Τι δεν θα σου πει το Χόλιγουντ για την δουλεία

Ο μεγάλος νικητής των φετινών βραβείων όσκαρ, η ταινία «12 Χρόνια Σκλάβος», απεικονίζει τη δουλεία στον προπολεμικό νότο.

Αν και η ταινία υπερτονίζει την βαρβαρότητα των λευκών επάνω στους δύστυχους μαύρους, στην πραγματικότητα, στουςπερισσότερους μαύρους οι λευκοί νότιοι χριστιανοί ιδιοκτήτες τους, τους φέρθηκαν πολύ καλά και πολλοί βρέθηκαν σεχειρότερη θέση μετά την κατάργηση της δουλείας. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν ήδη υποδουλωθεί στην Αφρική από αντίπαλες φυλές και είχαν εν τέλει μια καλύτερη ζωή στην Αμερική από ό, τι θα είχαν στην Αφρική.

Αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι η δουλεία στο Νότο ήταν ένα αντιχριστιανικό, σκληρό, ψυχρό, απρόσωπο και κατάπτυστο σύστημα εργασίας που κατέστρεψε τις ζωές των δούλων και έφερε αποξένωση ανάμεσα στις δύο φυλές.

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι δούλοι στο Νότο ήταν νόμιμα καταχωρημένοι ως κυριολεκτικά μέλη των οικογενειών των λευκών, μαύρων, κόκκινων ή καφέ  ιδιοκτητών τους και στις περισσότερες περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες τους νοιάζονταν για τη ζωή τους, τόσο σαν να ήταν τα υιοθετημένα παιδιά τους. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι πολλοί μαύροι δεν δέχτηκαν ευπρόσδεκτα την χειραφέτηση, προτιμώντας την δουλεία!

Όπως ο Δρ Henry A. White, καθηγητής ιστορίας στο Washingtonand Lee University, έγραψε το 1900:

"Η δουλεία στο Νότο δεν παρήγαγε άπορους και ορφανά. Τα τρόφιμα και η ένδυση δεν έλειπαν από τον νέγρο. Τον πρόσεχαν στην ασθένειά του και χωρίς να έχουν την έγνοια της φροντίδας οι ηλικιωμένοι δούλοι περνούσαν τις τελευταίες μέρες της ζωής τους. Η φυτεία ήταν ένα βιομηχανικό σχολείο, όπου ο νέγρος γινόταν σταδιακά επιδέξιος στην χρήση των εργαλείων.

Ένας δεσμός αγάπης αναπτύσσονταν μεταξύ των Νότιων ιδιοκτητών και των δούλων η οποία αποδείχθηκε αρκετά ισχυρή το διάστημα 1861 - '65 («Εμφύλιος Πόλεμος») κατά το οποίο, (παρά τις προσδοκίες του Λίνκολν), οι νέγροι εθελοντικά εργάζονταν για να παρέχουν τροφή για τους στρατιώτες που πολεμούσαν κατά της στρατιωτικής χειραφέτησης του Λίνκολν. Στην φυτεία ο Αφρικανός μάθαινε να ορίζει την ζωή του σε υψηλότερες αρετές που έβλεπε να απεικονίζονται στη ζωή των χριστιανών ανδρών και γυναικών, καθώς, το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτητών σκλάβων του Νότου ήταν θιασώτες της θρησκευτικής πίστης που μεταδόθηκε μέσω των ευσεβών προγόνων τους Knox, Cranmer, Wesley και Bunyan. Δεν θα είναι ψέμα να πούμε, ότι κανένα άλλο οικονομικό σύστημα πριν ή μετά δεν είχε δημιουργήσει έναν τέτοιο προσωπικό δεσμό αγάπης μεταξύ αφεντικού και εργάτη τόσο ισχυρό όσο το σύστημα της δουλείας".

Η πρακτική της δουλείας βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν ήταναποκλειστικότητα της λευκής φυλής. Κάθε φυλή έχει αναμιχθεί στην δουλεία την μία εποχή ή την άλλη. Κάποιοι εξακολουθούν να την ασκούν μέχρι σήμερα.

Η δουλεία δεν ήταν μια «εφεύρεση» των λευκών του Νότου, όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Η αλήθεια είναι ότι χιλιάδες Αφρικανοί ασκούσαν την δουλεία χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν οι πρώτοι Ευρωπαίοι στην Δυτική Αφρική.

Κανείς βέβαια, δεν ξέρει ποιος εφηύρε ουσιαστικά την δουλεία, αλλά ξέρουμε ότι χρονολογείται από την προϊστορική εποχή, ότι κάποτε ήταν καθολικά αποδεκτή σε όλο τον κόσμο, και ότι σε κάποια εποχή είχε βρεθεί σε κάθε ήπειρο, σε κάθε έθνος, και σε κάθε λαό, φυλή, θρησκεία και εθνοτική ομάδα. Ως εκ τούτου, πρέπει σίγουρα να θεωρηθεί ως ένας από τους πιο αρχαίους κοινωνικούς θεσμούς της ανθρωπότητας, και ένα βασικό χαρακτηριστικό τόσο της κοινωνίας όσο και της οικονομίας.

