ΣΥΡΙΑ: Βομβιστής χτύπησε λεωφορεία με αμάχους υποστηρικτές του Άσαντ - Δεκάδες νεκροί

Για 70 νεκρούς κάνει λόγο η συριακή τηλεόραση - Βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο, την ώρα που δεκάδες άνθρωποι περίμεναν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους.

Νέο μακελειό σήμερα στην Συρία, όταν βομβιστής αυτοκτονίας πυροδότησε παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο σε σταθμό λεωφορείων, όπου δεκάδες άμαχοι περίμεναν να επιβιβαστούν και να εγκαταλείψουν τα χωριά τους. Η συριακή κρατική τηλεόραση κάνει λόγο για 70 νεκρούς και δεκάδες ακόμα τραυματίες.

Η έκρηξη έγινε στα περίχωρα του Χαλεπίου, την ώρα που γίνεται προσπάθεια εφαρμογής συμφωνίας για ανταλλαγή κατοίκων, μεταξύ των ανταρτών και του στρατού της Συρίας, μεταδίδουν κρατικά ΜΜΕ και ακτιβιστές της αντιπολίτευσης.



Όπως έγινε γνωστό τα λεωφορεία μετέφεραν τους κατοίκους από δύο χωριά που εκκενώνονταν και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες υπάρχουν πολλοί νεκροί. Τα λεωφορεία μετέφεραν σιίτες που είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους και υποστηρίζουν την συριακή κυβέρνηση στο πλαίσιο εφαρμογής συμφωνίας ανταλλαγής κατοίκων με τους αντάρτες.

Τα χωριά Foua και Kefraya είναι δύο σιιτικά χωριά στη Συρία που από την έναρξη του εμφυλίου έχουν ταχθεί στο πλευρό της συριακής κυβέρνησης.


http://www.protothema.gr/world/article/671458/suria-nekroi-kai-traumaties-apo-ekrixi-se-leoforeia-me-amahous/

Το Ισραήλ αρνείται να δεχτεί πρόσφυγες (ξανά)

Το Ισραήλ αρνήθηκε και πάλι να δεχθεί οποιονδήποτε αριθμό προσφύγων από τη Συρία, αν και το υπουργείο εξωτερικών του χρηματοδοτεί την προσφυγική-εισβολή της Ευρώπης, και εβραϊκές οργανώσεις στην Αμερική και Ε.Ε αποτελούν μέρος του ευρύτερου αριστερού συνασπισμού που απαιτεί όλα - εκτός του Ισραήλ - τα κράτη να δεχτούν πρόσφυγες.

 

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Times of Israel, ο ισραηλινός υπουργός Ενέργειας Yuval Steinitz είπε ότι «το Ισραήλ είναι διατεθειμένο να συνεχίσει να προσφέρει βοήθεια στα θύματα (τραυματίες) από τον πόλεμο στη Συρία, αλλά σίγουρα δεν θα δεχθεί καθόλου πρόσφυγες».

Ο υπουργός έδωσε την εξήγηση κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης σε ισραηλινό ραδιόφωνο, ότι αν το Ισραήλ δεχόταν Σύριους αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει την Παλαιστινιακή Αρχή να ανανεώσει το αίτημά της, το Ισραήλ να δεχθεί Παλαιστίνιους από τη Συρία, συνεχίζει το άρθρο.

«Θα πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ δύο πραγμάτων», είπε οSteinitz. «Το να περιποιείσαι  τραυματισμένους ανθρώπους είναι ένα πράγμα, το να δεχθείς ανθρώπους ως πολίτες στην χώρα σου είναι κάτι εντελώς διαφορετικό».

Οι Times of Israel στη συνέχεια αποκαλύπτουν ότι από το 2013, «το Ισραήλ έχει ήσυχα αναλάβει 3.000 Συρίους τραυματίες που βρέθηκαν κατά μήκος των συνόρων στο Ισραήλ για ιατρική περίθαλψη σε ειδικά νοσοκομεία ή σε ισραηλινά ιατρικά κέντρα».

