάθειες από τούδε και στο εξής πρέπει να είναι προς αυτή την κατεύθυνση.
Κυρίες και κύριοι, οι θέσεις που αναπτύχθηκαν στην ομιλία αυτή, δεν απηχούν τις επίσημες θέσεις της Διοίκησης Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων και των ΤΕΔ, αλλά είναι προσωπικές.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/02/blog-post_625.html
Επειδή θεωρούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται διάφορα ζητήματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής οι Τούρκοι στρατηγοί αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τη χώρας μας, παραθέτουμε παρακάτω μετάφραση της ομιλίας του αντιστρατήγου Χαλίλ Σιμσέκ σε ημερίδα με θέμα:
"Η διαφοροποίηση της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο"
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε ενώπιον του συνόλου της πολιτικής και στρατιωτική ηγεσίας της Τουρκίας τα τέλη του 2000 στη Διοίκηση Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων, της οποίας διοικητής ήταν ο στρατηγός Σιμσέκ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΧΑΛΙΛ ΣΙΜΣΕΚ
Αξιότιμε στρατηγέ μου, πρόεδρέ μου, αξιοσέβαστοι προσκεκλημένοι,
Ευγνωμονώ τον αξιότιμο διοικητή μου, που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσω τις προσωπικές μου σκέψεις στο θέμα της διαφοροποίησης της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο.
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Θα ανοίξω το θέμα διευκρινίζοντας το νόημα δύο όρων.
Ασφάλεια, είναι το δικαίωμα των ανθρώπων στη...ζωή, η διαφύλαξη των κανόνων και αξιών που έχουν υιοθετήσει στη χώρα τους. Ό,τι βάζει σε κίνδυνο τη υφιστάμενη κατάσταση είναι απειλή. Απειλή, είναι ο εκφοβισμός και η δημιουργία κινδύνου. Για την απειλή πρέπει να υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο ένας είναι δυνατότητα και ο άλλος είναι ο σκοπός. Όταν ενωθούν σκοπός και δυνατότητα αρχίζει η φάση κρίσης της απειλής.
Ακόμη και σήμερα, σε πολλά σημεία του κόσμου, είναι σε εξέλιξη απειλές, κρίσεις και συγκρούσεις με εντάσεις που εναλλάσσονται μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Δεν έχει γίνει δυνατό να βρεθεί μια δίκαιη λύση στις εξελίξεις αυτές.
ΑΙΤΙΕΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Στην εποχή μας έχει εξαλειφθεί η απειλή υπο την κλασσική έννοια της εισβολής στρατιωτικών δυνάμεων και της αλλαγής συνόρων, από πλευράς υπερδυνάμεων. Όμως συνεχίζουν να υφίστανται οι σύγχρονα εκπαιδευμένοι και καλά εφοδιασμένοι στρατοί των εξελιγμένων χωρών. Οι στρατοί αυτοί θα χρησιμοποιηθούν κατά προτεραιότητα, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πηγών ενέργειας, των καταναλωτικών αγορών, των αγορών πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς. Tα βασικά προβλήματα που ενδεχομένως θα πυροδοτήσουν κρίσεις και απειλές στο μέλλον είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1- ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ
Πληθυσμιακή μερίδα εντός παγκόσμιου πληθυσμού (%): ΗΠΑ: 4,5, Ε.Ε.: 6, Ρωσία: 2,5, Ιαπωνία: 2,1 Σύνολο: 15,1 Κίνα: 21
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου (%): ΗΠΑ: 25,5, Ε.Ε.:19,7, Ρωσία: 5,2, Ιαπωνία: 8,5 Σύνολο: 58,9, Κίνα: 4,5
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση φυσικού αερίου (%):ΗΠΑ: 24,3, Ε.Ε.:14,5, Ρωσία: 18,75, Ιαπωνία: 3 Σύνολο: 73,4 Κίνα: 8,1
Μερίδα στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου: ΗΠΑ: 4, Ε.Ε.: 1,6, Ρωσία: 4,8, Ιαπωνία: 0,05 Σύνολο: 10,85 Κίνα: 2,4
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν την παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας, οι εξελιγμένες χώρες που αποτελούν το 15% περίπου του πληθυσμού της γης, καταναλώνουν το 59% του πετρελαίου και το 74% του φυσικού αερίου. Αυτές οι εξελιγμένες και δυνατές χώρες που αποτελούν το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν γενικά το 70% της ενέργειας που παράγεται στη γη, τη στιγμή που τα αποθέματά τους αποτελούν το 11 % των παγκοσμίων αποθεμάτων. Το ενεργειακό έλειμμα τους αυξάνεται συνέχεια. Τα ζωτικά συμφέροντα των χωρών αυτών επικεντρώνονται στις πηγές ενέργειας.
Γι’ αυτό το λόγο, θα συνεχίσει να υπάρχει στρατιωτική απειλή υπό την κλασσική της έννοια για κάποιες περιοχές και χώρες της Ευρασίας, οι οποίες κατέχουν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 60% του παγκόσμιου ακαθάριστου εισοδήματος και το 75% των παγκοσμίων πηγών ενέργειας.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
Η φιλελευθεροποίηση του εμπορίου και οι αρχές αυτοδιάθεσης του Ο.Η.Ε., έχουν φέρει στο προσκήνιο και ανέδειξαν σε τοπικές μειονότητες, τους πληθυσμούς των περιοχών στις οποίες υπάρχουν πηγές ενέργειας στρατηγικής σημασίας. Οι εξελιγμένες χώρες υποκινούν τις μειονότητες αυτές, επειδή θέλουν να έχουν απέναντί τους αδύναμες χώρες.
Η Ευρώπη που έχει ισχυρό εσωτερικό δυναμικό, υποστηρίζει και δίνει κίνητρα για την εμφάνιση υπο-εθνοτήτων με την “Ευρωπαική συνθήκη προστασίας γλωσσών τοπικών μειονοτήτων” και με τα “Κριτήρια της Κοπεγχάγης”.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν ανησυχία, γιατί, αν εξετάσουμε την εξέλιξη των κρατών τον 20ο αιώνα, θα δούμε ότι, όταν ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών, αριθμούσε 22 χώρες μέλη, όταν μετατράπηκε σε Ο.Η.Ε. ,οι χώρες έγιναν 52, το 1997 ήταν 185 και το 2000, 189. Το 2005 αναμένεται οι χώρες μέλη των Η.Ε. να είναι 195 και το 2025, 245. Η πρόβλεψη αυτή είναι σίγουρο ότι θα επιβεβαιωθεί στο μέλλον, γιατί στηρίζεται σε έγκυρη διάγνωση.
Πολλοί είναι οι λόγοι που εξηγούν την αύξηση του αριθμού των κρατών. Βασικός λόγος είναι η συνεχόμενη αύξηση του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και αναπτυγμένων χωρών του βορρά και των φτωχών και υπανάπτυκτων χωρών του νότου. Οι πολυεθνικές χώρες που αποδυναμώνονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αναγκάζονται σε διασπάσεις. Παραδείγματα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 3- Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Η Σοβιετική Ένωση που από γεωγραφικής άποψης ήταν η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και είχε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, το 1991 διασπάστηκε σε διαφορετικές δημοκρατίες. Σαν συνέπεια αυτής της διάλυσης έχασε το 30% των εδαφών που ήλεγχε, το 59% των πληθυσμών και το 50% της οικονομίας της.
Η Γιουγκοσλαβία που ήταν υπό τη στρατιωτική και οικονομική επιρροή της Σ.Ε.,έχει διασπαστεί σε 5 χώρες και η Τσεχοσλοβακία σε 2.
Αυτά πιθανότατα συνέβησαν, επειδή η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική και οικονομική συνεργασία και η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, ανθρώπων και γνώσεων έχει διευκολύνει την επιβίωση των μικρών κρατών. Τα μικρά κράτη διαφυλάσσονται στο διεθνές σύστημα από άποψη ασφαλείας και προστασίας και έτσι καταφέρνουν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν οικονομικά.
Στην νέα αυτή στρατηγική της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν οι οικονομικά δυνατές χώρες και στο περιβάλλον που δημιουργεί, φαίνεται ότι οι χώρες με διεφθαρμένες διοικήσεις, χωρίς αρχές, κανόνες και θεσμούς, θα οδηγηθούν στη διάσπαση και το διαμελισμό, ενώ χώρες που υποστηρίζονται από τεχνολογία και επιστήμη, διαθέτουν αρχές, κανόνες και θεσμούς και λειτουργούν σωστά, θα ενισχυθούν και θα διατηρήσουν την ακεραιότητά τους. Οι εξελίξεις αυτές στο μέλλον θα γίνουν αιτία για συγκρούσεις και για τοπικούς πολέμους.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 4- ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Στις 7 Ιουνίου 1929, όταν η υφήλιος βίωνε την οικονομική κρίση του `29, το Βατικανό που είναι κέντρο της Ευρωπαϊκής Χριστιανικής κουλτούρας, με στρατιωτική δύναμη μόνο δέκα ατόμων , ανακοίνωσε την ανεξαρτησία του. Το μικρό αυτό κράτος, που περιγελούσε ο Στάλιν το 1944, καθώς η Σοβιετική Ένωση είχε τότε 450 μεραρχίες, λέγοντας “Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό ;” συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ το πανίσχυρο σοβιετικό καθεστώς έχει καταρρεύσει. Έτσι αποδείχθηκε, ότι δεν είναι αρκετή από μόνη της η στρατιωτική δύναμη για την εξασφάλιση της ενότητας της δομής και της ασφάλειας ενός κράτους, η οποία τουναντίον εξασφαλίζεται και ενισχύεται μέσω της οικονομικής δύναμης και της “κουλτούρας”.
Όταν λέμε “Ευρωπαϊκή Χριστιανική Κουλτούρα”, εννοούμε “το σύστημα αξιών και τρόπου ζωής, το οποίο έχει διαμορφωθεί από ανθρώπους αναθρεμμένους με τις αξίες του Χριστιανισμού και υπό την επίβλεψη του Βατικανού”.
Η άποψη ότι σε αυτή τη κουλτούρα δεν υπάρχει θέση για τη Τουρκία, ενισχύεται από τις προκαταλήψεις της σύγκρουσης χριστιανικού και μουσουλμανικού στοιχείου που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας. Ο καρδινάλιος Newmann εξέφρασε με πολύ εύγλωττο τρόπο τη σύγκρουση αυτή το 1854, σε μια σειρά διαλέξεων που έδωσε στο Λίβερπουλ για την “Ιστορία των Τούρκων”:
“Από τους Βισιγότθους μέχρι τους Σαρακηνούς, όλες οι φυλές που ήρθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό, αργά ή γρήγορα τον αποδέχθηκαν. Η μόνη εξαίρεση του γενικού κανόνα είναι οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι, αντί να δεχθούν το Χριστιανισμό, προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν. Από το 1048 που εμφανίστηκαν στη σκηνή της ιστορίας, έγιναν οι πρωτεργάτες, οι εκφραστές, το σύμβολο του αντιχριστιανισμού. Για το λόγο αυτό οι Τούρκοι, από τον 11ο αιώνα εκλαμβάνονται από την Καθολική Εκκλησία (Κράτος του Βατικανού), ως το σημαντικότερο πρόβλημα, ως εχθροί. Ακόμη μπορεί να ειπωθεί ότι τα τελευταία χίλια χρόνια του παπικού κράτους πέρασαν με συνεχείς πολέμους κατά των Τούρκων.
Δεν αρνούμαι ότι οι Τούρκοι έχουν στρατιωτική δύναμη, αλλά ακριβώς αυτή η δύναμη είναι που τους καθιστά ανηλεείς εχθρούς της πίστης και του πολιτισμού.”