Εν ολίγοις, αυτό κάνει την δουλεία ένα φυσικό υποπροϊόν της ανθρώπινης κουλτούρας, τοποθετώντας την μαζί με άλλους παλαιότερους ανθρώπινους κοινωνικούς θεσμούς: το κυνήγι και τη συλλογή καρπών, τη θρησκεία, το γάμο, τον πόλεμο, τις τελετές ενηλικίωσης, τα ταφικά έθιμα και την πορνεία. Μάλιστα, ορισμένοι ανθρωπολόγοι θεωρούν ότι η δουλεία δεν αποτελεί ένδειξη βαρβαρότητας, αλλά ένα πρώιμο σημάδι πολιτισμού : η εμφάνισή της σήμαινε ότι οι άνθρωποι είχαν αρχίσει να υποδουλώσουν αντί να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον.

Από την εμφάνισή της στα προϊστορικά βάθη του χρόνου, στην δουλεία επιδίδοντο οι κάτοικοι της Μεσοποταμίας, οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Εβραίοι, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Στην προ-Κολομβιανή Αμερική η δουλεία έγινε αναπόσπαστο μέρος των ιθαγενών της αμερικάνικης ηπείρου, όπως των Μάγια, των Αζτέκων και των Ίνκας, οι οποίοι εξαρτώντο από την μεγάλης κλίμακας εργασία των σκλάβων στον πόλεμο και την κτηνοτροφία.

Από την ταινία "Apocalypto" (2006)

Άλλες ινδιάνικες φυλές που ασκούσαν κάποτε την δουλεία ήταν οι Cherokee, οι Iroquois, οι Ναβάχο, οι Seminole, οι Choctaw, οι Creek, οι Chickasaw, οι Σεγιέν, οπ Natchez, οι Comanche, οι Arapaho, οι Κιόβα, Paiute, οι Chinook, οι Yuchie, οι Pima, οι Nootka και άλλες. Μερικές από τις μορφές δουλείας που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ιδιαίτερα βίαιες, καθώς περιλάμβαναν βασανιστήρια, ακόμη και καννιβαλιστικές τελετουργίες.

Ο περισσότερος κόσμος επίσης πιστεύει, ότι οι λευκοί δουλέμποροι κυνηγούσαν τους ιθαγενείς Αφρικανούς μέσα στην άγρια ​​φύση της Αφρικής, τους έπιαναν, τους αλυσοδένανε και τους φόρτωναν στα δουλεμπορικά.

Η αλήθεια που οι Γιάνκηδες ιστορικοί, και τα φιλελεύθερα μέσα ενημέρωσης δεν θα σας πουν είναι ότι οι Αφρικανοί στην πραγματικότητα ποτέ δεν κυνηγιόντουσαν και συλλαμβάνονταν απ’ ευθείας από τα πληρώματα των δουλεμπορικών πλοίων, αλλά είχαν ήδη αιχμαλωτιστεί κατά τη διάρκεια ενδοφυλετικών επιδρομών και στη συνέχεια, υποδουλώνονταν από Αφρικανούς βασιλείς, που έκαναν "business" και περίμεναν την ώρα να διαπραγματευτούν το «εμπόρευμα» με μη Αφρικανούς δουλεμπόρους με αντάλλαγμα ρούμι, μπαρούτι και κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα. Πόλεμοι συχνά ξεσπούσαν από άπληστους Αφρικανούς αρχηγούς μόνο και μόνο για αποκτήσουν σκλάβους, μια πρακτική που τελικά έγινε «ενδημική» σε πολλά μέρη της ηπείρου.

Έτσι, κάθε ένας Αφρικανός που ερχόταν στην Αμερική με τα δουλεμπορικά είχε ήδη υποδουλωθεί στην πατρίδα του από τους ομόφυλούς του Αφρικανούς, οι οποίοι τον παρέδιδαν σε άλλους ομόφυλούς τους οι οποίοι με την σειρά τους, τον πουλούσαν στους λευκούς εμπόρους σκλάβων.

Αυτό σημαίνει ότι οι λευκοί δεν διαδραμάτισαν κανένα ρόλο στην πραγματική διαδικασία υποδούλωσης που λάμβανε χώρα στοεσωτερικό.

Ακόμα και ο Αβραάμ Λίνκολν, το παραδέχθηκε λέγοντας :

«... Ο Αφρικάνος έμπορος σκλάβων . . . δεν πιάνει ελεύθερους νέγρους και τους φέρνει εδώ. Τους βρίσκει ήδη σκλάβους στα χέρια μαύρων απαγωγέων και αυτός ειλικρινά, τους αγοράζει για περίπου ένα κόκκινο βαμβακερό μαντήλι ανά κεφάλι. Αυτό είναι κάτι πολύ φθηνό και είναι μια μεγάλη περικοπή του ιερού δικαιώματος της αυτοδιοίκησης να κρεμάσεις άνδρες για τη συμμετοχή σε αυτό το κερδοφόρο εμπόριο!"

