Βρήκα 20 ταινίες για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία και όλες (!) υποστηρίζουν την μία πλευρά (ξέρετε ποια)

ΚΟ: Ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Και ωραία λέξη. Είναι λέει, (η πολυφωνία) "αρχή της δημοκρατίας". Κάπου διάβασα ότι μιακυρία Φώφη, (νομίζω ότι είναι πυλώνας της δημοκρατίας), είπε ότι ο πλουραλισμός (άλλη ωραία λέξη), όπως και η πολυφωνία είναι "μείζον θέμα της δημοκρατίας". Μείζον, όχι ό,τι κι ό,τι. Γι' αυτό σας λέω, ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Μόνο στην δημοκρατία μπορείς να βρεις τέτοιο πράγμα. Ενώ εάν είχε επιβληθεί ο κακός ο φασισμός δεν θα είχαμε πολυφωνία. Θα αναγκαζόμασταν να βλέπουμε και να ακούμε μια μόνο άποψη. Θα βλέπαμε από τηλεοράσεις και κινηματογράφους μόνο την μία πλευρά της ιστορίας. Ενώ τώρα βλέπουμε μόνο την άλλη. Επίσης θα είχαμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Ενώ τώρα έχουμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Αλλά είναι το καλό (καθεστώς), όχι το άλλο, το κακό. Επίσης μάθαμε πράγματα που αλλιώς δεν θα ξέραμε. Ότι π.χ. οι οπαδοί του Στάλιν αγωνίζονταν για την δημοκρατία. Ότι αν είχαν επικρατήσει οι απόψεις αυτών των αγνών φαν του «πατερούλη» θα είχαμε πήξει στην δημοκρατία και στην ελευθερία. Κυρίως αυτό. Επίσης μάθαμε ότι και οι αναρχικοί, και αυτοί για την δημοκρατία πολεμούσαν. 

Επίσης μάθαμε ότι η δημοκρατία έχει ήρωες, παλικάρια, τίμιους, αγνούς, ιδεαλιστές, ρομαντικούς, ευαίσθητους, σκέτες ψυχούλες και προπαντός πανέμορφους. Όσοι δεν είναι στην δημοκρατία είναι τέρατα και κακοί. Πολύ, πολύ, πολύ κακοί. Έτσι δείχνουν οι ωραίες οι ταινίες και έτσι θα είναι. Επίσης κάτι που πρέπει να καταλάβουμε (γιατί είπαμε το λένε όλες αυτές οι ωραίες ταινίες) είναι ότι στην δημοκρατία κανείς δεν διώκεται για τις ιδέες του. Ναι σας λέω, κανείς. 

Ιδού η λίστα με τις 20 ταινίες για να πεισθείτε. Μάχες. Πάθη.  Έρωτες. Δράματα. Τραγωδίες. Κωμωδίες. Όλα τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου (17 Ιουλίου 1936 - 1 Απριλίου 1939). Όλες οι ταινίες κλείνουν το μάτι στην μία πλευρά. Τόσο πολύ το κλείνουν που από το πολύ κλείσιμο κοκκίνισε το καημένο. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων δεν πείραξα την περιγραφή των ταινιών, από τους ελληνόφωνους νοσταλγούς των κόκκινων αγγελικών πλασμάτων, διότι δεν ήθελα να χαλάσει η ατμόσφαιρα ρίγους και συγκίνησης που αποπνέουν. Στο τέλος, όπως λέει η περιγραφή της πρώτης ταινίας, σίγουρα θα πρέπει να κλάψεις… 

1. «Η Γλώσσα της Πεταλούδας» (“La lengua de las mariposas”) -1999: Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Μόντσο, ενός οκτάχρονου αγοριού που στα τέλη του ’36 πηγαίνει πρώτη φορά στο σχολείο ξεκινώντας το ταξίδι του στην μάθηση και ζωή με την καθοδήγηση και την αγάπη του δασκάλου του, του Δον Γκρεγκόριο, ο οποίος είναι αναρχικός, και έχει μια «διαφορετική οπτική» για τον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης. Στις 18 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς οι «αξίες» και οι «αρχές» που ο δάσκαλος του έχει εμφυσήσει, θα ανατραπούν, όταν οι Εθνικιστές συλλαμβάνουν Δημοκρατικούς, συμπεριλαμβανομένου και του δασκάλου του. Με προτροπή της μητέρας του, ο Μόντσο αρχίζει να φωνάζει μαζί με τους υπόλοιπους ‘’Κομμουνιστές’’, “αναρχικοί”, ‘’δολοφόνοι’’ και καταλήγει να ρίχνει πέτρες στον δάσκαλο και φίλο του. Μια γλυκιά ιστορία που σίγουρα θα σε κάνει να κλάψεις με το συγκινητικό τέλος της. 