Όλα αυτά τα «θύματα» προέρχονται, φυσικά, από τους αντι-κυβερνητικούς «αντάρτες» -με άλλα λόγια, τις συνδεδεμένες με τοISIS ομάδες.

Ο Steinitz ήταν ανένδοτος στο ότι στους Σύριους θα πρέπει να δίνεται ιατρική βοήθεια από το Ισραήλ αλλά να μην τους δοθεί ιθαγένεια.

«Υπάρχουν αρκετές χώρες στον κόσμο που μπορούν να πάρουν πρόσφυγες και να τους κάνουν πολίτες», είπε.

Το Ισραήλ ανησυχεί επίσης ότι μια τέτοια πράξη θα αναζωπυρώσει το αίτημα που προέρχεται από παλαιστίνιους ηγέτες να λάβει το Ισραήλ Παλαιστίνιους από τη Συρία. Το Ισραήλ είχε συμφωνήσει να το πράξει κατά το παρελθόν, με την προϋπόθεση ότι οι εισερχόμενοι Παλαιστίνιοι να παραιτηθούν από τις αξιώσεις τους να «επιστρέψουν» εντός των συνόρων του Ισραήλ. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς απέρριψε την ισραηλινή απαίτηση, και δεν επιτεύχθηκε συμφωνία σχετικά με την έγκριση για επιστροφή Παλαιστινίων από τη Συρία.

«Κατά την δική μας άποψη, δεν είμαστε μια οποιαδήποτε συνηθισμένη χώρα. Οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν συνεχώς να φέρουν Παλαιστίνιους και Άραβες να κατοικήσουν εδώ στο Ισραήλ», δήλωσε ο Steinitz.

«Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο μέρος. Το να δεχτούμε τραυματίες Σύριους, σίγουρα ναι. Το να δεχτούμε κατοίκους από τη Συρία,σίγουρα όχι». 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/

Πούτιν: Ετοιμάζονται νέες προβοκάτσιες με χημικά όπλα στη Συρία

Η Μόσχα προχωρά στην κατάθεση επίσημου αιτήματος στον ΟΗΕ για την πραγματοποίηση έρευνας από εμπειρογνώμονες

Διαψεύδοντας ότι ο Μπασάρ Αλ Άσαντ είναι πίσω από την σφαγή στη Συρία, ο ισχυρός άνδρας της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, δήλωσε σήμερα ότι διαθέτει πληροφορίες από «έμπιστες πηγές» ότι ετοιμάζονται νέες προβοκάτσιες με χημικά όπλα σε περιοχές της Συρίας, ανάμεσα τους και στη Δαμασκό. Οι δηλώσεις αυτές διατυπώθηκαν στο πλαίσιο συνάντησης του Πούτιν με τον Ιταλό ομόλογό του, Ματαρέλα.

Ο Ρώσος πρόεδρος ανακοίνωσε ακόμα ότι η χώρα του θα καταθέσει επίσημο αίτημα στα Ηνωμένα Έθνη για έρευνα για την επίθεση με χημικά όπλα στην βόρεια επαρχία της Συρίας Ιντλίμπ, όπως αναφέρει το πρακτορείο Ασοσιέιτετ.

«Όλα τα περιστατικά με χημικά όπλα στην Ιντλίμπ πρέπει να ερευνηθούν εξονυχιστικά», τόνισε ο Πούτιν, αμφισβητώντας ανοιχτά ότι το καθεστώς της Δαμασκού είναι πίσω από την επίθεση με χημικά.

http://www.protothema.gr/world/article/670473/-poutin-etoimazodai-nees-provokatsies-me-himika-opla-sti-suria/

Το παραμύθι των χημικών και η επίθεση ΗΠΑ στη Συρία

Του Γ. Παπαδόπουλου - Τετράδη 

Το παράδοξο δεν είναι ότι ο Τράμπ βομβάρδισε τη συριακή αεροπορική βάση Αλ Σαϊράτ ως αντίποινα για το θάνατο 85 αμάχων στην πόλη Χαν Σεϊχουν. Το παράδοξο είναι ότι το ίδιο μακάβριο έργο επαναλαμβάνεται με τα ίδια ψέματα για πολλοστή φορά για να δικαιολογήσει την ίδια πολιτική επιβολής εξουσίας μιας υπερδύναμης και ενός φρέσκου «ηγέτη»! Αλλά, εδώ το ψέμα είναι εξόφθαλμο.