Το 1908 ο J. Clarence Stonebraker έγραψε :

"Οι έμποροι σκλάβων έπαιρναν μόνο σκλάβους από μια φυλή που είχε κατακτήσει την άλλη και τους παρέδιδαν οι ίδιοι στα χέρια των εμπόρων σκλάβων  ή με τη συγκατάθεση των γονέων, έπαιρναν τα παιδιά τους και τα πωλούσαν. Οι ψεύτικες ιστορίες με το πλήρωμα ενός σκάφους που έμπαινε μέσα σε ζούγκλες και καταδίωκε όσους νέγρους μπορούσε, είναι κατάφωρα χυδαίες και εκκολάφθηκαν μαζί με πολλές άλλες από την παράλογη και αδιόρθωτη προκατάληψη των Βόρειων «ακτιβιστών», για ένα εξίσου αισχρά σκοπό".

Από την τηλεοπτική σειρά "Roots" (1977)

Εν ολίγοις, ήταν Αφρικανοί αρχηγοί αυτοί που κατακτούσαν πρώτοι άλλους Αφρικανούς και ήταν Αφρικανοί έμποροι σκλάβων οι οποίοι στη συνέχεια τους μετέφεραν στην ακτή και τους πουλούσαν σε Άραβες, Ευρωπαίους και τελικά Γιάνκηδες. Και ήταν σε αυτή τη διαδρομή προς την ακτή, που τους έσερναν βίαια οι Αφρικάνοι ιδιοκτήτες τους, που οι περισσότεροι Αφρικανοί σκλάβοι πέθαναν - όχι κατά το περίφημο Μέσο Πέρασμα προς την Αμερική, όπως η μυθολογία των Γιάνκηδων θέλει να λέει.

Είναι προφανές ότι η ίδια η Αφρική πρέπει να λογοδοτήσει για τη συμμετοχή της στην υποδούλωση και την αναγκαστική απέλαση των περίπου 10 εκατομμυρίων από το λαό της μεταξύ του 16ου και του 19ου αιώνα.

Καμία ταινία όμως δεν θα δημιουργήσει ενοχές στους Αφρικάνους, (ή τους Άραβες, ή τους Εβραίους), την ώρα που οι περισσότεροι ακόμα πιστεύουν ότι οι λευκοί Ευρωπαίοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που υποδούλωσαν τους Αφρικανούς.

  

Η αλήθεια είναι ότι οι λευκοί Ευρωπαίοι ήταν οι τελευταίοι ξένοιπου υποδούλωσαν τους Αφρικανούς και να σημειώσουμε εδώ ότιη Αφρική του 21^ου αιώνα εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά στο εμπόριο σκλάβων: περίπου 200.000 παιδιά από την Αφρική και μόνο γίνονται σκλάβοι κάθε χρόνο από Αφρικανούς (τις περισσότερες φορές από τους ίδιους τους γονείς τους) και στη συνέχεια πωλούνται μέσω του Αφρικανικού συστήματος δουλείας σε άλλους Αφρικάνους (δες εδώ).

Διάβασε:

Ο πρώτος ιδιοκτήτης σκλάβων στην Αμερική ήταν ένας μαύρος!

Η Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά και άλλα παραμύθια

Οι Γιάνκηδες (Βόρειοι) έφεραν το δουλεμπόριο στην Αμερική

«Οι Εβραίοι είχαν βαθιά εμπλοκή στο εμπόριο σκλάβων», λέει Ραβίνος της Ολλανδίας

Ο πρόεδρος Jefferson Davis και η δουλεία

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / (Με αναφορές από το: Everything You WereTaught About the Civil War is Wrong”)

http://redskywarning.blogspot.gr/

«12 χρόνια Σκλάβος». Και πόσα άλλα χρόνια προώθηση της «λευκής ενοχής»;

Η πρόσφατα βραβευμένη με όσκαρ ταινία ‘12 Years a Slave’ (‘12 Χρόνια Σκλάβος’) αποτελεί μια μυθιστορηματική προσαρμογή της αυτοβιογραφίας του Solomon Northup (Σόλομον Νόρθαπ), ενός ελεύθερου μαύρου βιολιστή από τη Νέα Υόρκη που απήχθη το 1841 και πουλήθηκε σκλάβος στη Λουιζιάνα μέχρι που ο νόμος τον ελευθέρωσε το 1853.

Τώρα, όπως γράφει το Variety, η Εθνική Ένωση Σχολικών Συμβουλίων των ΗΠΑ (NSBA) συστήνει η ταινία “12 Years a Slave” να περιληφθεί στο σχολικό πρόγραμμα των αμερικάνικων δημόσιων γυμνασίων. Ο στόχος είναι «να προκαλέσει στους μαθητές την επιθυμία να μην επαναλάβουν τα κακά του παρελθόντος, και να τους εμπνεύσει να ονειρεύονται ένα καλύτερο και πιο φωτεινό μέλλον».