2. «Ελεύθερες Γυναίκες» (“Libertarias”) -1996: Το 1936 αρχίζει μια «κοινωνική επανάσταση» για την Ισπανία. Οι εργάτες και οι αγρότες στην πλειοψηφία τους ήταν οργανωμένοι στα συνδικάτα των αναρχικών και των σοσιαλιστών μοιράζουν την γη των πλουσίων, καίνε τις εκκλησίες, καταργούν τις τάξεις. Μια ομάδα αναρχικών γυναικών μπαίνει σε ένα πορνείο με σκοπό να το κλείσει. Παίρνει μαζί του τις κοπέλες που εκδίδονταν μαζί τους και μια νεαρή καλόγρια, οι οποίες τις ακλουθούν μέχρι και στις γραμμές του πολέμου. Η ταινία παρουσιάζει την δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο. 

3. «Ραγισμένη σιωπή» (“Silencio Roto”) -2001: Ασχολείται με την αντίσταση μετά την επικράτηση του Φράνκο. Οι λεγόμενοι «μάκις», ήταν Ισπανοί μαχητές που μετά τον ισπανικό εμφύλιο, δεν αναγνώρισαν τη νίκη του Φράνκο και συνέχισαν να πολεμούν στο βουνό. Το 1944, η Λουθία ερωτεύεται τον Μανουέλ, μέλος μιας τέτοιας ομάδας. 

4. «13 Τριαντάφυλλα» (“Las 13 Rosas”) - 2007: Μετά τη νίκη των εθνικιστών το 1939, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες - μέλη της σοσιαλιστικής νεολαίας - που δεν είχαν ωστόσο διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν αθώες, απλά μοίραζαν κάποια φυλλάδια με «δημοκρατικά» συνθήματα και είχαν μόνο όπλο τα ιδανικά τους. Έτσι, έγιναν στόχος. Πολλοί Δημοκρατικοί βλέπουμε να πέφτουν θύματα βίας για να ομολογήσουν. Οι γυναίκες μάλιστα υπέστησαν και σεξουαλική παρενόχληση. Οι εθνικιστές δεν είναι άνθρωποι, αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα. Ο ασφαλίτης με το γυάλινο βλέμμα, ακόμα και ένας 12χρονος φαλαγγίτης που βάζει τρικλοποδιά στον νεαρό που συλλαμβάνουν οι ασφαλίτες είναι απλώς «τέρατα».

5. «Στρατιώτες της Σαλαμίνας» (“Soldados de Salamina”) – 2003 : Οι κομμουνιστές βέβαια δεν είναι τέρατα, αλλά αδελφές του ελέους. Έτσι ο πρωταγωνιστής χαρίζει τη ζωή στον φρανκιστή καταζητούμενο με το που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους!

6.  «Γη και Ελευθερία» (“Land and Freedom”) - 1995: Τους πρώτους μήνες του ισπανικού εμφυλίου, ένας νεαρός Άγγλος κομμουνιστής αφήνει το Λίβερπουλ για να καταταγεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες του δημοκρατικού στρατού στο μέτωπο της Αραγονίας και βιώνει τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των αναρχικών και των δημοκρατικών των Διεθνών Ταξιαρχιών. 

7. «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» (“Pan's Labyrinth”) - 2006: Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η Κάρμεν, που πρόσφατα ξαναπαντρεύτηκε, μετακομίζει με την 10χρονη κόρη της Οφηλία, στο σπίτι του καινούριου της συζύγου Βιντάλ, λοχαγού στον στρατό του δικτάτορα Φράνκο, ενώ ομάδες παρτιζάνων αντιστέκονται ακόμη το φρανκικό καθεστώς. Μην μπορώντας να αντέξει εύκολα την καινούρια της ζωή, το κορίτσι ψάχνει να βρει καταφύγιο σε έναν μυστηριώδη λαβύρινθο, που ανακαλύπτει δίπλα στο νέο της σπίτι. Ο Πάνας, ο φρουρός του, ένα μαγικό πλάσμα, της αποκαλύπτει ότι είναι η χαμένη από καιρό πριγκίπισσα του μυθικού αυτού βασιλείου. Μια παραλλαγή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου το παραμύθι εναλλάσσεται διαρκώς με τον τρόμο του φασισμού στη φρανκική Ισπανία. 

8. «Χορεύοντας στη Λουνάσα» (“Dancing at Lughnasa”) – 1998 : Με Meryl Streep, Michael Gambon και Catherine McCormack (Braveheart). Η ταινία δείχνει την Ιρλανδία της δεκαετίας του 1930, με ένα αγόρι να μεγαλώνει με την ανύπαντρη μητέρα του και τις τέσσερις γεροντοκόρες θείες του. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πατέρας του για να τους ανακοινώσει ότι πρόκειται να πάει στην Ισπανία, προκειμένου να ενταχθεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες και να πολεμήσει εναντίον του Φράνκο.