(Καρδινάλιος Newmann 1854)
Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε τη θρησκεία μας για τους ευρωπαίους, ας δούμε αν οι ευρωπαίοι που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα θα αποδεχθούν τους συμπατριώτες μας που έχουν μεταναστεύσει στις εξελιγμένες αυτές χώρες ή θα συνεχιστεί η υποκίνηση των συγκρούσεων ταυτότητας, που προέρχονται από προσεγγίσεις του τύπου καθαρή φυλή, καθαρή κοινωνία και δημιουργούν στην ουσία μικρές καινούργιες εθνότητες. Εφ’ όσον θα συνεχίσει να ισχύει η “Ευρωπαϊκή Συνθήκη Γλωσσών Τοπικών Μειονοτήτων ”, εκτιμάται ότι οι συγκρούσεις που δημιουργούνται από την πολιτισμική διαφορά θα συνεχιστούν και θα εξελιχθούν στο μέλλον σε απειλές.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 5- Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
- Οι απειλές που θα δημιουργήσει ο ανταγωνισμός ανωτερότητας των μεγάλων δυνάμεων.
Τί απειλεί σήμερα τη γη;
Α- Η Ρωσία;
Β- Η Κίνα;
Γ- Η οικονομική και στρατιωτική ανωτερότητα των ΗΠΑ;
Δ- Η εμπορική επέλαση της Ιαπωνίας;
ή
Ε- Οι ιστορικής προέλευσης εσωτερικές ανησυχίες της Δυτικής Ευρώπης;
Αναμφίβολα κανένα από τα παραπάνω.
Η πραγματικότητα είναι ότι θα προκύψουν νέες συμμαχίες, όταν οι μεγάλες δυνάμεις ξεκινήσουν τον αγώνα επικράτησης στο γεωγραφικό χώρο της Ευρασίας προσπαθώντας να προσεταιρισθούν τις χώρες της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιηθούν νέες μορφές απειλής, όπως οι πετρελαϊκοί, οι εμπορικοί, και στρατιωτικοί αποκλεισμοί, οι χρηματοδοτικές κινήσεις, οι πιέσεις και οι προβοκάτσιες.
Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Η Ομοσπονδία της Ρωσίας που προέκυψε από τη διάλυση της ΣΕ αποτελείται, από 89 συνολικά εδαφικά τμήματα που διοικούνται από 6 διαφορετικά καθεστώτα. Έχει πληθυσμό 180 εκατομύρια και εμβαδόν 17,1 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 81,5% του πληθυσμού της Ομοσπονδίας της Ρωσίας είναι Ρώσοι ενώ υπάρχουν και 15 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Επιπλέον έξω από τα σύνορα της Ομοσπονδίας της Ρωσίας ζουν 25 εκατομμύρια Ρώσοι.
Οι ΗΠΑ, επιθυμούν την ένταξη της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα, το πέρασμά της στην οικονομία της αγοράς και τον περιορισμό του πυρηνικού της οπλοστασίου. Επειδή όλα αυτά σημαίνουν ότι στην ουσία πρέπει η Ομοσπονδία της Ρωσίας να τεθεί υπό καθεστώς αποικίας, εκτιμάται ότι θα υπάρξει και σχετική δυσκολία να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο.
Η τεχνολογία, η οικονομική δύναμη και ο πληθυσμός της Ο.Ρ είναι ανεπαρκής, προκειμένου να ελέγχει το μεγάλο γεωγραφικό χώρο που κατέχει, έναν χώρο που εκτείνεται από τη Θάλασσα της Βαλτικής μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, και να κρατάει υπό έλεγχο, ενσωματωμένες στο σύστημά της, διαφορετικές εθνικές ομάδες που κατοικούν σε αυτόν. Για το λόγο αυτό η Ο.Ρ. σαν κρατική οντότητα έχει ανάγκη μιας διαδικασίας ανακαίνισης και εξυγίανσης. Εκτιμάται ότι έχει τη δυνατότητα να πετύχει κάτι τέτοιο μέχρι το έτος 2015.
Για την ώρα το πρωτεύον πρόβλημά της είναι η διατήρηση της ακεραιότητάς της. Για την εξασφάλισή της θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ως αποτρεπτικά στοιχεία τις πυρηνικές της δυνατότητες και τη στρατιωτική της δύναμη. Επίσης επωφελούμενη των επιδράσεων της εβδομηντάχρονης συμπόρευσης με τις χώρες που αποτελούσαν τη ΣΕ, ίδρυσε μια κοινότητα ανεξάρτητων κρατών, την Κ.Α.Κ., με την οποία οι πρώην σύμμαχοί της θα είναι συνεχώς κάτω από τον έλεγχό της. Για την εξέλιξη αυτής της νέας μορφής ένωσης κρατών υπό τη δικιά της επιρροή και την εγκαθίδρυση συστήματος υπερκρατικής εξουσίας, εκτιμάται ότι είναι δυνατό η Ο.Ρ. να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο απειλής τη στρατιωτική της δύναμη. Έτσι θα συνεχιστεί η κλασσική στρατιωτική απειλή της Ο.Ρ. προς τις χώρες που ανήκαν στο πρώην σοβιετικό σύστημα και έχουν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.
ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ, που είναι η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη και ελέγχει το 30% του παγκόσμιου εμπορίου, δεν αντιλαμβάνεται κάποια σοβαρή εναντίον της απειλή. Έτσι προχωρεί σε περικοπές, ζητεί από τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τη συνδρομή τους σ` αυτό και υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ταυτότητα για Άμυνα και Ασφάλεια (ΚΕΠΑΑ).
Στην πραγματικότητα ,οι ΗΠΑ θεωρούν ως έννοιες που απειλούν το αρχιτεκτόνημα της “νέας τάξης πραγμάτων” που έχουν δημιουργήσει, θέματα που έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τον τερματισμό της εξάπλωσης ασθενειών, το πρόβλημα της παχυσαρκίας, τον αγώνα κατά των ναρκωτικών, την τρομοκρατία, τον έλεγχο των όπλων μαζικής καταστροφής και την τεχνολογική τρομοκρατία. Επίσης συνεχίζει να υφίσταται η ευαισθησία της Αμερικής σε θέματα ενδιαφέροντος παραδοσιακής στρατηγικής, όπως είναι η μεταβίβαση δύναμης και η ενεργειακή ασφάλεια.
Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα οικονομικά μέτρα, τους κάθε φύσης αποκλεισμούς (εμπάργκο), τη στρατιωτική και πολιτική τους δύναμη, ως εργαλεία για την επιτυχία της «ευέλικτης στρατηγικής συμμαχιών και ασφάλειας» που βασίζεται στην άμεση και επιτόπου επίλυση των προβλημάτων, πριν ακόμη αυτά εξελιχθούν σε απειλές.
Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Ο ομιλητής που προηγήθηκε εξασφάλισε την απαιτούμενη πληροφόρηση επί του θέματος. Εγώ από την πλευρά μου θα πω ότι η μελλοντική Ευρώπη των 300 εκ., που θα αποκτήσει ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη, θα μπορεί να δημιουργήσει και να παρέμβει πολύ εύκολα σε συγκρούσεις με προτεραιότητα στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό το λόγο θα αρκεστώ να πω ότι είναι ζωτικής σημασίας η ένταξη της Τουρκίας στην ΚΕΠΑΑ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Στα Βαλκάνια η απειλή συνεχίζεται στον άξονα, Σερβία- Μαυροβούνιο- Κοσσυφοπέδιο,Μετόχι, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Αλβανία. Τη στιγμή που δημιουργείται μια ζώνη ασφαλείας στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ της Γερμανίας και της Ομοσπονδίας της Ρωσίας, γίνεται παράλληλα προσπάθεια για τη δημιουργία μιας πράσινης ζώνης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ζώνης η οποία έχει τάση επέκτασης προς τη Μεσόγειο. Ενώ από την πλευρά της η Αμερική αποσκοπεί στο να ελέγξει τη διαδικασία αυτή με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. από τη δική της πλευρά επιδιώκει με την ΚΕΠΑΑ να μετατρέψει τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη σε φρούριο από άποψη ασφάλειας. Το φρούριο δεν θα έχει μόνο αμυντικό χαρακτήρα, πιθανόν να έχει και επιθετικούς σκοπούς.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Οι διαφωνίες και τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή είναι πολλά με κυριώτερα αυτά που προκαλούν την Ιντιφάντα. Υπό τη γενική έννοια τα σημαντικότερα προβήματα της ευρύτερης περιοχής θεωρείται ότι είναι το Ισραηλο- Παλαιστινιακό, οι διαφορές μεταξύ ΗΠΑ- Ιράκ, οι ενέργειες της επιτροπής επιβολής μέτρων εναντίον των τρομοκρατικών ενεργειών, o υπερεξοπλισμός του Ιράν και η εξαγωγή της επανάστασης σε άλλες χώρες ,καθώς επίσης και οι σχέσεις του Ισραήλ με τις γειτονικές του χώρες.
Οπως έχουν δείξει και οι συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστίνης- Ισραήλ που ξανάρχισαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2000, δεν έχουν προκύψει ακόμη οι αλλαγές, οι οποίες θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες ασφαλείας της περιοχής. Γίνεται επίσης αντιληπτό ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές και στους τρόπους επίλυσης των διαφορών, για τις οποίες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως μέσα πίεσης: ο πολιτικός αγώνας, η πολιτική των οικονομικών μέτρων, η διάθεση του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές , όπως επίσης και η κλασσική μέθοδος που είναι η στρατιωτική πίεση. Το σημείο που έχει αλλάξει στην περιοχή σχετικά με το παρελθόν είναι η κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ που, αν νιώσει ότι απειλείται, πιθανόν και να τα χρησιμοποιήσει. Οι μεγάλου βεληνεκούς πύραυλοι με χημικές και βιολογικές κεφαλές θα συνεχίσουν να απειλούν την ασφάλεια της περιοχής.
Τα σχέδια διαμελισμού και τριχοτόμησης του Ιράκ και η ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ είναι εξελίξεις που έχουν τις ιδιότητες αλλαγής των ισορροπιών ασφαλείας της περιοχής. Η κατάσταση αυτή αποτελεί απειλή , που για να εμποδιστεί από τις χώρες τη περιοχής, είναι δυνατόν να απαιτηθεί η χρήση των στρατιωτικών τους δυνάμεων.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;
Οι απειλές προς την Τουρκία ταξινομούνται σε εξωτερικές απειλές, που προέρχονται από τις γύρω χώρες και τις παγκόσμιες δυνάμεις, σε εσωτερικές απειλές, κατά της δημοκρατίας και του πολιτεύματος, όπως και σε καλυμμένες κινήσεις αγνώστου προελεύσεως που επηρεάζουν την κοινωνική ζωή.
Η Τουρκία συμμετέχοντας στο ΝΑΤΟ είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την προερχόμενη από τη Σ.Ε. εξωτερική απειλή κατά τη μεταπολεμική περίοδο του β΄ παγκοσμίου πολέμου και κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. Στις μέρες μας συνεχίζεται η απειλή των πυρηνικών όπλων που ανήκουν στην Ο.Ρ, την κληρονόμο της Σ.Ε., ως μεταψυχροπολεμική εξωτερική απειλή.
Υπάρχουν εξωτερικές απειλές εξαιτίας των προβλημάτων με την Ελλάδα και την Αρμενία, της υποστήριξης που εξασφαλίζουν στη τρομοκρατία το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία καθώς και η απειλή από τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Επίσης υπάρχουν οι εξωτερικές απειλές που θα δημιουργηθούν στο μέλλον από την πολιτική που χρησιμοποιείται σε ό,τι αφορά την χρήση των υδάτινων πόρων και των υδάτων που συνεχίζουν να ρέουν προς άλλες χώρες, έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.
Ας αναλύσουμε τις εξωτερικές απειλές:
Σύμφωνα με τις Αρχές Wilson που παρουσιάστηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραχωρούνταν έξι διοικητικές περιφέρειες της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας στους Αρμένιους και τέσσερις στους Κούρδους, προκειμένου να δημιουργηθεί αρμενικό και κουρδικό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό, που εμπνεύστηκε ο αμερικανός πρόεδρος , ο οποίος ήθελε να χαράξει και τα σύνορα των χωρών, εμφανίστηκε επισήμως με την Συνθήκη των Σεβρών. Το όλο σχέδιο που επίσης υποστήριζε η Αγγλία, αχρηστεύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους συντρόφους του, κατά τον απελευθερωτικό πόλεμο. Μετά την προσπάθεια αυτή που ακυρώθηκε οριστικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης, ξέσπασαν η ανταρσία των Ναστουρί στο Χακκάρι το 1924 και η υποστηριζόμενη από τους Άγγλους ανταρσία του Σέιχ Σαϊτ στο Μπίνγκιολ το 1925.