Ανάλογη πρωτοβουλία της NSBA ήταν η διανομή της ταινίας"Glory" (1989) σχετικά με το πρώτο σύνταγμα μαύρων στρατιωτών που έλαβε μέρος στον Αμερικανικό «Εμφύλιο Πόλεμο».

Όλα αυτά την ώρα που σε ολόκληρη την σημερινή Αμερική, οι λευκοί μαθητές γίνονται θύματα ρατσιστικού εκφοβισμού, επιθέσεων και ξυλοδαρμών εξ αιτίας του χρώματος του δέρματός τους. Αυτή η ταινία θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Η ταινία ισχυρίζεται ότι είναι αλήθεια, αλλά αποτελεί μια προπαγανδιστική ταινία, γεμάτη από αλλόκοτες σκηνές που δαιμονοποιούν τους λευκούς. Κατά την έναρξη της ταινίας π.χ., μια ομάδα μαύρων σκλάβων βρίσκεται σε ένα πλοίο. Ένας λευκός ναύτης μαχαιρώνει έναν σκλάβο «για πλάκα». Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Ο άνθρωπος αυτός που φαίνεται να μαχαιρώθηκε και να σκοτώθηκε στην πραγματικότητα πέθανε από ευλογιά.

Η ταινία βραβεύτηκε για λόγους καθαρά πολιτικής. Δύο μάλιστα μέλη της Ακαδημίας που την ψήφισαν δεν την είδαν ποτέ!!!

Όπως παραδέχονται οι LA Times, μήπως τελικά η ταινία ήταν “….a race about race?” («ένας αγώνας για τη φυλή;»).

Λέει το άρθρο: Το όσκαρ για την καλύτερη εικόνα δόθηκε στο μεγαλύτερο επίτευγμα της χρονιάς στο χώρο του κινηματογράφου και το "12 Years a Slave" δεν είχε καμία έλλειψη οπαδών πριν κερδίσει την κορυφαία διάκριση την Κυριακή. Αλλά παρά την καλλιτεχνία της ταινίας, αυτό που υπόγεια συζητούσαν πολλοί ήταν το θέμα της φυλής και πώς το Χόλιγουντ για δεκαετίες δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή σε ένα από τα πιο άδοξα κεφάλαια στην ιστορία της Αμερικής. Και όπως ο διανομέας της ταινίας είπε "ήρθε η ώρα", εύκολα όλοι το ερμήνευσαν αυτό ως μια προσπάθεια προτροπής στα μέλη της Ακαδημίας να ψηφίσουν την ταινία επειδή αυτό ήταν το “σωστό” πράγμα που έπρεπε να κάνουν.

Την ίδια ώρα η Huffington Post παραδέχεται ότι δύο ανώνυμα μέλη της Ακαδημίας που ψήφισαν δεν είδαν ποτέ το “12 Yearsa Slave”...

Η εκπληκτική αποκάλυψη έρχεται μέσω των Los Angeles Times : «Δύο ψηφοφόροι  των Oscar κατ’ ιδίαν παραδέχθηκαν ότι δεν είδαν το ‘12 Years a Slave’, γιατί νόμιζαν ότι θα ήταν ενοχλητικό. Αλλά είπαν ότι την ψήφισαν ούτως ή άλλως, επειδή, λόγω του κοινωνικού ενδιαφέροντος της ταινίας, θεώρησαν ότι ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν».

Όπως, έμμεσα, παραδέχτηκε εν είδει «αστείου», η Ellen DeGeneres, η παρουσιάστρια των βραβείων Oscar, «θα ήταν “ρατσιστικό” να μην δοθεί βραβείο στο “12 Χρόνια Σκλάβος”».

Ο ειδικός του κινηματογράφουLeonard Maltin γράφει : Το ‘12 χρόνια σκλάβος’ είναι ένα remake(επανέκδοση). Την περισσότερο πρωτότυπη τηλεοπτική ταινία‘Solomon Northup's Odyssey’σκηνοθέτησε ο Gordon Parks. Κανείς δεν φαίνεται να την θυμάται, κάτι που αποτελεί ένα πολύ αντιπροσωπευτικό δείγμα της ‘αμνησίας’ των μέσων ενημέρωσης. Η πρώτη προβολή έγινε το 1984, ενώ περισσότερο γνωστή έγινε το επόμενο έτος, όταν επαναλήφθηκε και κυκλοφόρησε σε βίντεο υπό τον τίτλο ‘Half Slave, Half Free’.

Η νέα έκδοση όμως, έχει περισσότερα μαστιγώματα.

Το μήνυμα πίσω από την ταινία είναι ότι τα πολιτιστικά μαστιγώματα πάνω στους λευκούς για τις αμαρτίες των προ-προ - προ-προ – παππούδων τους θα συνεχιστούν μέχρι να «βελτιωθούν» ηθικά.

