Wikileaks: OLYMPIA COMMUNICATIONS PROJECT. Τα μυστηριώδη “διεγραμμένα” τηλεγραφήματα

ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ:

Είναι κάποιο project που αφορά τον ΟΤΕ για το οποίο ενδιαφέρεται ο ίδιος ο Κίσινγκερ (!). Το πιο ενδιαφέρον, ο Παπαδόπουλος φαίνεται από τα τηλεγραφήματα να προσπαθεί να αποφύγει αυτή την “συνεργασία”. Η συζήτηση μάλιστα γίνεται εντονότερη λίγες εβδομάδες πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Προκαλούν μεγάλη απορία. Είναι δεκάδες, είναι όλα “τραβηγμένα” κοινώς μη κοινοποιημένα και αφορούν κάποιο project που γινόταν μόνο στην Ελλάδα το 1973.

Έχει να κάνει σίγουρα με κάποιο σύστημα “πληροφοριών” τεχνολογικά προηγμένο με μία αναγωγή στο μόνο σπασμένο τηλεγράφημα που αναφέρεται στο συγκεκριμένο project και φανερώνει συνομιλία με τον Βρετανικό παράγοντα για κάποια τεχνολογικά θέματα που έπρεπε να ξεπεραστούν.

Το project αφορά τον ΟΤΕ (τι περίεργο…) και ασχολείται ο ίδιος ο Κίσινγκερ (!!) γεγονός ενδεικτικό της σημασίας του.

1. COLLINS RADIO TODAY PRESENTED FOLLOWING LETTER TO UNDER SECRETARY CASEY:” DEAR SECRETARY CASEY: CONTRARY TO THE INFORMATION CONTAINED IN (U. S. EMBASSY DISPATCH TO THE DEPARTMENT OF STATE SEPTEMBER 24), COLLINS RADIO COM- PANY SUBMITS THE FOLLOWING: (L) THE POSITION OF THE COLLINS RADIO COMPANY IS THAT THE NOTICE OF AWARD TO MARCONI WAS A POLITICAL DECISION AND NOT MADE ON THE BASIS OF TECHNICAL MERIT, DELIVERY OR COST, NOR ANY COMBINATION THEREOF. THE COMMENT ATTRIBUTED TO OUR DEALER IN ATHENS THAT IT WOULD BE POINTLESS TO PURSUE THIS FURTHER IS NOT THE OPINION OF THE COLLINS RADIO COM- PANY. (2) IN THE SHORT RESPONSE TIME ALLOWED BY OTE IT WOULD HAVE BEEN IRRESPONSIBLE FOR COLLINS TO ACCEPT UN- EQUIVOCALLY TOTAL SYSTEM RESPONSIBILITY RELATIVE TO A PARTIAL AWARD WITHOUT SPECIFIC KNOWLEDGE OF WHAT MARCONI OFFERED. IN FACT, THE ONLY PUBLIC KNOWLEDGE WE HAD WAS THAT MARCONI OFFERED A 24-MONTH DELIVERY SCHEDULE WHILE COLLINS OFFERED AN L8-MONTH SCHEDULE. HOWEVER, SHORTLY LIMITED OFFICIAL USE LIMITED OFFICIAL USE PAGE 02 STATE 194984 AFTER OUR FORMAL RESPONSE DATED AUGUST 30, OUR DEALER WAS AUTHORIZED TO INFORM OTE THAT COLLINS WAS WILLING TO ESTABLISH WITH OTE ARRANGEMENTS FOR ASSUMING RESPONSIBILITY FOR ALL OR ANY PORTION OF THE PROJECT. AFTER 2L MONTHS OF PROPOSAL EFFORT WITH OTE IN COLLINS BEHALF, IT IS ILLOGICAL TO EXPECT THAT ALL THE DIFFICULTY ARISING FROM A SPLIT AWARD COULD BE RESOLVED WITHIN TWO DAYS WITHOUT ANY CON- SULTATION WITH COLLINS TO ADDRESS THE MANY SENSITIVE ISSUES. NOTE: WITHOUT KNOWLEDGE OF THE OTHER CONTRACTOR’S OFFER, THERE WAS NO KNOWN METHOD FOR ESTABLISHING TECH- NICAL AND SCHEDULE COMPATIBILITY TO INTEGRATE THE OVERALL SYSTEM. – (3.) IT IS COLLINS OPINION THAT THE ACCEPTANCE OR REJECTION OF A PARTIAL AWARD HAD LITTLE OR NO BEARING ON THE FINAL OUTCOME. (4) IT IS OUR UNDERSTANDING THAT THE NEGOTIATIONS WITH MARCONI HAVE NOT BEEN COMPLETED AND THAT CERTAIN OF THE GREEK GOVERNMENT OFFICIALS CONCERNED WITH THIS PROJECT MAY HAVE NOW LEFT OFFICE. IT IS POSSIBLE THAT A COMBINA- TION OF CIRCUMSTANCES EXIST AT THIS TIME WHICH COULD SUB- STANTIALLY IMPROVE OUR POSITION. THEREFORE, WE REQUEST THAT AN INQUIRY BE MADE AS TO WHETHER OR NOT ALL AVENUES HAVE BEEN EXHAUSTED AND FURTHER, TO CONSIDER FILING A PROTEST ON A GOVERNMENT-GOVERNMENT BASIS REGARDING THE CONDITIONS SURROUNDING THE NOTICE OF AWARD TO MARCONI. VERY TRULY YOURS, J. H. LASLEY, DIRECTOR, INTERNATIONAL REPRESENTATION, COLLINS RADIO CO.” 2. WOULD APPRECIATE YOUR VIEWS AS TO FURTHER STEPS YOU MIGHT TAKE ON BEHALF COLLINS. KISSINGER

Και ακολουθεί η άρνηση του Παπαδόπουλου:

1. ON RECEIPT INFORMATION PROVIDED REF A , COLLINS REPRE- SENTATIVE REQUESTED WE INFORM EMBASSY THAT COLLINS APPRECIA- TES EMBASSY POSITION AND WILL ABIDE BY EMBASSY DECISION NOT TO MAKE FURTHER APPROACH TO GOG AT THIS TIME. COLLINS WOULD APPRECIATE EMBASSY VIEWS REGARDING EARLIEST POSSIBLE TIME FOR CALL BY SENIOR COLLINS OFFICIAL ON COMPETENT GREEK OFFICIAL PER PARA TWO, REFTEL. WHILE COLLINS BELIEVES REVERSAL OF CONTRACT DECISION MOST UNLIKELY AT THIS TIME, THEY WISH KEEP THEIR PROPOSAL ACTIVELY BEFORE GOG FOR SOME TIME, IN CASE GOG SHOULD BECOME DISENCHANTED WITH MARCONI PERFORMANCE. 2. FYI: EXPLANATION GIVEN COLLINS BY THEIR ATHENS DEALER FOR GOG AWARD TO MARCONI WAS THAT HIGH GOG OFFICIALS SO INCENSED BY U.S- ATTITUDE, AS EVIDENCED BY AMBASSADOR TASCAS PRE-PLEBISCITE “ULTIMATUM” TO PAPADOPOULOS AND HANDLING OF CONGRATULATORY MESSAGE (REF B) THAT GOG SIMPLY UNWILLING AWARD CONTRACTS TO ANY U. S. FIRM AT THIS TIME. WE DIS- CUSSED WITH COLLINS REPRESENTATIVE THE RECENT ATHENS PRESS REPORTS ABOUT CONGRATULATORY MESSAGE AND AMBASSADOR’S TALK CONFIDENTIAL CONFIDENTIAL PAGE 02 STATE 197529 WITH PAPADOPOULOS, AND POINTED OUT THAT THIS EXPLANATION, WHILE IT RELIEVED ATHENS DEALER OF RESPONSIBILITY, SEEMED EVEN LESS PERSUASIVE THAN OTHER REASONS PREVIOUSLY AD- VANCED FOR GOG DECISION. RUSH CONFIDENTIAL

http://olympia.gr/2013/04/08/wikileaks-olympia-communications-project-

Αμερικανική μαρτυρία για τον υπόγειο ρόλο του Κίσιντζερ στο Κυπριακό!

Τα σκοτεινά παιχνίδια των πρακτόρων
Ο υπόγειος πόλεμος του Χένρι Κίσιντζερ εναντίον του Μακάριου, έφτασε στο αποκορύφωμά του στις αρχές του 1974. Παρά το γεγονός ότι ο Αρχιεπίσκοπος γενικά ήταν συνεργάσιμος και δεν δημιουργούσε προβλήματα στον Αμερικανό υπουργό, εν τούτοις ο Κίσιντζερ συνέχιζε να μην τον αντέχει. Και εφεύρισκε «επιχειρήματα», που δεν στηρίζονταν σε γεγονότα και δεδομένα, για να διατηρεί ζωντανή την απέχθειά του για τον πρόεδρο της Κύπρου.
Στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσιντζερ-Η Απόφαση για τη Διχοτόμηση» των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Κώστα Βενιζέλου (Εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Λιβάνης) περιγράφονται οι σχεδιασμοί του υπουργού Εξωτερικών εναντίον της Κύπρου, και αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας, πλέον, αυτό που πίστευαν όλοι οι Ελληνες από το 1974: ότι το έγκλημα εναντίον του νησιού σχεδιάστηκε στην Ουάσιγκτον και υλοποιήθηκε από τη CΙΑ με τη βοήθεια του αόρατου δικτάτορα, Δημήτριου Ιωαννίδη.
Η «Ημερησία» δημοσιεύει σήμερα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο:
Η τετραετία, από την απόπειρα εναντίον του Μακάριου και τη δολοφονία του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, μέχρι το πραξικόπημα και την εισβολή, ήταν βαμμένη με αίμα. Ο εμφύλιος ήταν στο αποκορύφωμά του. Και η Κύπρος βρισκόταν συχνά στο μάτι του κυκλώνα. Ενας Αμερικανός αξιωματούχος, που απέδειξε με τις πράξεις τους ότι αγάπησε γνήσια την Κύπρο, παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα από το γραφείο του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ηταν ο Τόμας Μπόγιατ, διευθυντής του «Γραφείου Κύπρου» από τις αρχές του 1972, μια πραγματικά κρίσιμη εποχή για το νησί. Τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς, είχε σχεδιαστεί το πρώτο πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου, που απέτρεψε ο ίδιος ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον, αμέσως μετά την ενημέρωση που έτυχε από τον Αμερικανό πρέσβη, Ντέιβιντ Πόπερ. Προηγουμένως, και για τρία χρόνια, από το 1967 μέχρι το 1970, ο Μπόγιατ είχε υπηρετήσει στην αμερικανική πρεσβεία της Λευκωσίας ως πολιτικός σύμβουλος. Μετά την επιστροφή του στην Ουάσιγκτον, δεν έπαψε να ενδιαφέρεται και να ανησυχεί.
Ο αριστοκράτης πράκτοραςΤην ίδια εποχή, δρούσε στη κυπριακή πρωτεύουσα, ο Ερικ Νεφ, σταθμάρχης της CΙΑ στη Μέση Ανατολή. Είχε έδρα τη Λευκωσία, αλλά ταξίδευε πολύ συχνά σε χώρες της περιοχής. Συνήθιζε να περνά τα βράδια του στο μπαρ του ξενοδοχείου «Χίλτον». Ο Μπόγιατ, ήταν ένας κλασικός διπλωμάτης, που τον χαρακτήριζε η σοβαρότητα. Πάνω απ’ όλα, ήταν ένας διπλωμάτης με αισθήματα. Ο Νεφ, από την άλλη πλευρά, ήταν γεννημένος προβοκάτορας, ήταν είρωνας, και είχε αρρωστημένο πάθος για το κουτσομπολιό, που ανέδειξε σε επιστήμη. Ενδιαφερόταν για τα εσωτερικά πολιτικά πράγματα του νησιού και είχε τον τρόπο να πληροφορείται ακόμα και «το χρώμα του παπλώματος που χρησιμοποιούσε για να σκεπαστεί ο Μακάριος», όπως έγραψε σε μια αναφορά του. Μισούσε τους κομουνιστές και πίστευε ότι ο Αρχιεπίσκοπος εργαζόταν για τους Σοβιετικούς. Διέμενε σε σπίτι Ελληνοκύπριου γιατρού στη Λευκωσία, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, η οποία προκλήθηκε από άγνωστη αιτία. Μετά το επεισόδιο αυτό, μετακόμισε στο κτίριο της αμερικανικής πρεσβείας.
Ο περιβόητος αριστοκράτης κατάσκοπος, όπως αυτοχαρακτηριζόταν, εξεδιώχθη κατόπιν παράκλησης του Μακαρίου προς τον Αμερικανό φίλο του, Τέιλορ Μπέλτσερ, που διετέλεσε πρέσβης στη Λευκωσία τα πρώτα δύσκολα χρόνια της νεογέννητης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Μπέλτσερ έπεισε τους προϊσταμένους του Νεφ, ότι με τη δράση του προκαλεί ζημία στα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Κύπρο.
Στο προσωπικό ημερολόγιο της Νίτσας Χριστοδούλου, ιδιαιτέρας του Μακάριου, και με αφορμή την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Αρχιεπισκόπου, τον Μάρτιο του 1970, γίνεται αναφορά και στον Νεφ. Η κ. Χριστοδούλου τον εμπλέκει με τους παραλίγο δολοφόνους του Μακάριου και τον Ελληνα συνταγματάρχη των καταδρομών, Δημήτρη Παπαποστόλου, που ήταν ο εγκέφαλος της απόπειρας δολοφονίας.
Στις 5 Ιουνίου 1970, σημειώνονται στο ημερολόγιο, καθ' υπαγόρευση του Μακαρίου, ανάμεσα στα άλλα, και τα εξής: («Μακάριος Ενα προσωπικό ημερολόγιο») «Κατ' άλλας πληροφορίας που είχε ο Μακάριος, ο Νεφ της Αμερικανικής Υπηρεσιας Πληροφοριών διαθέτει δυσμενώς κατά του Μ. τα πνεύματα. Ο Μ. ανέφερε τούτο εις τον πρώην πρέσβυν της Αμερικής στην Κύπρο Τ. Μπέλτσερ, ο οποίος έδειξε έκπληξιν και ανέλαβε να του κάμει παρατήρησιν. Μέλη της πρεσβείας στην Κύπρο ειδοποιήθησαν να είναι έτοιμα ανά πάσαν στιγμήν δι' αναχώρησιν. Συμπέρασμα: Η Αμερική οπωσδήποτε αναμεμειγμένη. Ο αγών πολυμέτωπος».
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο Νεφ, που είχε ξεκάθαρες ιδέες για την Κύπρο και υποστήριζε τη διχοτόμησή της και την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, εκδικήθηκε αυτούς που τον κυνήγησαν από τη Λευκωσία. Σήμερα ζει στην Ουάσιγκτον. Δεν έχει μιλήσει ποτέ μέχρι τώρα για τη δράση του στο νησί, ούτε για τις σχέσεις του με τον Ιωαννίδη και την πολιτική πτέρυγα της ΕΟΚΑ Β. Από το 1974 και μετά, οι διπλωμάτες που τον γνώριζαν, τον θεωρούσαν «εξαφανισμένο». Είχε αποσυρθεί από τα «ελληνικά πράγματα» και σιγά-σιγά συνταξιοδοτήθηκε από τη CΙΑ. Ουδείς γνωρίζει πού υπηρέτησε μετά τη φυγή του από την Κύπρο. Οι μόνοι γνωστοί σταθμοί της πολυτάραχης καριέρας του, όπου και ... «διέπρεψε», ήταν η Καμπούλ μέχρι το 1967 και αργότερα η Λευκωσία. Πιστεύεται ότι υπηρέτησε αρκετά χρόνια και στη Σαϊγκόν. Στην προσπάθεια μας να του δώσουμε την ευκαιρία να αμυνθεί στις κατηγορίες που εκτοξεύονται εναντίον του, και τον θέλουν σχεδιαστή του πραξικοπήματος με τον Ελληνο-αμερικανό Πίτερ Κορομηλά, επικοινωνήσαμε μαζί του. Ο Αμερικανός πράκτορας, με ευγένεια μας ανακοίνωσε ότι η απόφασή του να μην τοποθετηθεί, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει, αλλά είναι πλέον οριστική.
Ο ρόλος του Τόμας Μπόγιατ
Σε αντίθεση με τον σταθμάρχη της CΙΑ, ο Μπόγιατ, είχε αρχές, και πίστευε στη Δημοκρατία. Αρχισε την καριέρα του από τη λάβα της Χιλής. Το 1972, βρέθηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σε μια περίοδο συγκρούσεων και προστριβών μεταξύ αυτών που αρέσκονταν να αποκαλούνται «ηθικοί» και όσων μετακόμισαν μαζί με τον Χένρι Κίσιγκερ από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου. Ηταν οι «πραγματιστές», που καθοδηγούνταν σ’ όλες τους τις κινήσεις από το στρατηγικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν είχαν πρόβλημα να παραδεχθούν ότι δεν υπάρχει ηθική στη πολιτική.
Ο Μπόγιατ πίστευε πάντα ότι η εξωτερική πολιτική, την οποία προσδιόριζε ο Κίσιγκερ, «υπέφερε από έλλειψη ηθικής». Μετά την τραγωδία, και χρησιμοποιώντας μια δήλωση του υπουργού των Εξωτερικών -ήταν μία απάντηση σε ερώτηση που αφορούσε την ηθική της εξωτερικής πολιτικής- ο Μπογιατ είχε δηλώσει: «Ο υπουργός είπε ότι «ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα ανεχθεί για πολύ καιρό μια εξωτερική πολιτική που ξεφεύγει από κάθε ηθικό παράγοντα». Και νομίζω, τόνισε ο Μπόγιατ, ότι ο υπουργός έχει απόλυτο δίκιο. Θα έλεγα ότι η Κύπρος, κατά τη γνώμη μου, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία, για να επαναφέρουμε αυτή τη διάσταση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική».
Ο Μπόγιατ, συνταξιούχος διπλωμάτης σήμερα, περνά αρκετές ώρες στο κτίριο που στεγάζει τον σύλλογο των συνταξιούχων πρέσβεων, δύο τετράγωνα από τον Λευκό Οίκο. Δεν πρόδωσε ποτέ τις αρχές του, και φροντίζει, πάντα με προσοχή, να ξεχωρίζει τη δική του θητεία και την εργασία των συναδέλφων του από τα πέτρινα χρόνια της «αυτοκρατορίας» του Κίσιγκερ στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όταν για πρώτη φορά στην ιστορία, οι πράκτορες της CΙΑ ονομάστηκαν επίσημα διπλωμάτες, και ασκούσαν εξωτερική πολιτική. Δεν έκρυψε ποτέ την αντιπάθειά του για τον τότε υπουργό των Εξωτερικών, αλλά επιμένει να αφήνει ανοικτό το παράθυρο της «αθωότητάς» του για την τραγωδία της Κύπρου. «Ηταν αλλάζων, ήταν υπερόπτης και δεν δεχόταν συμβουλές», λέει τώρα ο διευθυντής του «Γραφείου Κύπρου». Αλλά, όσο προχωρεί τον συλλογισμό του, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνει τους φόβους του συνομιλητή του: «Είναι γεγονός ότι δεν συμπαθούσε καθόλου τον Μακάριο», δηλώνει ο Μπόγιατ. (Συνέντευξη του πρέσβη Τόμας Μπόγιατ στους συγγραφείς).
Στους διπλωματικούς υπαλλήλους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Κίσιγκερ, αντιπροσώπευε τον φόβο και τον τρόμο. Οχι τόσο για τον Μπόγιατ, αν και δεν αποκάλυψε ποτέ το αρχικό σημείωμά του, με το οποίο προειδοποιούσε όχι μόνο για το πραξικόπημα και για την εισβολή που ακολούθησε, αλλά και για τον (πιθανό) ελληνοτουρκικό πόλεμο (που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή), όπως και για τον κίνδυνο να μπει «σφήνα» στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ η Σοβιετική Ενωση, αν και οι ηγέτες της είχαν υποσχεθεί στον Κίσιγκερ ότι δεν θα εκμεταλλευθούν τη «μεγάλη ευκαιρία», όπως χαρακτήρισε ο Αντρέι Γκρομίκο τη κρίση του Ιουλίου, σε συνομιλία του με τον Αμερικανό ομόλογό του. Είκοσι επτά χρόνια μετά το πραξικόπημα, αυτό καθ’ αυτό το πολυσέλιδο μνημόνιο του Μπόγιατ, που εστάλη στο γραφείο του Κίσιγκερ τον Μάιο του 1974, παραμένει απόρρητο, όπως και ένα σημαντικό έγγραφο του Τζόζεφ Σίσκο -το έστειλε στον Κίσιγκερ τη δεύτερη εβδομάδα Μαΐου.
Ο Σίσκο άρχισε να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στη Λευκωσία, λόγω της επιμονής του Μπόγιατ να μεταφερθεί στον Ιωαννίδη, η αμερικανική άρνηση στο πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Ο Μπόγιατ γνώριζε ότι τις αποφάσεις λάμβανε ένα μόνο κέντρο, αυτό που έλεγχε ο Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος -για τον διευθυντή του «Γραφείου Κύπρου»- ήταν «παρανοϊκός και άκρως επικίνδυνος». (Προσωπικό σημείωμα του Τόμας Μπόγιατ στον Τζόζεφ Σίσκο). Συζητώντας με τους συναδέλφους του στο «Γραφείο Νότιας Ευρώπης», ο Μπόγιατ υπογράμμιζε, και είχε αποδείξεις για να στηρίξει τη θέση του, ότι η στρατιωτική χούντα, η αόρατη ελληνική κυβέρνηση, όπως τη χαρακτήριζε, έδωσε οδηγίες στους Ελληνες αξιωματικούς, που υπηρετούσαν στην Κύπρο, να ανατρέψουν τον Μακάριο σε συνεργασία με φιλοχουντικά στελέχη της ΕΟΚΑ Β και να υποστηρίξουν δήθεν την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Σ’ ένα σημείωμά του, ο Αμερικανός αξιωματούχος υποστήριζε ακόμα ότι η Ουάσιγκτον δεν πρέπει να δίνει καμία σημασία στις ανακοινώσεις του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, τις οποίες θεωρούσε παραπλανητικές.
Η ειρωνεία είναι ότι τις ίδιες μέρες που ο Ιωαννίδης ηγείτο της συνωμοσίας εναντίον του Μακάριου, με εντολή του, το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι υποστήριζε «τις διακοινοτικές συνομιλίες, την ειρηνική επίλυση του Κυπριακού σε συνεργασία με τη Λευκωσία και την Αγκυρα και βέβαια αντίθετο στη βία (που εκπορευόταν από την ΕΟΚΑ Β) και την αντιβία (του Εφεδρικού Σώματος που είχε συγκροτήσει ο Μακάριος για να αντιμετωπίσει την ΕΟΚΑ Β)»...
Από "ΗΜΕΡΗΣΙΑ"

