Το σύστημα πληγώθηκε και ετοιμάζει την αντεπίθεσή του

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Στην αρχή ήρθε το Brexit. Μετά, ακολούθησε ο Τραμπ... Το μήνυμα που στέλνεται από τις κάλπες, το μήνυμα που στέλνουν οι λαοί (δύο πανίσχυρων χωρών) είναι σαφές: Δεν μας αρέσει ο τρόπος που κυβερνάτε, δεν μας αρέσει κόσμος που δημιουργείτε. Χωρίς να ξέρουμε τι θα συμβεί μετά την πανωλεθρία του αμερικανικού συστήματος και την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές, θεωρούμε σχεδόν βέβαιο πως ζούμε μια ακόμη (μετά το Brexit) ιστορική στιγμή, η οποία καταγράφεται έντονα, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται μια ισχυρή μορφή ανασφάλειας για την επόμενη ημέρα.

Ας κρατήσουμε, όμως, το σημαντικό μήνυμα των αμερικανικών εκλογών. Και αυτό είναι σαφές: Η ισχύς ανήκει στον λαό, ο οποίος μπορεί να επιβάλει την δική του θέληση απέναντι σε πανίσχυρα συστήματα, απέναντι σε αδίστακτα συμφέροντα. Μπορεί, φυσικά, μέχρι τις επόμενες αμερικανικές εκλογές ο λαός να μην συμμετάσχει (πάγια τακτική της σύγχρονης δημοκρατίας), όμως το ότι δεν επηρεάστηκε από τις απίστευτες ποσότητες της συστημικής προπαγάνδας και αποφάσισε πως πρώτιστο ενδιαφέρον ενός αρχηγού κράτους είναι η φροντίδα και η ευημερία των πολιτών και οι καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, είναι ένα μήνυμα που κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει. 

Αυτό ακριβώς το μήνυμα είναι που φοβούνται πως θα μεταδοθεί σαν «ιός», οι αρχηγοί άλλων ανεπτυγμένων «δημοκρατικών» χωρών. Το μήνυμα ισχύος των μικρών ανυπεράσπιστων πολιτών, που αγνοούνται ή και διώκονται από απρόσωπα συστήματα και δοτές εξουσίες, που προσαρμόζουν τους νόμους για να υπερασπίζονται τα ισχυρά συμφέροντα, αλλοιώνουν ή αντιστρέφουν τις υποσχέσεις τους προς τους πολίτες και στο όνομα των συνεχών κερδών του συστήματος δεν διστάζουν να αλλοιώνουν ακόμη και τα χαρακτηριστικά των κρατών που υποτίθεται πως κυβερνούν.

Στο όνομα της παγκοσμιοποίησης, στο όνομα του ελεύθερου εμπορίου που υπόσχεται λιγότερους φόρους για τις εταιρείες και λιγότερα δικαιώματα για τους πολίτες, περισσότερα κέρδη για όσους μετέχουν στο σύστημα και χειρότερη ποιότητα ζωής για τους απλούς ανθρώπους…, οι πολίτες μεταβάλλονται αργά αλλά μεθοδικά σε φθηνές μηχανές παραγωγής κέρδους. Η ρατσιστική – φασιστική αντιμετώπιση του συστήματος που θέλει τους μη πτυχιούχους και τους απλούς εργάτες να είναι οι πρωταίτιοι αυτής της αλλαγής, οι «υπεύθυνοι» για έναν κόσμο αβεβαιότητας και κινδύνων, είναι το διαχρονικό εργαλείο εκφοβισμού και ψυχολογικής άσκησης βίας, μέσω του οποίου το σύστημα θεωρεί (εμμέσως πλην σαφώς) πως «οι αμόρφωτοι δεν έχουν σωστή κρίση». Είναι το ίδιο σύστημα (το ζούμε και στην Ελλάδα) που θέλει να επιβάλλει τους προβεβλημένους από τα συστημικά ΜΜΕ, τους μορφωμένους θεωρητικούς ακαδημαϊκούς και πολλούς άλλους που ακολουθούν ως παρελκόμενα – εργαλεία του εκάστοτε «ισχυρού πολιτικού ρεύματος», ανθρώπους που δεν είχαν και δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα και καθημερινότητα που βιώνουν οι απλοί (αμόρφωτοι) πολίτες, ανθρώπους που δεν είναι ικανοί να υλοποιήσουν οτιδήποτε, πέρα από την κατασπατάληση των φόρων που πληρώνουν οι «αμόρφωτοι» πολίτες.