Αν και οι ανταρσίες αυτές κατεστάλησαν, την 6η Ιουνίου 1926 χάσαμε τη Μοσούλη που ήταν εντός του ορίου των «εθνικών συνόρων». Σε σχέση με τις εξελίξεις αυτές, την 18η Ιανουαρίου 1927 άρχισε να συζητείται στην αμερικανική γερουσία η επικύρωση της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία τελικά δεν επικυρώθηκε. Η κατάσταση αυτή, αντικατοπτρίζεται στις μέχρι σήμερα εξελίξεις ως εξής:
Αμέσως μετά την Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο το 1974, άρχισε να δρα η αρμενική τρομοκρατία συνυποκινούμενη από τους Έλληνες, τους Ρωμιούς και του Αρμένιους. Εξαιτίας της χάσαμε μέχρι το 1984 αρκετούς αθώους συμπατριώτες μας . Το 1984 υποχώρησε η αρμενική τρομοκρατία και άρχισε η τρομοκρατία του ΡΚΚ εξαιτίας της οποίας χάσαμε 30.000 ανθρώπους.
Σήμερα ενώ συνεχίζεται η τρομοκρατία της Χεζμπολάχ, του ΡΚΚ και των μαρξιστικών οργανώσεων, επανέρχεται και πάλι η αρμενική τρομοκρατία υπό μορφή σύγχρονης πολιτικής και νομικής δράσης, υποβοηθούμενη μάλιστα και από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Όπως είναι γνωστό, με βάση απόφαση που έκανε δεκτή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την 15η Νοεμβρίου 2000 με 234 ψήφους :
« Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την τουρκική κυβέρνηση και την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση να αυξήσει τη στήριξη που προσφέρει στην αρμενική μειονότητα που αποτελεί σημαντικό μέρος της τουρκικής κοινωνίας και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία που υπέστη η αρμενική μειονότητα πριν την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους».
Εκτός αυτού, με το ΚΕΣ της ΕΕ και μέσα στα πλαίσια των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, επιδιώκεται ο διαμελισμός του κράτους μας, υπό το πρόσχημα της παραχώρησης πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων και εκπομπών στη μητρική γλώσσα, στους κουρδικής καταγωγής συμπολίτες μας, οι οποίοι σημειωτέον συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία αυτού του κράτους. Οι εξελίξεις αυτές, που ενισχύονται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες , έχουν πάρει τις διαστάσεις μεγάλου κινδύνου, που απειλεί την εθνική μας ενότητα και την εδαφική μας ακεραιότητα. Η Ευρώπη που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, προετοιμάζει ένα νομικό υπόβαθρο για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της σε σχέση με το αρμενικό στον Καύκασο, με τα προβλήματα του Αιγαίου στα Βαλκάνια και με τα προβλήματα της Κύπρου και της ΝΑ Τουρκίας ( Κουρδιστάν στμ) στη Μ. Ανατολή.
Κύριε πρόεδρε
Από το 1950 και εντεύθεν, ανά δεκαετία, επιχειρείται υπό μορφή εσωτερικής και εξωτερικής απειλής εναντίον του καθεστώτος, η αποδιάρθρωση των επαναστατικών αρχών του Ατατούρκ, με την εξής σειρά:
ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΤΑΤΟΥΡΚ - ΑΠΕΙΛΗ
• 1950: Εθνικός κρατισμός- απειλείται από το σοσιαλισμό
• 1960: Φιλολαϊκισμός- απειλείται από τους ταξικούς αγώνες
• 1960: , απειλείται από την δράση της αριστεράς
• 1970: Εθνικισμός-απειλείται από το φασισμό
• 1980: Δημοκρατικότητα-απειλείται από τον εκσυγχρονισμό
• 1990: Κοσμικός χαρακτήρας τουρκικής κοινωνίας- απειλείται από την αθεϊα και από διχαστικές κινήσεις του τύπου κοσμικοί/αντικοσμικοί, σουνίτες/αλεβίτες
• 2000: Δημοκρατία- απειλείται από τους διαμελιστές.
Οι μεταρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν θα πρέπει να γίνουν αιτία κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Εξάλλου ο ίδιος είχε πει ότι όλες οι επαναστατικές του αρχές και μεταρυθμίσεις, έχουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα και την ίδια ανάγκη να επιβληθούν στην κοινωνία, επικαλύπτοντας η μία την άλλη.
Τα δημοκρατικά δικαιώματα παίζουν σημαντικό ρόλο στις μέρες μας στη δημιουργία μιάς σύγχρονης κοινωνίας και ενός σύγχρονου κράτους.
Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όταν οι πολίτες κάνουν χρήση των ατομικών τους δικαιωμάτων και των ατομικών τους ελευθεριών, είναι υποχρεωμένοι να μην λησμονούν και τις υποχρεώσεις τους και τα καθήκοντά τους απέναντι στο κράτος και στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να θυσιάσουμε την ίδια την ύπαρξη του κράτους και την ενότητα της χώρας, προς χάριν των ατομικών δικαιωμάτων, της ατομικής κουλτούρας και της αυτονομίας του ατόμου. Η παραχώρηση και η χρήση των δικαιωμάτων αυτών, δεν γεννά το δικαίωμα απόρριψης των επαναστατικών αρχών και των μεταρυθμίσεων του Ατατούρκ. Αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί και θεωρίες, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ιδεολογικό όχημα και επιχειρηματολογία, προκειμένου να θεωρηθεί επιβεβλημένη η είσοδός μας στην ΕΕ.
Κύριε πρόεδρε
Η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση σεισμών, πλημμυρών, ξηρασίας, πυρκαγιών, μόλυνσης του περιβάλλοντος, παραβίασης του καθήκοντος, ατασθαλιών, διακίνησης ναρκωτικών και οργανωμένου εγκλήματος και αποτροπής οικονομικών κρίσεων, θεωρείται μεγάλης σημασίας για τη χώρα. Μάλιστα σε μία χώρα που 13 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, καθίσταται υποχρεωτική η εξασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η λειτουργεία του κράτους δικαίου.
Όλες αυτές οι ανισορροπίες, έχουν πάρει το χαρακτήρα εσωτερικής απειλής εναντίον του μέλλοντος και της συνοχής της κοινωνίας μας. Οι λειτουργικές αδυναμίες του κράτους μας, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο όλα αυτά τα προβλήματα.
Θα με ρωτήσετε ποιά είναι η λύση για όλα αυτά.
Την απάντηση θα την βρούμε στα λόγια που είπε ο Ατατούρκ στον φίλο του Χασάν Ριζά Σογιάκ, την 10 Μαρτίου 1930 στην Αττάλεια...........
Κύριε πρόεδρε,
Σαν συμπέρασμα θεωρώ ότι, αν και κατά τη διάρκεια του αντιτρομοκρατικού αγώνα παρατηρήθηκε μία αρκετά μεγάλη εσωτερική μετανάστευση των λαϊκών μαζών, δεν προκλήθηκαν μέσα στην κοινωνία αντιθέσεις και αναταράξεις λόγω εθνικής καταγωγής και αποδείχθηκε ότι μεταξύ του λαού, ασχέτως καταγωγής, υφίστανται δεσμοί ειρηνικής συμβίωσης και κοινωνικής αλληλεγύης. Όλες μας οι προσπάθειες από τούδε και στο εξής πρέπει να είναι προς αυτή την κατεύθυνση.
Κυρίες και κύριοι, οι θέσεις που αναπτύχθηκαν στην ομιλία αυτή, δεν απηχούν τις επίσημες θέσεις της Διοίκησης Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων και των ΤΕΔ, αλλά είναι προσωπικές.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/02/blog-post_625.html
Η γεωπολιτική - γεωστρατηγική σκέψη των Τούρκων στρατηγών
Το τουρκικό ΓΕΕΘΑ, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και οι Ακαδημίες Πολέμου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων θεωρούνται σημαντικά κέντρα διαμόρφωσης και ανάπτυξης της πολιτικής σκέψης στην Τουρκία.
Επειδή θεωρούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται διάφορα ζητήματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής οι Τούρκοι στρατηγοί αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τη χώρας μας, παραθέτουμε παρακάτω μετάφραση της ομιλίας του αντιστρατήγου Χαλίλ Σιμσέκ σε ημερίδα με θέμα:
"Η διαφοροποίηση της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο"
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε ενώπιον του συνόλου της πολιτικής και στρατιωτική ηγεσίας της Τουρκίας τα τέλη του 2000 στη Διοίκηση Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων, της οποίας διοικητής ήταν ο στρατηγός Σιμσέκ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΧΑΛΙΛ ΣΙΜΣΕΚ
Αξιότιμε στρατηγέ μου, πρόεδρέ μου, αξιοσέβαστοι προσκεκλημένοι,
Ευγνωμονώ τον αξιότιμο διοικητή μου, που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσω τις προσωπικές μου σκέψεις στο θέμα της διαφοροποίησης της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο.
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Θα ανοίξω το θέμα διευκρινίζοντας το νόημα δύο όρων.
Ασφάλεια, είναι το δικαίωμα των ανθρώπων στη...ζωή, η διαφύλαξη των κανόνων και αξιών που έχουν υιοθετήσει στη χώρα τους. Ό,τι βάζει σε κίνδυνο τη υφιστάμενη κατάσταση είναι απειλή. Απειλή, είναι ο εκφοβισμός και η δημιουργία κινδύνου. Για την απειλή πρέπει να υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο ένας είναι δυνατότητα και ο άλλος είναι ο σκοπός. Όταν ενωθούν σκοπός και δυνατότητα αρχίζει η φάση κρίσης της απειλής.
Ακόμη και σήμερα, σε πολλά σημεία του κόσμου, είναι σε εξέλιξη απειλές, κρίσεις και συγκρούσεις με εντάσεις που εναλλάσσονται μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Δεν έχει γίνει δυνατό να βρεθεί μια δίκαιη λύση στις εξελίξεις αυτές.
ΑΙΤΙΕΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Στην εποχή μας έχει εξαλειφθεί η απειλή υπο την κλασσική έννοια της εισβολής στρατιωτικών δυνάμεων και της αλλαγής συνόρων, από πλευράς υπερδυνάμεων. Όμως συνεχίζουν να υφίστανται οι σύγχρονα εκπαιδευμένοι και καλά εφοδιασμένοι στρατοί των εξελιγμένων χωρών. Οι στρατοί αυτοί θα χρησιμοποιηθούν κατά προτεραιότητα, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πηγών ενέργειας, των καταναλωτικών αγορών, των αγορών πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς. Tα βασικά προβλήματα που ενδεχομένως θα πυροδοτήσουν κρίσεις και απειλές στο μέλλον είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1- ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ
Πληθυσμιακή μερίδα εντός παγκόσμιου πληθυσμού (%): ΗΠΑ: 4,5, Ε.Ε.: 6, Ρωσία: 2,5, Ιαπωνία: 2,1 Σύνολο: 15,1 Κίνα: 21
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου (%): ΗΠΑ: 25,5, Ε.Ε.:19,7, Ρωσία: 5,2, Ιαπωνία: 8,5 Σύνολο: 58,9, Κίνα: 4,5
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση φυσικού αερίου (%):ΗΠΑ: 24,3, Ε.Ε.:14,5, Ρωσία: 18,75, Ιαπωνία: 3 Σύνολο: 73,4 Κίνα: 8,1
Μερίδα στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου: ΗΠΑ: 4, Ε.Ε.: 1,6, Ρωσία: 4,8, Ιαπωνία: 0,05 Σύνολο: 10,85 Κίνα: 2,4
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν την παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας, οι εξελιγμένες χώρες που αποτελούν το 15% περίπου του πληθυσμού της γης, καταναλώνουν το 59% του πετρελαίου και το 74% του φυσικού αερίου. Αυτές οι εξελιγμένες και δυνατές χώρες που αποτελούν το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν γενικά το 70% της ενέργειας που παράγεται στη γη, τη στιγμή που τα αποθέματά τους αποτελούν το 11 % των παγκοσμίων αποθεμάτων. Το ενεργειακό έλειμμα τους αυξάνεται συνέχεια. Τα ζωτικά συμφέροντα των χωρών αυτών επικεντρώνονται στις πηγές ενέργειας.