http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/2010/10/blog-post_6205.html

Ιράκ και Χένρι Κίσινγκερ: Ο αριστοτέχνης της προδοσίας

Είναι καταπληκτικό πως ο Χένρυ Κίσινγκερ είχε την δυνατότητα να διατηρήσει αυτή την αήττητη αύρα της μεγαλοφυΐας τους στις διεθνής σχέσεις, συνεχίζει να συμβουλεύει προέδρους, ξένες κυβερνήσεις και μεγάλες διεθνής επιχειρήσεις, ενώ περιστασιακά γράφει κείμενα αλαζονικά συμβουλεύοντας τις ΗΠΑ ως προς το πως πρέπει ή πως δεν πρέπει να κινηθούν στο μέλλον.
Αυτό να το λάβετε υπόψη σας, δεδομένης της προσωπικής ιστορία κυνισμού και υποκρισίας του Κίσινγκερ βάσει των οποίων καθοδηγούσε την εξωτερική πολιτική των Κυβερνήσεων Νίξον και Φορντ. Πραγματικά είναι ένας φόρος τιμής στον τρόπο καθοδήγησης των Αμερικανικών ΜΜΕ στη λογική "συγχωρώ και ξεχνώ".
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα σε κείμενο που έγραψε ο Κίσινγκερ για τους New York Times είναι αυτό που προειδοποίησε τους Αρχηγούς των Αμερικανών ότι δεν αποδίδουν πλέον στο θέμα του Ιράκ την προσοχή που αξίζει.
Κατά την διάρκεια των περασμένων δεκαετιών, υπήρξε η δονκιχωτική προσπάθεια των Κούρδων για κάποιας μορφής ανεξαρτησία σε έναν φαινομενικά ατελείωτο κύκλο εξεγέρσεων που ακολουθήθηκε από μία απίστευτα άγρια καταστολή. Εκείνες οι εξεγέρσεις συνήθως ενθαρρυνόντουσαν από εχθρούς των κυβερνήσεων του Ιράκ που χρησιμοποιούσαν τους Κούρδους για να αποσταθεροποιήσουν το καθεστώς στη Βαγδάτη.
Ήταν μια άσπλαχνη, παραπλανητική διαδικασία, που κατέληξε στον θάνατο και στην μετακίνηση εκατοντάδων χιλιάδων Κούρδων στη διάρκεια του χρόνου. Και ήταν ένας ιδανικός τομέας παιχνιδιού για τον Κίσινγκερ.
Για χρόνια, ο σάχης του Ιράν υποστήριζε κρυφά τους Κούρδους για να πιέσουν την Βαγδάτη. Το ίδιο έκαναν και οι Ισραηλινοί, που ήλπιζαν να αποσπάσουν τον ηγέτη του Ιράκ όλο και περισσότερο από την ένωση του με τους Άραβες για μία κοινή επίθεση στο Εβραϊκό κράτος. Το 1972 ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Ρίτσαρντ Νίξον παρακινημένοι από τον φόβο ότι το Ιράκ γινόταν πολύ "άνετο" με την Σοβιετική Ένωση, συμφώνησαν με ένα αίτημα από τον Σάχη να ενισχύσουν τους Κούρδους.
Έχοντας την δυνατότητα άρνησης οποιασδήποτε σχέσης με μυστικές υπηρεσίες, οι ΗΠΑ εφοδίασε τους Κούρδους με Σοβιετικά όπλα τα οποία είχαν αρπαχτεί από το Βιετνάμ, ενώ το Ισραήλ παρείχε σοβιετικά όπλα που είχε πάρει από τους Αραβες.Σύμφωνα με τον Τζόν Ράνταλ από την Washington Post η μυστική επιχείρηση αυτή κρατήθηκε κρυφή ακόμα και από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ που διαφωνούσε σε οποιαδήποτε τέτοιου είδους υποστήριξη.
Οι νέοι φίλοι των Κούρδων, παρόλα αυτά, δεν ήθελαν οι προστατευόμενοι τους να κερδίσουν αυτά για τα οποία πάλευαν γιατί πίστευαν ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος θα ήταν πολύ διασπαστικό για την περιοχή. Η υποστήριξή τους ήταν πολύ προσεκτική – αρκετή ώστε να τροφοδοτεί την επανάσταση αλλά όχι τόσο ώστε να κερδηθεί.
Ο Κούρδος αρχηγός, Mustafa Barzani, ήταν αρκετά ρεαλιστής ώστε να καταλάβει ότι ο λαός του χρησιμοποιούταν από το Ιράν ,αλλά όχι τόσο κοσμικός ώστε να κατανοήσει ότι οι Αμερικανοί υποστηρικτές του μπορεί να γινόντουσαν εξίσου διπρόσωποι. "Δεν εμπιστευόμαστε τον Σάχη”, είπε ο Barzani στον ρεπόρτερ Randal το 1973. “Εμπιστεύομαι την Αμερική. Η Αμερική είναι μια πάρα πολύ μεγάλη δύναμη ώστε να προδοθούν από μια μικρή μάζα ανθρώπων όπως οι Κούρδοι".
Ήταν ένα μοιραίο λάθος της κρίσης του. ΤΟ 1975 ο Σάχης και οι αρχηγοί του Ιράκ χωρίς προηγούμενη ένδειξη συμφώνησαν στο να επιλύσουν τις διαφωνίες τους και να υπογράψουν συνθήκη ειρήνης και φιλίας. Το κλειδί αυτής της συμφωνίας ήταν ότι το Ιράν θα σταματούσε αμέσως την υποστήριξη που έδινε στους Ιρακινούς Κούρδους.
Μέσα σε μια νύχτα οι Ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις που υποστήριζαν τους Κούρδους, με πυροβολικό, βλήματα, πυρομαχικά και ακόμα και με τρόφιμα, υποχώρησε στα σύνορα του Ιράν.Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί έκαναν ακριβώς το ίδιο ανακάλεσαν ομοίως την υποστήριξή τους. Την ίδια στιγμή, Ιρακινά στρατεύματα ξεκίνησαν μαζικές επιθέσεις εναντίων των αβοήθητων Κούρδων.
Κατά συνέπεια χωρίς καμία προειδοποίηση, οι Κούρδοι εγκαταλείφτηκαν, όχι μόνο οι στρατιώτες, αλλά και τα χωριά τους, γυναίκες, παιδιά, ήταν εκτεθειμένοι σε μια άγρια Ιρακινή επίθεση. Ο Barzani έστειλε μια απελπισμένη επιστολή στον Kissinger για βοήθεια. “Η κίνησή μας και ο λαός μας καταστρέφονται με έναν απίστευτο τρόπο με την σιωπή όλων. Αισθανόμαστε, η εξοχότητά σας, ότι οι ΗΠΑ έχουν ηθική και πολιτική ευθύνη στο λαό, οι οποίοι δέσμευσαν τους εαυτούς τους στην πολιτική της χώρας σας. Κύριε Γραμματέα αναμένουμε αγωνιωδώς την απάντησή σας”.
Δώδεκα μέρες αργότερα, ένας Αμερικανός διπλωμάτης στην Τεχεράνη Διευθυντής της CIA William Colby, σημείωσε ότι ο Κίσινγκερ δεν απάντησε και ειδοποίησε εάν η Ουάσινγκτον ”σκοπεύει να λάβει μέτρα για να αποτρέψει μια σφαγή που πρέπει να παρέμβει στο Ιράν αμέσως”.
Εν τω μεταξύ 250.000 Κούρδοι ζούσε στο Ιράν. Οι Τούρκοι έκλεισαν τα σύνορά σε χιλιάδες από αυτούς που ζητούσαν καταφύγιο. Πολλοί από τους στρατιωτικούς που έφυγαν με κάλυψη ότι είναι φοιτητές δάσκαλοι πιάστηκαν από τους Ιρακινούς και φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Περίπου 1500 χωριά ισοπεδώθηκαν από βομβαρδισμούς
Τις επόμενες βδομάδες και μήνες, καθώς οι σκοτωμοί συνεχίστηκαν, ο Barzani διένειμε τις πιο απελπισμένες εκκλήσεις στην CIA, στον Πρόεδρο Gerald Ford, και στον Henry Kissinger. Κανείς δεν απάντησε. Ο Kissinger όχι μόνο αρνήθηκε να ανακατευτεί αλλά επίσης απέρριψε επανειλημμένες εκκλήσεις των Κούρδων για ανθρωπιστική βοήθεια για τους χιλιάδες πρόσφυγες.
Αυτή η υποκρισία των Αμερικανών αξιωματούχων δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ εάν δεν γινόταν μια έρευνα το 1975 από μία επιλεγμένη επιτροπή του Αμερικανικού Κογκρέσου στην Νέα Υόρκη σε σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες και προϊστατο ο Δημοκρατικός Otis Pike.
Η έκθεσ;h του κατέληγε ότι για την Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον οι Κούρδοι δεν ήταν παρά μόνο ένα "χαρτί της τράπουλας". Ενα μοναδικό εργαλείο για να αποδυναμώσουν τη δυνατότητα του Ιράκ «για το διεθνή τυχοδιωκτισμό». Ο Πρόεδρος o Δρ. Κίσινγκερ και ο Σάχης ήλπιζαν ότι οι πελάτες μας (οι Κούρδοι του Μπαρζάνι) δεν θα επικρατούσαν Οι Κούρδοι ενθαρρύνθηκαν να παλέψουν προκειμένου να υπομονευθεί το Ιράκ. Ακόμα και στα πλαίσια των συγκεκαλυμμένων διαδικασιών η δική μας ήταν μια κυνική επιχείρηση".
ΤΑ συμπεράσματα της καταδικαστικής έκθεσης συνεχίστηκαν. Είχαν οι ΗΠΑ τους Κούρδους μη ενθαρρυμένους να ακολουθήσουν τον Σάχη και να ανανεώσουν τις εχθροπραξίες με το Ιράκ. "Οι Κούρδοι θα μπορούσαν να είχαν φτάσει στην κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ με αποτέλεσμα να κερδίσουν εκτός των άλλων μέτρα αυτονόμησης ενώ παράλληλα θα απέφευγαν την αιματοχυσία. Αντ ’αυτού οι Κούρδοι πολέμησαν έχοντας χιλιάδες απώλειες και πάνω από 200.000 πρόσφυγες".
Ένας από τους αξιωματούχους που κατέθεσε ενώπιον της επιτροπής σε μια μυστική συνάντηση ήταν ο Henry Kissinger. Όταν ερωτήθηκε από ένα τρομαγμένο μέλος του Κογκρέσου για την απόφαση των ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τους Κούρδους στην αιματοβαμμένη μοίρα τους, ο Kissinger ξεγέλασε την επιτροπή λέγοντας: "Κάποιος δεν θα πρέπει να μπερδεύει τις μυστικές επιχειρήσεις με το κοινωνικό έργο".
Πηγή