9. «Σαν Πρόσωπο στα Σύννεφα» (“Head in the Clouds”) – 2004 : Με Charlize Theron και Penélope Cruz. Τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου πολέμου ο «ιδεαλιστής» Guy, ένας υποστηρικτής του στρατού της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, είναι αποφασισμένος να κάνει ό, τι μπορεί για να μην αφήσει τους φασίστες του Franco να κερδίσουν.

10. «Ω, Καρμέλα» (“¡Ay Carmela!”) -1990:  Το “¡Ay Carmela!”είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του δημοκρατικού στρατού κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου. Ο Παουλίνο και η Καρµέλα, ένα ζευγάρι πλανόδιων θεατρίνων, βρίσκονται στην πόλη Montejo, διασκεδάζοντας τα δημοκρατικά στρατεύματα.

11. «Μαύρο Ψωμί» (“Pa Negre”) - 2010. Μετά το τέλος του εμφυλίου στην καταλανική ύπαιθρο, ένα παιδί που ανήκει στην χαμένη πλευρά, βρίσκει τα πτώματα ενός ανθρώπου και του γιου του στο δάσος. Οι αρχές θεωρούν τον αριστερών πεποιθήσεων πατέρα του υπεύθυνο για τους θανάτους, αλλά το παιδί προσπαθεί να βοηθήσει τον πατέρα του και να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τους σκότωσε.

12. «Ο Ψίθυρος των Αγγέλων» (“Talk of Angels”) – 1998 : Μια όμορφη Ιρλανδέζα γκουβερνάντα έρχεται στην Ισπανία, λίγο πριν από το ξέσπασμα του εμφύλιου για να ξεφύγει από τις πιέσεις που αισθάνεται για τον επερχόμενο γάμο της στην Ιρλανδία. Στην Ισπανία ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός όμορφου παντρεμένου, ο οποίος, εκτός ότι είναι όμορφος είναι και αγωνιστής κατά του φασισμού. 

13. “Los años bárbaros” – 1998 : Μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι δύο νεαροί επαναστάτες αντιτίθενται στο καθεστώς του Φράνκο και στέλνονται σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας επειδή έγραψαν συνθήματα εναντίον του Φράνκο. Ωστόσο, δραπετεύουν και γνωρίζονται με δύο Αμερικάνες που τους βοηθάνε.

14. “There Be Dragons” - 2011: Μια «επική» ταινία «για τους ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν νόημα για τη ζωή τους». Ένας Ισπανός δημοσιογράφος συμμετέχει στον εμφύλιο πόλεμο και ερωτεύεται μια όμορφη Ουγγαρέζα κομμουνίστρια που πολεμάει με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες.

15. «Η Εξαφάνιση του Γκαρθία Λόρκα» (“The Disappearance of Garcia Lorca”) – 1997: Ένα δράμα που βασίζεται σε ένα βιβλίο του Ian Gibson για τη ζωή και τη δολοφονία του αριστερών πεποιθήσεων ποιητή Federico García Lorca.

16. «Μπελ Επόκ» (“Belle Époque”) – 1992: Στην Ισπανία του 1931, ένας νεαρός λιποτάκτης του Δημοκρατικού στρατού βρίσκει καταφύγιο στο εξοχικό σπίτι ενός ζωγράφου κι ερωτοτροπεί με τις τέσσερες κόρες του.

17. «Ο Καλός Αγώνας» (“The Good Fight: The AbrahamLincoln Brigade in the Spanish Civil War”) – 1984 : Αμερικάνοι κομμουνιστές πάνε να πολεμήσουν στον εμφύλιο «γιατί κάποιος πρέπει να κάνει κάτι»...

18. “Prince if Shadows” ή “Beltenebros” – 1991: Μαδρίτη 1962.20 χρόνια μετά τον εμφύλιο, ένας κομμουνιστής επιστρέφει για να σκοτώσει έναν προδότη.

19. “Paper Birds” ή “Pájaros de Papel” – 2010: Δράμα με δύο καλλιτέχνες στην εποχή του εμφυλίου πολέμου που υιοθετούν ένα ορφανό παιδί, αλλά μπαίνουν στο μάτι των εθνικιστών που τους υποψιάζονται ότι συνεργάζονται με τους δημοκρατικούς που είναι αντίθετοι με το καθεστώς του Φράνκο.