Αυτό το σύστημα μπορεί να δέχτηκε δύο σοβαρότατες ήττες, αλλά είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται να «παραδοθεί». Είναι βέβαιο πως αυτό το σύστημα έχει πληγωθεί και γι αυτόν ακριβώς το λόγο γίνεται τώρα πολύ επικίνδυνο για όσους το αψήφησαν, στάθηκαν απέναντί του και με την ψήφο τους απέδειξαν πως είναι σάπιο και στηρίζεται σε γυάλινα πόδια. Είναι αυτό το σύστημα που μπορεί να εξαγοράζει «καλαμαράδες» ή «τηλεπερσόνες», που μπορεί να λειτουργεί ως κράτος αλλά και ως παρακράτος, που δεν διστάζει να σκοτώνει για να προστατεύσει τα συμφέροντά του ή να αυξήσει τα κέρδη του…
Αυτό ακριβώς το σύστημα θα αντιδράσει σύντομα και οργανωμένα. Το σύστημα δεν ανέχεται να ελέγχεται από τους πολίτες. Στην αρχή θα δοκιμάσει να "εγκολπώσει" τον Τραμπ. Αν δεν τα καταφέρει, τότε θα χρησιμοποιήσει όλα τα «ξόανα» (αρχηγούς κρατών, δικαστές, δημοσιογράφους κ.α.) που διαθέτει στον πλανήτη… Θα δείξει τα δόντια του και μέσα από τα σκοτεινά του γραφεία – διευθυντήρια θα επιχειρήσει αρχικά να παραχαράξει την βούληση των πολιτών και τελικά δεν θα διστάσει να επιβάλει τα χειρότερα, για να εμφανιστεί ως «η καλύτερη δυνατή λύση» (στα προβλήματα που το ίδιο δημιουργεί).
Καλό θα ήταν, λοιπόν, να προετοιμαζόμαστε για καταστάσεις που μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει, ούτε έχουμε ζήσει. Τα «ορκ» του συστήματος βγήκαν από τις σκιές, εκτέθηκαν ως χρήσιμοι ηλίθιοι υπέρ του συστήματος που τα δημούργησε και τα εκτρέφει και τώρα είναι έτοιμα να δώσουν μια μεγάλη μάχη για τα αφεντικά τους, αλλά και για τον εαυτό τους, χωρίς να έχουν κανέναν απολύτως ηθικό φραγμό. Και αυτή η μάχη θα είναι κατά των πολιτών, κατά της δημοκρατίας, κατά της ειρήνης... 

ΥΓ1: Τα όσα συμβαίνουν αποδεικνύουν το γιατί η «δημοκρατική Ευρώπη» αποφεύγει την προσφυγή στις κάλπες σε θέματα μείζονος ενδιαφέροντος για τους λαούς της Ευρώπης…
ΥΓ2: Όσο για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, τελικά αποδεικνύεται πως ο ρόλος ύπαρξής τους δεν είναι η καταγραφή αλλά η διαχείριση της κοινής γνώμης και η "καθοδήγηση" των πολιτών στις "γραμμές" του συστήματος. 

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

https://kostasxan.blogspot.gr/2016/11/blog-post_292.html

Οι ελίτ παρουσιαστές ειδήσεων: το κέντρο της PSYOP

PsyOp = psychological operation. Επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου παραπληροφόρησης

Η πραγματικότητα είναι μια ψυχολογική επιχείρηση.

Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα σημαίνει ουσιαστικά ότι κάποια ομάδα έχει την δύναμη, το χρήμα, και την πρόσβαση στα ελεγχόμενα και δουλοπρεπή μέσα ενημέρωσης. Μπορούν να καθορίσουν το τι «είναι».

Μια PSYOP εξαρτάται από την ικανότητα να κατασκευάσει μία συγκριμένη ιστορία.

Μια PSYOP εξαρτάται από το πώς θα «πουλήσει» μια κεντρική ιστορία.

Εάν, μαγικά, εν μία νυκτί, βρισκόσασταν να έχετε στα χέρια σας μια συντριπτική δύναμη και μια άμεση πρόσβαση προς τους ελίτ παρουσιαστές των μέσων ενημέρωσης, θα μπορούσατε να πείτε την δική σας ιστορία για το τι είναι και θα βρίσκατε εκατομμύρια ανθρώπων να σας πιστεύουν.

Τι θα συνέβαινε εάν π.χ. τα τρία μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια, παρουσίαζαν τρεις πολύ διαφορετικές εκδοχές ενός περιστατικού, από αυτά που «συγκλονίζουν» το κοινό; Π.χ. μία τρομοκρατική επίθεση.

Ένα τεράστιο πλήγμα θα χτυπούσε το επιχειρησιακό κέντρο της PSYOP. Οι άνθρωποι δεν θα ήξεραν τι να κάνουν. Θα περίμεναν μια ίδια ιστορία και θα άκουγαν τρεις, από τους μεγάλους χειραγωγούς των υπνωτισμένων μαζών.

Κυριολεκτικά, αν και ασυνείδητα, θα άρχιζε μια εσωτερική κατάρρευση.

Αλλά στην πραγματικότητα, οι γίγαντες των media, συμφωνούν επί της ουσίας να λένε τα ίδια σε κάθε σημαντικό γεγονός.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αδυνατούν να το καταλάβουν. Δεν βλέπουν ότι μπροστά τους υπάρχει μια αστυνομία σκέψης. Δεν βλέπουν ότι η συναίνεση είναι κανονισμένη.

Σε μια μαζοποιημένη κοινωνία που η ικανότητα αντίληψης και ιδίας κρίσης είναι μικρή ή απουσιάζει εντελώς, οι άνθρωποι δέχονται να καθοδηγούνται και να αποδέχονται την «επίσημη» και μόνη «πραγματικότητα».

«Τα πράγματα δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Έτσι θα είναι. Αφού το λένε αυτοί»..

Δεν είναι μόνο το περιεχόμενο των ειδήσεων, το «οικείο» πρόσωπο του παρουσιαστή, αλλά είναι και το ύφος και ο τρόπος παρουσίασης, που μακροπρόθεσμα, διαβρώνουν το μυαλό.

Οι ελίτ παρουσιαστές των ειδήσεων είναι οι διαμορφωτές και κριτές της τρόπου σκέψης και «άποψης». Πώς μιλούν, πώς φαίνονται, πώς βιώνουν οι ίδιοι την κάθε είδηση, πότε μειδιούν, πότε «συγκινούνται», πότε «οργίζονται» - όλα αυτά φυτεύονται βαθιά στον εγκέφαλο των θεατών.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να φανταστούν το βραδινό δελτίο ειδήσεων να φαίνεται και να ακούγεται με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Η μακροχρόνια πλύση εγκεφάλου έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.