Μια ταινία από το 1971, το ‘Skin Game’, απροσδόκητα αποδείχθηκε ότι ήταν μία από τις σημαντικότερες επιρροές του ‘12Years a Slave’.

Οποιεσδήποτε ομοιότητες μεταξύ του ‘Skin Game’, με πρωταγωνιστές τον James Garner και τον Louis Gossett Jr. ως απατεώνες πραματευτάδες στο Νότο το 1858 και του ‘Django Unchained’ δεν είναι τυχαία. Το να πούμε ότι υπάρχουν συμπτώσεις μεταξύ του ‘Skin Game’ και του ‘12 Years a Slave’ είναι καθαρή ειρωνεία.

Όσοι έχoυν εξετάσει την ιστορική ακρίβεια της ταινίας λένε ότι η ταινία ελάχιστη σχέση έχει με το ομώνυμο βιβλίο, που γράφτηκε από τον Solomon Northup. Πάντως, η εφημερίδα New York Times αναφέρει ότι πολλοί πιστεύουν ότι ο Northup ‘εμπλούτισε’ την ιστορία του για να την προσαρμόσει στις πολλές ιστορίες πρώην σκλάβων που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή. Αναφέρει επίσης, ότι το βιβλίο του Northup φαίνεται να έχει γραφτεί στην πραγματικότητα (και να έχει ‘εμπλουτιστεί’ η ιστορία) από έναν λευκό ‘αμπολινιοστή’, βόρειο οπαδό δηλ. της κατάργησης της δουλείας, που θέλει να υπερασπιστεί την ατζέντα του. Βέβαια θα μπορούσαμε να μιλήσουμε και για ατζέντα της ίδιας της ταινίας όταν βλέπουμε ότι ένας από τους συμβούλους της ταινίας είναι οHenry Louis "Skip" Gates, Jr, ο Αφροαμερικάνος κριτικός βιβλίων, ο οποίος κατηγόρησε ως «ρατσιστή» έναν αστυνομικό, (ο οποίος τον συνέλαβε καθώς τον θεώρησε ύποπτο όταν τον είδε να προσπαθεί να παραβιάσει την πόρτα του σπιτιού του που δεν άνοιγε) και συνέχεια και πήγε και ήπιε μια μπύρα με τον Ομπάμα, ο οποίος είπε ότι η αστυνομία "ενήργησε βλακωδώς".

Τον τελευταίο καιρό έχει εκδηλωθεί από την βιομηχανία του θεάματος ένας καταιγισμός από ταινίες που έχουν στόχο τον «ρατσισμό».. Αυτή είναι η πέμπτη ή η έκτη «αντιρατσιστική» ταινία που έχουμε υποστεί φέτος.

Υπήρχε η ταινία "The Butler" που έδειχνε τον Ρεπουμπλικάνο μπάτλερ σαν κάποιου είδους αντι - Ρήγκαν σταυροφόρο, μια ταινία (ή δύο) για τον Νέλσον Μαντέλα, μια ταινία (ή δύο) για τηνWinnie Mandela και αυτή.

Να μείνουμε λίγο στην ταινία "The Butler" του Lee Daniel. Η ταινία αυτή ασχολείται αποκλειστικά με τα θέματα πολιτική και φυλή, αρχίζοντας το 1920 και τελειώνοντας με την εκλογή τουΜπαράκ Ομπάμα. Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα υποτίθεται δείχνει πόσο η Αμερική έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Σύμφωνα με κριτικές για την ταινία, οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας είναι ενθουσιασμένοι που θα ψηφίσουν τον Ομπάμα, όχι επειδή είναι η καλύτερη επιλογή για την προεδρία, αλλά επειδή είναι μαύρος.

Με βάση τις δηλώσεις του ίδιου του Lee Daniel, η ταινία αποτελεί μια γνήσια σκληροπυρηνική φιλο-Ομπάμα ταινία, η οποία δικαιολογεί τα μονολιθικά βασισμένα στην φυλή εκλογικά πρότυπα των μαύρων Αμερικανών. Η Washington Post την περιέγραψε και ως αντι - Νότια.

Ο δε παραγωγός είπε ξεκάθαρα ότι στο καστ υπήρχαν μόνο λευκοί οι οποίοι είναι «πολιτικοί ακτιβιστές», εννοώντας προφανώς αριστεροί ακτιβιστές.

Μεταξύ των μαύρων πρωταγωνιστών ήταν ο Τέρενς Χάουαρντπου κατηγορήθηκε ότι ξυλοκόπησε τη Ασιάτισσα φίλη του και η πολυ-δισεκατομμυριούχος Oprah Winfrey που παραπονέθηκε για "ρατσισμό" όταν θέλησε να αγοράσει μια πανάκριβη τσάντα στην Ελβετία.