20. “Los Girasoles Ciegos” - 2008: Διάφορες ιστορίες από την εποχή του εμφυλίου. Στην μία στρατιώτης των Δημοκρατικών λιώνει στη φυλακή και στην άλλη η κόρη ενός Δημοκρατικού κρύβεται σε μια ντουλάπα.

Για να είμαι ειλικρινής βρήκα και μια εξαίρεση. Την “Un Dios Prohibido” («Απαγορευμένος Θεός») του 2013. Η ταινία αφηγείται την πραγματική ιστορία της δολοφονίας 51 μελών της ρωμαιοκαθολικής αδελφότητας των Claretianos, από πολιτοφυλακές αναρχικών. 



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ. Επίσης: μία πηγή είναι εδώ και μια άλλη εδώ

http://redskywarning.blogspot.gr/

Εάν μια ταινία είναι κατά των μαύρων λέγεται «ρατσιστική». Εάν είναι κατά των μουσουλμάνων λέγεται «ισλαμοφοβική». Εάν είναι κατά των γυναικών λέγεται «μισογυνική». Εάν είναι κατά των λευκών χριστιανών ανδρών λέγεται «καταπληκτική τηλεοπτική σειρά»

Η αμερικανική τηλεοπτική σειρά 10 επεισοδίων “The Handmaid’sTale”, που ξεκίνησε να μεταδίδεται στις ΗΠΑ από το συνδρομητικό streaming κανάλι Hulu (το 30% το έχει η Disney) τον Απρίλιο του 2017, βασίζεται στο ομώνυμο ‘δυστοπικό’ sci-fi μυθιστόρημα του 1985 της Καναδέζας φεμινίστριας αριστερής άθεης συγγραφέως Margaret Atwood (φώτο κάτω). 

 Πρωταγωνιστεί η αμερικανίδα ηθοποιός Elisabeth Moss, που ανήκει στην αίρεση της Σαηεντολογίας και αποκαλεί τον εαυτό της «φεμινίστρια». Θεωρείται βέβαιο ότι η «πετυχημένη» αυτή σειρά θα βρει τον δρόμο της -αργά ή γρήγορα- προς την Ευρώπη, ώστε και οι ευρωπαίοι μαζάνθρωποι να την απολαύσουν στις μικρές τους οθόνες.

Το “The Handmaid's Tale” είχε εμφανισθεί ως κινηματογραφική ταινία και το 1990, με γνωστά ονόματα μάλιστα, όπως η Natasha Richardson (ως Kate/Offred), η Faye Dunaway (Serena Joy), οRobert Duvall (The Commander, Fred), ο Aidan Quinn (Nick) και η Elizabeth McGovern (Moira). Η εποχή εκείνη προφανώς δεν προσφερόταν για την αριστερή φεμινιστική αντι-λευκή φρενίτιδα που σαρώνει τα πάντα σήμερα και για αυτό, παρά το αξιόλoγοcast, η ταινία του 1990 έμεινε γενικώς άγνωστη. Προσέξτε μόνο(κάτω) την σημαία της «Δημοκρατίας της Gilead»….

Η πλοκή του μυθιστορήματος είναι ότι μετά από έναν περιορισμένης έκτασης πυρηνικό πόλεμο με τους Σοβιετικούς ή κάποια οικολογική καταστροφή - τέλος πάντων δεν είναι σαφές τι ακριβώς έγινε - οι περισσότερες γυναίκες στις ΗΠΑ έχουν γίνειστείρες. Τότε γίνεται πραξικόπημα από την χριστιανική δεξιά και οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε μια λευκή θεοκρατική χριστιανική φονταμενταλιστική πατριαρχική μισογυνιστική ολοκληρωτική πολιτεία (που λέγεται Gilead), όλες οι γυναίκες υποχρεώνονται να σταματήσουν να εργάζονται, τα δικαιώματά τους ακυρώνονται έτσι ώστε να κρατούνται κυριολεκτικά γυμνές και στην κουζίνα, ενώ οι ανώτερες τάξεις της λευκής φονταμενταλιστικής χριστιανικής κυβέρνησης παίρνουν τις γόνιμες γυναίκες για να κάνουν μαζί τους παιδιά. Οι περισσότερες από αυτές τις γόνιμες σκλάβες είναι πολιτικές κρατούμενες - φεμινίστριες, λεσβίες, θρησκευτικές μειονότητες, που ήταν γνωστό ότι ήταν αντίθετες με τις αξίες του καθεστώτος. Το καθεστώς είναι ένα είδους «χριστιανικού» ISISμε εξευτελισμούς γυναικών, βιασμούς, βασανιστήρια, κόψιμο χεριών και δαχτύλων, βγάλσιμο ματιών και λοιπά.

Έχουμε θα λέγαμε ένα μείγμα από “Scarlet Letter” ("Άλικο Γράμμα"), “Brave New World”, “1984” με πρακτικές ISIS και ολίγον άρωμα Βόρειας Κορέας. 