Το "όραμα" του Κίσιγκερ πραγματοποιήθηκε! Επιτέλους, τώρα μπορεί να μιλάει μόνο με έναν στην Ευρώπη

«Σε ποιον τηλεφωνώ, όταν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη;» είχε αναρωτηθεί κάποτε ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος από χθες μάλλον θα μετανιώνει που έθεσε το ερώτημα. Και αυτό γιατί από χθες οι Ευρωπαίοι έδωσαν απάντηση: 2 τηλεφωνικά νούμερα, στα οποία θα απαντούν ο πρόεδρος και η υπουργός Εξωτερικών. Τα δύο αξιώματα δημιουργούνται από τη Συνθήκη της Λισαβόνας που τίθεται σε ισχύ από 1ης Δεκεμβρίου. Ο πρόεδρος εκλέγεται για δυόμισι χρόνια, αλλά έχει δικαίωμα για μία ακόμη θητεία. Θα έχει στην υπηρεσία του είκοσι άτομα και προϋπολογισμό 6 εκατομμύρια ευρώ. Οι αρμοδιότητες του προέδρου είναι αόριστες και αναμένεται ότι ο κατέχων στο αξίωμα θα δώσει «περιεχόμενο» και στο ρόλο. Κύριο καθήκον του θα είναι η επίτευξη συναίνεσης στο Συμβούλιο των ηγετών.
Ο πρόεδρος θα εκπροσωπεί την Ε.Ε. σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, σε συνεργασία με τον ύπατο εκπρόσωπο εξωτερικής πολιτικής. Θα είναι το πρόσωπο που θα συνομιλεί ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ή ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο, όταν θέλουν να μιλήσουν με την «Ευρώπη». Ο πρόεδρος θα είναι επικεφαλής του Συμβουλίου και θα φέρνει κοντά Ευρωπαίους ηγέτες για Συνόδους Κορυφής τουλάχιστον τέσσερις φορές το χρόνο.


Ο υπουργός Εξωτερικών, που θα εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, έχει ακόμη περισσότερες αρμοδιότητες, γιατί η Συνθήκη της Λισαβόνας προσπαθεί να δημιουργήσει κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα.
Γι’ αυτό και θα έχει υπό τις διαταγές του χιλιάδες άτομα, αντιπροσωπείες σε όλο τον κόσμο, και θα είναι υπεύθυνος για τις στρατιωτικές και αστυνομικές επιχειρήσεις της Ε.Ε.


Απογευματινή

Ελλάδα και Κίσιγκερ

Η σύγχρονη πραγματικότητα τα τελευταία 60 περίπου χρόνια έχει δείξει πως οι κρατούντες αυτού του κόσμου για την επιβολή των επιδιώξεών τους χρησιμοποιούν πρωτίστως την οικονομική αλλοτρίωση εκ των έσω, των κοινωνιών που επιθυμούν να ελέγξουν.



Βασική τους επιδίωξη είναι δημιουργία κοινωνιών τέτοιων που μέσα από τον υπερκαταναλωτισμό τους αρχίζουν να εξαρτώνται όλο και περισσότερο από τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα , τα οποία στο σύνολό του ελέγχονται από αυτές τις κυβερνήσεις.

Μέσω αυτών των δεδομένων διαμορφώνουν εύκολα τις συνθήκες εκείνες στις οποίες ο απλός πολίτης αρχίζει να αποκόπτεται από βασικές συνιστώσες της έννοιας του έθνους όπως η ιστορική μνήμη και κληρονομιά του , η γλώσσα του. Διαμέσου ελεγχόμενων και εντέχνως δημιουργημένων κονωνικών αντιθέσεων, που αναπτύσσονται από την επιλεκτική μοιρασιά κομματιών της πίτας ,οδηγούν στην χαλάρωση της κοινωνικής συνοχής των εθνικών αυτών ομάδων.

Οι Έλληνες είναι ατίθασοι και δύσκολα χειραγωγούνται. Γι αυτό το λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες, τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά τους αποθέματα, ώστε να ουδετεροποιήσουμε τη δυνατότητα τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν...... Χένρι Κίσσινγκερ, Υπ. Εξωτερικών ΗΠΑ. ( δήλωση Σεπτέμβρης 1974)( Οικονομικός Ταχυδρόμος, 14/8/1997)

Κατά πολλούς η παραπάνω δήλωση δεν έγινε ποτέ για άλλους είναι γεγονός , ακόμη και στα πλαίσια του ενδεχομένου να είναι αστικός μύθος ας εξετάσουμε την πιθανή εφαρμογή των βασικών αρχών που αναφέρει.

1.Πολιτισμικές Ρίζες: Είναι πασιφανές πως τα τελευταία 35 χρόνια και κυρίως μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια να πληγεί η ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Το ζήτημα των Σκοπίων είναι χαρακτηριστικό (προυπήρχε βέβαια στα πλαίσια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας αλλά εντάθηκε με την υποστήριξη των Αμερικανών μετά την πτώση του τοίχους). Εκτός αυτού τα τελευταία χρόνια υπάρχει συστηματική προσπάθεια να αποδειχθεί πως τα περισσότερα κομμάτια της χώρας κατοικούνται από εξελληνισμένες εθνικές ομάδες. Είναι χαρακτηριστική η ανακάλυψη μειονοτήτων όπως οι Βλάχοι , ή ακόμη ακόμη το ανεξήγητο θέμα που έχει προκύψει με την Κρήτη.

2.Θρησκεία:Ασχέτως αν κάποιος βρίσκεται κοντά ή όχι στον ευρύτερο χώρο της Εκκλησίας οφείλει να ομολογήσει πως αποτελεί σημαντικό κρίκο στην διατήρηση της εθνικής ταυτότητας ενός έθνους. Δεν είναι τυχαίο πως ένα από τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά που κάνει τους μουσουλμάνους τόσο γερά δεμένους μεταξύ τους είναι ακριβώς η θρησκεία τους ασχέτως του πως μπορεί να την προσεγγίζει ο καθένας μας. Έχουν φροντίσει να συντηρούν στοιχεία τέτοια με τα οποία η θρησκεία είναι συνδετικός κρίκος μεταξύ τους και όχι κάτι που οδηγεί σε ρήξεις και αρνητικά συναισθήματα.

3.Γλώσσα.:Ίσως ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας εθνικής ομάδας. Είναι χαρακτηριστικό η αλλοίωσή της τα τελευταία χρόνια. Δεν είμαι φιλόλογός και δεν μπορώ να μιλήσω ίσως τεκμηριωμένα όπως κάποιος επιστήμονας του χώρου , η αίσθησή μου είναι πάντως πως όσο τα χρόνια περνούν οι νεότεροι σε ηλικία χρησιμοποιούν όλο και λιγότερες λέξεις. Εμφανίζουν μειωμένες ικανότητες στον λόγο τόσο προφορικό όσο και γραπτό ενώ προσθέτουν συνεχώς και περισσότερες ξενόφερτες λέξεις στο λεξιλόγιό τους.
Σίγουρα δεν αποτελεί τιμή για την πλουσιότερη γλώσσα του πλανήτη που έχει δώσει ίσως των μεγαλύτερο αριθμό ορολογιών στις περισσότερες επιστήμες.

4.Είναι χαρακτηριστικό της προσπάθειας να πλήξουν τα ιστορικά αποθέματα των Ελλήνων το περιβόητο βιβλίο ιστορίας της κας Ρεπούση. Αλήθεια πως ακούστηκε σε όλους εμάς που έχουμε ιστορικές ρίζες στην Μικρά Ασίας και μνήμες από τους πρόσφυγες παππούδες μας η έκφραση πως απλά στην προκυμαία της Σμύρνης υπήρχε συνωστισμός; Το συναίσθημα αποτελεί κακό οδηγό όταν πρόκειται να πάρεις αποφάσεις ή διαμορφώσεις άποψη για ένα θέμα. Αναρωτιέμαι όμως πως μπορείς να αφήσεις το συναίσθημα στην άκρη όταν γνωρίζεις πως κάποιοι συγγενείς σου απλά δεν μπήκαν σε κάποιο πλοίο για να σωθούν όταν Βρετανοί , Ιταλοί και Αμερικάνοι έκοβαν βόλτες στο λιμάνι χωρίς να βοηθούν; Πως δύναται μια Ελληνίδα να ονομάζει έτσι μια πανθομολογούμενη σφαγή αμάχων; Είναι άποψή της , θα μου επιτρέψει να διαφωνήσω.
Το χειρότερο είναι πως ο λαός δεν έδειξε τα αντανακλαστικά εκείνα που θα τόνιζαν την εθνική του συνείδηση και θα έδειχναν πως δεν έχει αλλοτριωθεί σε επικίνδυνο βαθμό.

Είναι προφανές λοιπόν πως τα τελευταία 35 χρόνια υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας και χαλάρωσης των αντιστάσεων του έθνους.
Είναι όμως σωστό να πούμε πως επιτρέψαμε οι ίδιοι ως λαός να συμβεί.
Ζώντας ίσως μια από τις μεγαλύτερες χρονικές περιόδους ειρήνης στην νεοελληνική ιστορία του κράτους και με την μεγαλύτερη εισροή χρημάτων που είχαμε ποτέ κάναμε ότιδήποτε δυνατό για να δείξουμε στους εχθρούς μας(ω ναι υπάρχουν θέλουμε δεν θέλουμε)πως μπορούν να κάνουν ότι θέλουν στην περιοχή.
Αναπτύξαμε των ωχαδερφισμό , τροφοδοτήσαμε το ρουσφέτι , αγωνιστήκαμε για να κάνουμε την κοιλίτσα μας μεγαλύτερη , επιτρέψαμε να μας βάλλουν από παντού.
Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα η επόμενη μέρα από την νύχτα των Ιμίων , όπου με τρία παλικάρια νεκρά απλά έλεγαν πολλοί πως δε πειράζει και στο τέλος θα τα βρούν στην μοιρασιά. Έχοντας ακούσει το παραπάνω το λιγότερο που μπορούσα να κάνω είναι να αισθανθώ ντροπή για τους συμπολίτες μου που είχαν την ίδια άποψη. Προφανώς δεν έχουν ιδέα τι είναι να ζεις σε νησί του Ανατολικού Αιγαίου βλέποντας τα Τουρκικά πλοία για μέρες στην είσοδο του λιμανιού. Ίσως να άλλαζαν γνώμη αν τα έβλεπαν στην είσοδο της Μυκόνου ή του Μικρολίμανου. Δεν είναι μακριά και αυτό……..
Ενας λαός με μειωμένη αντίληψη του εθνικού συμφέροντος λοιπόν ,εδώ όμως θα πρέπει να διευκρινήσω κάτι που πολλοί παρεξηγούν :
Εθνικό συμφέρον δεν σημαίνει μόνο εξωτερική πολιτική και άμυνα. Εθνικό συμφέρον είναι να είσαι φορολογικά νομοταγής , να σέβεσαι τους κανόνες δικαίου , να σέβεσαι βρε αδερφέ ακόμη και τον διπλανό σου. Είναι δείγμα κοινωνικής συνοχής να υπάρχει συλλογική σκέψη για το καλό όλων μας με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το περιβόητο παρκάρισμα μπροστά στις ράμπες των ΑΜΕΑ στα φανάρια. Είναι δείγμα της αλλοτρίωσης ,του εγωισμού και του ωχαδερφισμού.

Εν κατακλείδι ,έχουμε γίνει ένας πλαδαρός λαός κοιλαράδων με μειωμένες αντιστάσεις σε οτιδήποτε θίγει τα εθνικά μας συμφέροντα. Εγωιστές , μας ενδιαφέρει μόνο η τσέπη μας , η μεζονέτα μας στις καταπατημένες δασικές εκτάσεις και το τζιπάκι μας που καταναλώνει ένα πρατήριο βενζίνης τα 100km γκρινιάζοντας για τιμή της.Αλήθεια πως το αγοράσαμε?

Ένας λαός με αυτά τα χαρακτηριστικά που έχει αποφασίσει ασυνείδητα ήδη να παραχωρήσει κομμάτι της ιστορίας του δηλαδή της ίδιας του της ψυχής είναι καταδικασμένος να συρρικνωθεί να γίνει έρμαιο στις διαθέσεις των μεγάλων και να καταλήξει απλά ένα προτεκτοράτο.

Ένας λαός που με τις ανύπαρκτες αντιστάσεις του αυτή την εποχή κινδυνεύει να γίνει μειονότητα στις ίδιες του τις πατρογονικές του εστίες.

Βλέπετε έχει αναχθεί ο πατριωτισμός σε εθνικισμό και η προστασία της παράδοσής του από ξενόφερτες πρακτικές σε ρατσισμό.

Φοβάμαι πως οι σύγχρονοι εφιάλτες είναι πολύ ποιο επικίνδυνοι από τους παλαιότερους διότι δεν φορούν τον μανδύα του προβάτου.
Είναι απροκάλυπτα λύκοι διαστρεβλώνοντας την ίδια την πραγματικότητα για να μην τους αγγίζουν.
Το τραγικό είναι πως τα καταφέρνουν

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας

Casius

21.09.2009


http://kostasxan.blogspot.com/2009/09/blog-post_4866.html

Documents, Cyprus 1974...χωρίς σχόλια!

(κλίκ στην φώτο για μεγένθυση)
Τηλεγράφημα του Kissinger προς Κλιμάκιο Μέσης Ανατολής (Ιούνιος 1974)" ...καθαρίστε το τραπέζι του Πρέσβη μας στην Κύπρο. Είναι απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας ..."
(χωρίς σχόλια)

http://greeknation.blogspot.com/

Documents, Cyprus 1974

Τηλεγράφημα του Kissinger προς Κλιμάκιο Μέσης Ανατολής (Ιούνιος 1974)" ...καθαρίστε το τραπέζι του Πρέσβυ μας στην Κύπρο. Είναι απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας ..."