Ο παρουσιαστής είναι ένας «ιερέας», ένας «εκλεκτός», που θα «παραδώσει το μήνυμα». Το κοινό πρέπει να δηλώσει πίστη και να μην αμφισβητήσει τον «εκλεκτό». Αυτός ξέρει.

Ο παρουσιαστής δεν αμφισβητεί. Και το κοινό δεν αμφισβητεί. Ο παρουσιαστής συμπεριφέρεται όπως θέλει στην αλήθεια. Την κρύβει, την διαστρεβλώνει, την πατά. Γι’ αυτό χρειάζεται να «ντυθεί» με μια ψεύτικη αξιοπρέπεια και «σοβαρότητα». Ως εκ τούτου, το κοινό μπορεί να παραιτηθεί κι αυτό από την ανάγκη του να παλέψει για να μάθει το ίδιο την αλήθεια και μπορεί και αυτό να την αντικαταστήσει με μια ψευδή αξιοπρέπεια.

Ο παρουσιαστής μιμείται ότι είναι μέρος της ψυχής του κοινού. Ότι έχει ανθρώπινα συναισθήματα. Ότι «πονάει». Ότι υπηρετεί την «δημοκρατία». Ότι είναι ένας «από αυτούς».

Ο παρουσιαστής εισάγει το στυλ ενός ηθοποιού, αντί να είναι ένας αμείλικτος με την αλήθεια δημοσιογράφος. Ως εκ τούτου, το κοινό μπορεί να παραμείνει ικανοποιημένο από τον δικό του σχετικό ρόλο: το να βλέπει τον ηθοποιό. Ένας θεατής.

Το κοινό υποκλίνεται μπροστά του.

Ο παρουσιαστής μας βεβαιώνει ότι έχει συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες του από «αξιόπιστες πηγές». Αυτό σημαίνει κυρίως τους κρατικούς και εταιρικούς εκπροσώπους. Κάθε άλλη πηγή, είναι σκοτεινή και αναξιόπιστη.

Στον αέρα, ο παρουσιαστής είναι ουδέτερος, ένας ευνούχος.

Αυτή είναι μια αρχαία παράδοση. Ο ευνούχος, λόγω του ευνουχισμού του, έχει την εμπιστοσύνη του ηγεμόνα. Φρουρεί τα άδυτα του αυτοκράτορα. Ενεργεί ως ενδιάμεσος μεταξύ του κυρίου του και του λαού. Εφαρμόζει τη βασιλική σφραγίδα στα επίσημα έγγραφα.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την «ουδετερότητα» του παρουσιαστή. Η ουδετερότητα αποπνέει μια αίσθηση επιστήμης. «Κάναμε το πείραμα στο εργαστήριο και βγήκε αυτό». Εσύ δεν χρειάζεται να το ψάξεις.  

Η ουδετερότητα δίνει τη διαβεβαίωση ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Δεν χρειάζεται καμία ανησυχία. Δεν χρειάζονται «ακρότητες».

Ουδετερότητα σημαίνει: εμείς είμαστε σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Εκτελούμε δημόσια υπηρεσία. Είμαστε σαν μια υπεύθυνη φιλανθρωπική οργάνωση.

Ο παρουσιαστής είναι η απάντηση στο πανάρχαιο ερώτημα για τους ανθρώπους. Μήπως οι άνθρωποι θέλουν πραγματικά να μένουν στην επιφάνεια και μην κουράζονται να ψάξουν να βρουν την βαθύτερη αλήθεια; Μήπως οι άνθρωποι δεν θέλουν να κοιτάξουν πίσω από την κουρτίνα;

Η πραγματικότητα είναι μια PSYOP.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / έμπνευση από άρθρο είδα εδώ.

http://redskywarning.blogspot.gr/

Αυτό απαγορεύεται να το πεις! Η σουηδική δημόσια τηλεόραση επιβάλλει νέο εγχειρίδιο γλώσσας στους δημοσιογράφους

Η Sveriges Television, ο γίγαντας της δημόσιας τηλεόρασης της Σουηδίας, αποκάλυψε ένα νέο εγχειρίδιο γλώσσας που αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι οι δημοσιογράφοι θα μιλούν με ‘πολιτικά ορθό’ τρόπο, συχνά μέχρι παραλογισμού, όπως αναφέρει η σουηδική ιστοσελίδα Fria Tider.

Κάνοντας αναφορά σε εσωτερικά έγγραφα της εταιρείας που προετοιμάστηκαν προσφάτως εκ μέρους της Hanna Stjarne,(φωτο κάτω) της γενικής διευθύντριας της εταιρείας, η εφημερίδα εξηγεί ότι οι δημοσιογράφοι παροτρύνονται να χρησιμοποιούν - ή να αποφεύγουν - ορισμένες λέξεις ή φράσεις. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τις νέες κατευθυντήριες γραμμές, όλοι οι μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και των υπόπτων ως τρομοκρατών, οι οποίοι έχουν λάβει σουηδική υπηκοότητα, πρέπει να αποκαλούνται απλώς «Σουηδοί», ενώ εκείνοι που έχουν κατηγορηθεί για ρατσισμό τώρα ουσιαστικά δεν έχουν δικαίωμα να αντικρούσουν τις κατηγορίες.

Προτείνουν οι οδηγίες : «αν κάποιος ισχυριστεί ότι έχει πέσει θύμα διακρίσεων, αυτό σημαίνει ότι έτσι αισθάνεται και εμείς θα πρέπει να συνεχίσουμε από εκεί», (δηλαδή άσχετα αν λέει αλήθεια ή ψέματα!).