Με εμάς ποτέ θα ασχοληθεί κανένας κουλτουριάρης λίμπεραλ;

Αλλά επειδή έχουμε να κάνουμε με αριστερή καραμπινάτη προπαγάνδα, ας βγάλουμε τα "ενοχλητικά" (ISIS και Βόρεια Κορέα) και ας αφήσουμε τον θεατή να πιστέψει ότι το καθεστώς όπου οι γυναίκες κακοποιούνται, βιάζονται, ξυλοφορτώνονται και ταπεινώνονται, οι λεσβίες απαγχονίζονται δημόσια, οι κλειτορίδες κόβονται, το διάβασμα για τις γυναίκες, είναι απαγορευμένο και τους επιτρέπεται να μιλάνε μόνο για ψώνια ή τον καιρό, η εμφάνισή τους είναι πανομοιότυπη και αυστηρά σεμνή, (κόκκινα μακριά φορέματα και λευκά καπέλα, για να κρύβουν τα πρόσωπα τους), περπατούν αργά και σταθερά, κοιτάζοντας μόνο μπροστά τους, δεν απεικονίζουν κάποια ισλαμική κοινωνία, αλλά μια.... χριστιανική. 

ΘΑ μπορούσαν όλοι αυτοί να είναι χριστιανοί. Δεν θα μπορούσαν;

Επίσης, οι γυναίκες στην "Δημοκρατία της Gilead" δεν έχουν πλέον δικό τους όνομα, αλλά παίρνουν τα ονόματα των αντρών που τις "κατέχουν" - για παράδειγμα, η πρωταγωνίστρια που λέγεταιJune, γίνεται “Offred” επειδή είναι "του Fred" (κάτι σαν το δικό μας Γιώργαινα, Θανάσαινα κλπ).

Περιττό να πούμε ότι και σε αυτή την ταινία οι "καλοί" χαρακτήρες είναι μαύροι ή λεσβίες, ενώ η πρωταγωνίστρια είναι παντρεμένη με μαύρο και έχουν και παιδάκι (σκουρόχρωμο και κοριτσάκι!). Και όλοι οι "κακοί" είναι λευκοί.

Οι στείρες γυναίκες είναι είτε σύζυγοι ισχυρών ανδρών, είτε υπηρέτριές τους. Οι γόνιμες γυναίκες είναι "handmaids" (δούλες), αναγκασμένες να υποβληθούν σε τελετουργικό βιασμό με την ελπίδα ότι θα φέρουν παιδιά για την άρχουσα τάξη. Όταν το κάνουν, ο πατέρας και η σύζυγος τους παίρνουν το παιδί τους. Στη συνέχεια τις στέλνουν να ζουν με ένα άλλο ζευγάρι και να κάνουν το ίδιο πράγμα ξανά, παράγοντας παιδιά που είναι βιολογικά δικά τους αλλά δίνονται στις προνομιούχες, στείρες γυναίκες και τους συζύγους τους.

Στην θεοκρατία του The Handleid's Tale βλέπουμε τα παιδιά να χωρίζονται βίαια από τους γονείς τους. Επίσης, οι έχουσες ομοφυλοφιλικές τάσεις, ονομάζονται «προδότριες του φύλου» (gender traitors). Η ομοφυλοφιλική δραστηριότητα τιμωρείται με θάνατο. Η Moria στο έργο, είναι και μαύρη και ομοφυλόφιλη και ακτιβίστρια. Η ηθοποιός που την υποδύεται (Samira Wiley) είναι όντως ομοφυλόφιλη και μάλιστα "παντρεμένη" με γυναίκα. 