(χωρίς σχόλια)

GreekNation

Λονδίνο και Ουάσιγκτον χέρι-χέρι σχεδίασαν και υλοποίησαν το πραξικόπημα στην Κύπρο και τον Αττίλα

Απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής Πρεσβείας στη Λευκωσία, αποκαλύπτει το αμερικάνικο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου


ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ μετά την τουρκική εισβολή και ενώ χιλιάδες Ελληνοκύπριοι είχαν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς, οι Αμερικανοί -αντί να επιδιώκουν τον τερματισμό της καταστροφής της Κύπρου- εργάζονταν για την αναγνώριση της κυβέρνησης του Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον εκλεκτό της ελληνικής χούντας Νίκο Σαμψών.
Στις 23 Ιουλίου 1974, ο πρέσβης Ρότζερ Ντέιβις απέστειλε απόρρητο τηλεγράφημα στον Χένρι Κίσινγκερ, στο οποίο εισηγούνταν την άμεση νομιμοποίηση του Κληρίδη και την πραγματοποίηση εκλογών μέσα σε 45 ημέρες, ώστε να «κοπεί» διά παντός ο δρόμος επιστροφής του Μακαρίου. Λίγα 24ωρα πριν, ο τελευταίος, είχε επισκεφθεί τον τότε υπουργό Εξωτερικών στο γραφείο του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου έγινε δεκτός ως... Αρχιεπίσκοπος.
Στη διάρκεια της θυελλώδους συζήτησης, ο Μακάριος έδωσε μάχη για να κερδίσει την εύνοια του Κίσινγκερ χωρίς αποτέλεσμα. Ο πρέσβης Ντέιβις, ο οποίος μετά τη δεύτερη εισβολή δολοφονήθηκε από ενόπλους που είχαν συρρεύσει έξω από το κτίριο της αμερικανικής πρεσβείας, συνιστά χωρίς κανέναν ενδοιασμό την αναγνώριση της κυβέρνησης που σχημάτισε ο Κληρίδης και η οποία «νομιμοποιήθηκε» με νομικά «τερτίπια». Το μεγαλύτερο λάθος, κατά τους Αμερικανούς, ήταν ότι ο Κληρίδης ορκίστηκε πρόεδρος από τον μητροπολίτη Γεννάδιο, ο οποίος είχε καθαιρεθεί από τη Μείζονα Σύνοδο. Παρ’ όλα αυτά ήταν διατεθειμένοι να ξεπεράσουν και αυτήν την παρανομία, για να τον επιβάλουν στην προεδρία, επειδή -όπως αναφέρει ο Αμερικανός πρέσβης «είναι ο μοναδικός Ελληνοκύπριος που έχει πιθανότητες να διαπραγματευτεί με επιτυχία διευθετήσεις με τους Τούρκους».
Αντίθετα απ’ ό,τι πίστευαν οι οπαδοί του -στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν μέλη και υποστηρικτές της ΕΟΚΑ Β’- ο Ντέιβις υποστηρίζει πως ο Κληρίδης έδωσε διαβεβαιώσεις στους Σοβιετικούς ότι ήταν αντίθετος με την Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ενα από τα επιχειρήματα προς τον Κίσινγκερ αφορούσε τους Κύπριους κομουνιστές. Ο Ντέιβις έγραψε στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ ότι ο Κληρίδης θα μπορέσει να κόψει ψήφους και από το ΑΚΕΛ!

23 Ιουλίου 1974, Ωρα: 14:30 Από: Πρεσβεία Λευκωσίας Προς: Υπουργό Εξωτερικών, Ουάσιγκτον, Επείγον (σ.σ. παραλήπτες ήταν επίσης οι πρεσβείες της Αθήνας, της Αγκυρας και του Λονδίνου καθώς και οι αμερικανικές αποστολές σε ΟΗΕ και ΝΑΤΟ)
ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Διαδοχή Κληρίδη (στην Προεδρία 1. Συνιστώ στο υπουργείο Εξωτερικών να λάβει υπόψιν την άμεση αναγνώριση της κυβέρνησης Κληρίδη
2. Πιστεύω ότι με την κατάλληλη ευκαιρία η κυβέρνηση των ΗΠΑ πρέπει να δείξει την προσδοκία ότι θα ακολουθηθούν οι απαραίτητες συνταγματικές διαδικασίες για τη διεξαγωγή των εκλογών. (Το Σύνταγμα ορίζει ότι απαιτούνται 45 ημέρες στην παράγραφο 4, άρθρο 44.) Μπορεί επίσης να εξετάσουμε την υποστήριξη της παρουσίας του ΟΗΕ για τη διεξαγωγή εκλογών, δεδομένων και των πρόσφατων ταραχών στο νησί (σ.σ: εννοεί το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή).
3. Οι λόγοι για τους οποίους συνιστώ γρήγορη δράση είναι οι εξής:
(A). Κατά την άποψή μας είναι ο ιδανικός πρόεδρος για εμάς. Λόγω της μετριοπαθούς πολιτικής του κατεύθυνσης έχει πιθανότητα να προσελκύσει ένα ευρύ φάσμα ψήφων. Επίσης είναι ο μοναδικός Ελληνοκύπριος που έχει πιθανότητες να διαπραγματευτεί με επιτυχία διευθετήσεις με τους Τούρκους.
Οι απόψεις του περί ενώσεως (με την Ελλάδα) είναι πολύ μετριοπαθείς και γι’ αυτόν τον λόγο το Σοβιετικό μπλοκ μπορεί να τον θεωρήσει λιγότερο ανάρμοστο εν συγκρίσει με οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο που έχει ελπίδες να γίνει δεκτός από την Εθνική Φρουρά.
(Β). Γρήγορη δράση απ’ την κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο μομέντουμ για την αναγνώριση (της κυβέρνησης Κληρίδη), τουλάχιστον στις χώρες της Δύσης. Ετσι θα αποφύγουμε την επιχειρηματολογία - τέλμα Μακάριος εναντίον Κληρίδη.
(Γ). Σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι ο διάδοχος (του Μακάριου). Και το Σύνταγμα είναι αρκετά ευρύ για να τεθεί το λογικό επιχείρημα ότι ο Μακάριος δεν δύναται να ασκήσει τα καθήκοντά του και έτσι πρέπει να τεθεί το ερώτημα της διαδοχής του.
4. Πιστεύω ότι δράση για εκλογές είναι επιθυμητή ούτως ώστε να αποφύγουμε τον διχασμό μεταξύ της αναγνώρισης του Κληρίδη από τη Δύση και το Σοβιετικό μπλοκ με τους μη Αδέσμευτους να υποστηρίζουν τον Μακάριο. Ενας διχασμός που θα προκαλούσε ένα σχίσμα στην Κύπρο, όπως και αστάθεια.
Με την προοπτική των εκλογών, οι αδέσμευτες χώρες και οι αριστεροί θα είναι λιγότερο ενωμένοι κατά του Κληρίδη απ’ ό,τι θα ήταν αν υπήρχε άμεση αντιπαλότητα για το ποιος είναι ο πρόεδρος.
Οπως προαναφέρθηκε, ο Κληρίδης δεν θα θεωρηθεί τόσο ακατάλληλος απ’ τους Σοβιετικούς, διότι έχει υποσχεθεί και διαβεβαιώσει ότι είναι αντίθετος στην Ενωση.
5. Θα ήταν απαραίτητο για την Ελλάδα να διευκρινίσει ότι η «Μητέρα Πατρίδα» υποστηρίζει τον Κληρίδη. Και αντίθετα η Αγκυρα να αφήσει να εννοηθεί -η επιδοκιμασία θα ήταν φιλί θανάτου- ότι ο Κληρίδης είναι η καλύτερη προοπτική για την αποφυγή πολέμου.
6. Ειλικρινά δεν είμαστε σίγουροι ότι ο Κληρίδης θα κερδίσει μια εκλογική αναμέτρηση κατά του Αρχιεπισκόπου, αλλά οι πιθανότητές του είναι πολύ καλύτερες από ποτέ, για πολλούς λόγους. Η αντιπαράθεση του Αρχιεπισκόπου με την Αθήνα του κόστισε πολύ μεταξύ αυτών που θεωρούν άκρως σημαντική την «ταυτοποίηση» με τη Μητέρα Πατρίδα.
Ο φόβος του πολέμου σε περίπτωση που ο Μακάριος επιστρέψει ή και η πολιτική διαμάχη που μπορεί να ακολουθήσει, θα προσφέρει ψήφους στο Κληρίδη απ’ όλους αυτούς που επιθυμούν πάνω απ’ όλα την ηρεμία. Αυτό θα κόψει ψήφους και από το ΑΚΕΛ (This could cut into AKEL vote).
7. Υπάρχει ρίσκο και ίσως να κάνου-με και λάθος. Σε τελική ανάλυση η προεδρία του Κληρίδη τις επόμενες κρίσιμες εβδομάδες είναι η μεγαλύτερη ελπίδα για μια πραγματική λύση ώστε να αποφύγουμε έναν ελληνο-τουρκικό πόλεμο. Μόνο αυτό αρκεί για να επιτευχθεί ο κύριος σκοπός μας. Σε τελική ανάλυση με την επίτευξη αυτού του στόχου ακόμα και η επιστροφή του Μακαρίου δεν θα ήταν πρόβλημα.
8. Το κόστος της αναγνώρισης (της κυβέρνησης Κληρίδη) είναι ότι οι σχέσεις με τον Αρχιεπίσκοπο θα είναι πολύ χειρότερες αν κατάφερνε με κάποιο τρόπο να επιστρέψει. Πιστεύουμε ότι θα μας χρειαζόταν, ωστόσο, και θα απέφευγε πραγματική ρήξη. Πιστεύουμε επίσης ότι με το επιχείρημά μας για αναγνώριση του Κληρίδη και για διεξαγωγή εκλογών, υποστηρίζουμε ουσιαστικά τη συνταγματικότητα και δίνουμε στον Μακάριο ίση ευκαιρία. (Πρέσβης) Davies

*ΕΘΝΟΣ

YΓ δελτιο11. Ο Ντέιβις δολοφονήθηκε εντός της αμερικανικής πρεσβείας το 1974.Επισήμως σκοτώθηκε από εξοστρακισμό σφαίρας που ρίχτηκε από έξω.

Από τα βρετανικά αρχεία...

"Διαφωνία " Κίσινγκερ - Κάλαχαν/Γουίλσον

Στις 18 Ιουλίου 1974, ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών δρ Χ. Κίσινγκερ τηλεφωνεί ο ίδιος στον Βρετανό ομόλογό του Τζέιμς Κάλαχαν και διαφωνεί μαζί του στο θέμα της απόσυρσης των Ελλήνων αξιωματικών. Ο Κίσινγκερ επανέλαβε τη θέση του ότι το να πιέζει η Βρετανία για την άμεση αποχώρησή τους από την Κύπρο μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα επικίνδυνο ρήγμα στο ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο και πίστευε (ο Κίσινγκερ) ότι η απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών θα μπορούσε να ενθαρρύνει ενδο-κοινοτική διαμάχη. Ο Κίσινγκερ υποστήριζε ότι δεν ήταν εναντίον της αποχώρησής τους, αλλά όχι προτού επιτευχθεί συνταγματική λύση. Προτιμούσε να μιλήσει ο Μακάριος στις 19 (την επομένη) σε συνεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, και προτού παρθεί οποιαδήποτε απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ήθελε τους Βρετανούς να συμφωνήσουν να διευθετήσουν συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων στο Λονδίνο, για την Κυριακή 21 Ιουλίου, για να διαπραγματεύονταν κάποια συνταγματική λύση, βασισμένη στις συνθήκες του 1960. Σύμφωνα με τη σχετική αναφορά στο βρετανικό έγγραφο: «…Οι ΗΠΑ, είπε, θα δώσουν πλήρη υποστήριξη και θα λάβουν μέρος στη συνάντηση με πρόταση και μετά να ακολουθήσει ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο Κάλαχαν ρώτησε τι είδος συνταγματικής λύσης είχε υπόψη του ο Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ εισηγήθηκε όπως οι Βρετανοί προσπαθήσουν να διαμορφώσουν τα πράγματα, ούτως ώστε να βρεθεί εναλλακτική αποδεκτή λύση γι' απαλλαγή τόσο από τον Σαμψών όσο και τον Μακάριο…». Ο Κίσινγκερ θεωρούσε τον Γλ. Κληρίδη ως το πρόσωπο αυτό. Με τον Κληρίδη πίστευε ότι οι Έλληνες θα εγκατέλειπαν τον Σαμψών και οι Βρετανοί και Τούρκοι τον Μακάριο. Για τους Τούρκους, πίστευε ο Κίσινγκερ, δεν θα ήταν και μεγάλη θυσία, καθώς ποτέ δεν τον είχαν εμπιστευθεί. Ο Κίσινγκερ ήταν πολύ προβληματισμένος με τους Βρετανούς οι οποίοι, πίστευε, δέσμευαν τους εαυτούς των πολύ μακριά, δίχως να υπολογίζουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.
Ο Τζέιμς Κάλαχαν ενημέρωσε τον Βρετανό πρωθυπουργό σχετικά.

Την επομένη, 19 Ιουλίου, ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον σημειώνει προς τον Σύμβουλό του κ. Άκλαντ:
«...Υπήρξαν κάποιες μικρές διαφωνίες μεταξύ μας και των Αμερικανών σχετικά με τον Μακάριο και πώς να τον χειριστούμε. Φυσικά αυτό είναι παράπλευρο θέμα, όμως είναι ένα σημαντικό θέμα. Εκείνο που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο δρ Κίσινγκερ σήμερα είναι πως το πραξικόπημα στην Κύπρο έχει αφαιρέσει την όποια σταθερότητα είχε απομείνει από της συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Εκείνη η σταθερότητα ήταν πολύ εύθραυστη τα τελευταία δέκα χρόνια. Οι βασικές ερωτήσεις τώρα είναι: Μπορούμε να μπαλώσουμε τις παλαιές συνθήκες; Ή πρέπει τώρα να προχωρήσουμε με νέες διευθετήσεις; Αν ναι, ποιοι θα είναι οι συμμετέχοντες και οι εγγυητές των συνθηκών που θα αντικαταστήσουν τις παλαιές;

Μου φαίνεται, και απ΄ό,τι άκουσα όσον αφορά τις απόψεις του δρος Κίσινγκερ, ο τελευταίος προφανώς βλέπει την κατάσταση επιφανειακά. Αν θέλει να μπαλώσει (χρησιμοποιεί μεταφορικά τη λέξη επιδέσμους) τις σημερινές συνθήκες, θα πρέπει να δράσει πολύ πιο δυναμικά με τους Έλληνες απ΄ ό,τι έκανε μέχρι σήμερα. Το γεγονός είναι ότι σήμερα υπάρχει μια νέα μεγάλη πηγή αστάθειας, και η επέμβαση "πρώτων βοηθειών" σύντομα θα καταντήσει αδύνατη».


Ο Βρετανός πρωθυπουργός και ο Υπ. Εξωτερικών της Βρετανίας από τις 17 Ιουλίου, κατά τη συνάντηση που είχαν στο Λονδίνο με τον Τούρκο πρωθυπουργό της εισβολής Μπ. Ετσεβίτ, του είχαν δώσει το πράσινο φως για την εισβολή, υποσχόμενοι να μην επέμβουν και να μπλοκάρουν την Ελλάδα από του να τρέξει εις βοήθεια της Κύπρου.

Η πολιτική αυτή ήταν πλήρως ταυτισμένη με το βρετανικό σχέδιο «Το Μέλλον της Κύπρου», που είχε εκπονήσει το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις τον Φεβρουάριο του 1964. Το σχέδιο προέβλεπε και προνοούσε όπως εμποδιστεί η Ελλάδα από το βοηθήσει την Κύπρο σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, για να αφεθεί η Τουρκία για 48 τόσες ώρες να κάνει την επιχείρησή της. Προνοούσε τόσο τη χρησιμοποίηση και του 6ου Αμερικανικού Στόλου όσο και την πιθανότητα ανάγκης πραξικοπήματος για να επιτευχθεί ο στόχος... Υπενθυμίζεται ότι τον ίδιο καιρό (Φεβρουάριος του 1964) και οι Τουρκοκύπριοι (με την ανταρσία τους εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας) είχαν εκπονήσει συνταγματικές προτάσεις για Δύο Ομόσπονδα Κράτη.