«Δεν πρέπει να κάνουμε γενικεύσεις για ανθρώπους βασιζόμενοι ότι ανήκουν σε κάποιο έθνος, περιοχή ή θρησκεία. Αποφεύγετε την ασαφή και απολύτως λανθασμένη έννοια του “μετανάστη”, λέει ένα άλλο απόσπασμα από το εγχειρίδιο.

('Μετανάστης' δεν είναι "έννοια" και μάλιστα "λανθασμένη", αλλά πραγματικότητα).

Στη θέση της λέξης “μετανάστης”, λέει το έγγραφο, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιείτε καλύτερα τη φράση «γεννημένος στο εξωτερικό». Εν τούτοις, είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι «αυτοί που είναι γεννημένοι στο εξωτερικό είναι επίσης Σουηδοί, και ότι δεν υπάρχει ανακολουθία μεταξύ των δύο εννοιών».

Οι οδηγίες δηλώνουν ότι η λέξη «πρόσφυγες» μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αλλά να προτιμάται να εναλλάσσεται η λέξη με την έκφραση «άνθρωποι υπό διωγμόν».

(Εάν 'μετανάστης' είναι "έννοια", τότε "έννοια" είναι και το 'πρόσφυγας'. Αλλά επειδή έχει το στοιχείο το δραματικό εγκρίνεται).

Ίσως περισσότερο αμφιλεγόμενο από όλα είναι ότι o οδηγός της Sveriges Television προτείνει ότι όλοι, ανεξαρτήτως των πράξεών τους, πρέπει να αποκαλούνται «Σουηδοί», αν έχουν λάβει τη σουηδική υπηκοότητα. Σε αυτούς περιλαμβάνονται τρομοκράτες που συμβαίνει να είναι Σουηδοί πολίτες, οι οποίοι και αυτοί πρέπει να αποκαλούνται άνευ όρων ‘Σουηδοί’. «Είναι πάντα καλύτερο να χρησιμοποιείτε τη λέξη ‘Σουηδός’ παρά ‘πολίτης της Σουηδίας’, για να αποφεύγεται η διάκριση. Και αν είναι απαραίτητη η διευκρίνιση, για παράδειγμα σε περιπτώσεις τρομοκρατίας, είναι δυνατόν να χρησιμοποιείτε φρασεολογία του τύπου ‘ένας Σουηδός, που είχε δοσοληψίες με οπλισμένους και βίαιους Ισλαμιστές’».

Παραδόξως, η διεύθυνση της εταιρείας αισθάνεται δυσφορία με τη λέξη ‘μαύρος’, αν και δεν έχει τίποτα εναντίον όσων είναι ‘ανοιχτόχρωμου δέρματος’. «Οι έννοιες ‘μαύρος’ και ‘σκουρόχρωμου δέρματος’ μπορεί να εγείρουν κριτική» προτείνει το εγχειρίδιο, ενώ οι όροι ‘λευκός’, ‘ανοιχτόχρωμου δέρματος’ ή ‘ασιατικού παρουσιαστικού’ είναι ακόμη εντάξει, προφανώς.

Το κερασάκι στην τούρτα της πολιτικής ορθότητας, όπως υποστηρίζει η Fria Tider, είναι ο κανόνας του νέου εγχειριδίου που προτείνει ότι ο λόγος των μεταναστών που έχουν κατηγορήσει Σουηδούς για ρατσισμό, θα πρέπει πάντα να παίρνεται τοις μετρητοίς: «Αν κάποιος λέει ότι έχει πέσει θύμα παρενόχλησης ή διάκρισης επί τη βάσει "ρατσιστικού μίσους", πρέπει να προχωρήσουμε με βάση τα αισθήματα του ανθρώπου αυτού – το ότι αυτός ή αυτή αισθάνεται πως έχει πέσει θύμα διακρίσεων λόγω του χρώματος του δέρματός του».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/

Η πολιτική ορθότητα εγκαθιστά μια θεοκρατία (η οποία θα τελειώσει με πολύ πόνο)

Πρώτα καίνε λέξεις. Μετά βιβλία. Μετά εσένα

Στη φεουδαρχική εποχή υπήρχαν «τρεις τάξεις» - ο κλήρος, οι ευγενείς και ο λαός.

Αλλά κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, δύο φιλόσοφοι, ο ΙρλανδόςEdmund Burke και ο Σκωτσέζος Thomas Carlyle, προσδιόρισαν ποια είναι η τελευταία και πιο «καταπληκτική τέταρτη εξουσία».

Είναι ο Τύπος. Τα ΜΜΕ.

«Είναι εκεί.. η μεγάλη-μηχανή που δεν κοιμάται ποτέ. Έχει πρεσβευτές της σε κάθε γωνιά του κόσμου και οι αυλικοί της βρίσκονται σε κάθε δρόμο. Οι αξιωματικοί της παρελαύνουν μαζί με τους στρατούς, και οι απεσταλμένοι της εισχωρούν στα συμβούλια των πολιτικών», έγραφε ο Άγγλος μυθιστοριογράφοςWilliam Thackeray.

Σήμερα ο Τύπος, η Τέταρτη Εξουσία, οι μαθητές του Βολταίρου, έχουν αντικαταστήσει τον κλήρο και έχουν ενθρονιστεί αυτοί ως οι νέοι κριτές της ηθικής.