Η Ofglen (Emily), που συνάπτει σχέση με άλλη γυναίκα, υποβάλλεται σε ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων έτσι ώστε να "μην θέλει αυτό που δεν μπορεί να έχει". Ο διοικητής Warren καταδικάζεται σε κόψιμο χεριών επειδή είχε σχέση με τη γυναίκα του.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Στην εποχή μας με μια χριστιανική δεξιά στις ΗΠΑ να είναι τελειωμένη ή να βρίσκεται σε πλήρη εξασθένιση και ένα φανατικό ισλάμ να εξαπλώνεται ραγδαίως στην Δύση και να ισχυροποιείται (με τις ευχές των «προοδευτικών» κυβερνήσεων), επιβάλλοντας τον σκοταδιστικό νόμο της Σαρία, με μια χοντροειδέστατη προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας, του φεμινισμού και κάθε αριστερής "προοδευτικής" αρλουμπολογίας, με μια συστηματική λυσσαλέα κρατική και παρακρατική επίθεση σε κάθε παράδοση, με ομοφυλόφιλους σε πρωθυπουργικούς θώκους και χριστιανούς σε κελιά, πόσο φυσιολογικό είναι να μεταφερθεί στην οθόνη ένα τέτοιου είδους μυθιστόρημα που γράφτηκε στις αρχές τηςδεκαετίας του '80, την εποχή δηλαδή, της Θάτσερ, της πρώτης θητείας του Regan, και την άνοδο της επιρροής της χριστιανικής δεξιάς των Pat Robertson / Jerry Falwell στις ΗΠΑ; Δεν θέλει πολύ σκέψη. Οι αριστεροί / λίμπεραλ, που ζουν στον δικό τους κόσμο, και θεωρούν οτιδήποτε κινείται έξω από τα όρια του θολού μυαλού τους «φασίστα» και «ναζί», συνηθίζουν να βλέπουν παντού«φαντάσματα» ή επίτηδες τα κατασκευάζουν (το χρήμα ρέει άφθονο γαρ) προκειμένου οι αποβλακωμένες μάζες να παραμείνουν αποβλακωμένες και μάλιστα να αποβλακωθούν ακόμα περισσότερο, ώστε να μην χαλάσει το εκτρωματικό όραμά τους.

Η μόνιμη δικαιολογία γιατί τα μυαλά των αριστερών γεννάνε τέτοιου είδους «καλλιτεχνικά» εκτρώματα του είδους The Handleid's Tale και πουλάνε (με πολύ υψηλές πωλήσεις το βιβλίο), είναι η υστερία που προέκυψε από την άνοδο του Τραμπ(φτυστός ο Χίτλερ για αυτούς) και ένας γενικότερος «φόβος» (οι αριστεροί διακατέχονται από εμμονές και ακατανόητες φοβίες, αλλά τον όρο «-φοβικοί» τον κολλάνε στους άλλους) μήπως σταματήσει ο κόσμος να είναι «προοδευτικός» (δούλος των ορέξεών τους) και επικρατήσει το «μίσος» (όχι το δικό τους) και το «σκοτάδι» (όχι του δικού τους μυαλού).

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

http://redskywarning.blogspot.gr/

«Δικαιωματισμός». Καναδέζα trans μάνα απαιτεί να μην γραφτεί στο ληξιαρχείο το φύλο του παιδιού της

ΚΟ: H democarcy γέννησε την θεωρία του «δικαιωματισμού», η οποία με ταχείς ρυθμούς, καβαλώντας το κύμα της πολιτικής ορθότητας και της μιντιακής προπαγάνδας, εξελίχθηκε σε θρησκεία, η οποία πλέον σαρώνει τα πάντα. Σαν εισέλθεις στον ναό αυτής της νέας θρησκείας θα δεις δεξιά και αριστερά τα είδωλα της «ανοχής» και της «διαφορετικότητας», που σε οδηγούν στον κέντρο του ναού, όπου και δεσπόζει ο Μολώχ του δικαιωματισμού, ο οποίος, ως γνωστόν, απαιτεί θυσίες ζωντανών παιδιών. Και μάλιστα να ριχθούν στην φωτιά από τα χέρια των ίδιων των γονιών τους. Ω, ναι, να είστε σίγουροι ότι όλοι έχουν δικαιώματα σε αυτό το έκτρωμα που λέγεται «πολιτισμένος κόσμος», οι πολικές αρκούδες, οι λευκές τίγρεις, οι ροζ σολομοί, και οι ριγέ πιγκουίνοι, αλλά όχι και τα παιδιά*.

 

Διαβάζουμε στην Sun:

Ένας γονέας που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως «μη-δυαδικό transάτομο» (“non-binary trans person”) απαιτεί το μωρό του να έχει το πρώτο παγκόσμιο πιστοποιητικό γέννησης «αγνώστου φύλου».

Η Καναδέζα Kori Doty, η οποία έχει μουστάκι και ισχυρίζεται ότι δεν είναι ούτε άνδρας ούτε γυναίκα, αγωνίζεται να κρατήσει το φύλο του Searyl Atli εκτός κυβερνητικών αρχείων από τη γέννησή του τον περασμένο Νοέμβριο.

Η Doty, η οποία προτιμά να αναφέρεται ως "αυτοί" παρά ως "αυτός" ή "αυτή", δήλωσε στο CBC ότι «μεγαλώνει τον (;) Searylμε τέτοιο τρόπο ώστε μέχρι ‘αυτοί’ να έχουν την αίσθηση του εαυτού τους και την εντολή του λεξιλογίου τους για να μου πούν ποιοι είναι».