Σε όλες αυτές τις «ταινίες για τον ρατσισμό» ακούγεται συνεχώς η - απαγορευμένη στις ΗΠΑ - “N” λέξη (“Nigger”). Ναι, η δουλεία συνέβη και ο ρατσισμός είναι μέρος της αμερικανικής ιστορίας. Στην πραγματικότητα η δουλεία ακόμα ασκείται σήμερα στονμουσουλμανικό κόσμο, αλλά δεν θα δείτε καμία ταινία γι’ αυτό. Ούτε φυσικά για τον καίριο ρόλο των Εβραίων στο δουλεμπόριο.

Όπως και δεν πρόκειται να δούμε ποτέ ταινίες σχετικά με την σημερινή σκληρή πραγματικότητα του ρατσισμού : Του ρατσισμού των μαύρων εις βάρος των λευκών. Έτσι, δεν θα δείτε π.χ. ταινία για την λευκή γυναίκα που δολοφονήθηκε χωρίς κανέναν λόγο,ενώ έκανε τζόκιν, από έναν νεαρό μαύρο, για τα δεκάδες θύματατων “knock out games”, όπως και διάφορα άλλα ρατσιστικά εγκλήματα που συμβαίνουν κάθε μέρα σχεδόν, στις ΗΠΑ, αλλά δεν προβάλλονται από τα media και φυσικά δεν ταιριάζουν με την προτιμώμενη αφήγηση του Χόλιγουντ για τον «ρατσισμό».

Αυτές οι «ταινίες για τον ρατσισμό» χρησιμεύουν μόνο για να κάνουν τους μαύρους Αμερικάνους να εξακολουθούν να αισθάνονται σαν να βρίσκονται στο περιθώριο, παρά τα όσα έχουν επιτύχει και παρά το ποιος είναι ο σημερινός πρόεδρος στις ΗΠΑ και πολλά άλλα. Οι ταινίες αυτές το μόνο που κάνουν είναι να παρακινούν για περισσότερο ρατσισμό μαύρων εναντίον των λευκών στην Αμερική. Και να κάνουν τους μαύρους να είναι πεπεισμένοι ότι είναι σκλάβοι στην Αμερική του 2014 και να κατηγορούν συνεχώς τον «ρατσισμό» για ό, τι τους συμβαίνει ή δεν τους συμβαίνει. Η θυματοποίηση άλλωστε πουλάει. Αλλιώς, μαύροι πολιτικοί όπως ο Jesse Jackson και ο Al Sharpton που έχουν επενδύσει στην “race card” (το χαρτί της φυλής), δεν θα είχαν δουλειά. Και ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα ήταν Πρόεδρος.

Και όλα αυτά παρόλο που ο «ρατσισμός» είναι στα χαμηλότερα επίπεδα στους λευκούς της Αμερικής. Την ίδια ώρα ο «ρατσισμός», ο «αντισημιτισμός» και η «ομοφοβία», οι τρεις δηλ. μεγάλοι «μπαμπούλες» που στέκονται να τρομάζουν - μέσωmedia, Hollywood και νόμων - τους λευκούς, είναι σε σαφώςυψηλότερα επίπεδα στους μαύρους.

Για να επιστρέψουμε στην ταινία, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το πετυχημένο παίξιμο του Chiwetel Ejiofor που υποδύεται τον Solomon Northup. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ejiofor, γεννήθηκε από Νιγηριανούς γονείς, έτσι, κανένας από τους προγόνους του δεν ήταν θύμα δουλείας στην Αμερική. Ο Northup έλαβε εκπαίδευση και έγινε βιολιστής. Ήταν στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας και η ταινία δείχνει ότι έκανε φίλους λευκούς (από τη Νέα Υόρκη) αν και η ταινία επικεντρώνεται στον «καλό» ενάντια στη δουλεία, τον Brad Pitt, που είναι Καναδός.

Βλέπουμε τον Northup να παρασέρνεται από δύο άνδρες που του λένε ότι παίζουν σε τσίρκο και θέλουν να του προσφέρουν δουλειά, αλλά αντ’ αυτού, το ναρκώνουν και όταν ξυπνάει είναι αλυσοδεμένος και κανείς δεν πιστεύει ότι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος. Ο Northup μεταφέρεται με ποταμόπλοιο στη Νέα Ορλεάνη και πουλιέται αρχικά σε έναν  σχετικά καλό ιδιοκτήτη και στη συνέχεια σε έναν ψυχοπαθή τύπου Simon Legree του βιβλίου «Η Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά». Βλέπουμε τις ταπεινώσεις που πρέπει να υποφέρει ως σκλάβος και ένα σωρό φρικτά αλλά και αηδιαστικά πράγματα που του συμβαίνουν, με επαναλαμβανόμενη βία και βασανιστήρια.

Η βαρβαρότητα προσφέρεται «με το κιλό». Άλλες ταινίες σχετικές με την δουλεία, όπως η τηλεοπτική σειρά "Roots", το πρόσφατο βίαιο "Django Unchained" και το "Amistad" του Σπήλμπεργκ επιτρέπουν να υπάρχουν στιγμές φωτός ή κάποια ‘κάθαρση’ στο τέλος. Το  “12 Years a Slave” δεν έχει τίποτα. Αδυσώπητα και οδυνηρά χτυπάει το κοινό και το κάνει ξανά και ξανά.