«Στην Αμερική η δύναμη του Τύπου είναι αρχέγονη. Θέτει την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης, και αυτή η σαρωτική πολιτική εξουσία δεν μπορεί να συγκρατηθεί από κανένα νόμο. Καθορίζει τι θα πουν οι άνθρωποι και τι θα σκεφτούν, μια αρχή που σε άλλες χώρες ανήκει αποκλειστικά στους τυράννους, τους ιερείς και τους μανδαρίνους», γράφει ο Teddy White στο “In The Making of the President 1972”.

Τα παραπάνω γράφει σε άρθρο του ο Pat Buchanan, παίρνοντας αφορμή από τις απανωτές επιθέσεις κατά του Donald Trump, του υποψηφίου για το ‘χρίσμα’ των Ρεπουμπλικάνων, ο οποίος έχει γίνει το «απόλυτο κακό» του liberal Τύπου στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Όντως τα media, που έχουν τον κύριο λόγο στην διαμόρφωση της συνείδησης του σύγχρονου δυτικού μαζανθρώπου, αποφασίζουν ποιες λέξεις είναι επιτρεπτές και ποιες δεν είναι, ποιες σκέψεις είναι αποδεκτές και ποιες δεν είναι, ποιοι είναι οι «καλοί» και ποιοι οι «κακοί» κλπ.

Τα media έχοντας μετατραπεί στον κλήρο του μετανεωτερικού κόσμου, προχωράνε ένα βήμα παρακάτω και εφαρμόζουν την δική τους ιερά εξέταση, όπου οι «αιρετικοί» μπαίνουν στη μαύρη λίστα και αφορίζονται, ενώ άλλοι λαμβάνουν συγχώρεση, εφόσον βέβαια, αποκηρύξουν τις αιρέσεις τους.

Πρέπει να το καταλάβουμε. Ζούμε σε μια θεοκρατία.

Το κεντρικό δόγμα, το υπέρτατο Δόγμα σήμερα, είναι η ‘Παγκοσμιοποίηση’ (η Γη ως «Παγκόσμιο Χωριό», όπου δεν υπάρχουν λαοί και φυλές, ούτε φυσικά και σύνορα) η οποία εμπεδώνεται μέσω της επιβαλλόμενης ‘πολυπολιτισμικότητας’ (στην ουσία Λευκής Γενοκτονίας, αφού μόνο στις Λευκές χώρες επιβάλλεται και εξυμνείται) που με την σειρά της προσπαθεί να στηριχθεί σε νόμους "αντιρατισμού", σπαραξιάρικα κηρύγματα "ανθρωπισμού" και ψευτο-θεωρίες για «Ισότητα» (τουτέστιν εξισωτισμός / ισοπεδωτισμός).

Είναι υπέρτατη βλασφημία να αμφισβητήσει κάποιος Το Δόγμα, όπως ακριβώς γινόταν την εποχή του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου.

Η ‘πολιτική ορθότητα’, που στις ΗΠΑ ονομάζεται ‘πολιτιστικός μαρξισμός’ (cultural marxism), καθώς παιδί του μαρξισμού είναι, παντρεμένος με θρησκευτικό ζήλο καταστρέφει τις σύγχρονες ‘δημοκρατικές’ κοινωνίες από μέσα. Βιολογικά και  πνευματικά.

Όσο οι άνθρωποι απορρίπτουν την πραγματικότητα και την λογική, και παραδίδονται ψυχή και σώματι στο ιερατείο της πολιτικής ορθότητας, τα πράγματα θα χειροτερεύουν, καθώς οι πωρωμένοι ζηλωτές της ψευτο-θρησκείας της νεοεποχίτικης «Πανανθρωπότητας» (Universalism) θα συνεχίσουν να προσφέρουν θυσία τους εαυτούς τους, τα παιδιά τους και όλους τους άλλους, στους ψεύτικους θεούς της «Ισότητας» (Equalitarianism).

Σήμερα, οι ζηλωτές της θρησκείας του πολυπολιτισμού αγωνίζονται πυρετωδώς να αναμίξουν εντελώς ανόμοιους λαούς, (πολιτισμικά / θρησκευτικά / φυλετικά) βάζοντας τις βάσεις για τις αυριανές αιματηρές συγκρούσεις.

Το πεδίο ύστερα θα είναι ανοιχτό, καθώς οι τρομαγμένοι και ψηφιακά ελεγχόμενοι πληβείοι θα ικετεύουν για «σωτηρία», τουτέστιν «ασφάλεια» και «τάξη», που η ελίτ θα τους υποσχεθεί ότι θα τις προσφέρει μία παγκόσμια κυβέρνηση και ένας παγκόσμιος κυβερνήτης / «σωτήρας». 

Έτσι θα εκπληρωθεί το γνωστό μασονικό ρητό «Ordo Ab Chao», που σημαίνει «τάξη μέσα από το χάος».

Θα μου πεις, που τους θυμηθήκαμε τώρα τους μασόνους...

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ κι εδώ

http://redskywarning.blogspot.gr/

«Μην αρχίζεις την Προπαγάνδα»

Ότι και να πούμε για την ακατάπαυστη μηχανή προπαγάνδας που λέγεται τηλεόραση είναι λίγα.

Ημέρα εκλογών και ενώ οι κάλπες δεν είχαν κλείσει, ο Αlpha αποφάσισε να παρουσιάσει ένα "έκτακτο" επεισόδιο της δημοφιλούς - και συμπαθητικής πραγματικά – τηλεοπτικής σειράς «Μην Αρχίζεις την Μουρμούρα», θέλοντας να μας κάνει ένα γερό μάθημα «αντιρατσισμού», (το οποίον και σημαίνει ρατσισμού κατά των Ελλήνων). Έχει δείξει σημάδια και στο παρελθόν η συγκεκριμένη σειρά, αλλά ήταν ολίγον ‘light’. Τώρα ξεπέρασε κάθε όριο. 