Το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα Σερ Χούπερ είδε τον αναπληρωτή Υπ. Εξωτερικών της χουντικής κυβέρνησης κ. Κυπραίο και προσπάθησε να του διαλύσει την εντύπωση που είχε ήδη κυκλοφορήσει, ότι η Βρετανία είχε εκ των προτέρων γνώση για το πραξικόπημα. (Εδώ υπενθυμίζεται ότι τα βρετανικά έγγραφα για το πραξικόπημα παραμένουν κλειστά).
Ο κ. Κυπραίος του είπε ότι τα τουρκικά στρατεύματα είχαν επιτεθεί στην ΕΛΔΥΚ. Η Ελλάδα ζητούσε άμεση κατάπαυση του πυρός και τη συγκέντρωση όλων των τουρκικών στρατευμάτων και αλεξιπτωτιστών στους τουρκικούς θυλάκους μέχρι τις 2.μ.μ. Ο Βρετανός πρέσβης βρήκε ότι η στάση του κ. Κυπραίου ήταν διαφορετική από εκείνη που τους είχαν ενημερώσει οι Αμερικανοί στην Ουάσινγκτον.
Ο Χούπερ είπε στον Κυπραίο ότι η απαίτηση της Αθήνας με τελεσίγραφο μέχρι τις 2.μ.μ. θα εξέπληττε το Λονδίνο. Ουσιαστικά η ελληνική κυβέρνηση ζητούσε από την Τουρκία να διαλέξει είτε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Αθήνας είτε να πάνε σε πόλεμο.

Κατ' αρχήν ο Έλληνας αναπληρωτής Υπ.Εξ. κ. Κυπραίος είπε ότι καλά κατάλαβε ο πρέσβης, και ο κ. Σωσσίδης δίπλα του πρόσθεσε «πόλεμος σε όλα τα μέτωπα». Αργότερα, όμως, ο Κυπραίος κατέβασε τους τόνους, επισημαίνει στην αναφορά του προς τον Τζέιμς Κάλαχαν ο Βρετανός πρέσβης, τονίζοντας ότι τελικά ο Κυπραίος, στο μήνυμά του προς την τουρκική κυβέρνηση, είπε ότι οι Έλληνες προσέφεραν στην Τουρκία την ευκαιρία να λύσουν τις διαφορές τους και να σταθεροποιήσουν την κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.
Υποστηρίζοντας περαιτέρω την Τουρκία, ο Βρετανός πρέσβης είπε στον Κυπραίο ότι και η Βρετανία επιθυμούσε εκεχειρία, αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να δεχθούν, υπό το φως των απειλών που αντιμετώπιζαν από τους Έλληνες και πως οι Έλληνες έπρεπε να τους βοηθήσουν να διαπραγματευτούν. Ο Χούπερ ζήτησε, μάλιστα, να μάθει το σκεπτικό της απαίτησης της Ελλάδας για τη συγκέντρωση των τουρκικών στρατευμάτων στους θυλάκους. Ο Κυπραίος είπε ότι δεν ήταν σκοπός τους να απειλήσουν την Τουρκία, αλλά έχοντας υπόψη την υπεροχή της Τουρκίας, έπρεπε να βοηθηθούν και οι ίδιοι να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος. Οι Τούρκοι είχαν επιτεθεί κατά των ελληνικών στρατευμάτων και ήδη είχε δημιουργηθεί κατάσταση πολέμου, κάτι για το οποίο δεν ευθυνόταν η Ελλάδα. Και σημειώνει ο Χούπερ σε παρένθεση «Εδώ έχει κάποιο δίκαιο».
Όμως ο Χούπερ δεν πίστευε ότι οι Έλληνες θα επέμεναν για τις 2.μ.μ. Γιατί ο Κυπραίος του είχε επίσης πει πως νοουμένου ότι αυτό γινόταν εντός 24 ή 48 ωρών, δεν θα έκαναν τίποτα.
Ο Κυπραίος είπε ότι η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση, αλλά αν ο κυπριακός λαός την ήθελε, τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Όμως, έγραψε ο Χούπερ, ο Κυπραίος δεν είχε γνώση για πρόταση διχοτόμησης.
Από το ενημερωτικό τηλεγράφημα του Βρετανού πρέσβη προς τον Τζέιμς Κάλαχαν, φαίνεται ότι ο Αμερικανός απεσταλμένος κ. Σίσκο είχε εντολές να πιέσει την Ελλάδα, απειλώντας να διακόψει κάθε στρατιωτική βοήθεια, αν αντιδρούσε (η Ελλάδα). Αλλά μέχρι τότε ο Σίσκο, με τη συγκατάθεση της Ουάσινγκτον, δεν το είχε κάνει.


Μετά την επιστροφή του Σίσκο από την Άγκυρα, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα ενημέρωσε τον Βρετανό ομόλογό του κ. Χούπερ για τις επαφές Σίσκο και του ιδίου στην Αθήνα, ζητώντας να διατηρηθεί η αναφορά άκρως εμπιστευτική.
«Στις 7.30 πρωινή της 20ής Ιουλίου, ο Αμερικανός πρέσβης κ. Τάσκα πήγε στο ελληνικό Υπ. Άμυνας, όπου θα ξεκινούσε συνεδρία του Συμβουλίου Πολέμου στις 8.00 πρωινή, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού. Ο Τάσκα έδωσε αυστηρές προειδοποιήσεις εναντίον οποιασδήποτε ενέργειας. Οι ανώτεροι στρατηγοί δεν αντέδρασαν, αλλά ο Ιωαννίδης ήταν ιδιαίτερα έξαλλος. Στις 7.50 ήλθε και ο Σίσκο, ο οποίος μίλησε στις ίδιες γραμμές, με τον Ιωαννίδη να διατηρεί την ίδια στάση και να τονίζει πως αν οι Τούρκοι δεν έφευγαν από την Κύπρο, οι συνέπειες θα ήταν διπλή ένωση και πόλεμος. Αμέσως μετά, ο Ιωαννίδης αποχώρησε από την αίθουσα. Μετά από περαιτέρω συζήτηση με τους Τάσκα, Σίσκο και Συμβούλιο, συμφωνήθηκε όπως συνεχίσει η συνεδρία, αλλά να μη ληφθούν αποφάσεις προτού διαβουλευθούν ξανά με τους Τάσκα και Σίσκο. Όμως αυτό δεν ακολουθήθηκε».

Αργότερα το ίδιο πρωινό, οι Τάσκα και Σίσκο είδαν τον Κυπραίο στο Υπ. Εξωτερικών, ο οποίος τους μίλησε όπως και στον Χούπερ ενωρίτερα, για τη διορία που έδιδαν μέχρι τις 2 μ.μ. και πως ήδη αποχωρούσαν τα ελληνικά στρατεύματα από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Ο Σίσκο του είπε ότι η ελληνική πρόταση προσφερόταν ως βάση για διαπραγμάτευση, θα τη μετέφερε στην Άγκυρα, αλλά χρειαζόταν χρόνο, γι΄ αυτό έβρισκε ότι η διορία μέχρι τις 2μ.μ. δεν ήταν ρεαλιστική. Ο Τάσκα επιβεβαίωσε ότι τα όσα έλεγε ο Κυπραίος είχαν την υποστήριξη των Ιωαννίδη και Μπονάνου.
Στη συνάντηση με τον Κυπραίο, τελικά ο Τάσκα προέβη στην απειλή διακοπής αμερικανικής βοήθειας, αν η Ελλάδα προχωρούσε με ένοπλη δράση. Λίγο πριν από τις 2μ.μ., τηλεφώνησε στον Κυπραίο να μάθει αν η Ελλάδα θα αντιδρούσε μετά τις 2.μ.μ. και ο Κυπραίος του επιβεβαίωσε πως δεν θα έκαναν τίποτα. Τηλεφώνησε και στον Μπονάνο, γράφει η αναφορά, ο οποίος επίσης επιβεβαίωσε το ίδιο, όμως αυτός είπε ότι δεν θα περίμεναν επ΄ αόριστον.


Ο Σίσκο, γράφει η αναφορά, έγινε έξω φρενών με τη διπλοπροσωπία των Τούρκων σε σχέση με την εισβολή και περιέγραψε, γράφει ο Χούπερ, τη συμπεριφορά των Τούρκων ως άκρως απαράδεκτη.
Σύμφωνα με την περιγραφή, ο Ετσεβίτ κορόιδευε τον Σίσκο και απέφευγε να του δώσει συγκεκριμένη απάντηση, πότε θα τερμάτιζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο Ετσεβίτ του είπε ότι εφόσον άρχισαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα έπρεπε να πάρουν το χρόνο τους, δεν μπορούσαν να σταματήσουν προτού επιτευχθούν κάποιοι στόχοι. Εξάλλου, δεν μπορούσε να του δώσει απάντηση προτού συναντηθεί την επομένη με τους Στρατιωτικούς και το Υπουργικό του. Ο Σίσκο εκνευρίστηκε και του έβαλε τις φωνές λέγοντας: «...Είπα στον Ετσεβιτ ότι είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να αφήσει την Τουρκία να κάνει όπως ήθελε εκείνη (αντί να τη σταματούσαν από το να πολεμήσει, όπως έκαναν το 1964), είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να πείσει την Ελλάδα να μην αναμιχθεί σε εχθροπραξίες, και είχα πει ότι έτσι και οι τουρκικές δυνάμεις έφερναν εις πέρας ένα ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο, σε σχέση με τις ελληνικές δυνάμεις, η τουρκική κυβέρνηση θα ήταν έτοιμη να εμπλακεί σε συνομιλίες με το Ηνωμένο Βασίλειο και τους Έλληνες στο πνεύμα των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Όλα αυτά είχαν πάει περίπατο πια. Υπολογίζαμε ότι ο Ετσεβίτ μιλούσε εκ μέρους της Τουρκίας και αναμέναμε να δούμε την Τουρκία να συμφωνεί για εκεχειρία, προτού η ελληνική κυβέρνηση αναγκαστεί να εμπλακεί σε εχθροπραξίες. Εμείς είχαμε τηρήσει τα δικά μας και αναμέναμε να τηρούσε και εκείνος το λόγο του. Αν η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν, αυτό θα είχε δυσάρεστα αποτελέσματα για τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, περιλαμβανομένης και της στρατιωτικής βοήθειας...».


Όσον αφορά τη συνάντηση που είχε στο Υπ. Άμυνας με το Πολεμικό Συμβούλιο, o Τάσκα είπε ότι του έκαναν εντύπωση οι διαφορές μεταξύ των ιεράκων υπό την ηγεσία του Ιωαννίδη και των σχετικώς εριφίων υπό την ηγεσία του Μπονάνου και ανώτερων στρατηγών. Και κλείνει η αναφορά προς το Φόρεϊν Όφις με το εξής άκρως αινιγματικό για το βρετανικό ρόλο: «Θα πρέπει να δώσουμε στον τελευταίο (δηλαδή τον Μπονάνο) λίγα ψίχουλα παρηγοριάς προτού είναι αργά», έγραψε χαρακτηριστικά ο Βρετανός πρέσβης Χούπερ.

Η διζωνική ήταν βρετανικής έμπνευσης
Το έγγραφο αυτό είναι ένα πολυσέλιδο ντοκουμέντο, που περιέχει τα πρακτικά της πλέον κρίσιμης συνεδρίας που έλαβε χώρα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μετά τις δύο τουρκικές εισβολές. Η συνάντηση έγινε στις 27 Αυγούστου 1974, μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων του Φόρεϊν Όφις και του δρος Χένρι Κίσινγκερ, κατ΄ εντολήν του Βρετανού Υπ. Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν. Ο Κάλαχαν ήθελε πλέον να προχωρήσει με την προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας, αλλά ήθελε να σιγουρευτεί για την υποστήριξη του δρος Κίσινγκερ στη βρετανική αυτή πρωτοβουλία, γιατί οι Βρετανοί στο Λονδίνο είχαν επισημάνει αμφιβολίες για την αμερικανική υποστήριξη. Τα πρακτικά αυτά, διά μαρτυρίας του ιδίου του δρος Κίσινγκερ, μας ξεκαθαρίζουν πλέον, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι Βρετανοί ήσαν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων του 1974, όσο και της προώθησης της τουρκικής απαίτησης για γεωγραφική ομοσπονδία (διζωνική) και όχι οι Αμερικανοί.

Οι απεσταλμένοι του Φόρεϊν Όφις είπαν στον Κίσινγκερ ότι ο Τζέιμς Κάλαχαν σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους στη διπλωματία, όταν και διέκοψε ο δρ Κισινγκερ για να τονίσει ότι ήδη είχε επιτευχθεί η μεγάλη (βρετανική) διπλωματική νίκη, με το να χαρακτηρίζεται πλέον ο ίδιος ως ο κακός της όλης κατάστασης.
Οι Βρετανοί θυμήθηκαν ότι ο Σίσκο (ο Αμερικανός απεσταλμένος) μέσα Ιουλίου είχε ρωτήσει το Φόρεϊν Όφις κατά πόσο μπορούσε να βρεθεί μια λύση πακέτο, αλλά τότε του είχαν πει ότι ήταν ακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο.
Και συνέχισαν στη συνάντηση οι Βρετανοί, λέγοντας ότι οποιαδήποτε άποψη και να είχαν για τις τουρκικές ενέργειες, η λύση θα ήταν διπεριφερειακή ομοσπονδία και θα συνεπάγετο ανταλλαγή πληθυσμών. Η λύση αυτή, είπαν στον δρα Κίσινγκερ, θα έχει την ευχέρεια να αυτο-αστυνομεύεται και να μη χρειάζεται την ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών. Ήδη, πρόσθεσαν, πολλοί τους κατηγορούν ότι δεν ανέλαβαν τις εγγυητικές τους υποχρεώσεις, για να διακόψει και πάλιν ο Κίσινγκερ, για να πει ότι αυτό δεν ίσχυε για τους Τούρκους. Οι Τούρκοι, είπε, «δεν πιστεύω να έχουν τέτοιο παράπονο».