Γι’ αυτό το λόγο, θα συνεχίσει να υπάρχει στρατιωτική απειλή υπό την κλασσική της έννοια για κάποιες περιοχές και χώρες της Ευρασίας, οι οποίες κατέχουν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 60% του παγκόσμιου ακαθάριστου εισοδήματος και το 75% των παγκοσμίων πηγών ενέργειας.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
Η φιλελευθεροποίηση του εμπορίου και οι αρχές αυτοδιάθεσης του Ο.Η.Ε., έχουν φέρει στο προσκήνιο και ανέδειξαν σε τοπικές μειονότητες, τους πληθυσμούς των περιοχών στις οποίες υπάρχουν πηγές ενέργειας στρατηγικής σημασίας. Οι εξελιγμένες χώρες υποκινούν τις μειονότητες αυτές, επειδή θέλουν να έχουν απέναντί τους αδύναμες χώρες.
Η Ευρώπη που έχει ισχυρό εσωτερικό δυναμικό, υποστηρίζει και δίνει κίνητρα για την εμφάνιση υπο-εθνοτήτων με την “Ευρωπαική συνθήκη προστασίας γλωσσών τοπικών μειονοτήτων” και με τα “Κριτήρια της Κοπεγχάγης”.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν ανησυχία, γιατί, αν εξετάσουμε την εξέλιξη των κρατών τον 20ο αιώνα, θα δούμε ότι, όταν ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών, αριθμούσε 22 χώρες μέλη, όταν μετατράπηκε σε Ο.Η.Ε. ,οι χώρες έγιναν 52, το 1997 ήταν 185 και το 2000, 189. Το 2005 αναμένεται οι χώρες μέλη των Η.Ε. να είναι 195 και το 2025, 245. Η πρόβλεψη αυτή είναι σίγουρο ότι θα επιβεβαιωθεί στο μέλλον, γιατί στηρίζεται σε έγκυρη διάγνωση.
Πολλοί είναι οι λόγοι που εξηγούν την αύξηση του αριθμού των κρατών. Βασικός λόγος είναι η συνεχόμενη αύξηση του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και αναπτυγμένων χωρών του βορρά και των φτωχών και υπανάπτυκτων χωρών του νότου. Οι πολυεθνικές χώρες που αποδυναμώνονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αναγκάζονται σε διασπάσεις. Παραδείγματα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 3- Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Η Σοβιετική Ένωση που από γεωγραφικής άποψης ήταν η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και είχε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, το 1991 διασπάστηκε σε διαφορετικές δημοκρατίες. Σαν συνέπεια αυτής της διάλυσης έχασε το 30% των εδαφών που ήλεγχε, το 59% των πληθυσμών και το 50% της οικονομίας της.
Η Γιουγκοσλαβία που ήταν υπό τη στρατιωτική και οικονομική επιρροή της Σ.Ε.,έχει διασπαστεί σε 5 χώρες και η Τσεχοσλοβακία σε 2.
Αυτά πιθανότατα συνέβησαν, επειδή η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική και οικονομική συνεργασία και η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, ανθρώπων και γνώσεων έχει διευκολύνει την επιβίωση των μικρών κρατών. Τα μικρά κράτη διαφυλάσσονται στο διεθνές σύστημα από άποψη ασφαλείας και προστασίας και έτσι καταφέρνουν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν οικονομικά.
Στην νέα αυτή στρατηγική της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν οι οικονομικά δυνατές χώρες και στο περιβάλλον που δημιουργεί, φαίνεται ότι οι χώρες με διεφθαρμένες διοικήσεις, χωρίς αρχές, κανόνες και θεσμούς, θα οδηγηθούν στη διάσπαση και το διαμελισμό, ενώ χώρες που υποστηρίζονται από τεχνολογία και επιστήμη, διαθέτουν αρχές, κανόνες και θεσμούς και λειτουργούν σωστά, θα ενισχυθούν και θα διατηρήσουν την ακεραιότητά τους. Οι εξελίξεις αυτές στο μέλλον θα γίνουν αιτία για συγκρούσεις και για τοπικούς πολέμους.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 4- ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Στις 7 Ιουνίου 1929, όταν η υφήλιος βίωνε την οικονομική κρίση του `29, το Βατικανό που είναι κέντρο της Ευρωπαϊκής Χριστιανικής κουλτούρας, με στρατιωτική δύναμη μόνο δέκα ατόμων , ανακοίνωσε την ανεξαρτησία του. Το μικρό αυτό κράτος, που περιγελούσε ο Στάλιν το 1944, καθώς η Σοβιετική Ένωση είχε τότε 450 μεραρχίες, λέγοντας “Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό ;” συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ το πανίσχυρο σοβιετικό καθεστώς έχει καταρρεύσει. Έτσι αποδείχθηκε, ότι δεν είναι αρκετή από μόνη της η στρατιωτική δύναμη για την εξασφάλιση της ενότητας της δομής και της ασφάλειας ενός κράτους, η οποία τουναντίον εξασφαλίζεται και ενισχύεται μέσω της οικονομικής δύναμης και της “κουλτούρας”.
Όταν λέμε “Ευρωπαϊκή Χριστιανική Κουλτούρα”, εννοούμε “το σύστημα αξιών και τρόπου ζωής, το οποίο έχει διαμορφωθεί από ανθρώπους αναθρεμμένους με τις αξίες του Χριστιανισμού και υπό την επίβλεψη του Βατικανού”.
Η άποψη ότι σε αυτή τη κουλτούρα δεν υπάρχει θέση για τη Τουρκία, ενισχύεται από τις προκαταλήψεις της σύγκρουσης χριστιανικού και μουσουλμανικού στοιχείου που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας. Ο καρδινάλιος Newmann εξέφρασε με πολύ εύγλωττο τρόπο τη σύγκρουση αυτή το 1854, σε μια σειρά διαλέξεων που έδωσε στο Λίβερπουλ για την “Ιστορία των Τούρκων”:
“Από τους Βισιγότθους μέχρι τους Σαρακηνούς, όλες οι φυλές που ήρθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό, αργά ή γρήγορα τον αποδέχθηκαν. Η μόνη εξαίρεση του γενικού κανόνα είναι οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι, αντί να δεχθούν το Χριστιανισμό, προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν. Από το 1048 που εμφανίστηκαν στη σκηνή της ιστορίας, έγιναν οι πρωτεργάτες, οι εκφραστές, το σύμβολο του αντιχριστιανισμού. Για το λόγο αυτό οι Τούρκοι, από τον 11ο αιώνα εκλαμβάνονται από την Καθολική Εκκλησία (Κράτος του Βατικανού), ως το σημαντικότερο πρόβλημα, ως εχθροί. Ακόμη μπορεί να ειπωθεί ότι τα τελευταία χίλια χρόνια του παπικού κράτους πέρασαν με συνεχείς πολέμους κατά των Τούρκων.
Δεν αρνούμαι ότι οι Τούρκοι έχουν στρατιωτική δύναμη, αλλά ακριβώς αυτή η δύναμη είναι που τους καθιστά ανηλεείς εχθρούς της πίστης και του πολιτισμού.”
(Καρδινάλιος Newmann 1854)
Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε τη θρησκεία μας για τους ευρωπαίους, ας δούμε αν οι ευρωπαίοι που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα θα αποδεχθούν τους συμπατριώτες μας που έχουν μεταναστεύσει στις εξελιγμένες αυτές χώρες ή θα συνεχιστεί η υποκίνηση των συγκρούσεων ταυτότητας, που προέρχονται από προσεγγίσεις του τύπου καθαρή φυλή, καθαρή κοινωνία και δημιουργούν στην ουσία μικρές καινούργιες εθνότητες. Εφ’ όσον θα συνεχίσει να ισχύει η “Ευρωπαϊκή Συνθήκη Γλωσσών Τοπικών Μειονοτήτων ”, εκτιμάται ότι οι συγκρούσεις που δημιουργούνται από την πολιτισμική διαφορά θα συνεχιστούν και θα εξελιχθούν στο μέλλον σε απειλές.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 5- Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
- Οι απειλές που θα δημιουργήσει ο ανταγωνισμός ανωτερότητας των μεγάλων δυνάμεων.
Τί απειλεί σήμερα τη γη;
Α- Η Ρωσία;
Β- Η Κίνα;
Γ- Η οικονομική και στρατιωτική ανωτερότητα των ΗΠΑ;
Δ- Η εμπορική επέλαση της Ιαπωνίας;
ή
Ε- Οι ιστορικής προέλευσης εσωτερικές ανησυχίες της Δυτικής Ευρώπης;
Αναμφίβολα κανένα από τα παραπάνω.
Η πραγματικότητα είναι ότι θα προκύψουν νέες συμμαχίες, όταν οι μεγάλες δυνάμεις ξεκινήσουν τον αγώνα επικράτησης στο γεωγραφικό χώρο της Ευρασίας προσπαθώντας να προσεταιρισθούν τις χώρες της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιηθούν νέες μορφές απειλής, όπως οι πετρελαϊκοί, οι εμπορικοί, και στρατιωτικοί αποκλεισμοί, οι χρηματοδοτικές κινήσεις, οι πιέσεις και οι προβοκάτσιες.
Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Η Ομοσπονδία της Ρωσίας που προέκυψε από τη διάλυση της ΣΕ αποτελείται, από 89 συνολικά εδαφικά τμήματα που διοικούνται από 6 διαφορετικά καθεστώτα. Έχει πληθυσμό 180 εκατομύρια και εμβαδόν 17,1 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 81,5% του πληθυσμού της Ομοσπονδίας της Ρωσίας είναι Ρώσοι ενώ υπάρχουν και 15 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Επιπλέον έξω από τα σύνορα της Ομοσπονδίας της Ρωσίας ζουν 25 εκατομμύρια Ρώσοι.
Οι ΗΠΑ, επιθυμούν την ένταξη της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα, το πέρασμά της στην οικονομία της αγοράς και τον περιορισμό του πυρηνικού της οπλοστασίου. Επειδή όλα αυτά σημαίνουν ότι στην ουσία πρέπει η Ομοσπονδία της Ρωσίας να τεθεί υπό καθεστώς αποικίας, εκτιμάται ότι θα υπάρξει και σχετική δυσκολία να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο.
Η τεχνολογία, η οικονομική δύναμη και ο πληθυσμός της Ο.Ρ είναι ανεπαρκής, προκειμένου να ελέγχει το μεγάλο γεωγραφικό χώρο που κατέχει, έναν χώρο που εκτείνεται από τη Θάλασσα της Βαλτικής μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, και να κρατάει υπό έλεγχο, ενσωματωμένες στο σύστημά της, διαφορετικές εθνικές ομάδες που κατοικούν σε αυτόν. Για το λόγο αυτό η Ο.Ρ. σαν κρατική οντότητα έχει ανάγκη μιας διαδικασίας ανακαίνισης και εξυγίανσης. Εκτιμάται ότι έχει τη δυνατότητα να πετύχει κάτι τέτοιο μέχρι το έτος 2015.
Για την ώρα το πρωτεύον πρόβλημά της είναι η διατήρηση της ακεραιότητάς της. Για την εξασφάλισή της θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ως αποτρεπτικά στοιχεία τις πυρηνικές της δυνατότητες και τη στρατιωτική της δύναμη. Επίσης επωφελούμενη των επιδράσεων της εβδομηντάχρονης συμπόρευσης με τις χώρες που αποτελούσαν τη ΣΕ, ίδρυσε μια κοινότητα ανεξάρτητων κρατών, την Κ.Α.Κ., με την οποία οι πρώην σύμμαχοί της θα είναι συνεχώς κάτω από τον έλεγχό της. Για την εξέλιξη αυτής της νέας μορφής ένωσης κρατών υπό τη δικιά της επιρροή και την εγκαθίδρυση συστήματος υπερκρατικής εξουσίας, εκτιμάται ότι είναι δυνατό η Ο.Ρ. να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο απειλής τη στρατιωτική της δύναμη. Έτσι θα συνεχιστεί η κλασσική στρατιωτική απειλή της Ο.Ρ. προς τις χώρες που ανήκαν στο πρώην σοβιετικό σύστημα και έχουν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.
ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ, που είναι η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη και ελέγχει το 30% του παγκόσμιου εμπορίου, δεν αντιλαμβάνεται κάποια σοβαρή εναντίον της απειλή. Έτσι προχωρεί σε περικοπές, ζητεί από τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τη συνδρομή τους σ` αυτό και υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ταυτότητα για Άμυνα και Ασφάλεια (ΚΕΠΑΑ).
Στην πραγματικότητα ,οι ΗΠΑ θεωρούν ως έννοιες που απειλούν το αρχιτεκτόνημα της “νέας τάξης πραγμάτων” που έχουν δημιουργήσει, θέματα που έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τον τερματισμό της εξάπλωσης ασθενειών, το πρόβλημα της παχυσαρκίας, τον αγώνα κατά των ναρκωτικών, την τρομοκρατία, τον έλεγχο των όπλων μαζικής καταστροφής και την τεχνολογική τρομοκρατία. Επίσης συνεχίζει να υφίσταται η ευαισθησία της Αμερικής σε θέματα ενδιαφέροντος παραδοσιακής στρατηγικής, όπως είναι η μεταβίβαση δύναμης και η ενεργειακή ασφάλεια.
Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα οικονομικά μέτρα, τους κάθε φύσης αποκλεισμούς (εμπάργκο), τη στρατιωτική και πολιτική τους δύναμη, ως εργαλεία για την επιτυχία της «ευέλικτης στρατηγικής συμμαχιών και ασφάλειας» που βασίζεται στην άμεση και επιτόπου επίλυση των προβλημάτων, πριν ακόμη αυτά εξελιχθούν σε απειλές.
Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Ο ομιλητής που προηγήθηκε εξασφάλισε την απαιτούμενη πληροφόρηση επί του θέματος. Εγώ από την πλευρά μου θα πω ότι η μελλοντική Ευρώπη των 300 εκ., που θα αποκτήσει ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη, θα μπορεί να δημιουργήσει και να παρέμβει πολύ εύκολα σε συγκρούσεις με προτεραιότητα στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό το λόγο θα αρκεστώ να πω ότι είναι ζωτικής σημασίας η ένταξη της Τουρκίας στην ΚΕΠΑΑ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Στα Βαλκάνια η απειλή συνεχίζεται στον άξονα, Σερβία- Μαυροβούνιο- Κοσσυφοπέδιο,Μετόχι, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Αλβανία. Τη στιγμή που δημιουργείται μια ζώνη ασφαλείας στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ της Γερμανίας και της Ομοσπονδίας της Ρωσίας, γίνεται παράλληλα προσπάθεια για τη δημιουργία μιας πράσινης ζώνης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ζώνης η οποία έχει τάση επέκτασης προς τη Μεσόγειο. Ενώ από την πλευρά της η Αμερική αποσκοπεί στο να ελέγξει τη διαδικασία αυτή με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. από τη δική της πλευρά επιδιώκει με την ΚΕΠΑΑ να μετατρέψει τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη σε φρούριο από άποψη ασφάλειας. Το φρούριο δεν θα έχει μόνο αμυντικό χαρακτήρα, πιθανόν να έχει και επιθετικούς σκοπούς.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Οι διαφωνίες και τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή είναι πολλά με κυριώτερα αυτά που προκαλούν την Ιντιφάντα. Υπό τη γενική έννοια τα σημαντικότερα προβήματα της ευρύτερης περιοχής θεωρείται ότι είναι το Ισραηλο- Παλαιστινιακό, οι διαφορές μεταξύ ΗΠΑ- Ιράκ, οι ενέργειες της επιτροπής επιβολής μέτρων εναντίον των τρομοκρατικών ενεργειών, o υπερεξοπλισμός του Ιράν και η εξαγωγή της επανάστασης σε άλλες χώρες ,καθώς επίσης και οι σχέσεις του Ισραήλ με τις γειτονικές του χώρες.
Οπως έχουν δείξει και οι συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστίνης- Ισραήλ που ξανάρχισαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2000, δεν έχουν προκύψει ακόμη οι αλλαγές, οι οποίες θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες ασφαλείας της περιοχής. Γίνεται επίσης αντιληπτό ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές και στους τρόπους επίλυσης των διαφορών, για τις οποίες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως μέσα πίεσης: ο πολιτικός αγώνας, η πολιτική των οικονομικών μέτρων, η διάθεση του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές , όπως επίσης και η κλασσική μέθοδος που είναι η στρατιωτική πίεση. Το σημείο που έχει αλλάξει στην περιοχή σχετικά με το παρελθόν είναι η κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ που, αν νιώσει ότι απειλείται, πιθανόν και να τα χρησιμοποιήσει. Οι μεγάλου βεληνεκούς πύραυλοι με χημικές και βιολογικές κεφαλές θα συνεχίσουν να απειλούν την ασφάλεια της περιοχής.
Τα σχέδια διαμελισμού και τριχοτόμησης του Ιράκ και η ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ είναι εξελίξεις που έχουν τις ιδιότητες αλλαγής των ισορροπιών ασφαλείας της περιοχής. Η κατάσταση αυτή αποτελεί απειλή , που για να εμποδιστεί από τις χώρες τη περιοχής, είναι δυνατόν να απαιτηθεί η χρήση των στρατιωτικών τους δυνάμεων.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;
Οι απειλές προς την Τουρκία ταξινομούνται σε εξωτερικές απειλές, που προέρχονται από τις γύρω χώρες και τις παγκόσμιες δυνάμεις, σε εσωτερικές απειλές, κατά της δημοκρατίας και του πολιτεύματος, όπως και σε καλυμμένες κινήσεις αγνώστου προελεύσεως που επηρεάζουν την κοινωνική ζωή.
Η Τουρκία συμμετέχοντας στο ΝΑΤΟ είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την προερχόμενη από τη Σ.Ε. εξωτερική απειλή κατά τη μεταπολεμική περίοδο του β΄ παγκοσμίου πολέμου και κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. Στις μέρες μας συνεχίζεται η απειλή των πυρηνικών όπλων που ανήκουν στην Ο.Ρ, την κληρονόμο της Σ.Ε., ως μεταψυχροπολεμική εξωτερική απειλή.
Υπάρχουν εξωτερικές απειλές εξαιτίας των προβλημάτων με την Ελλάδα και την Αρμενία, της υποστήριξης που εξασφαλίζουν στη τρομοκρατία το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία καθώς και η απειλή από τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Επίσης υπάρχουν οι εξωτερικές απειλές που θα δημιουργηθούν στο μέλλον από την πολιτική που χρησιμοποιείται σε ό,τι αφορά την χρήση των υδάτινων πόρων και των υδάτων που συνεχίζουν να ρέουν προς άλλες χώρες, έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.
Ας αναλύσουμε τις εξωτερικές απειλές:
Σύμφωνα με τις Αρχές Wilson που παρουσιάστηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραχωρούνταν έξι διοικητικές περιφέρειες της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας στους Αρμένιους και τέσσερις στους Κούρδους, προκειμένου να δημιουργηθεί αρμενικό και κουρδικό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό, που εμπνεύστηκε ο αμερικανός πρόεδρος , ο οποίος ήθελε να χαράξει και τα σύνορα των χωρών, εμφανίστηκε επισήμως με την Συνθήκη των Σεβρών. Το όλο σχέδιο που επίσης υποστήριζε η Αγγλία, αχρηστεύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους συντρόφους του, κατά τον απελευθερωτικό πόλεμο. Μετά την προσπάθεια αυτή που ακυρώθηκε οριστικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης, ξέσπασαν η ανταρσία των Ναστουρί στο Χακκάρι το 1924 και η υποστηριζόμενη από τους Άγγλους ανταρσία του Σέιχ Σαϊτ στο Μπίνγκιολ το 1925.
Αν και οι ανταρσίες αυτές κατεστάλησαν, την 6η Ιουνίου 1926 χάσαμε τη Μοσούλη που ήταν εντός του ορίου των «εθνικών συνόρων». Σε σχέση με τις εξελίξεις αυτές, την 18η Ιανουαρίου 1927 άρχισε να συζητείται στην αμερικανική γερουσία η επικύρωση της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία τελικά δεν επικυρώθηκε. Η κατάσταση αυτή, αντικατοπτρίζεται στις μέχρι σήμερα εξελίξεις ως εξής:
Αμέσως μετά την Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο το 1974, άρχισε να δρα η αρμενική τρομοκρατία συνυποκινούμενη από τους Έλληνες, τους Ρωμιούς και του Αρμένιους. Εξαιτίας της χάσαμε μέχρι το 1984 αρκετούς αθώους συμπατριώτες μας . Το 1984 υποχώρησε η αρμενική τρομοκρατία και άρχισε η τρομοκρατία του ΡΚΚ εξαιτίας της οποίας χάσαμε 30.000 ανθρώπους.
Σήμερα ενώ συνεχίζεται η τρομοκρατία της Χεζμπολάχ, του ΡΚΚ και των μαρξιστικών οργανώσεων, επανέρχεται και πάλι η αρμενική τρομοκρατία υπό μορφή σύγχρονης πολιτικής και νομικής δράσης, υποβοηθούμενη μάλιστα και από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Όπως είναι γνωστό, με βάση απόφαση που έκανε δεκτή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την 15η Νοεμβρίου 2000 με 234 ψήφους :
« Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την τουρκική κυβέρνηση και την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση να αυξήσει τη στήριξη που προσφέρει στην αρμενική μειονότητα που αποτελεί σημαντικό μέρος της τουρκικής κοινωνίας και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία που υπέστη η αρμενική μειονότητα πριν την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους».
Εκτός αυτού, με το ΚΕΣ της ΕΕ και μέσα στα πλαίσια των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, επιδιώκεται ο διαμελισμός του κράτους μας, υπό το πρόσχημα της παραχώρησης πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων και εκπομπών στη μητρική γλώσσα, στους κουρδικής καταγωγής συμπολίτες μας, οι οποίοι σημειωτέον συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία αυτού του κράτους. Οι εξελίξεις αυτές, που ενισχύονται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες , έχουν πάρει τις διαστάσεις μεγάλου κινδύνου, που απειλεί την εθνική μας ενότητα και την εδαφική μας ακεραιότητα. Η Ευρώπη που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, προετοιμάζει ένα νομικό υπόβαθρο για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της σε σχέση με το αρμενικό στον Καύκασο, με τα προβλήματα του Αιγαίου στα Βαλκάνια και με τα προβλήματα της Κύπρου και της ΝΑ Τουρκίας ( Κουρδιστάν στμ) στη Μ. Ανατολή.
Κύριε πρόεδρε
Από το 1950 και εντεύθεν, ανά δεκαετία, επιχειρείται υπό μορφή εσωτερικής και εξωτερικής απειλής εναντίον του καθεστώτος, η αποδιάρθρωση των επαναστατικών αρχών του Ατατούρκ, με την εξής σειρά:
ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΤΑΤΟΥΡΚ - ΑΠΕΙΛΗ
• 1950: Εθνικός κρατισμός- απειλείται από το σοσιαλισμό
• 1960: Φιλολαϊκισμός- απειλείται από τους ταξικούς αγώνες
• 1960: , απειλείται από την δράση της αριστεράς
• 1970: Εθνικισμός-απειλείται από το φασισμό
• 1980: Δημοκρατικότητα-απειλείται από τον εκσυγχρονισμό
• 1990: Κοσμικός χαρακτήρας τουρκικής κοινωνίας- απειλείται από την αθεϊα και από διχαστικές κινήσεις του τύπου κοσμικοί/αντικοσμικοί, σουνίτες/αλεβίτες
• 2000: Δημοκρατία- απειλείται από τους διαμελιστές.
Οι μεταρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν θα πρέπει να γίνουν αιτία κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Εξάλλου ο ίδιος είχε πει ότι όλες οι επαναστατικές του αρχές και μεταρυθμίσεις, έχουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα και την ίδια ανάγκη να επιβληθούν στην κοινωνία, επικαλύπτοντας η μία την άλλη.