Ο Ντόναλντ Τράμπ ήδη τον Σεπτέμβριο του 2013 αποκαλούσε τον Ομπάμα «ανόητο ηγέτη μας» ( our foolish leader) όταν απειλούσε να χτυπήσει τη Συρία «γιατί θα συμβούν πολλά κακά, από τα οποία οι ΗΠΑ δεν θα κερδίσουν τίποτε».

Το ίδιο καλοκαίρι ο Τραμπ κατηγορούσε τους αντάρτες της Συρίας ότι «είναι εξ ίσου κακοί με το καθεστώς. Τι θα κερδίσουμε σε ζωές και δισεκατομμύρια που θα χάσουμε:» αναρωτιόταν… Και οι σύμβουλοί του ήταν απολύτως αρνητικοί, κατηγορώντας την κυβέρνηση Ομπάμα ότι συμμαχεί με την Αλ Κάιντα! Κι αυτό ήταν αλήθεια.

Ο βομβαρδισμός της Συριακής αεροπορικής βάσης δήθεν ως αντίποινα για το θάνατο περίπου 90 αμάχων από χημικά, μετά από αεροπορική επίθεση συριακού αεροπλάνου, πάσχει από τα γενοφάσκια της.

Πρώτον, κανείς ακόμα δεν ξέρει τι είναι τα δηλητήρια που σκότωσαν τους αμάχους, παρ όλο που έχουν προστρέξει εκεί γιατροί και παρατηρητές οργανώσεων. Κανείς ακόμα δεν ξέρει αν τα χημικά εκτοξεύτηκαν από αεροπλάνο ή αν εκλύθηκαν από εκρήξεις στο έδαφος όπου υπήρχαν ήδη.

Δεύτερον, ξέρουμε ότι και οι αντάρτες και ο ISIS κατασκευάζουν χημικά όπλα σε αποθήκες σε όλες τις περιοχές που κρατάνε ακόμα. Ξέρουμε ότι οι συριακές δυνάμεις χρησιμοποίησαν χημικά μέχρι το 2013 που προειδοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ ότι αν το επαναλάβουν, η Αμερική θα εισβάλει κατασταλτικά. Από τότε δεν έχουμε τέτοιου είδους επιθέσεις από τους Σύριους.

Τρίτον, ξέρουμε ότι όλες οι επίσημες μαρτυρίες στον ΟΗΕ από υπουργούς των ΗΠΑ και της Βρετανίας πρίν και κατά την εισβολή στο Ιράκ και στη Λιβύη για χρήση χημικών από τον Σαντάμ και τον Καντάφι αποδείχτηκαν από τις ίδιες υπηρεσίες του ΟΗΕ ότι ήταν ψεύτικες. Μια καλοστημένη προπαγάνδα για να δικαιολογήσει τις εισβολές.

Με την απουσία φερέγγυων μαρτυριών και στοιχείων η αμερικανική επίθεση είναι πέρα από φανερό ότι έχει γίνει προσχηματικά για να υπηρετήσει τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Αμερικής και για κανέναν ανθρωπιστικό λόγο. Αν η όλη ιστορία δεν είναι μια καλοστημένη προβοκάτσια μεταξύ των ανταρτών που πληρώνονται από ΗΠΑ- Βρετανία και της υπερδύναμης. Δεν θα είναι η πρώτη φορά.