Έτσι, η πρόθεση του “12 Years a Slave” δεν είναι να μιλήσει για το «αγαθό της ελευθερίας» ή να εμπλουτίσει τις γνώσεις μας σχετικά με τις πραγματικές συνθήκες αυτού του «ιδιότυπου θεσμού», όπως ονομάστηκε η δουλεία, αλλά απλά να κακοποιήσει το κοινό, τόσο το μαύρο όσο και το λευκό, προκαλώντας μια ξεχωριστή συνειδησιακή κατάσταση στο κοινό της κάθε φυλής.

Οι λευκοί, βέβαια, πρέπει να είναι συνεχώς διαποτισμένοι από την ντροπή για το παρελθόν τους και την φυλή τους, κάτι που ο σκηνοθέτης της ταινίας Steve McQueen κατέστησε σαφές σε μια συζήτηση στις 13 Οκτωβρίου 2013, όπου παραδέχτηκε ότι «απόλυτα» επιδίωκε να φέρει στο μυαλό μια "σύγχρονη αναλογία" της ζοφερής ιστορίας.

«Έκανα αυτή την ταινία γιατί ήθελα να απεικονίσω μια εποχή της ιστορίας που δεν είχε απεικονιστεί με αυτόν τον τρόπο. Ήθελα να δω το μαστίγιο στην πλάτη κάποιου. Ήθελα να δω το επακόλουθο αυτού, το ψυχολογικό και το σωματικό. Νιώθω μερικές φορές ότι οι άνθρωποι παίρνουν το θέμα της δουλείας πολύ ελαφρά, για να είμαι ειλικρινής. Ελπίζω ότι η ταινία θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για να σκαλίσουν την ιστορία και με κάποιο τρόπο να προβληματιστούν σχετικά με την σημερινή τους στάση».

Πρόκειται συνεπώς, για μια προπαγάνδα, ο σκοπός της οποίας είναι διττός : να διαιωνίσει την ντροπή της λευκής φυλής (whiteguilt) και να πυροδοτήσει την οργή της μαύρης φυλής.

Εάν θέλαμε να εξετάσουμε τις φυσικές συνέπειες αυτής της «μαύρης οργής» θα βλέπαμε φρικτές δολοφονίες από μαύρους κακοποιούς, όπως του Πολωνικής καταγωγής πεζοναύτη PawelPietrzak και της Quiana Faye Jenkins - Pietrzak, της μαύρης γυναίκας την οποία είχε το θράσος να ερωτευτεί και να παντρευτεί ή την φριχτή δολοφονία του Christopher Newsom και τηςChannon Christian, από διεστραμμένα άτομα που ήθελαν πρώτα να βασανίσουν φρικτά το λευκό ζευγάρι πριν το σκοτώσουν και το κάψουν. Ο κατάλογος είναι τεράστιος αλλά και καλά καλυμμένος από τα media.

Η επιδημία εγκληματικότητας μαύρων εναντίον λευκών με έντονο το στοιχείο του βασανισμού, τροφοδοτείται από την προβαλλόμενη και εν μέρει «δικαιολογημένη» (!) μαύρη «οργή» και είναι μια βία για την οποία μην περιμένετε να δείτε ποτέ να απεικονίζεται σε καμία καλά δημιουργημένη, σπαραξιάρικη και βραβευμένη κινηματογραφική παραγωγή.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

http://redskywarning.blogspot.gr/

«Οι Εβραίοι είχαν βαθιά εμπλοκή στο εμπόριο σκλάβων», λέει Ραβίνος της Ολλανδίας

Ω, να είστε σίγουροι ότι δεν θα γίνει ποτέ τέτοια ταινία στο Χόλιγουντ (και έτσι δεν θα πάρει όσκαρ)

Ένα νέο βιβλίο που ονομάζεται “The Jewish Slave”, γραμμένο από έναν ορθόδοξο ραβίνο στην Ολλανδία, έρχεται να υπενθυμίσει τον ρόλο που διαδραμάτισαν οι Εβραίοι στο εμπόριο σκλάβων από την Αφρική.

Σύμφωνα με αναφορές της Jewish Telegraphic Agency (JTA) καιτης Jewish Journal, το βιβλίο θα «θυμίσει στους Ολλανδούς Εβραίους την βαθιά εμπλοκή των προγόνων τους στο εμπόριοσκλάβων».