Οι Doty πρόσθεσαν: «Τους αναγνωρίζω ως μωρό και προσπαθώ να τους δώσω όλη την αγάπη και την υποστήριξη για να είναι το πιο ολοκληρωμένο άτομο που μπορεί να είναι εκτός των περιορισμών που έρχονται με το κουτί αγόρι και το κουτί κορίτσι».

      ...

Οι Doty είπαν: «Όταν γεννήθηκα, οι γιατροί εξέτασαν τα γεννητικά μου όργανα και έκαναν υποθέσεις (!) για το ποιος θα ήμουν, και αυτές οι εργασίες με ακολούθησαν και ακολούθησαν την αναγνώρισή μου καθ 'όλη τη ζωή μου.

«Αυτές οι υποθέσεις ήταν λανθασμένες και τελικά έφτασα να χρειαζόμουν πολλές προσαρμογές από τότε».

Η Doty και μια ομάδα άλλων αιτούντων έχουν ήδη προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βρετανικής Columbiaζητώντας να τους αναγνωρισθεί το δικαίωμα να αλλάξουν τα δικά τους πιστοποιητικά γέννησης σε μια μη δυαδική ονομασία φύλου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο μια παρόμοια εκστρατεία πιέζει να επιτραπεί στα βρετανικά διαβατήρια να περιλαμβάνουν ένα τρίτο φύλο για άτομα που δεν αναγνωρίζονται ως αρσενικά ή θηλυκά.

Η βρετανική κυβέρνηση δήλωσε νωρίτερα αυτό το έτος ότι επανεξετάζει κανόνες σχετικά με τον τρόπο καταγραφής των φύλων στα επίσημα έγγραφα.

"Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ήδη ισχυρούς νόμους για την προστασία των τρανσέξουαλ και έχουμε δεσμευτεί να προσφέρουμε περαιτέρω θετικές αλλαγές για αυτούς", δήλωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης τον Απρίλιο.

* Να μην ξεχάσω τον πάμπλουτο Ρονάλντο που «παρήγγειλε» δύο παιδιά κατ’οίκον.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ κι εδώ

http://redskywarning.blogspot.gr/

Ινστιτούτο Gatestone: Άτεκνοι ευρωπαίοι ηγέτες «μας σέρνουν υπνωτισμένους στην καταστροφή»

(CNSNews.com) - Επειδή κορυφαίοι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης δεν έχουν παιδιά, δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι μητέρα ή πατέρας και επομένως δεν έχουν "λόγο να ανησυχούν για το μέλλον της ηπείρου", ανέφερε το Ινστιτούτο Gatestone.

Ποτέ δεν υπήρξαν τόσοι άτεκνοι πολιτικοί να οδηγούν την Ευρώπη όπως σήμερα, λέει το άρθρο που υπογράφει ο Ιταλός δημοσιογράφος Giulio Meotti. Είναι ‘μοντέρνοι’, ‘ανοιχτόμυαλοι’ και πολυπολιτισμικοί και γνωρίζουν ότι "όλα τελειώνουν μαζί τους". Βραχυπρόθεσμα, η ατεκνία είναι μια ανακούφιση, καθώς σημαίνει καμία δαπάνη για οικογένειες, καμία θυσία και καμία διαμαρτυρία για τις μελλοντικές συνέπειες. Όπως έλεγε μια ερευνητική έκθεση που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση: "No kids, no problem!".

Το άρθρο αναφέρει ειδικά την Γερμανίδα καγκελάριο Angela Merkel, τον Ολλανδό πρωθυπουργό Mark Rutte, τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron, τον πρωθυπουργό της ΣουηδίαςStefan Löfven, τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Xavier Bettel και την πρωθυπουργό της Σκωτίας Nicola Sturgeon. 

Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου (δεξιά) "με τον σύζυγό του"

"Η κατάσταση της χωρίς παιδιά Μέρκελ αντικατοπτρίζει τη γερμανική κοινωνία: το 30% των Γερμανίδων δεν έχει παιδιά, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένα ποσοστό που αυξάνεται μεταξύ των γυναικών αποφοίτων πανεπιστημίων φτάνοντας στο 40%", ανέφερε το Gatestone.

Το Ινστιτούτο Gatestone είναι ένα μη κερδοσκοπικό think tankδιεθνούς πολιτικής και "αφιερωμένο στην εκπαίδευση του κοινού σχετικά με το τι παραλείπουν να αναφέρουν τα mainstream media" σε θέματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και η εθνική ασφάλεια. Ο πρόεδρος της ομάδας είναι ο πρώην Πρεσβευτής των Ηνωμένων Εθνών στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών John Bolton.