Οι Βρετανοί σχεδιαστές της λύσης είπαν πως η λύση που η Βρετανία υποστήριζε, δηλαδή η διπεριφερειακή ομοσπονδία (ουσιαστικά η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), ήταν ακόμα στο στάδιο της θεωρίας, ήταν δύσκολο να επιβληθεί. Ο δρ Κίσινγκερ ρώτησε αν η ελληνική κυβέρνηση την υποστήριζε και οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι ο Κ. Καραμανλής αδυνατούσε. Αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να αποτραβηχτούν στη γραμμή που κρατούσαν στις 9 Αυγούστου. Ο Κληρίδης όμως, είπαν, είχε προωθήσει πιο λογικές προτάσεις. Οι Βρετανοί αξιωματούχοι είπαν πως για τη λύση αυτή, θα έπρεπε να γίνουν σημαντικές αναπροσαρμογές και πως ο Τούρκος καθηγητής Ουλμάν τους είχε πει στο Λονδίνο ότι θα χρειαζόντουσαν πέραν του 28% του εδάφους για λόγους ασφάλειας, κάτι που θα συζητηθεί στις διαπραγματεύσεις. Και συμπλήρωσαν ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες ίσως να μη θέλουν πλέον να επιστρέψουν, μιας και τους επιτραπεί να επισκεφθούν τις περιουσίες τους.
Ο δρ Κίσινγκερ είπε ότι ο χρόνος δεν ήταν υπέρ των Ελλήνων. Ο ίδιος ήθελε χρόνο για να καλυτερεύσουν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Οι Βρετανοί, σε μια προσπάθεια να πιέσουν τον δρα Κίσινγκερ, χρησιμοποίησαν την κινδυνολογία ότι αν δεν λυόταν το θέμα σύντομα, φοβόντουσαν για ανταρτοπόλεμο εκ μέρους των Ελλήνων. Όμως ο Κίσινγκερ το απέρριψε και είπε ότι δεν πίστευε σε τέτοια.
Οι Βρετανοί στη συνέχεια είπαν πως θα άρχιζε ο εποικισμός από την Τουρκία. Ο Κίσινγκερ ρώτησε αν μπορούσε ένα κομμάτι να ενωθεί με την Ελλάδα και το άλλο με την Τουρκία, αλλά οι Βρετανοί κηδεμόνες, αν και δεν το απέρριψαν, είπαν ότι τέτοια λύση θα ήταν ό,τι χειρότερο για τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Κίσινγκερ υποστήριξε να ξεκινούσε η βρετανική πρωτοβουλία, για διπεριφερειακή ομοσπονδία, αλλά, τους είπε ότι ήταν πολύ διστακτικός να ξανα-μπλέξει τις ΗΠΑ σε μια υπόθεση δίχως να γνωρίζει τις τακτικές. Την τελευταία φορά, είπε, οι ΗΠΑ είχαν αναμιχθεί με κάποια ευθύνη, όμως όχι αρκετή που να τους έδιδε και τον έλεγχο. Δίσταζε να το επαναλάβει. Ο ίδιος ήταν πολύ απασχολημένος με τα δικά τους στις ΗΠΑ και δεν ασχολήθηκε έντονα με όσα συνέβησαν στη Γενεύη τον Αύγουστο.

Η δεύτερη ανησυχία του, είπε ο δρ Κίσινγκερ, ήταν πως αν η βρετανική πρωτοβουλία αποτύγχανε, θα έλεγαν πως φταίει η Αμερική που δεν πίεσε αρκετά την Άγκυρα. Έτσι και πάλιν θα έφταιγαν οι ΗΠΑ και όχι το Ηνωμένο Βασίλειο, που ήταν δική του η πρωτοβουλία.
Οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι στη Γενεύη έγιναν λάθη και πως εκ των υστέρων έβλεπαν πως θα ήταν καλύτερα αν είχαν προωθήσει και υποστηρίξει στη Γενεύη εξαρχής την περιφερειακή λύση. Ο Κίσινγκερ συμφώνησε πως τότε θα είχαν προοπτικές επιτυχίας. Ο Κίσινγκερ εξήγησε πως η πρότασή του για λύση καντονίων ήταν με στόχο να διευκολύνει τη διζωνική σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Κίσινγκερ ήταν βέβαιος ότι η βρετανική πρωτοβουλία για διπεριφερειακή/διζωνική λύση θα αποτύγχανε, και δεν ήθελε τις ΗΠΑ να φορτωθούν την ευθύνη της αποτυχίας.
Αν η Βρετανία ήθελε να προωθήσει την πρωτοβουλία της από μόνη της, θα έδιδε την ευλογία του.
Εν κατακλείδι, οι Βρετανοί ζήτησαν από τον Κίσινγκερ αν μπορούσαν να βασιστούν στην πλήρη κάλυψη της πρωτοβουλίας τους στην προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας. Ο Κίσινγκερ τους υποσχέθηκε να το συζητήσει με τον Αμερικανό πρόεδρο και θα τους έδιδε την απάντησή του την επομένη.

Δελτίο των 11

Ο σχεδιασμός του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο από τον Κίσσιγκερ και την CIA

Οσοι έχουν μελετήσει την ιστορία των πραξικοπημάτων στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και στην Ευρώπη, γνωρίζουν πως πίσω από τους παρανοϊκούς δικτάτορες βρισκόταν πάντα η CIA. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η διαβόητη αμερικανική μυστική υπηρεσία διατηρούσε «εκτροφείο» δικτατόρων, οι οποίοι ενεργώντας για λογαριασμό της Ουάσιγκτον, ανέτρεπαν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις και εγκαθιστούσαν στη θέση τους ανδρείκελα, πολιτικούς και στρατιωτικούς έτοιμους να υπηρετήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες στο όνομα ενός άρρωστου αντικομμουνισμού. Ετσι, όταν ο Λευκός Οίκος και η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών άδειασαν κυριολεκτικά τη χούντα της Ονδούρας απαιτώντας την επαναφορά του ανατραπέντος προέδρου Μ. Σελάγια, οι πάντες αναφώνησαν πως «κάτι αλλάζει στην Αμερική». Προσωπικά, πιστεύω πως...πολλά άλλαξαν στις ΗΠΑ μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Μπάρακ Ομπάμα και πολλά θα αλλάξουν ακόμα, εάν ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου συνεχίσει να αρνείται να βάλει νερό στο κρασί του.Λίγο μετά την έκκληση του Ούγκο Τσάβες προς τον Μπάρακ Ομπάμα να αποκηρύξει τους πραξικοπηματίες, ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, κάλεσε τους δημοσιογράφους και τους ανακοίνωσε πως «αναγνωρίζουμε τον Σελάγια ως τον νομίμως εκλεγμένο και συνταγματικό πρόεδρο της Ονδούρας. Δεν βλέπουμε άλλον«. Η δήλωσή του στενού συνεργάτη του Αμερικανού προέδρου, ικανοποίησε τα δημοκρατικά αισθήματα στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική και έθεσε τους όρους, που θα διέπουν τις σχέσεις της υπερδύναμης με όσους πιστεύουν στις αρχές της Δημοκρατίας.
Ο κ. Ομπάμα ζήτησε και από την Χίλαρι Κλίντον να τοποθετηθεί ισχυρά εναντίον των στρατιωτικών της Ονδούρας, οι οποίοι πιστεύεται πως είναι οι τελευταίοι στη Νότιο Αμερική που διατηρούν ακόμη σχέσεις με κέντρα αποσταθεροποίησης. Δυστυχώς, οι αστείοι αυτοί τύποι δεν κατανόησαν πως ο τρόπος σκέψης στην Ουάσιγκτον δεν είναι ο ίδιος όπως τα προηγούμενα χρόνια, όταν στον Λευκό Οίκο πλημμύριζαν από αγαλλίαση στο άκουσμα πραξικοπημάτων.
Η υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χίλαρι Κλίντον καταδίκασε την ανατροπή του Σελάγια τονίζοντας τα εξής: «Καλούμε όλα τα μέρη της Ονδούρας να σεβαστούν τη συνταγματική τάξη και τον κανόνα δικαίου, να επαναβεβαιώσουν τη δημοκρατική τους κλίση και να δεσμευτούν στην επίλυση των πολιτικών διαφορών ειρηνικά και μέσα από το διάλογο».
Γυρίζοντας χρόνια πίσω, στο 1967 και στο 1974, δεν μπορεί κανείς να μην επιχειρήσει συγκρίσεις. Οταν οι Ελληνες συνταγματάρχες κατέλυσαν την Δημοκρατία, οι Αμερικανοί δεν έκλαψαν. Συνεργάστηκαν με τον Παπαδόπουλο και στη συνέχεια με τον Ιωαννίδη και δεν βοήθησαν με κανένα τρόπο στην πτώση της δικτατορίας.Αντίθετα, χρησιμοποίησαν τους δικτάτορες για να ανατρέψουν τον Μακάριο ώστε να δικαιολογηθεί «η τουρκική επέμβαση», όπως περιγράφουν μέχρι τώρα την εισβολή του Αττίλα. Τα απόρρητα έγγραφα του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ αποδεικνύουν πως αμέσως μετά την ανατροπή του Μακάριου, ο Χένρι Κίσιγκερ και η CIA συνομώτησαν για να τον αντικαταστήσουν με τον Γλαύκο Κληρίδη, όπως περιγράφει ένα σημαντικότατο έγγραφο της 23ης Ιουλίου 1974, τρείς μέρες μετά την απόβαση των Τούρκων στο νησί.
Είναι βέβαιο και ουδείς δικαιούται να αμφιβάλλει, πως εάν οι Αμερικανοί, το 1967 και το 1974 αποδοκίμαζαν με ισχυρό τρόπο τους πραξικοπηματίεςόπως έπραξαν την Κυριακή το βράδυ ο Λευκός Οίκος και το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ- η Ελλάδα και η Κύπρος θα είχαν πολύ καλύτερη τύχη. Ομως, στο όνομα των στρατηγικών τους συμφερόντων βοήθησαν να καταλυθεί η Δημοκρατία και ανέδειξαν πολιτικούς και στρατιωτικούς έτοιμους να συνθηκολογήσουν και να εξυπηρετήσουν την Αμερική. Και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που οι Ελληνες και οι Κύπριοι δεν εμπιστεύονται (ακόμα) την Ουάσιγκτον...

GreekNation

ΙΟΥΛΙΟΣ 1974:Η δειλία του "Εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή,ο βρώμικος ρόλος του Κίσινγκερ και η διψασμένη για εξουσία αριστερά

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΜΕ ΦΟΡΝΤ,ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ,ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ,ΩΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ-ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΥΤΑ,ΟΣΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ "ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ";

Δ ιαβάζοντας τα παρακάτω,η ΟΡΓΗ για την ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ,τον ΕΝΔΟΤΙΣΜΟ και τελικά την ΠΡΟΔΟΣΙΑ των πολιτικών που μας κυβερνούν,είναι έκδηλη:την ώρα που η Χούντα είχε καταρρεύσει και ερχόταν ως...σωτήρας ο άνθρωπος που επί 11 χρόνια ΖΟΥΣΕ ΖΩΗ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ...ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ,οι Τούρκοι έβαζαν σε εφαρμογή το σχέδιο για δεύτερη εισβολή,που ήταν η ταφόπλακα στα όνειρα για αποχώρηση του τουρκικού στρατού απο την Κύπρο.Στην Ελλάδα,λαός και στρατός έχουν ξεσηκωθεί και ζητάνε στρατιωτική απάντηση.Ο μετέπειτα "Εθνάρχης" όμως,αποφαίνεται ότι "Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ"!!!

Όλα τα παραπάνω,είναι λίγο πολύ γνωστά:το παρασκήνιο όμως των διαπραγματεύσεων της εποχής,έρχεται τώρα στο προσκήνιο και φωτίζει την πολιτική Καραμανλή,τον φιλότουρκο ρόλο του Εβραιοαμερικάνου Κίσινγκερ και το παιχνίδι όλων αυτών σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού.Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

ΟI ΔΙΑΛΟΓΟΙ

Ωρα: 29 Μαίου 1975, ώρα 9.30 π.μ.
Τοποθεσία: Οικία πρέσβη Φάϊαρστοουν στις Βρυξέλλες

Παραβρέθηκαν:
(Ελληνες): Πρωθυπουργός Καραμανλής, υπουργός Εξωτερικών Μπίτσιος, Πρέσβης Ιωάννης Τζούνης, πρέσβης Πέτρος Μολυβιάτης

(Αμερικανοί): Πρόεδρος Φόρντ, υπουργός Εξωτερικών Κίσινγκερ, στρατηγός Σκόουκροφτ, βοηθός υπουργός Εξωτερικών Χάρτμαν

Καραμανλής: Επιτρέψετέ μου να αρχίσω μιλώντας για την πρόσφατη ιστορία. Πριν επανέλθω στην εξουσία, έγινε το πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο. Εδιωξαν τον Μακάριο. Οι Τούρκοι ισχυρίστηκαν ότι έδρασαν ως εγγυήτρια δύναμη, κάτι που τους έδωσε, όπως είπαν, το δικαίωμα να επαναφέρουν τη νόμιμη κύβέρνηση και να προστατεύσουν τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Η εγγύηση, όπως συμπεριλαμβάνεται στις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, προνοεί την επαναφορά της νομιμότητας και την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας. Η νομιμότητα επανήλθε σε τρεις ημέρες μετά την εισβολή. Επέστρεψα και ανέλαβα την κυβέρνηση της Ελλάδας και ο Κληρίδης ανέλαβε στην Λευκωσία. Μετά από αυτά δεν υπάρχει κανένας λόγος να παραμένουν στην Κύπρο. Επιτεύχθηκε ο στόχος τους ως εγγυητές. Αλλά βρίσκονται ακόμα εκεί. Μερικές εβδομάδες μετά, κατέλαβαν το 40% του νησιού. Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες πολύ καλά, επειδή ο υπουργός σας των Εξωτερικών με ξύπνησε στις 4 το πρωί. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την δεύτερη τουρκική κίνηση. Δεν κατασκευάζει κανείς στρατηγικούς σχεδιασμούς σε μία νύχτα. Η στρατιωτική επιχείρηση πρέπει να είχε σχεδιαστεί εδώ και καιρό. Η κατοχή του 49% του νησιού έγινε με βάση το στρατιωτκό σχέδιο γνωστό με το όνομα ΑΤΤΙΛΑΣ. Αυτό δείχνει προμελέτη. Αυτή η κίνηση δημιούργησε 250 χιλιάδες πρόσφυγες. Μπορείτε να πείτε πως δεν είναι μεγάλος ο αριθμός, αλλά όλος ο πληθυσμός του νησιού είναι μισό εκατομμύριο. Επίσης κατέλαβαν το 40%, που αποτελεί την μεγαλύτερη πλουτοπαραγωγική περιοχή. Στις 14 Αυγούστου αντιμετώπισα εκρήξεις στον στρατό και ανάμεσα στο λαό. Πήγα στην έδρα των Ενόπλων Δυνάμεων και απαίτησαν δράση. Υπήρχε πίεση για κήρυξη πολέμου. Ηταν φυσικό όλοι να νοιώθουν ότι ρεζιλεύτηκαν.Αλλά, επέλεξα την μή δημοφιλή απόφαση να πω στον λαό να παραμείνει ψύχραιμος και να με εμπιστευθεί. Είπα ότι θα δεχθούμε βοήθεια από τους φίλους μας για να βρούμε λύση. Εκείνη την δραματική στιγμή είχα τρεις επιλογές: Πρώτον, να οδηγηθώ σε πόλεμο, δεύτερον, να αποχωρήσω για μία ακόμη φορά από την πολιτική, και τρίτον να αποχωρήσω από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Επέλεξα την τρίτη επιλογή ως την λιγότερο επώδυνη. Αυτή είναι η ιστορία της Κύπρου. Είναι δύσκολο να αποδείξεις κάτι που είναι αυταπόδεικτο, αλλά οι Τούρκοι έκαναν λάθος. Οι Ελληνες έδειξαν μετριοπάθεια παρά τα όσα συνέβησαν. Ακόμα δείχνουμε μετριοπάθεια. Για μεγάλο διάστημα οι Τούρκοι ζητούσαν γεωγραφική ομοσπονδικαή λύση. Σύμφωνα με την δική μας γνώμη έπρεπε να επιστρέψουμε στις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, αλλά αποδεχθήκαμε γεωγραφική ομοσπονδία με δύο όρους: Πρώτον, η περιοχή που ελέγχεται από τους Τούρκους να έχει σχέση με το ποσοστό του πληθυσμού (των Τουρκοκυπρίων) και δεύτερον, η λύση να επιτρέπει την επιστροφή των προσφύγων. Αυτή θα ήταν μία έντιμη και λογική λύση, αλλά οι Τούρκοι συνεχίζουν να μας προσφέρουν το fait accompli. Τι πρέπει να κάνουμε;

Πρόεδρος: Νομίζουμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε υπό την προϋπόθεση των γεγονότων, ως έχουν.