Αξίζει να παρατηρήσει κανείς τις υποκριτικές οιμωγές των διάφορων ανθρωπιστικών οργανώσεων στη Συρία, που ανακαλύπτουν επιθέσεις σε νοσοκομεία και βομβαρδισμούς πόλεων και προσφυγικά κύματα και αμάχους που εκπατρίζονται μόνο τον τελευταίο χρόνο που οι κρατικές συριακές δυνάμεις με τη συνδρομή της Ρωσίας έχουν πάρει παραμάζωμα τους αντάρτες, την Αλ Κάιντα και τον ISIS. Κανείς δεν αναρωτιέται πώς μπήκαν και κατέλαβαν τις πόλεις και τα χωριά όλοι αυτοί και πώς έφυγαν πρόσφυγες πάνω από 10.000.000 Σύριοι τα προηγούμενα χρόνια! Μα κανείς!

Επικοινωνία Ουάσιγκτον-Μόσχας

Από την άλλη μεριά:

Πρώτον η ρωσική κυβέρνηση κατάγγειλε επίσημα εξ αρχής δια του υπουργείου Άμυνας ότι τα χημικά κατασκευάζονταν προφανέστατα από τους αντάρτες σε αποθήκη, η οποία βομβαρδίστηκε από δύο αεροπλάνα, ένα συριακό και ένα ρώσικο που έκαναν τη επίθεση σε άντρα των ανταρτών. Ακόμα κι εχτές η Μόσχα κατήγγειλε την αμερικάνικη επέμβαση ως αποτέλεσμα προβοκατόρικης ενέργειας και ζήτησε σύγκληση του ΣΑ του ΟΗΕ.

Είναι απορίας άξιο πώς οι συριακές και δυτικές οργανώσεις που στηρίζουν τους αντάρτες διαπίστωσαν ότι τα χημικά εκτοξεύτηκαν από το συριακό και όχι από το ρώσικο πολεμικό που επιχειρούσαν μαζί!

Σ' αυτό το επίπεδο, της επιδρομής των ΗΠΑ προηγήθηκε πολύωρη επικοινωνία Ουάσινγκτον- Μόσχας, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν να βομβαρδιστεί ένα συγκεκριμένο κομμάτι του συριακού στρατιωτικού αεροδρομίου και τίποτε άλλο. Προφανέστατα για να μη διαρραγούν οι σχέσεις Τραμπ- Πούτιν και για να προκληθεί η μικρότερη δυνατή ζημιά στη βάση, όπου εδρεύουν και ρωσικές δυνάμεις. Εμφανές, ότι η βάση είχε ειδοποιηθεί για την επίθεση, εξ ου και οι περιορισμένες ζημιές, έως ανύπαρκτες στο διάδρομο προσγείωσης

Δεύτερον, η κυβέρνηση Άσσαντ δεν θα διακινδύνευε ποτέ να δώσει πάτημα στις ΗΠΑ ή σε οποιονδήποτε άλλον να την κατηγορήσει για χρήση χημικών, ξέροντας ήδη ότι η διπλή επίθεση στο Ιράκ και στη Λιβύη έγιναν με πρόσχημα τη χρήση χημικών από τον Σαντάμ και τον Καντάφι.

Τρίτον, οι συριακές δυνάμεις δεν χρειάζονται τη χρήση χημικών για να διώξουν πλέον τους αντάρτες, δεδομένου ότι επικρατούν σε όλα τα μέτωπα με τη στήριξη της ρωσικής αεροπορίας και οι αντάρτες, η Αλ Κάϊντα και ο ISIS υποχωρούν παντού. Κι αυτό το ξέρει όλος ο κόσμος.

Τέταρτον, οι οργανώσεις που διάκεινται φιλικά στις φιλοαμερικανικές και φιλοβρετανικές δυνάμεις των ανταρτών, έκαναν φωτογραφίζονται να κάνουν αυτοψίες με χειρουργικά (!) γάντια, μάσκες και … σανδάλια ξυπολυσιάς στο υποτίθεται μολυσμένο έδαφος άγνωστης τοποθεσίας, όπως αποδεικνύουν και οι φωτογραφίες τους που είδαν το φως της δημοσιότητας. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε στημένες φωτογραφίες προπαγάνδας!