Γραμμένο από τον Ραβίνο Lody van de Kamp (φώτο πάνω), το βιβλίο προκλήθηκε από μια εν εξελίξει διαμάχη γύρω από μια παλιά παράδοση των ολλανδικών Χριστουγέννων γνωστή ως"Zwarte Piet" (Μαύρος Πιτ) - ένας κακός χαρακτήρας που συνοδεύει την ολλανδική έκδοση του Πατέρα των Χριστουγέννων (Άη Βασίλη) στην Ολλανδία ως βοηθός του(δες σχετικό άρθρο εδώ). Ακόμα κι αν ο ‘Zwarte Piet’ υποτίθεται ότι είναι στην πραγματικότητα ένας σκανταλιάρης καλικάντζαρος του οποίου το μαύρο πρόσωπο είναι το αποτέλεσμα της δουλειάς του σε ένα ανθρακωρυχείο, μαύροι ακτιβιστές στην Ολλανδία ισχυρίστηκαν ότι αποτελεί στην πραγματικότητα μια φυλετική παρωδία των μαύρων (που δεν είναι).

Παρ’ όλα αυτά, ο Ραβίνος Van de Kamp ‘μπήκε στον χορό’ ζητώντας την κατάργηση του ‘Zwarte Piet’ και την ίδια στιγμή αποκάλυψε ότι η ολλανδική εβραϊκή κοινότητα έχει επίσης τη δική της παράδοση του ‘Zwarte Piet’, που ονομάζεται "Hanukklaas".

Το άρθρο στην Jewish Journal έχει τίτλο «Πόσο υπαίτιοι ήταν οι Ολλανδοί Εβραίοι στο εμπόριο σκλάβων;» και λέει ότι ο ραβίνος Van de Kamp επέκρινε την παράδοση του ‘Zwarte Piet’ στηνRepubliek Allochtonie, μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα μαύρων που έχει έδρα στην Ολλανδία.

Στην ιστοσελίδα αυτή, ο Ραβίνος Van der Kamp έγραψε ότι η «απεικόνιση» του ‘Peter του σκλάβου’ χρονολογείται από μια περίοδο που ως πολίτες δεν πληρούσαμε τα κοινωνικά κριτήρια που μας δεσμεύουν σήμερα.

«Το να μιλήσω εναντίον του Μαύρο Πιτ είναι το μερίδιο της κοινωνικής μου εργασίας, μιας προσπάθειας που αποβλέπει στο να υπενθυμίσει στους Ολλανδούς Εβραίους την βαθιά εμπλοκή των προγόνων τους στο εμπόριο σκλάβων», συνχείζει το άρθρο.

Αναφερόμενος στο νέο του βιβλίο σχετικά με το εβραϊκό ρόλο στο αφρικανικό εμπόριο σκλάβων, ο Ραβίνος van der Kamp είπε ότι «τα χρήματα τα κέρδιζαν οι εβραϊκές κοινότητες στη Νότια Αμερική, εν μέρει μέσω της δουλείας, και πήγαιναν στην Ολλανδία, όπου χειρίζονταν τα χρήματα οι Εβραίοι τραπεζίτες».

Στην έρευνα του βιβλίου, ο Ραβίνος Van de Kamp είπε ότι ανακάλυψε δεδομένα που τον συγκλόνισαν.

 «Σε μια περιοχή που ήταν η Ολλανδική Γουιάνα, 40 εβραϊκής ιδιοκτησίας φυτείες ήταν το σπίτι ενός πληθυσμού τουλάχιστον 5.000 σκλάβων», λέει.

«Γνωστή ως Jodensavanne ή εβραϊκή Savannah, η περιοχή είχε μια εβραϊκή κοινότητα αρκετών εκατοντάδων πριν καταστραφεί μετά από μια εξέγερση σκλάβων το 1832. Σχεδόν όλοι τους μετανάστευσαν στην Ολλανδία, κουβαλώντας μαζί τους τον πλούτο που είχαν συσσωρεύσει.

«Ένα μέρος από αυτό τον πλούτου παρουσιάστηκε πέρυσι στο κελάρι της Πορτογαλικής Συναγωγής του Άμστερνταμ, μέρος της έκθεσης για τον εορτασμό του πλούτου των ιδρυτών μεταναστών της συναγωγής».

Ο Ραβίνος Van de Kamp, λέει η έκθεση προκάλεσε το ενδιαφέρον του για τον ρόλο των Ολλανδών Εβραίων στο δουλεμπόριο, ο οποίος, όπως λέει, ήταν«ισχυρός».

Σύμφωνα με την έρευνα, στο νησί Κουρασάο της Καραϊβικής, οι Ολλανδοί Εβραίοι μπορεί να ήταν οι υπεύθυνοι για τη μεταπώληση των τουλάχιστον 15.000 σκλάβων που εκφορτώνονταν από τους Ολλανδούς διατλαντικούς εμπόρους, κατά τη γνώμη του Seymour Drescher, ιστορικού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.

Οι Εβραίοι είχαν τόσο μεγάλη επιρροή σε αυτές τις αποικίες που οι δημοπρασίες σκλάβων που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν κατά την διάρκεια των εβραϊκών γιορτών συχνά αναβάλλονταν, σύμφωνα με τον Marc Lee Raphael, καθηγητή εβραϊκών σπουδών στο Κολέγιο William και Mary.

Δείτε σχετικά βίντεο:

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή (κι εδώ)

http://redskywarning.blogspot.gr/