Καραμανλής: Πριν σχολιάσετε, επιτρέψτε μου να τελειώσω. Εκτός την Κύπρο, έχουμε και τα προβλήματα στο Αιγαίο. Υποστηρίζουμε το status quo, το οποίο υπάρχει από το 1913. Αλλά οι Τούρκοι συνεχίζουν να δημιουργούν προβλήματα με την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα, με τους αεροδιαδρόμους, και στην πραγματικότητα θέλουν να χωρίσουν το Αιγαίο Πέλαγος. Αυτό σημαίνει ότι πολλά από τα δικά μας νησιά θα βρίσκονται στην τουρκική θάλασσα. Προτείναμε να παραπέμψουμε το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο, αλλά οι Τούρκοι, παρά το γεγονός ότι το αποδέχονται ως θέμα αρχής, αρνήθηκαν στην Ρώμη να παρουσιάσουν τα έγγραφα με τα οποία θα παραπέμπαμε το θέμα στο Διεθνές Δκαστήριο. Πρέπει να σας πω ότι εάν όλα αυτά τα θέματα δεν επιλυθούν και παραταθούν, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πόλεμο και αυτό δεν πρέπει να αποκλειστεί. Και στις δύο χώρες, τα νεύρα είναι στα ύψη και θα ήταν ντροπή να ξεσπούσε πόλεμο κάτω από την μύτη των συμμάχων. Εκανα και θα συνεχίσω να πράττω ότι μπορώ για να αποφευχθεί ο πόλεμος αλλά χρειάζεται να επιστρέψουμε σε περιεκτική προσέγγιση, η οποία θα συνεισφέρει στην αποφυγή του κινδύνου. Δεν μπορώ, και δεν θα υποδείξω πως μπορείτε να βοηθήσετε. Είναι κάτι που πρέπει να αποφασίσετε μόνοι σας.

Πρόεδρος: Τα δύο πιό σημαντικά προβλήματα είναι η Κύπρος και το Αιγαίο. Θέλουμε να συνεισφέρουμε για την επίλυση αυτών των προβλημάτων. Αισθανόμαστε ότι κάποιες εξελίξεις στην περιοχή είναι ατυχείς για το ΝΑΤΟ και δημιούργησαν τρομερά προβλήματα στις Ην. Πολιτείες. Κάτι πρέπει να γίνει. Εχουμε αντανάκλαση αυτών (των προβλημάτων) στο Κογκρέσο. Η βοήθεια προς την Τουρκία έχει περικοπεί. Αισθανόμαστε ότι αυτή η κίνηση είναι επιζήμια για την επιρροή μας προς τους Τούρκους και για την ικανότητα μας να επιτύχουμε υποχωρήσεις από την Τουρκία. Μπορέσαμε να αλλάξουμε την απόφαση στην Γερουσία και είναι πιθανό να αλλάξουμε τις απόψεις και στην Βουλή.Αισθάνομαι ότι εάν το Κογκρέσο διατηρήσει τους περιορισμούς (εννοεί το εμπάργκο όπλων), η επιρροή μας θα είναι ελάχιστη.Γι’ αυτό, είχαμε πολλές διαβουλεύσεις με τους βουλευτές. Τους είπαμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο για να καθαρίσουμε αυτή την πυώδη και μή υγιή κατάσταση στο ΝΑΤΟ. Τους εξηγήσαμε πόσο βλαπτικό είναι εάν δεν γίνει κάτι, και ότι φτάνουμε την στιγμή που οι τουρκικές αρχές ίσως κλείσουν τις αμερικανικές βάσεις, κάτι που θα βλάψει την άμυνά μας. Είπαμε ότι είναι η ώρα για το Κογκρέσο να δράσει. Και το γρηγορότερο το καλύτερο. Είμαστε ενθαρρυμένοι με τις συνομιλίες που διεξάγουν οι δύο κοινότητες στη Βιέννη, και ελπίζουμε ότι θα επιτευχθεί πρόοδος. Αλλά πρέπει να πω ότι η επιρροή μας μειώνεται όσο παραμένει σε ισχύ το εμπάργκο όπλων στην Τουρκία.

Κίσινγκερ: Μπορώ να προσθέσω μία λέξη, κύριε Πρόεδρε, όσον αφορά την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία. Αυτή είναι η εκτίμησή μου για το εσωτερικό πρόβλημα. Ο Τσακλαγιαγκίλ επιθυμεί διευθέτηση. Ο Ντεμιρέλ, βασικά επιθυμεί λύση, αλλά φοβάται πάρα πολύ ότι ο Ερμπακάν θα σπάσει τον συνασπισμό του εάν προχωρήσει προς την λύση. Είπα στον Πρόεδρο, κύριε Πρωθυπουργέ, ότι είμαι έτοιμος να σχηματίσω κυβέρνηση στην Τουρκία επειδή μίλησα με όλους τους πολιτικούς. Είδα τους ηγέτες όλων των κομμάτων και τους ειπα ότι τώρα είναι η ώρα να επιλύσετε αυτό το πρόβλημα. Το κλειδί είναι ο Ετσεβίτ. Εάν αυτός και εσείς είσαστε οι πρωθυπουργοί και είχατε ασχοληθεί με το πρόβλημα, είμαι πεπεισμένος ότι θα είχε διευθετηθεί.Στην αντιπολίτευση, ο Ετσεβίτ, θα χρησιμοποιήσει αυτό το θέμα και θα προσπαθήσει να σπάσει τον συνασπισμό. Του μίλησα όταν ήμουν στην Αγκυρα. Τον γνωρίζω καλά. Ηταν μαθητής μου.

Καραμανλής: Γι’ αυτό εμείς οι Ελληνες είχαμε υποψιαστεί ότι είσασταν φιλότουρκος.

Διαβάστε ολόκληρα τα κείμενα εδώ κι εδώ.

HELLAS ORTHODOXY

Οι πραγματικοί σκοτεινοί σκοποί του Κίσινγκερ, όταν «εμπνεύστηκε» και σκηνοθέτησε τη τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Η Συνωμοσία στην Κύπρο. Κύπρος 1993, Β΄Έκδοση 2003. (The Conspiracy in Cyprus. Zionism-Masonry. Cyprus 1993, B΄ edition 2003).Το βιβλίο του φίλου αγωνιστή της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, Μ. Μιχαήλ, «Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣΟΝΙΣΜΟΣ», είναι μια πολύτιμη συμβολή στον αγώνα κατά των Σκοτεινών Δυνάμεων, που έχει αρχίσει και αναπτύσσεται με σοβαρές προοπτικές, τα τελευταία χρόνια και στην Μητρόπολη και στον Ελληνισμό του Εξωτερικού. Ιδιαίτερα πολύτιμο είναι το βιβλίο αυτό, για τον Κυπριακό λαό κι όχι μονάχα τον Ελληνικό, αλλά και τον Τουρκικό, ακριβώς γιατί, ξεσκεπάζοντας τα σκοτεινά παρασκήνια της Ιστορίας του νησιού, βοηθάει τους πάντες, αφού τα παρασκήνια αυτά είναι εχθρικά για όλους και Έλληνες και Τούρκους, όπως ίδια είναι και τα δάκρυα της μάνας που θρηνεί τα παιδιά της, είτε Τουρκάλα είναι αυτή, είτε Ελληνίδα! Τι ωφέλησε στην ουσία τους Τουρκο-κύπριους η σημερινή Κυπριακή τραγωδία; Μαζί με τους Έλληνες και οι Τούρκοι πέρασαν με αγωνίες, ακαταστασίες και θλίψεις, τα χρόνια αυτά, για χάρη των συμφερόντων του Τουρκικού και του διεθνούς Κατεστημένου, πίσω από το οποίο βρίσκεται το σκοτεινό σιωνιστικό σχέδιο, της Παγκόσμιας Ιουδαϊκής Κυριαρχίας, που θέλει την Κύπρο καταφύγιο για ώρα ανάγκης! (Νικόλαος Ψαρουδάκης).
Το Σχέδιο HERZL για εποικισμό της Κύπρου από τους Εβραίους (σελ. 374). «22 Οκτωβρίου 1902. – Λονδίνο. Χθές μίλησα ( Χέρτζιλ) με τον περίφημο αφέντη της Αγγλίας, τον Τζό Τσιάμπερλαιν. … Κατόπιν του μίλησα για το έδαφος που ήθελα από την Αγγλία: την Κ ύ π ρ ο, το Ελ Αρίς και την Χερσόνησο του Σινά. … Όσο όμως για την Κύπρο, τα πράγματα είχαν ως εξής: Ζούσαν εκεί Έλληνες και Μουσουλμάνοι, και δεν μπορούσε να τους διώξει, στριμώχνοντάς τους για να εγκατασταθούν άλλοι. … Ωστόσο, ήταν έτοιμος να βοηθήσει αν μπορούσε, του άρεσε η Σιωνιστική Ιδέα. … Τότε παρουσίασα το σχέδιό μου, για να δημιουργήσουμε πριν από όλα ένα ρεύμα ευνοϊκό για μας στην Κύπρο. Θα έπρεπε να μας καλέσουν να πάμε εκεί. Αυτό, θα έβαζανα το προετοιμάσουν μισή δωδεκάδα απεσταλμένοι μου. Μια που έχουμε ιδρύσει την Εβραϊκή Ανατολική Εταιρεία με κεφάλαιο πέντε εκατομμύρια λίρες για την εγκατάσταση στο Σινά και το Ελ Αρίς, οι Κύπριοι θα αρχίσουν να θέλουν κι αυτοί την χρυσή βροχή (σ.σ. εννοούσε το χρήμα) και στο νησί τους. Οι Μουσουλμάνοι θα φύγουν, κι οι Έλληνες θα π ο υ λ ήσ ο υ ν π ρ ό θ υ μ α τ ί ς γ α ί ε ς τ ο υ ς σε κ α λ ή τ ι μ ή και θα μεταναστεύσουν στην Αθήνα και την Κρήτη». (Σελ. 465 -466): «Όταν ο Θεόδωρος Χέρτζιλ, τον Οκτώβριο του 1902, παρουσίαζε στον τότε Υπουργότων Αποικιών της Αγγλίας Τζό Τσιάμπερλαιν, το σιωνιστικό του σχέδιο για την Κύπρο … νόμιζε κανείς ότι το Παγκόσμιο Σιωνιστικό Κίνημα θα περιοριζόταν σε κάποια στενά χρονικά πλαίσια δράσης, με μοναδικό στόχο τη δημιουργία ενός προσωρινού διαμετακομιστικού σταθμού στο νησί, ώστε να γίνει πιο εύκολη η επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Όμως, τα πραγματικά σχέδια του σιωνισμού, από τότε, ήταν άλλα. Η Κύπρος είχε συμπεριληφθεί στο γεωγραφικό εκείνο χώρο, που θα αποτελούσε τη μελλοντική «Μεγάλη Παλαιστίνη»! … Το αμερικανικό περιοδικό «Νιούζ-Γουήκ» στις αρχές Μαρτίου του 1975, απεκάλυψε ότι ο Γερμανο-Εβραίος Χένρυ Κίσινγκερ είχε προτείνει, λίγους μήνες μετά την εισβολήτου Αττίλα, τις εξής εξωφρενιστικές προτάσεις: 1ον) Οι Ελληνοκύπριοι να φύγουν από την Κύπρο και να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. 2ον) Οι Τουρκοκύπριοι να φύγουν από την Κύπρο και να εγκατασταθούν στην Τουρκία. 3ον) Η Κύπρος να κατοικηθεί αποκλειστικά μόνον από Εβραίους! Να, λοιπόν, ποιοι ήταν οι πραγματικοί σκοτεινοί σκοποί του Κίσινγκερ, όταν «εμπνεύστηκε» και σκηνοθέτησε τη τουρκική εισβολή». (Σήμερα, η συνεχιζόμενη αγορά μεγάλων εκτάσεων γης και πολυτελών κατοικιών που παρατηρείται στην κατεχόμενη (όπου δραστηριοποιείται οργανωμένη εβραϊκή κοινότητα) και ελεύθερη περιοχή της Κύπρου από Εβραίους του Ισραήλ και της Ευρώπης, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η εφαρμογή του σιωνιστικού Σχεδίου (Χέρτζιλ – Κίσσινγκερ) για εποικισμό και έλεγχο της Κύπρου!).

GreekNation

Ο Τουρκολάγνος Κίσινγκερ και οι... εφιάλτες του!

"Φοβάμαι μην τιμωρήσουν την Τουρκία..."