Τα δημοκρατικά δικαιώματα παίζουν σημαντικό ρόλο στις μέρες μας στη δημιουργία μιάς σύγχρονης κοινωνίας και ενός σύγχρονου κράτους.
Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όταν οι πολίτες κάνουν χρήση των ατομικών τους δικαιωμάτων και των ατομικών τους ελευθεριών, είναι υποχρεωμένοι να μην λησμονούν και τις υποχρεώσεις τους και τα καθήκοντά τους απέναντι στο κράτος και στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να θυσιάσουμε την ίδια την ύπαρξη του κράτους και την ενότητα της χώρας, προς χάριν των ατομικών δικαιωμάτων, της ατομικής κουλτούρας και της αυτονομίας του ατόμου. Η παραχώρηση και η χρήση των δικαιωμάτων αυτών, δεν γεννά το δικαίωμα απόρριψης των επαναστατικών αρχών και των μεταρυθμίσεων του Ατατούρκ. Αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί και θεωρίες, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ιδεολογικό όχημα και επιχειρηματολογία, προκειμένου να θεωρηθεί επιβεβλημένη η είσοδός μας στην ΕΕ.
Κύριε πρόεδρε
Η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση σεισμών, πλημμυρών, ξηρασίας, πυρκαγιών, μόλυνσης του περιβάλλοντος, παραβίασης του καθήκοντος, ατασθαλιών, διακίνησης ναρκωτικών και οργανωμένου εγκλήματος και αποτροπής οικονομικών κρίσεων, θεωρείται μεγάλης σημασίας για τη χώρα. Μάλιστα σε μία χώρα που 13 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, καθίσταται υποχρεωτική η εξασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η λειτουργεία του κράτους δικαίου.
Όλες αυτές οι ανισορροπίες, έχουν πάρει το χαρακτήρα εσωτερικής απειλής εναντίον του μέλλοντος και της συνοχής της κοινωνίας μας. Οι λειτουργικές αδυναμίες του κράτους μας, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο όλα αυτά τα προβλήματα.
Θα με ρωτήσετε ποιά είναι η λύση για όλα αυτά.
Την απάντηση θα την βρούμε στα λόγια που είπε ο Ατατούρκ στον φίλο του Χασάν Ριζά Σογιάκ, την 10 Μαρτίου 1930 στην Αττάλεια...........
Κύριε πρόεδρε,
Σαν συμπέρασμα θεωρώ ότι, αν και κατά τη διάρκεια του αντιτρομοκρατικού αγώνα παρατηρήθηκε μία αρκετά μεγάλη εσωτερική μετανάστευση των λαϊκών μαζών, δεν προκλήθηκαν μέσα στην κοινωνία αντιθέσεις και αναταράξεις λόγω εθνικής καταγωγής και αποδείχθηκε ότι μεταξύ του λαού, ασχέτως καταγωγής, υφίστανται δεσμοί ειρηνικής συμβίωσης και κοινωνικής αλληλεγύης. Όλες μας οι προσπάθειες από τούδε και στο εξής πρέπει να είναι προς αυτή την κατεύθυνση.
Κυρίες και κύριοι, οι θέσεις που αναπτύχθηκαν στην ομιλία αυτή, δεν απηχούν τις επίσημες θέσεις της Διοίκησης Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων και των ΤΕΔ, αλλά είναι προσωπικές.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/02/blog-post_625.html
Επειδή θεωρούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται διάφορα ζητήματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής οι Τούρκοι στρατηγοί αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τη χώρας μας, παραθέτουμε παρακάτω μετάφραση της ομιλίας του αντιστρατήγου Χαλίλ Σιμσέκ σε ημερίδα με θέμα:
"Η διαφοροποίηση της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο"
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε ενώπιον του συνόλου της πολιτικής και στρατιωτική ηγεσίας της Τουρκίας τα τέλη του 2000 στη Διοίκηση Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων, της οποίας διοικητής ήταν ο στρατηγός Σιμσέκ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΧΑΛΙΛ ΣΙΜΣΕΚ
Αξιότιμε στρατηγέ μου, πρόεδρέ μου, αξιοσέβαστοι προσκεκλημένοι,
Ευγνωμονώ τον αξιότιμο διοικητή μου, που μου έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσω τις προσωπικές μου σκέψεις στο θέμα της διαφοροποίησης της αντίληψης περί ασφάλειας τη μεταψυχροπολεμική περίοδο.
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Θα ανοίξω το θέμα διευκρινίζοντας το νόημα δύο όρων.
Ασφάλεια, είναι το δικαίωμα των ανθρώπων στη...ζωή, η διαφύλαξη των κανόνων και αξιών που έχουν υιοθετήσει στη χώρα τους. Ό,τι βάζει σε κίνδυνο τη υφιστάμενη κατάσταση είναι απειλή. Απειλή, είναι ο εκφοβισμός και η δημιουργία κινδύνου. Για την απειλή πρέπει να υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο ένας είναι δυνατότητα και ο άλλος είναι ο σκοπός. Όταν ενωθούν σκοπός και δυνατότητα αρχίζει η φάση κρίσης της απειλής.
Ακόμη και σήμερα, σε πολλά σημεία του κόσμου, είναι σε εξέλιξη απειλές, κρίσεις και συγκρούσεις με εντάσεις που εναλλάσσονται μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Δεν έχει γίνει δυνατό να βρεθεί μια δίκαιη λύση στις εξελίξεις αυτές.
ΑΙΤΙΕΣ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
Στην εποχή μας έχει εξαλειφθεί η απειλή υπο την κλασσική έννοια της εισβολής στρατιωτικών δυνάμεων και της αλλαγής συνόρων, από πλευράς υπερδυνάμεων. Όμως συνεχίζουν να υφίστανται οι σύγχρονα εκπαιδευμένοι και καλά εφοδιασμένοι στρατοί των εξελιγμένων χωρών. Οι στρατοί αυτοί θα χρησιμοποιηθούν κατά προτεραιότητα, για τη διαφύλαξη της ασφάλειας των πηγών ενέργειας, των καταναλωτικών αγορών, των αγορών πρώτων υλών και των δικτύων μεταφοράς. Tα βασικά προβλήματα που ενδεχομένως θα πυροδοτήσουν κρίσεις και απειλές στο μέλλον είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1- ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΩΝ ΥΛΩΝ
Πληθυσμιακή μερίδα εντός παγκόσμιου πληθυσμού (%): ΗΠΑ: 4,5, Ε.Ε.: 6, Ρωσία: 2,5, Ιαπωνία: 2,1 Σύνολο: 15,1 Κίνα: 21
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση πετρελαίου (%): ΗΠΑ: 25,5, Ε.Ε.:19,7, Ρωσία: 5,2, Ιαπωνία: 8,5 Σύνολο: 58,9, Κίνα: 4,5
Μερίδα στη παγκόσμια κατανάλωση φυσικού αερίου (%):ΗΠΑ: 24,3, Ε.Ε.:14,5, Ρωσία: 18,75, Ιαπωνία: 3 Σύνολο: 73,4 Κίνα: 8,1
Μερίδα στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου: ΗΠΑ: 4, Ε.Ε.: 1,6, Ρωσία: 4,8, Ιαπωνία: 0,05 Σύνολο: 10,85 Κίνα: 2,4
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν την παγκόσμια παραγωγή και κατανάλωση ενέργειας, οι εξελιγμένες χώρες που αποτελούν το 15% περίπου του πληθυσμού της γης, καταναλώνουν το 59% του πετρελαίου και το 74% του φυσικού αερίου. Αυτές οι εξελιγμένες και δυνατές χώρες που αποτελούν το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού, καταναλώνουν γενικά το 70% της ενέργειας που παράγεται στη γη, τη στιγμή που τα αποθέματά τους αποτελούν το 11 % των παγκοσμίων αποθεμάτων. Το ενεργειακό έλειμμα τους αυξάνεται συνέχεια. Τα ζωτικά συμφέροντα των χωρών αυτών επικεντρώνονται στις πηγές ενέργειας.
Γι’ αυτό το λόγο, θα συνεχίσει να υπάρχει στρατιωτική απειλή υπό την κλασσική της έννοια για κάποιες περιοχές και χώρες της Ευρασίας, οι οποίες κατέχουν το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 60% του παγκόσμιου ακαθάριστου εισοδήματος και το 75% των παγκοσμίων πηγών ενέργειας.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 2- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
Η φιλελευθεροποίηση του εμπορίου και οι αρχές αυτοδιάθεσης του Ο.Η.Ε., έχουν φέρει στο προσκήνιο και ανέδειξαν σε τοπικές μειονότητες, τους πληθυσμούς των περιοχών στις οποίες υπάρχουν πηγές ενέργειας στρατηγικής σημασίας. Οι εξελιγμένες χώρες υποκινούν τις μειονότητες αυτές, επειδή θέλουν να έχουν απέναντί τους αδύναμες χώρες.
Η Ευρώπη που έχει ισχυρό εσωτερικό δυναμικό, υποστηρίζει και δίνει κίνητρα για την εμφάνιση υπο-εθνοτήτων με την “Ευρωπαική συνθήκη προστασίας γλωσσών τοπικών μειονοτήτων” και με τα “Κριτήρια της Κοπεγχάγης”.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν ανησυχία, γιατί, αν εξετάσουμε την εξέλιξη των κρατών τον 20ο αιώνα, θα δούμε ότι, όταν ιδρύθηκε η Κοινωνία των Εθνών, αριθμούσε 22 χώρες μέλη, όταν μετατράπηκε σε Ο.Η.Ε. ,οι χώρες έγιναν 52, το 1997 ήταν 185 και το 2000, 189. Το 2005 αναμένεται οι χώρες μέλη των Η.Ε. να είναι 195 και το 2025, 245. Η πρόβλεψη αυτή είναι σίγουρο ότι θα επιβεβαιωθεί στο μέλλον, γιατί στηρίζεται σε έγκυρη διάγνωση.
Πολλοί είναι οι λόγοι που εξηγούν την αύξηση του αριθμού των κρατών. Βασικός λόγος είναι η συνεχόμενη αύξηση του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και αναπτυγμένων χωρών του βορρά και των φτωχών και υπανάπτυκτων χωρών του νότου. Οι πολυεθνικές χώρες που αποδυναμώνονται από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, αναγκάζονται σε διασπάσεις. Παραδείγματα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι τα εξής:
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 3- Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
Η Σοβιετική Ένωση που από γεωγραφικής άποψης ήταν η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και είχε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, το 1991 διασπάστηκε σε διαφορετικές δημοκρατίες. Σαν συνέπεια αυτής της διάλυσης έχασε το 30% των εδαφών που ήλεγχε, το 59% των πληθυσμών και το 50% της οικονομίας της.
Η Γιουγκοσλαβία που ήταν υπό τη στρατιωτική και οικονομική επιρροή της Σ.Ε.,έχει διασπαστεί σε 5 χώρες και η Τσεχοσλοβακία σε 2.
Αυτά πιθανότατα συνέβησαν, επειδή η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική και οικονομική συνεργασία και η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, υπηρεσιών, κεφαλαίων, ανθρώπων και γνώσεων έχει διευκολύνει την επιβίωση των μικρών κρατών. Τα μικρά κράτη διαφυλάσσονται στο διεθνές σύστημα από άποψη ασφαλείας και προστασίας και έτσι καταφέρνουν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν οικονομικά.