Πέμπτο, δεν είναι τυχαίο, που αμέσως μετά το βομβαρδισμό αντάρτες της Αλ Κάϊντα πανηγύριζαν με συνθήματα και σημαίες στην πολιορκούμενη πόλη, ποζάροντας στους φωτογραφικούς φακούς των ανταποκριτών!

Έκτο, για να καταλάβει κανείς τη διαπλοκή των ΗΠΑ στο παιχνίδι της Συρίας δεν έχει παρά να δει τις φωτογραφίες των ρεπουμπλικανων γερουσιαστών στις διαρκείς επαφές τους με στελέχη του ISIS, όπως αυτή του σκληρού Μακ Κέιν με τον Αμπού Μόσα, υπεύθυνο προπαγάνδας του ISIS, τον Αμπου μπακρ αλ Μπαγκντάτι, τον Μουάζ Μουστάφα και τον Σύρο αντάρτη Μουχάμαντ Νούρ, που απαθανατίζονται όλοι μαζί χαμογελαστοί!

Το σχέδιο τεμαχισμού

Είναι κοινό μυστικό ότι οι δήθεν αντάρτες της Συρίας όπως και ο ISIS εξοπλίζονται από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία κατά κύριο λόγο και από την Τουρκία, όπου βρίσκουν καταφύγιο κάθε φορά που καταδιώκονται.

Όπως έχω ξαναγράψει, η Συρία είναι η τελευταία μεγάλη βάση των Ρώσων στον αραβικό κόσμο, εξ ου και η λυσσαλέα προσπάθεια των δυτικών να καταληφθεί, να διωχθεί ο Άσσαντ και να τεμαχιστεί η χώρα, όπως είχε ξαναμοιραστεί από τη συνθήκη Σάικ- Πικό.

Ο καυγάς για τη μοιρασιά μεταξύ Κούρδων, Τουρκίας, Ισραήλ και δημιουργίας φιλοδυτικού προτεκτοράτου, αλλά και η στάση της Μόσχας που δεν έχει καμιά διάθεση να χάσει την τελευταία της βάση όπως έχασε αμαχητί το Ιράκ, τη Λιβύη και την Αίγυπτο, καθυστερούν κάθε σχέδιο.

Δεν είναι τυχαίοι οι πανηγυρισμοί Έρντοαν, Σαουδικής Αραβίας και Νετανιάχου αμέσως μετά τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς.

Προφανέστατα ο Τράμπ εξωθήθηκε από τους συμβούλους του να κινηθεί δυναμικά χτές για να δηλώσει την αμερικανική παρουσία στην περιοχή και για να τονώσει το τρωμένο γόητρό του στην αμερικανική κοινή γνώμη, μετά τις τελευταίες δημοσκοπήσεις που τον φέρνουν σε καθοδική απήχηση και εκτίμηση.

Ακόμα περισσότερο, που όσο κερδίζει στρατιωτικά ο Άσαντ με τους Ρώσους και ξαναπαίρνει πίσω τα καταληφθέντα εδάφη του κράτους του, τόσο πρέπει οι δυτικές δυνάμεις να του περιορίσουν τη δύναμη για να μην έχουν μπροστά τους μια ρωσόφιλη μεγάλη Συρία. Κι αυτή είναι η κυριότερη αιτία του χτεσινού βομβαρδισμού.

Ο Άσσαντ δεν είναι κανένας άγιος, όπως δεν ήταν ο Καντάφι, ο Σαντάμ, ο Μουμπάρακ και ο Μιλόσεβιτς. Αλλά, εξ ίσου άγιοι δεν είναι ο Τραμπ, ο Μπλερ, ο Κλιντον, η Μέρκελ και ο κάθε ηγέτης που με τις πολιτικές επιβολής για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας του σκορπάει πίσω του πτώματα αθώων. Στη δικιά του ή σε ξένες χώρες.