Εν ολίγοις: Ο Μηνάς (Αντώνης Αντωνίου) επιστρέφει από έξω συγκινημένος και αφηγείται στην σύζυγό του Βούλα (Ελένη Κοκκίδου), ένα περιστατικό που τον «συγκλόνισε». Η ιστορία έχει ως εξής: κάποιου γνωστού (κυρ Μίμη) ο γιος χτυπάει με το αυτοκίνητό του και ενώ βρίσκεται αναίσθητος και αιμόφυρτος, έρχονται δύο Έλληνες και αντί να τον βοηθήσουν τον κλέβουν. Στη συνέχεια έρχονται άλλοι δύο που «δεν μιλούσανε ελληνικά», συγκινούνται και αρχίζουν να ψάχνουν τις τσέπες του αιμόφυρτου ... όχι όμως για να τον κλέψουν, αλλά για να βρουν το κινητό του (μιας που ο ίδιοι δεν είχαν κινητό!!!), οπότε παίρνουν τηλέφωνο για να έρθει το ασθενοφόρο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον συνόδευσαν στο νοσοκομείο και όχι μόνο αυτό αλλά κι έδωσαν αίμα! «Δύο Αλβανοί», λέει συγκινημένος ο Μηνάς στην Βούλα που έχει γουρλώσει τα μάτια, ενώ την στιγμή εκείνη πέφτει και άκρως συγκινητική μουσική για να δέσει το γλυκό…. 

Αλλά έχει και συνέχεια, καθώς δεν αρκεί το όλο συγκινητικό της ιστορίας για να περάσει στις μάζες το μήνυμα. (Τονίζω την χρονική συγκυρία της "έκτακτης" εκπομπής). Πρέπει να ακουστεί και η κατήχηση. Και είναι τόσο αναλυτική αλλά και κοινότυπη που ούτε και στα σύγχρονα νεοταξικά σχολεία (Δημοτικά - Γυμνάσια - Λύκεια) της πατρίδας μας δεν ακούγεται. Έτσι γύρω στο 22:30, αρχίζει το παραλήρημα. Ο κυρ Μίμης (του οποίου τραυματίστηκε ο γιος) είναι ένας «ανόητος ρατσιστής» που πιστεύει ότι όλοι οι Έλληνες είναι «καλοί» μόνο και μόνο επειδή είναι Έλληνες και όλοι  οι ξένοι είναι «λαμόγια» μόνο επειδή είναι ξένοι… Επίσης ο κυρ Μίμης εκτός από «ρατσιστής» (ή μάλλον επειδή είναι ρατσιστής) είναι «κακός και βλάκας», ο οποίος άλλαξε σχολείο στο γιο του επειδή σε εκείνο πήγαιναν πολλά παιδάκια άλλων εθνικοτήτων.... Μετά το ατύχημα όμως, ο ρατσιστής κυρ Μίμης είδε "το φως το αληθινόν" και «εμπέδωσε» ότι παντού υπάρχουν «καλοί και κακοί» και έτσι του χρόνου το παιδί του θα το επιστρέψει στο Γυμνάσιο της γειτονιάς του. Και μετά πέφτει από τον Μηνά το κλασσικό «αντίφα» σύνθημα : «Ο παππούς του πρόσφυγας, ο πατέρας του μετανάστης και ο ίδιος ρατσιστής»…!  Πιο προπαγάνδα πεθαίνεις! Και το κατηχητικό ολοκληρώνει το πρόγραμμά του κλείνοντας πάλι με συγκινητική μουσική υπόκρουση, όπου ο Μηνάς με βλέμμα ονειροπόλου σκέφτεται τρομερά συγκινημένος πως θα γινόταν όλοι οι Μίμηδες του κόσμου να καταλάβουν ότι "η καλοσύνη δεν έχει καμία σχέση με την εθνικότητα". Με «ατυχήματα» σε «βλάκες ρατσιστές» μήπως;    

Δείτε το εδώ στο από το σημείο 17:30.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

http://redskywarning.blogspot.gr/

Το ‘Charlie Hebdo’ και οι τρεις Ευρωπαίοι ψεύτες της “Ελευθερίας του Λόγου”

The New Observer / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

Ο ισχυρισμός των ηγετών της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας ότι η δολοφονική επίθεση στο κομμουνιστικό όργανο προπαγάνδας ‘Charlie Hebdo’ ήταν μια "επίθεση στην ελευθερία του λόγου" είναι ένα ψέμα και μια εξαπάτηση από τρεις κυβερνήσεις που έχουν ειδικευτεί στην καταστολή της "ελευθερίας του λόγου ".

Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αναφέρθηκε, στη σκηνή της αρχικής επίθεσης, λέγοντας ότι οι δολοφονίες ήταν «μια πράξη εξαιρετικής βαρβαρότητας» που είχε «διαπραχθεί στο Παρίσι εναντίον μιας εφημερίδας. Ένα έντυπο, με άλλα λόγια, ένα όργανο της ελευθερίας του λόγου. Μια πράξη εναντίον δημοσιογράφων που πάντα ήθελαν να δείξουν ότι στη Γαλλία είναι δυνατό να υπερασπιστεί κάποιος τις ιδέες του και να ασκήσει τα δικαιώματά του που είναι εγγυημένα και προστατεύονται από την Δημοκρατία.