Στην νέα αυτή στρατηγική της παγκοσμιοποίησης που υποστηρίζουν οι οικονομικά δυνατές χώρες και στο περιβάλλον που δημιουργεί, φαίνεται ότι οι χώρες με διεφθαρμένες διοικήσεις, χωρίς αρχές, κανόνες και θεσμούς, θα οδηγηθούν στη διάσπαση και το διαμελισμό, ενώ χώρες που υποστηρίζονται από τεχνολογία και επιστήμη, διαθέτουν αρχές, κανόνες και θεσμούς και λειτουργούν σωστά, θα ενισχυθούν και θα διατηρήσουν την ακεραιότητά τους. Οι εξελίξεις αυτές στο μέλλον θα γίνουν αιτία για συγκρούσεις και για τοπικούς πολέμους.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 4- ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Στις 7 Ιουνίου 1929, όταν η υφήλιος βίωνε την οικονομική κρίση του `29, το Βατικανό που είναι κέντρο της Ευρωπαϊκής Χριστιανικής κουλτούρας, με στρατιωτική δύναμη μόνο δέκα ατόμων , ανακοίνωσε την ανεξαρτησία του. Το μικρό αυτό κράτος, που περιγελούσε ο Στάλιν το 1944, καθώς η Σοβιετική Ένωση είχε τότε 450 μεραρχίες, λέγοντας “Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό ;” συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ το πανίσχυρο σοβιετικό καθεστώς έχει καταρρεύσει. Έτσι αποδείχθηκε, ότι δεν είναι αρκετή από μόνη της η στρατιωτική δύναμη για την εξασφάλιση της ενότητας της δομής και της ασφάλειας ενός κράτους, η οποία τουναντίον εξασφαλίζεται και ενισχύεται μέσω της οικονομικής δύναμης και της “κουλτούρας”.
Όταν λέμε “Ευρωπαϊκή Χριστιανική Κουλτούρα”, εννοούμε “το σύστημα αξιών και τρόπου ζωής, το οποίο έχει διαμορφωθεί από ανθρώπους αναθρεμμένους με τις αξίες του Χριστιανισμού και υπό την επίβλεψη του Βατικανού”.
Η άποψη ότι σε αυτή τη κουλτούρα δεν υπάρχει θέση για τη Τουρκία, ενισχύεται από τις προκαταλήψεις της σύγκρουσης χριστιανικού και μουσουλμανικού στοιχείου που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας. Ο καρδινάλιος Newmann εξέφρασε με πολύ εύγλωττο τρόπο τη σύγκρουση αυτή το 1854, σε μια σειρά διαλέξεων που έδωσε στο Λίβερπουλ για την “Ιστορία των Τούρκων”:
“Από τους Βισιγότθους μέχρι τους Σαρακηνούς, όλες οι φυλές που ήρθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό, αργά ή γρήγορα τον αποδέχθηκαν. Η μόνη εξαίρεση του γενικού κανόνα είναι οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι, αντί να δεχθούν το Χριστιανισμό, προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν. Από το 1048 που εμφανίστηκαν στη σκηνή της ιστορίας, έγιναν οι πρωτεργάτες, οι εκφραστές, το σύμβολο του αντιχριστιανισμού. Για το λόγο αυτό οι Τούρκοι, από τον 11ο αιώνα εκλαμβάνονται από την Καθολική Εκκλησία (Κράτος του Βατικανού), ως το σημαντικότερο πρόβλημα, ως εχθροί. Ακόμη μπορεί να ειπωθεί ότι τα τελευταία χίλια χρόνια του παπικού κράτους πέρασαν με συνεχείς πολέμους κατά των Τούρκων.
Δεν αρνούμαι ότι οι Τούρκοι έχουν στρατιωτική δύναμη, αλλά ακριβώς αυτή η δύναμη είναι που τους καθιστά ανηλεείς εχθρούς της πίστης και του πολιτισμού.”
(Καρδινάλιος Newmann 1854)
Από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να αλλάξουμε τη θρησκεία μας για τους ευρωπαίους, ας δούμε αν οι ευρωπαίοι που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα θα αποδεχθούν τους συμπατριώτες μας που έχουν μεταναστεύσει στις εξελιγμένες αυτές χώρες ή θα συνεχιστεί η υποκίνηση των συγκρούσεων ταυτότητας, που προέρχονται από προσεγγίσεις του τύπου καθαρή φυλή, καθαρή κοινωνία και δημιουργούν στην ουσία μικρές καινούργιες εθνότητες. Εφ’ όσον θα συνεχίσει να ισχύει η “Ευρωπαϊκή Συνθήκη Γλωσσών Τοπικών Μειονοτήτων ”, εκτιμάται ότι οι συγκρούσεις που δημιουργούνται από την πολιτισμική διαφορά θα συνεχιστούν και θα εξελιχθούν στο μέλλον σε απειλές.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ 5- Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
- Οι απειλές που θα δημιουργήσει ο ανταγωνισμός ανωτερότητας των μεγάλων δυνάμεων.
Τί απειλεί σήμερα τη γη;
Α- Η Ρωσία;
Β- Η Κίνα;
Γ- Η οικονομική και στρατιωτική ανωτερότητα των ΗΠΑ;
Δ- Η εμπορική επέλαση της Ιαπωνίας;
ή
Ε- Οι ιστορικής προέλευσης εσωτερικές ανησυχίες της Δυτικής Ευρώπης;
Αναμφίβολα κανένα από τα παραπάνω.
Η πραγματικότητα είναι ότι θα προκύψουν νέες συμμαχίες, όταν οι μεγάλες δυνάμεις ξεκινήσουν τον αγώνα επικράτησης στο γεωγραφικό χώρο της Ευρασίας προσπαθώντας να προσεταιρισθούν τις χώρες της περιοχής. Για το σκοπό αυτό θα χρησιμοποιηθούν νέες μορφές απειλής, όπως οι πετρελαϊκοί, οι εμπορικοί, και στρατιωτικοί αποκλεισμοί, οι χρηματοδοτικές κινήσεις, οι πιέσεις και οι προβοκάτσιες.
Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Η Ομοσπονδία της Ρωσίας που προέκυψε από τη διάλυση της ΣΕ αποτελείται, από 89 συνολικά εδαφικά τμήματα που διοικούνται από 6 διαφορετικά καθεστώτα. Έχει πληθυσμό 180 εκατομύρια και εμβαδόν 17,1 εκατομύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το 81,5% του πληθυσμού της Ομοσπονδίας της Ρωσίας είναι Ρώσοι ενώ υπάρχουν και 15 διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Επιπλέον έξω από τα σύνορα της Ομοσπονδίας της Ρωσίας ζουν 25 εκατομμύρια Ρώσοι.
Οι ΗΠΑ, επιθυμούν την ένταξη της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα, το πέρασμά της στην οικονομία της αγοράς και τον περιορισμό του πυρηνικού της οπλοστασίου. Επειδή όλα αυτά σημαίνουν ότι στην ουσία πρέπει η Ομοσπονδία της Ρωσίας να τεθεί υπό καθεστώς αποικίας, εκτιμάται ότι θα υπάρξει και σχετική δυσκολία να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο.
Η τεχνολογία, η οικονομική δύναμη και ο πληθυσμός της Ο.Ρ είναι ανεπαρκής, προκειμένου να ελέγχει το μεγάλο γεωγραφικό χώρο που κατέχει, έναν χώρο που εκτείνεται από τη Θάλασσα της Βαλτικής μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, και να κρατάει υπό έλεγχο, ενσωματωμένες στο σύστημά της, διαφορετικές εθνικές ομάδες που κατοικούν σε αυτόν. Για το λόγο αυτό η Ο.Ρ. σαν κρατική οντότητα έχει ανάγκη μιας διαδικασίας ανακαίνισης και εξυγίανσης. Εκτιμάται ότι έχει τη δυνατότητα να πετύχει κάτι τέτοιο μέχρι το έτος 2015.
Για την ώρα το πρωτεύον πρόβλημά της είναι η διατήρηση της ακεραιότητάς της. Για την εξασφάλισή της θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ως αποτρεπτικά στοιχεία τις πυρηνικές της δυνατότητες και τη στρατιωτική της δύναμη. Επίσης επωφελούμενη των επιδράσεων της εβδομηντάχρονης συμπόρευσης με τις χώρες που αποτελούσαν τη ΣΕ, ίδρυσε μια κοινότητα ανεξάρτητων κρατών, την Κ.Α.Κ., με την οποία οι πρώην σύμμαχοί της θα είναι συνεχώς κάτω από τον έλεγχό της. Για την εξέλιξη αυτής της νέας μορφής ένωσης κρατών υπό τη δικιά της επιρροή και την εγκαθίδρυση συστήματος υπερκρατικής εξουσίας, εκτιμάται ότι είναι δυνατό η Ο.Ρ. να χρησιμοποιήσει ως στοιχείο απειλής τη στρατιωτική της δύναμη. Έτσι θα συνεχιστεί η κλασσική στρατιωτική απειλή της Ο.Ρ. προς τις χώρες που ανήκαν στο πρώην σοβιετικό σύστημα και έχουν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.
ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΠΕΙΛΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Οι ΗΠΑ, που είναι η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη και ελέγχει το 30% του παγκόσμιου εμπορίου, δεν αντιλαμβάνεται κάποια σοβαρή εναντίον της απειλή. Έτσι προχωρεί σε περικοπές, ζητεί από τους Ευρωπαίους εταίρους του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τη συνδρομή τους σ` αυτό και υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ταυτότητα για Άμυνα και Ασφάλεια (ΚΕΠΑΑ).
Στην πραγματικότητα ,οι ΗΠΑ θεωρούν ως έννοιες που απειλούν το αρχιτεκτόνημα της “νέας τάξης πραγμάτων” που έχουν δημιουργήσει, θέματα που έχουν σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τον τερματισμό της εξάπλωσης ασθενειών, το πρόβλημα της παχυσαρκίας, τον αγώνα κατά των ναρκωτικών, την τρομοκρατία, τον έλεγχο των όπλων μαζικής καταστροφής και την τεχνολογική τρομοκρατία. Επίσης συνεχίζει να υφίσταται η ευαισθησία της Αμερικής σε θέματα ενδιαφέροντος παραδοσιακής στρατηγικής, όπως είναι η μεταβίβαση δύναμης και η ενεργειακή ασφάλεια.
Οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα οικονομικά μέτρα, τους κάθε φύσης αποκλεισμούς (εμπάργκο), τη στρατιωτική και πολιτική τους δύναμη, ως εργαλεία για την επιτυχία της «ευέλικτης στρατηγικής συμμαχιών και ασφάλειας» που βασίζεται στην άμεση και επιτόπου επίλυση των προβλημάτων, πριν ακόμη αυτά εξελιχθούν σε απειλές.
Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Αξιότιμε πρόεδρέ μου,
Ο ομιλητής που προηγήθηκε εξασφάλισε την απαιτούμενη πληροφόρηση επί του θέματος. Εγώ από την πλευρά μου θα πω ότι η μελλοντική Ευρώπη των 300 εκ., που θα αποκτήσει ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη, θα μπορεί να δημιουργήσει και να παρέμβει πολύ εύκολα σε συγκρούσεις με προτεραιότητα στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό το λόγο θα αρκεστώ να πω ότι είναι ζωτικής σημασίας η ένταξη της Τουρκίας στην ΚΕΠΑΑ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
Στα Βαλκάνια η απειλή συνεχίζεται στον άξονα, Σερβία- Μαυροβούνιο- Κοσσυφοπέδιο,Μετόχι, Βοσνία Ερζεγοβίνη και Αλβανία. Τη στιγμή που δημιουργείται μια ζώνη ασφαλείας στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ της Γερμανίας και της Ομοσπονδίας της Ρωσίας, γίνεται παράλληλα προσπάθεια για τη δημιουργία μιας πράσινης ζώνης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ζώνης η οποία έχει τάση επέκτασης προς τη Μεσόγειο. Ενώ από την πλευρά της η Αμερική αποσκοπεί στο να ελέγξει τη διαδικασία αυτή με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. από τη δική της πλευρά επιδιώκει με την ΚΕΠΑΑ να μετατρέψει τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη σε φρούριο από άποψη ασφάλειας. Το φρούριο δεν θα έχει μόνο αμυντικό χαρακτήρα, πιθανόν να έχει και επιθετικούς σκοπούς.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Οι διαφωνίες και τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή είναι πολλά με κυριώτερα αυτά που προκαλούν την Ιντιφάντα. Υπό τη γενική έννοια τα σημαντικότερα προβήματα της ευρύτερης περιοχής θεωρείται ότι είναι το Ισραηλο- Παλαιστινιακό, οι διαφορές μεταξύ ΗΠΑ- Ιράκ, οι ενέργειες της επιτροπής επιβολής μέτρων εναντίον των τρομοκρατικών ενεργειών, o υπερεξοπλισμός του Ιράν και η εξαγωγή της επανάστασης σε άλλες χώρες ,καθώς επίσης και οι σχέσεις του Ισραήλ με τις γειτονικές του χώρες.