Κάνοντας αναφορά στον Γερμανό φιλόσοφο Rudiger Safranski, το άρθρο λέει για τους ελίτ ευρωπαίους ηγέτες : «για τους άτεκνους, το να σκέφτονται με γνώμονα τις επόμενες γενεές είναι κάτι που δεν έχει συνάφεια. Ως εκ τούτου, συμπεριφέρονται όλο και περισσότερο σαν να είναι οι τελευταίοι (στον κόσμο) και βλέπουν τους εαυτούς τους σαν να στέκονται στο τέλος της αλυσίδας».

«Η Ευρώπη αυτοκτονεί ή τουλάχιστον οι ηγέτες της αποφάσισαν για την αυτοκτονία της», έγραψε ο Douglas Murray στους Times. «Η σημερινή Ευρώπη έχει ελάχιστη επιθυμία να αναπαράγει τον εαυτό της, να πολεμήσει για τον εαυτό της ή ακόμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε μια διαφωνία». Ο Murray, στο νέο του βιβλίο, με τίτλο “The Strange Death of Europe” («Ο περίεργος θάνατος της Ευρώπης»), το ονόμασε αυτό «μια υπαρξιακή πολιτισμική κούραση».

 
Με το να μην έχουν παιδιά, οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης ουσιαστικά αυτοκτονούν. Αντί να ενθαρρύνουν το γάμο, την τεκνοποίηση και την οικογένεια, οι ηγέτες προσκαλούν τους μετανάστες να έρθουν και τους φροντίζουν σαν μια μητέρα.

«Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Μέρκελ, που δεν έχει παιδιά, έχει ονομαστεί “η συμπονετική μητέρα” των μεταναστών», γράφει το άρθρο  του Gatestone. «Την Μέρκελ προφανώς δεν την νοιάζει αν η μαζική εισροή αυτών των μεταναστών θα αλλάξει τη γερμανική κοινωνία, πιθανώς για πάντα». 

Σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή ελίτ, οι μουσουλμανικές οικογένειες έχουν πολλά παιδιά, γράφει το άρθρο και σημειώνει ότι ο Τούρκος ηγέτης Ερντογάν ενθάρρυνε τους «μουσουλμάνους να κάνουνπέντε παιδιά» και οι ισλαμιστές ιμάμηδες παροτρύνουν τους πιστούς να «κάνουν πολλά παιδιά» για να κατακτήσουν την Ευρώπη. Οι οπαδοί της ισλαμικής υπεροχής δημιουργούν έντονα μια σύγκρουση πολιτισμών μέσα στην Ευρώπη και απεικονίζουν τις δυτικές χώρες που τους φιλοξενούν να είναι υπό κατάρρευση:χωρίς πληθυσμό, χωρίς αξίες και εγκαταλείποντας τον δικό τους πολιτισμό». 

Τυχαία εξώφυλλα γνωστών περιοδικών. Δεν θέλουν να περάσουν κάποιο μήνυμα. Είναι εντελώς αθώα τα εξώφυλλα.

"Οι ευρωπαίοι ηγέτες μας οδηγούν υπνωτισμένους στην καταστροφή", γράφει το άρθρο. «Τι τους νοιάζει, αν στο τέλος της ζωής τους η Ευρώπη δεν θα είναι πια Ευρώπη;»

Σύμφωνα με τη Eurostat, το ποσοστό γονιμότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν 1,58 ζωντανές γεννήσεις ανά γυναίκα το 2015. Το 2010 το ποσοστό ήταν 1,68. Για να διατηρηθεί ένας πληθυσμός σταθερός χωρίς εισροή μεταναστών, ο ρυθμός γονιμότητας πρέπει να είναι 2,1.

Αναφερόμενος σε άλλες ευρωπαϊκές στατιστικές, το Gatestone ανέφερε ότι το 30% των γερμανίδων δεν έχει παιδιά και ότι "το ένα τέταρτο των ευρωπαίων γυναικών που γεννήθηκαν στη δεκαετία του 1970 μπορεί να παραμείνει άτεκνο".

Η Γερμανία, όπως και η Γαλλία, δεν επενδύουν στο μέλλον μέσω των παιδιών, αλλά μέσω της μετανάστευσης, σύμφωνα με το ινστιτούτο.

Η Γερμανία και η Γαλλία έχουν τον υψηλότερο πληθυσμό μουσουλμάνων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, σύμφωνα με έκθεση της Pew Research Center. Το Pew ανέφερε επίσης ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς στην Ευρώπη.

ΥΓ: Bonus videos! Στο πρώτο (από τον Καναδά) η ατεκνία ως "λύση" για "χαλαρή" ζωή. Το ότι η κοπέλα και το ζωηρό παιδάκι ανήκουν στην λευκή φυλή, είναι εντελώς συμπτωματικό. Στο δεύτερο video μαντέψτε την χώρα και κερδίστε μια (halal) pizza...  



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/