«Κανείς δεν μπορεί να επιτρέπεται να νομίζει ότι μπορεί να ξεφύγει με τέτοια πράγματα στη Γαλλία, και να χτυπήσει στην καρδιά των δημοκρατικών αξιών μέσω ενός από τους πυλώνες της, του ανεξάρτητου Τύπου», κατέληξε ο Hollande.

Στην πραγματικότητα, η Γαλλία διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό περιορισμών στην ελευθερία του λόγου από κάθε έθνος στην Ευρώπη, γεγονός το οποίο Ολάντ υποκριτικά κάνει ότι αγνοεί.

Η γαλλική κυβέρνηση εξακολουθεί να εφαρμόζει ένα νόμο που θεσπίστηκε το 1881, το «Νόμο για την Ελευθερία του Τύπου» (γαλλικά: Loi sur la Liberté de la Presse du 29 juillet 1881, που συχνά αποκαλείται Νόμος περί Τύπου του 1881). Το άρθρο 24 απαγορεύει σε οποιονδήποτε να υποκινεί δημόσια άλλο να "εισάγει διακρίσεις εις βάρος ή να μισεί ή να βλάψει ένα άτομο ή μια ομάδα επειδή ανήκει ή όχι, στην πραγματικότητα ή στην φαντασία, σε μια εθνότητα, ένα έθνος, μια φυλή, μια θρησκεία, ένα φύλο ή έναν γενετήσιο προσανατολισμό ή μια αναπηρία".

Η ποινή για την παραβίαση της απαγόρευσης αυτής είναι μέχρι ένα έτος φυλάκιση και χρηματική ποινή μέχρι € 45.000 ή ένα από τα δύο, καθώς και η αναστολή της εφαρμογής ορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων.

Το 1972, το γαλλικό κοινοβούλιο ψήφισε ένα νόμο, το “Ν. 72-546 της 1^ης Ιουλίου 1972 á la lute contre le racism”, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να απαγορεύσει οποιαδήποτε ομάδα που υποστηρίζει τον σκόπιμα ασαφή όρο «ρατσισμός». Αυτό έχει βέβαια, επέτρεψε στην κυβέρνηση να απαγορεύσει σχεδόν όποιον τολμά να μιλήσει ανοιχτά για την εγκληματικότητα των μη λευκών μεταναστών ή οποιοδήποτε συναφές ζήτημα.

Επιπλέον, το 1990, η γαλλική κυβέρνηση ψήφισε το γνωστό ως«Νόμο Gayssot» (από το όνομα του εισηγητή), το οποίο καθιστά ποινικό αδίκημα για οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την αλήθεια (ή ειλικρίνεια) του Ολοκαυτώματος στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ή να προτείνει ακόμη ότι αυτό έχει μεγαλοποιηθεί.

Αυτός ο νόμος είχε χρησιμοποιηθεί για τη δίωξη του πρώην αναπληρωτή ηγέτη του Εθνικού Μετώπου, Bruno Gollnisch, ο οποίος σε συνέντευξή του το 2006 είχε πει: «Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά οι ιστορικοί θα μπορούσαν να συζητούν τον αριθμό των θανάτων. Όσον αφορά την ύπαρξη των θαλάμων αερίων, εναπόκειται στους ιστορικούς να μιλήσει το μυαλό τους («de se Determiner").

Για αυτήν την ήπια δήλωση, ο Gollnisch καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 2007 σε τρίμηνη φυλάκιση με αναστολή διάρκειας και ένα πρόστιμο ύψους € 5.000. Το γαλλικό δικαστήριο τον διέταξε να πληρώσει € 55.000 ευρώ ως αποζημίωση στους ενάγοντες (μια εβραϊκή οργάνωση) και να πληρώσει για την απόφαση που θα δημοσιευθεί στις εφημερίδες που αρχικά δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του.

Φυσικά, αυτοί οι νόμοι εφαρμόζονται υποκειμενικά, διότι οι αδικαιολόγητες προσβολές και η υποτιμητική προπαγάνδα των κομμουνιστών εκδοτών και σκιτσογράφων δεν οδήγησαν ποτέ σε οποιαδήποτε νομική δράση κατά του ‘Charlie Hebdo’.

Ο ισχυρισμός του Ολάντ ότι η Γαλλία έχει μια «παράδοση στην ελευθερία του λόγου» είναι, επομένως, ένα ψέμα, που όμως είναι εντελώς σύμφωνο με τις υπόλοιπες "δημοκρατικές" φλυαρίες.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είναι λιγότερο ψεύτης. Η αντίδρασή του στις δολοφονίες του ‘Charlie Hebdo’ ήταν να πει, όπως αναφέρθηκε στην εφημερίδα Daily Telegraph, ότι «δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την αξία της ελευθερίας του λόγου. . . Στεκόμαστε απολύτως ενωμένοι με το γαλλικό λαό κατά της τρομοκρατίας και κατά αυτής της απειλής στις αξίες μας – ελευθερία λόγου, κράτος δικαίου, δημοκρατία. Είναι απολύτως απαραίτητο να υπερασπιστούμε τις αξίες αυτές σήμερα και κάθε μέρα».

Στην πραγματικότητα, η βρετανική κυβέρνηση είναι ένας από τους σπουδαιότερους ειδικούς στη σύλληψη ανθρώπων που εκφράζουν κάθε αντίθετη άποψη, που δεν επιθυμεί το σύστημα.

Ο περίφημος «Νόμος για τις Φυλετικές Σχέσεις», της Βρετανίας έχει πλέον αντικατασταθεί από το νόμο «περί ισότητας» του 2010, που με κάθε επισημότητα κηρύττει παράνομο να δημοσιευτεί οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε ακόμη και αόριστα να ερμηνευθεί ως «ρατσιστικό» στη φύση.