Ήταν 20 Νοεμβρίου 1975. Το ρολόι στο γραφείο του τότε υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, στον 7ο όροφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έδειχνε 9:30 το πρωί. Ο κ. Κίσινγκερ υποδέχθηκε με χαμόγελα και αστεϊσμούς τον κ. Ντενκτάς ως… αντιπρόεδρο της Κύπρου!
Συνοδευόταν μόνο από ένα συνεργάτη του (που δεν κατονομάζεται), στον οποίο δεν επέτρεψε να λάβει μέρος στη συνάντησή του με τον Αμερικανό υπουργό. Ήθελε να είναι μόνος. Τον κ. Κίσινγκερ, πλαισίωναν οι στενοί του συνεργάτες Χάρτμαν και Ίγκλετον, που είχαν άμεση ανάμειξη στο Κυπριακό από τις 15 Ιουλίου 1974, όταν έφτασε το πρώτο μήνυμα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι «ο Μακάριος ήταν (μάλλον) νεκρός». Ο κ. Ίγκλετον εκτελούσε χρέη πρακτικογράφου, ενώ η συνομιλία των δύο ανδρών μαγνητοφωνήθηκε.
Ο κ. Κίσινγκερ, αντιμετώπισε τον κ. Ντενκτάς ως να συναντούσε ένα παλιό καλό φίλο. Η συμπεριφορά του, εξέπληξε ακόμα και τους συνεργάτες του, που δεν ανέμεναν την οικειότητα που επέδειξε ο Αμερικανός υπουργός, σ’ ένα πολιτικό, που είχε κατηγορηθεί, εκτός των άλλων, και για τη δημιουργία τρομοκρατικής οργάνωσης, της γνωστής ΤΜΤ. Η συνομιλία των δύο ανδρών, επισφράγισε τη «συμφωνία κυρίων» του κ. Κίσινγκερ με τον Μπουλέντ Ετσεβίτ, στις 21 Ιουλίου 1974. Στη διάρκεια τηλεφωνικής τους επικοινωνίας, είχαν συμφωνήσει ότι με τα νέα δεδομένα (σ.σ. της εισβολής) πρέπει να επιδιωχθεί λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ο κ. Κίσινγκερ, είχε αναλάβει την υποχρέωση να επιβάλει τη συμφωνία του με τον Τούρκο Πρωθυπουργό, στην Αθήνα και τη Λευκωσία, που υπό την πίεση της ήττας στον στρατιωτικό τομέα, δεν είχαν πολλά περιθώρια αντίδρασης.
Ο «Πολίτης» έχει στην κατοχή του απόρρητο έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που καταγράφει λεπτό προς λεπτό εκείνη τη συνομιλία Κίσινγκερ-Ντενκτάς, η οποία, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, σφράγισε τις διαπραγματεύσεις μέχρι σήμερα. Η συζήτηση των δύο ανδρών, μπαίνει στα βαθιά νερά της διχοτομικής λύσης που θα επιβληθεί με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση της Ουάσιγκτον και μάλιστα ο Αμερικανός υπουργός φτάνει στο σημείο να συμβουλεύει-ως ο δάσκαλος τον μαθητή-τον κ. Ντενκτάς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διαπραγματευθεί για να κερδίσει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Στα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά, ο κ. Κίσινγκερ εξηγεί στον κατοχικό ηγέτη τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σκέφτεται και να δρα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον Μακάριο. Μεταξύ των δύο ανδρών είχαν διαμειφθεί τα ακόλουθα (παραλείπονται μόνο οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις, η συζήτηση για τον γιο του κ. Ντενκτάς που φαίνεται ότι ήταν άρρωστος τις ημέρες εκείνες, και τα κομπλιμέντα του Αμερικανού υπουργού για τα καλά αγγλικά του συνομιλητή του):
Κίσινγκερ (στον Ντενκτάς): «Πιστεύω ότι η ιστορία (της Κύπρου) δεν άρχισε από την ανατροπή του Μακάριου. Υπάρχουν προηγούμενα γεγονότα που πρέπει να ληφθούν υπόψη, και έχεις νόμιμα και αιτιολογημένα παράπονα. Αποδεικνύοντας ότι είχα αντιληφθεί την τουρκική θέση ενωρίς, έλπιζα ότι θα προχωρούσαμε σε γρήγορο διακανονισμό. Αλλά υπάρχουν δύο γεγονότα που απέτρεψαν κάτι τέτοιο: Το ένα ήταν η αποχώρηση του Ετσεβίτ από την κυβέρνηση και το δεύτερο ήταν η ενέργεια του Κογκρέσου (να τιμωρήσει την Τουρκία). Είμαστε τώρα σε αδιέξοδο. Ο εφιάλτης μου είναι ότι αν δεν συμβεί κάτι, το Κογκρέσο θα ψηφίσει περιοριστικά μέτρα εναντίον της Τουρκίας. Οι σχέσεις μας με την Τουρκία θα υποστούν μη αναστρέψιμη βλάβη. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο τελικά θα ζημιώσει τη δική σας θέση. Αυτό που μπορεί να επιτευχθεί πηγαίνει πολύ μακρύτερα από οτιδήποτε θα μπορούσες να είχες σκεφθεί πριν από δύο χρόνια. Μπορείς να επιτύχεις ένα διζωνικό σύστημα και μια κεντρική κυβέρνηση με περιορισμένες εξουσίες. Εάν θα έχεις συμμετοχή 50%, όπως ζητάς (σ.σ. εννοεί την ισότητα (equality), δεν είναι σαφές. Αλλά εάν υπάρχει μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση δεν είναι ίσως τόσο σημαντικό. Το ερώτημα είναι, εάν η τουρκική πλευρά θα δώσει προτάσεις στο εδαφικό. Δεν πιστεύω ότι μια συζήτηση για τα ποσοστά θα είναι χρήσιμη. Έχει φτάσει η στιγμή για να επιτευχθεί μια διευθέτηση. Θα βρεθούμε στη
θέση να έχουμε άρει το εμπάργκο στη βάση μιας υποτιθέμενης προόδου στο Κυπριακό. Οι αντίπαλοί μας θα χρησιμοποιήσουν την έλλειψη προόδου για να υποστηρίξουν τη θέση των Ελλήνων. Θέλουμε να τους προλάβουμε επιτυγχάνοντας την επανάληψη των διαπραγματεύσεων. Γνωρίζω, ότι όταν κάποιος δείχνει προθυμία, ο Μακάριος είναι ιδιαίτερα δύσκολος.
Ντενκτάς: Πρέπει να βάλετε το δάκτυλό σας επί τον τύπον των ήλων. Εάν δείξεις προθυμία, ο Μακάριος μετατρέπεται σε πρόβλημα.
Κίσινγκερ: Δεν υπήρξες ποτέ σε κίνδυνο να επιδείξεις τόσο μεγάλη προθυμία. Φαντάσου πόσο δύσκολο είναι να έχεις να διαπραγματευθείς με τους Τούρκους και τους Ισραηλινούς το ίδιο διάστημα, για να μη μιλήσω για τους Έλληνες, τους Σύριους και άλλους.
Ντενκτάς: Το εκτιμώ αυτό. Στην περίπτωσή μας, όταν οι Έλληνες μιλούν για παραχωρήσεις αναφέρονται στη γη και στα χρήματα και στα κτίρια. Εμείς, ωστόσο, σκεφτόμαστε έχοντας κατά νου την ασφάλειά μας στο μέλλον. Η επίδειξη προθυμίας από τον ξένο παράγοντα κάνει τον Μακάριο να θέτει πρόσθετους όρους και να παρεμβάλλει προσκόμματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Κίσινγκερ: Είναι κακό και για τους Τούρκους και για μας.
Ντενκτάς: Είναι εξαιτίας αυτού του γεγονότος, που ο Μακάριος μάς θέτει σε μια πολύ δύσκολη θέση για το μέλλον.
Κίσινγκερ: Πώς είναι δύσκολη; Πώς γίνεται να αισθάνεσαι αδύνατος;
Ντενκτάς: Δεν είναι αυτό. Κάθε φορά που του ζητάμε να εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρξει Ένωση με την Ελλάδα, εγκαταλείπει τις διαπραγματεύσεις.
Κίσινγκερ: Δεν έχω ακούσει να υπάρχει αυτό το πρόβλημα πρόσφατα.
Ντενκτάς: Λένε ότι υπάρχει διεθνής πτυχή. Προσπάθησα να φέρω τους Έλληνες εμπειρογνώμονες σε συνομιλίες με σκοπό μια διακήρυξη που θα αποκλείει την Ένωση. Δεν συμφωνούν.
Κίσινγκερ: Αυτή είναι η πρώτη φορά που ακούω ότι κάτι τέτοιο (σ.σ. η Ένωση δηλαδή) θα ήταν εμπόδιο. Η θέση σας αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας συμφωνίας-πακέτο.
Ντενκτάς: Προτείνω μια μεταβατική κυβέρνηση. Αυτό το κάνω για να μην είμαστε πολίτες χωρίς κράτος. Χρειάστηκε να ανανεώσω και το δικό μου διαβατήριο.
Κίσινγκερ: Το μόνο πρόβλημα με αυτή την πρόταση είναι η νομιμότητά της.
Ντενκτάς: Ο Μακάριος αμέσως απέρριψε τη μεταβατική κυβέρνηση. Όταν διαπραγματευόμουν με τον Κληρίδη, μου ζήτησε το μισό του εδάφους που τώρα ελέγχουμε. Τον ρώτησα εάν αυτό θα είναι ο τελικός στόχος όσον αφορά τον Μακάριο, αλλά δεν μπορούσε να μου απαντήσει.
Κίσινγκερ: Μήπως θα είναι ευκολότερο σε έξι μήνες από τώρα;
Ντενκτάς: Εάν μπορούσαμε να δείξουμε ότι δεν αντιπροσωπεύει αυτός μόνο την Κύπρο στα διεθνή φόρα, οι ίδιοι οι δικοί του άνθρωποι θα του υποδείκνυαν, ότι απαιτείται ένας άλλος δρόμος, μια άλλη προσέγγιση για την επίτευξη λύσης. Η εμπειρία σου στην επίλυση διεθνών προβλημάτων, είναι πολύ μεγαλύτερη. Γνωρίζεις ότι κάποιος πρέπει να περιμένει μέχρι να έλθει η δική του σειρά. Εάν βιάζεσαι, η άλλη πλευρά θα το εκμεταλλευθεί. Η κατάλληλη στιγμή δεν είναι αναγκαία αυτή που λέει το Κογκρέσο. Είδα τον Βαλντχάϊμ και του είπα να μη δείξει στον Μακάριο ότι πιέζει. Τον συμβούλευσα να αφήσει τον Μακάριο μόνο του να κάνει τις διευθετήσεις, και θα δει ότι ο Μακάριος θα επιστρέψει κτυπώντας του την πόρτα με ανανεωμένο ενδιαφέρον για διαπραγματεύσεις. Ο Μακάριος κατέστρεψε τον Κληρίδη. Όλη η κυπριακή ομάδα στα Ηνωμένα Έθνη είναι αντικληριδικοί.
Κίσινγκερ: Και πού θες να καταλήξεις. Χωρίς διαπραγματεύσεις το ελληνικό κομμάτι θα προσαρτηθεί στην Ελλάδα.
Ντενκτάς: Οι Τούρκοι λένε ότι δεν θέλουν κοινά σύνορα (με την Ελλάδα στην Κύπρο) και δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες θα επιθυμούσαν κάτι τέτοιο.
Κίσινγκερ: Μπορεί να μην έχουν άλλη επιλογή.
Ντενκτάς: Η ιδέα ενός ανεξάρτητου κράτους είναι η μόνη που μπορούμε να υποστηρίξουμε. Υπάρχουν και άλλες ιδέες. Μια από αυτές είναι να καταστήσουμε το νησί κομμάτι της Ελλάδας και της Τουρκίας, αλλά να μείνει εκτός ΝΑΤΟ. Οι Σοβιετικοί θα επιμείνουν σ’ αυτό. Θα είναι ένα είδος συγκυριαρχίας (condominium). Δεν ξέρω ποιες θα ήταν οι προοπτικές (για την εφαρμογή αυτής της ιδέας).
Κίσινγκερ: Η άποψή μου είναι ότι αν δεν επαναληφθούν σύντομα οι διαπραγματεύσεις, το Κογκρέσο θα επιβάλει μια νέα αντιπαράθεση μεταξύ των Ην. Πολιτειών και της Τουρκίας. Αυτή δεν είναι ρεαλιστική πολιτική για την Τουρκία. Στην πραγματικότητα δεν μπορούν να στραφούν προς τη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ). Οι Έλληνες μπορεί τότε να προκαλούν συνεχείς κρίσεις στο Αιγαίο, αφήνοντας την Τουρκία σε άμυνα. Αυτός είναι ο φόβος μου. Εάν δεν υπάρξει διευθέτηση στους προσεχείς μήνες, η λογική των γεγονότων μπορεί να μας οδηγήσει στο πλευρό της Ελλάδας. Ντενκτάς: Σας διαβεβαιώνω ότι αν σήμερα δώσω στον Μακάριο αυτό που θέλει, αυτός θα ζητήσει ακόμα περισσότερα.
Κίσινγκερ: Θα συμφωνήσει στο 28%.
Ντενκτάς: Δηλαδή απαιτεί το 2%, αυτού που είχαμε στην αρχή, όταν οι Τούρκοι έλεγχαν το 30% του νησιού. Δεν μπορεί να το δεχθεί.
Κίσινγκερ: Πιστεύω, ότι εάν συμφωνήσεις στο εδαφικό, μπορεί κανείς να το αποκαλέσει 28%, μπορεί και να το αποκαλέσει 30%. Μια συμφωνία θα μπορούσε να δώσει στους Έλληνες κάτι από την ελληνική Αμμόχωστο και την περιοχή κάτω από τον δρόμο και κάτι στην περιοχή της Μόρφου. Δεν ξέρω ακριβώς πόσο θα ήταν το ποσοστό.
Ντενκτάς: Μιλήσαμε με τον Κληρίδη γι’ αυτή την πρόταση. Εάν δώσουμε αυτά που ζητούν θα μείνουμε με ποσοστό μόνο 18%.
Κίσινγκερ: Δεν είναι δυνατόν.
Ντενκτάς: Η ασφάλειά μας δεν θα είναι εφικτή σύμφωνα με τους στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες, εάν επιστρέψουμε τη νέα πόλη της Αμμοχώστου.
Κίσινγκερ: Νομίζεις ότι οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να απειλήσουν τις τουρκικές περιοχές (σ.σ. εννοεί τα Κατεχόμενα);
Ντενκτάς: Όχι, με τις τουρκικές δυνάμεις στο νησί. Αλλά, εάν αποχωρήσουν θα είμαστε σε σοβαρό κίνδυνο. Δεν γνωρίζω εάν μια νέα ομάδα ηγετών θα βγει στο προσκήνιο λέγοντας, ότι υπάρχει μόνο μια Κύπρος και να προωθήσει μια νέα συμπεριφορά από την οποία θα προκύπτει ότι οι δύο περιοχές (ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή) δεν θα είναι και τόσο σημαντικές. Αυτό θα απαιτούσε μια μεγάλη αλλαγή στην άλλη πλευρά. Εμείς, οι Τούρκοι ξεχνάμε εύκολα. Οι Έλληνες μιλούν για τους αγνοούμενούς τους, αλλά εμείς έχουμε ξεχάσει τους δικούς μας.
Κίσινγκερ: Μου λες δηλαδή ότι δεν είναι εφικτή μια διευθέτηση;
Ντενκτάς: Όχι, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την ασφάλεια της τουρκικής πλευράς. Αποτελεί προτεραιότητα να ξεκινήσουμε με μια μεταβατική κυβέρνηση και να αφήσουμε αυτή την κυβέρνηση να επιλύσει το εδαφικό και να αναγκάσει τον Μακάριο να αποκηρύξει την Ένωση.
Κίσινγκερ: Αντιλαμβάνομαι τη θέση σου για την Ένωση αλλά αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια συμφωνία-πακέτο, η οποία θα περιλαμβάνει την αποκήρυξη της Ένωσης.
Ντενκτάς: Συμφωνώ σε μια συμφωνία-πακέτο που θα περιλαμβάνει το εδαφικό και θα αποκλείει την Ένωση. Πρέπει να με καλύψετε επειδή έχω διακηρύξει ότι δεν θα παρακαθήσουμε σε διαπραγματεύσεις μετά την ενέργεια των Ελληνοκυπρίων στα Ηνωμένα Έθνη. Θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω θόρυβο γι’ αυτό το θέμα, για κάποιο χρονικό διάστημα. Μετά, ο γενικός γραμματέας των Ην. Εθνών θα μας προσεγγίσει και θα συμφωνήσουμε να επαναλάβουμε τις συνομιλίες κάποια στιγμή. Νομίζω ότι οι διευθετήσεις μπορούν να γίνουν εκ των προτέρων στη Λευκωσία. Οι αντιπρόσωποι του γενικού γραμματέα μπορούν να πηγαινοέρχονται μεταξύ του Κληρίδη και εμού.
Κίσινγκερ: Θα είμαστε σε καλύτερη θέση να αντισταθούμε στον Μακάριο, εάν κάνεις κάποια συγκεκριμένη πρόταση. Νομίζεις ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες βρίσκονται σε επαφή;
Ντενκτάς: Δεν νομίζω. Οι Έλληνες λένε το ίδιο πράγμα με τους Ελληνοκύπριους. Θέλουν και αυτοί προτάσεις για το εδαφικό.
Κίσινγκερ: Και είναι λάθος;
Ντενκτάς: Όχι από τη δική τους πλευρά.
Κίσινγκερ: Πιστεύω ότι ο Καραμανλής είναι λογικός.
Ντενκτάς: Σωστά, ο Καραμανλής είναι ένας λογικός άνδρας. Εάν ήταν ο Καραμανλής στη Γενεύη αντί του Μαύρου, θα μπορούσαμε να είχαμε καταλήξει σε συμβιβασμό.
Κίσινγκερ: Καταλαβαίνω το πρόβλημά σου, αλλά εάν δεν σημειωθεί σύντομα πρόοδος, ώστε να αποσείσουμε την πίεση του Κογκρέσου, οι σχέσεις μας με την Τουρκία θα επιδεινωθούν, και αυτό θα αδυνατίσει τη δική σου θέση. Καταλήγοντας, συμφωνούμε στο διζωνικό σύστημα και σε μια αδύναμη κεντρική κυβέρνηση και σε αποκλεισμό της Ένωσης. Νομίζω δε, ότι η διευθέτηση (στο εδαφικό) θα πρέπει να είναι περίπου στο 30%. Αυτά τα στοιχεία κατά κάποιο τρόπο πρέπει να συμπεριληφθούν σε μια συμφωνία-πακέτο. Εάν οι Τούρκοι δεν κάνουν καμία πρόταση, δεν θα μπορούμε να ελέγξουμε (τις εξελίξεις).
Η παραπάνω τοποθέτηση του Χένρι Κίσινγκερ, με την οποία έθετε στην ουσία την ταφόπετρα στο πληγωμένο σώμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, έκλεισε την πρόσωπο με πρόσωπο συνάντησή του με τον Ραούφ Ντενκτάς, (συνάντηση) που διευθετήθηκε με απαίτηση της Άγκυρας. Μόλις άκουσε την πρόταση του κ. Κίσινγκερ, που έγινε ένα λεπτό πριν ολοκληρωθεί η συζήτησή τους, ο κατοχικός ηγέτης αποχαιρέτησε τον συνομιλητή του, και αναχώρησε ικανοποιημένος από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το κτίριο της τουρκικής πρεσβείας, έχοντας στον χαρτοφύλακά του την πολυπόθητη πρόταση της συνομοσπονδίας.
Του Μιχάλη Ιγνατίου

Kostasxan