Οπως έχουν δείξει και οι συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστίνης- Ισραήλ που ξανάρχισαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2000, δεν έχουν προκύψει ακόμη οι αλλαγές, οι οποίες θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες ασφαλείας της περιοχής. Γίνεται επίσης αντιληπτό ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές και στους τρόπους επίλυσης των διαφορών, για τις οποίες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως μέσα πίεσης: ο πολιτικός αγώνας, η πολιτική των οικονομικών μέτρων, η διάθεση του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές , όπως επίσης και η κλασσική μέθοδος που είναι η στρατιωτική πίεση. Το σημείο που έχει αλλάξει στην περιοχή σχετικά με το παρελθόν είναι η κατοχή πυρηνικών όπλων από το Ισραήλ που, αν νιώσει ότι απειλείται, πιθανόν και να τα χρησιμοποιήσει. Οι μεγάλου βεληνεκούς πύραυλοι με χημικές και βιολογικές κεφαλές θα συνεχίσουν να απειλούν την ασφάλεια της περιοχής.
Τα σχέδια διαμελισμού και τριχοτόμησης του Ιράκ και η ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ είναι εξελίξεις που έχουν τις ιδιότητες αλλαγής των ισορροπιών ασφαλείας της περιοχής. Η κατάσταση αυτή αποτελεί απειλή , που για να εμποδιστεί από τις χώρες τη περιοχής, είναι δυνατόν να απαιτηθεί η χρήση των στρατιωτικών τους δυνάμεων.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;
Οι απειλές προς την Τουρκία ταξινομούνται σε εξωτερικές απειλές, που προέρχονται από τις γύρω χώρες και τις παγκόσμιες δυνάμεις, σε εσωτερικές απειλές, κατά της δημοκρατίας και του πολιτεύματος, όπως και σε καλυμμένες κινήσεις αγνώστου προελεύσεως που επηρεάζουν την κοινωνική ζωή.
Η Τουρκία συμμετέχοντας στο ΝΑΤΟ είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει την προερχόμενη από τη Σ.Ε. εξωτερική απειλή κατά τη μεταπολεμική περίοδο του β΄ παγκοσμίου πολέμου και κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. Στις μέρες μας συνεχίζεται η απειλή των πυρηνικών όπλων που ανήκουν στην Ο.Ρ, την κληρονόμο της Σ.Ε., ως μεταψυχροπολεμική εξωτερική απειλή.
Υπάρχουν εξωτερικές απειλές εξαιτίας των προβλημάτων με την Ελλάδα και την Αρμενία, της υποστήριξης που εξασφαλίζουν στη τρομοκρατία το Ιράν, το Ιράκ και η Συρία καθώς και η απειλή από τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Επίσης υπάρχουν οι εξωτερικές απειλές που θα δημιουργηθούν στο μέλλον από την πολιτική που χρησιμοποιείται σε ό,τι αφορά την χρήση των υδάτινων πόρων και των υδάτων που συνεχίζουν να ρέουν προς άλλες χώρες, έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.
Ας αναλύσουμε τις εξωτερικές απειλές:
Σύμφωνα με τις Αρχές Wilson που παρουσιάστηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παραχωρούνταν έξι διοικητικές περιφέρειες της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας στους Αρμένιους και τέσσερις στους Κούρδους, προκειμένου να δημιουργηθεί αρμενικό και κουρδικό κράτος υπό την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό, που εμπνεύστηκε ο αμερικανός πρόεδρος , ο οποίος ήθελε να χαράξει και τα σύνορα των χωρών, εμφανίστηκε επισήμως με την Συνθήκη των Σεβρών. Το όλο σχέδιο που επίσης υποστήριζε η Αγγλία, αχρηστεύθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ και τους συντρόφους του, κατά τον απελευθερωτικό πόλεμο. Μετά την προσπάθεια αυτή που ακυρώθηκε οριστικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης, ξέσπασαν η ανταρσία των Ναστουρί στο Χακκάρι το 1924 και η υποστηριζόμενη από τους Άγγλους ανταρσία του Σέιχ Σαϊτ στο Μπίνγκιολ το 1925.
Αν και οι ανταρσίες αυτές κατεστάλησαν, την 6η Ιουνίου 1926 χάσαμε τη Μοσούλη που ήταν εντός του ορίου των «εθνικών συνόρων». Σε σχέση με τις εξελίξεις αυτές, την 18η Ιανουαρίου 1927 άρχισε να συζητείται στην αμερικανική γερουσία η επικύρωση της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία τελικά δεν επικυρώθηκε. Η κατάσταση αυτή, αντικατοπτρίζεται στις μέχρι σήμερα εξελίξεις ως εξής:
Αμέσως μετά την Επιχείρηση Ειρήνης στην Κύπρο το 1974, άρχισε να δρα η αρμενική τρομοκρατία συνυποκινούμενη από τους Έλληνες, τους Ρωμιούς και του Αρμένιους. Εξαιτίας της χάσαμε μέχρι το 1984 αρκετούς αθώους συμπατριώτες μας . Το 1984 υποχώρησε η αρμενική τρομοκρατία και άρχισε η τρομοκρατία του ΡΚΚ εξαιτίας της οποίας χάσαμε 30.000 ανθρώπους.
Σήμερα ενώ συνεχίζεται η τρομοκρατία της Χεζμπολάχ, του ΡΚΚ και των μαρξιστικών οργανώσεων, επανέρχεται και πάλι η αρμενική τρομοκρατία υπό μορφή σύγχρονης πολιτικής και νομικής δράσης, υποβοηθούμενη μάλιστα και από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Όπως είναι γνωστό, με βάση απόφαση που έκανε δεκτή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την 15η Νοεμβρίου 2000 με 234 ψήφους :
« Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί την τουρκική κυβέρνηση και την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση να αυξήσει τη στήριξη που προσφέρει στην αρμενική μειονότητα που αποτελεί σημαντικό μέρος της τουρκικής κοινωνίας και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο να αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία που υπέστη η αρμενική μειονότητα πριν την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους».
Εκτός αυτού, με το ΚΕΣ της ΕΕ και μέσα στα πλαίσια των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, επιδιώκεται ο διαμελισμός του κράτους μας, υπό το πρόσχημα της παραχώρησης πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων και εκπομπών στη μητρική γλώσσα, στους κουρδικής καταγωγής συμπολίτες μας, οι οποίοι σημειωτέον συνέβαλαν αποφασιστικά στη δημιουργία αυτού του κράτους. Οι εξελίξεις αυτές, που ενισχύονται από εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες , έχουν πάρει τις διαστάσεις μεγάλου κινδύνου, που απειλεί την εθνική μας ενότητα και την εδαφική μας ακεραιότητα. Η Ευρώπη που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, προετοιμάζει ένα νομικό υπόβαθρο για να υποστηρίξει τα συμφέροντά της σε σχέση με το αρμενικό στον Καύκασο, με τα προβλήματα του Αιγαίου στα Βαλκάνια και με τα προβλήματα της Κύπρου και της ΝΑ Τουρκίας ( Κουρδιστάν στμ) στη Μ. Ανατολή.
Κύριε πρόεδρε
Από το 1950 και εντεύθεν, ανά δεκαετία, επιχειρείται υπό μορφή εσωτερικής και εξωτερικής απειλής εναντίον του καθεστώτος, η αποδιάρθρωση των επαναστατικών αρχών του Ατατούρκ, με την εξής σειρά:
ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΤΑΤΟΥΡΚ - ΑΠΕΙΛΗ
• 1950: Εθνικός κρατισμός- απειλείται από το σοσιαλισμό
• 1960: Φιλολαϊκισμός- απειλείται από τους ταξικούς αγώνες
• 1960: , απειλείται από την δράση της αριστεράς
• 1970: Εθνικισμός-απειλείται από το φασισμό
• 1980: Δημοκρατικότητα-απειλείται από τον εκσυγχρονισμό
• 1990: Κοσμικός χαρακτήρας τουρκικής κοινωνίας- απειλείται από την αθεϊα και από διχαστικές κινήσεις του τύπου κοσμικοί/αντικοσμικοί, σουνίτες/αλεβίτες
• 2000: Δημοκρατία- απειλείται από τους διαμελιστές.
Οι μεταρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν θα πρέπει να γίνουν αιτία κοινωνικών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Εξάλλου ο ίδιος είχε πει ότι όλες οι επαναστατικές του αρχές και μεταρυθμίσεις, έχουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα και την ίδια ανάγκη να επιβληθούν στην κοινωνία, επικαλύπτοντας η μία την άλλη.
Τα δημοκρατικά δικαιώματα παίζουν σημαντικό ρόλο στις μέρες μας στη δημιουργία μιάς σύγχρονης κοινωνίας και ενός σύγχρονου κράτους.
Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όταν οι πολίτες κάνουν χρήση των ατομικών τους δικαιωμάτων και των ατομικών τους ελευθεριών, είναι υποχρεωμένοι να μην λησμονούν και τις υποχρεώσεις τους και τα καθήκοντά τους απέναντι στο κράτος και στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να θυσιάσουμε την ίδια την ύπαρξη του κράτους και την ενότητα της χώρας, προς χάριν των ατομικών δικαιωμάτων, της ατομικής κουλτούρας και της αυτονομίας του ατόμου. Η παραχώρηση και η χρήση των δικαιωμάτων αυτών, δεν γεννά το δικαίωμα απόρριψης των επαναστατικών αρχών και των μεταρυθμίσεων του Ατατούρκ. Αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί και θεωρίες, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν ιδεολογικό όχημα και επιχειρηματολογία, προκειμένου να θεωρηθεί επιβεβλημένη η είσοδός μας στην ΕΕ.
Κύριε πρόεδρε
Η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση σεισμών, πλημμυρών, ξηρασίας, πυρκαγιών, μόλυνσης του περιβάλλοντος, παραβίασης του καθήκοντος, ατασθαλιών, διακίνησης ναρκωτικών και οργανωμένου εγκλήματος και αποτροπής οικονομικών κρίσεων, θεωρείται μεγάλης σημασίας για τη χώρα. Μάλιστα σε μία χώρα που 13 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, καθίσταται υποχρεωτική η εξασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η λειτουργεία του κράτους δικαίου.
Όλες αυτές οι ανισορροπίες, έχουν πάρει το χαρακτήρα εσωτερικής απειλής εναντίον του μέλλοντος και της συνοχής της κοινωνίας μας. Οι λειτουργικές αδυναμίες του κράτους μας, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο όλα αυτά τα προβλήματα.
Θα με ρωτήσετε ποιά είναι η λύση για όλα αυτά.
Την απάντηση θα την βρούμε στα λόγια που είπε ο Ατατούρκ στον φίλο του Χασάν Ριζά Σογιάκ, την 10 Μαρτίου 1930 στην Αττάλεια...........
Κύριε πρόεδρε,
Σαν συμπέρασμα θεωρώ ότι, αν και κατά τη διάρκεια του αντιτρομοκρατικού αγώνα παρατηρήθηκε μία αρκετά μεγάλη εσωτερική μετανάστευση των λαϊκών μαζών, δεν προκλήθηκαν μέσα στην κοινωνία αντιθέσεις και αναταράξεις λόγω εθνικής καταγωγής και αποδείχθηκε ότι μεταξύ του λαού, ασχέτως καταγωγής, υφίστανται δεσμοί ειρηνικής συμβίωσης και κοινωνικής αλληλεγύης. Όλες μας οι προσπάθειες από τούδε και στο εξής πρέπει να είναι προς αυτή την κατεύθυνση.
Κυρίες και κύριοι, οι θέσεις που αναπτύχθηκαν στην ομιλία αυτή, δεν απηχούν τις επίσημες θέσεις της Διοίκησης Ακαδημιών Ενόπλων Δυνάμεων και των ΤΕΔ, αλλά είναι προσωπικές.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/02/blog-post_625.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)