Ο νόμος προχωράει στο να δηλώνει ότι δεν έχει σημασία αν αυτό που δημοσιεύεται είναι αλήθεια, με άλλα λόγια, ότι «η αλήθεια δεν είναι άμυνα» -και ότι η εγκληματική πράξη καθορίζεται από την «πρόθεση» του κατηγορουμένου στο χώρο των εκδόσεων. Επιπλέον, αυτή η "πρόθεση" εξαρτάται από το «πλαίσιο της σκέψης» του ατόμου που δημοσιεύει τέτοια στατιστικά.

Με αυτόν τον τρόπο, για παράδειγμα, ο εκδότης ενός περιοδικού που ονομάζεται ‘Bulldog’ διώχθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή για έξι μήνες, απλά και μόνο επειδή ανατύπωσε προηγουμένως δημοσιευμένα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Scotland Yard, τα οποία έδειχναν ότι οι Μαύροι διαπράττουν τα περισσότερα εγκλήματα στο Λονδίνο.

Δεν έχει σημασία που η ίδια η αστυνομία είχε εκδώσει τα στατιστικά στοιχεία και είχαν ήδη δημοσιευθεί από την κυβέρνηση (και, φυσικά, αγνοήθηκαν από τα  ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης). Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι τα στατιστικά στοιχεία ήταν εντελώς αληθινά, ο εκδότης του περιοδικού ‘Bulldog’ στάλθηκε στη φυλακή επειδή κρίθηκε ότι η «πρόθεσή» του ήταν ‘ρατσιστική’.

Αυτή η εξωφρενική νομοθεσία προφανώς έχει σχεδιαστεί για να καταστείλει την ελευθερία του λόγου, έχει οδηγήσει στη μαζική φυλάκιση εκατοντάδων ατόμων κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, όλοι, βέβαια, που προέρχονται από τα κόμματα αυτά και τις ομάδες που έχουν τολμήσει να μιλήσουν ενάντια στη μαζική εισβολή τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών στις πατρίδες τους.

Η Βρετανία είναι επίσης η πρωτοπόρος της δίωξης ατόμων για μπανάλ σχόλια στο Twitter και στα φόρουμ. Πολυάριθμοι πολίτες έχουν φυλακιστεί επειδή έκαναν αυτό που οι αρχές αποφασίζουν ότι είναι "ρατσιστικό" σχόλιο, ακόμη και για την απλή επανάληψη ενός αποσπάσματος του Winston Churchill για το Ισλάμ.

Πιο πρόσφατα, ένας 21χρονος από το Λίβερπουλ, βρέθηκε στη φυλακή για την αποστολή ενός μηνύματος Twitter μόνο και μόνο επειδή μια Εβραία βουλευτή την αποκάλεσε «Εβραία» και περιείχε τη φράση: «Μπορείς πάντα να εμπιστευτείς έναν Εβραίο στο να δείξει ποιος είναι πραγματικά».

Αν και αυτό σίγουρα μπορεί να ερμηνευθεί τόσο ευρέως προσβλητικό, αυτό ωχριά σε σύγκριση με τις αισχρές προσωπικές ύβρεις που διοχέτευαν οι κομμουνιστές του ‘Charlie Hebdo’.

Ο ισχυρισμός του David Cameron ότι οι αξίες του περιλαμβάνουν «την ελευθερία του λόγου» είναι, επομένως, ένα κολοσσιαίο ψέμα, το ίδιο όπως οι διαμαρτυρίες του Ολάντ.

Τέλος, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ αναφέρθηκε στα media, λέγοντας ότι οι δολοφονίες στο ‘Charlie Hebdo’ αντιπροσωπεύουν «μια επίθεση στην ελευθερία της γνώμης και του Τύπου, ένα βασικό στοιχείο της ελεύθερης και δημοκρατικής κουλτούρας μας».

Η Γερμανία έχει νόμους σχεδόν πανομοιότυπους με εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου, και φυσικά, πρωτοστάτησε στην ιδέα της φυλάκισης ανθρώπων που διαφωνούν με τους εβραϊκούς ισχυρισμούς γύρω από το Ολοκαύτωμα. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, άνθρωποι έχουν φυλακιστεί δυνάμει του νόμου αυτού και μόνο. Η Γερμανία έχει επίσης το μεγάλο προνόμιο να είναι (σχεδόν) η μόνη χώρα της Δυτικής Ευρώπης που έχει απαγορεύσει δύο δημοκρατικά πολιτικά κόμματα από το 1945, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ράιχ (απαγορεύτηκε το 1952), και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (απαγορεύτηκε το 1956).

Η Γερμανία είναι, ως εκ τούτου, ενδεχομένως, η τελευταία χώρα στην Ευρώπη που πρέπει να μιλάει για "δημοκρατία".

Τα γεγονότα δείχνουν σαφώς ότι αυτοί οι τρεις ευρωπαίοι «ηγέτες»πιστεύουν μόνο στην «ελευθερία του λόγου», όταν αυτός ο λόγος είναι ίδιος με τον δικό τους.

Η "δημοκρατία" και η "ελευθερία του λόγου" φτάνουν μέχρι την δική τους μορφή "δημοκρατίας" και "ελευθερίας του λόγου".

ΚΟ: Γίναμε κι εμείς "ευρωπαίοι" - έχουμε "αντιρατσιστικό" νόμο..

Διάβασε:

Νόμος Γκεϊσό αλά ελληνικά;

Η αστυνομία σκέψης στοιχειώνει την Ευρώπη

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/