Ας έχουν τουλάχιστον το θάρρος να παραδεχτούν ξεδιάντροπα ότι σκοτώνουν γυναικόπαιδα για το έδαφος, την εξουσία και το υπέδαφος. Το παραμύθι της δήθεν δικαιοσύνης και του δήθεν ανθρωπισμού δεν πιάνει πια. Έχει ξεσκεπαστεί εδώ και καιρό.

https://kostasxan.blogspot.gr/2017/04/blog-post_331.html

Θράσος…! Η Τουρκία καταγγέλει τη Συρία για χρήση χημικών όπλων!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Το ότι η Τουρκία με σημερινή δήλωση του υπουργού Υγείας(!) Ρετζέπ Ακντάγκ, ανακοίνωσε πως έχει αποδείξεις για ενοχή του Συριακού στρατού στην χρήση χημικών όπλων στην Συριακή βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ. Αυτή η δήλωση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και ανέκδοτο αν δεν υπήρχαν νεκροί, μεταξύ των οποίων άμαχοι και γυναικόπαιδα. Δεν είναι όμως τίποτε λιγότερο από μια επαίσχυντη επίδειξη τουρκικού θράσους...
Με βάση τα όσα τα προηγούμενα χρόνια έχουν συμβεί και έχουν αποδειχθεί (ακόμη και από διαρροές υποκλοπών που έγιναν σε στελέχη τουρκικών κυβερνήσεων), η μόνη χώρα που δεν θα έπρεπε να εκδώσει καν ανακοίνωση –πέραν της καταδίκης χρήσης των χημικών και του φρικτού θανάτου αμάχων πολιτών- είναι η Τουρκία, η οποία το μόνο που κατορθώνει με αυτή την παρέμβασή της είναι να θυμίσει τον δολοφόνο ενός εγκλήματος που θέλοντας να στρέψει αλλού την ενοχή δηλώνει δημοσίως πως έχει στην κατοχή του το όπλο του εγκλήματος…!
Και, δυστυχώς, για την ίδια την Τουρκία, η εμπλοκή της με χρήση χημικών, όχι μόνο στη Συρία αλλά και στην ίδια την Τουρκική επικράτεια κατά των Κούρδων, είναι τέτοιου μεγέθους που απομένει μόνο η «απορία»: Γιατί δεν έχει καταγγελθεί δημοσίως και δεν έχει καταδικασθεί (με τις ό,ποιες ποινές) από τη διεθνή κοινότητα και τα αρμόδια διεθνή δικαστήρια…; (ίσως στο σημείο αυτό να βρίσκει απόλυτη έκφραση η γνωστή ατάκα του ελληνικού κινηματογράφου "είναι πολλά τα λεφτά Άρη")

Παράδοξο, όμως, αποτέλεσε και η καταγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της κυρίας Μογκερίνι, η οποία σχεδόν αμέσως μετά το μαζικό έγκλημα (χαρακτηρίζεται ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας) προσέτρεξε να καταδείξει και να καταδικάσει ως ένοχο την Συρία και τον ίδιο τον Σύρο Πρόεδρο, Μπασάρ αλ Άσαντ! Με ποιες αποδείξεις, με ποια τεκμήρια και ποια, λογική προχώρησε η Ευρωπαϊκή Ένωση σε κάτι τέτοιο; Είναι ένα πλήθος ερωτημάτων που προβάλλονται, αλλά δυστυχώς αποσιωπούνται, αφού θεωρείται σχεδόν δεδομένο πως η Γερμανική Ευρώπη δεν επιθυμεί την λήξη των μαχών στη Συρία, αφού με βάση τις μέχρι τώρα εξελίξεις δεν προκύπτει κανένα απολύτως μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο συμφέρον (γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό, γεωοικονομικό) για τη Γερμανία ή την Γαλλία!

Οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία πρότειναν χθες ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που θα καταδικάζει την επίθεση, την οποία και εκείνες αποδίδουν στις δυνάμεις του Άσαντ.
Ο συριακός στρατός πάντως διαψεύδει κάθε ανάμειξη στο τραγικό γεγονός. Στον αντίποδα των καταγγελιών τόσο της Τουρκίας όσο και της Ευρώπης, μια πηγή από τον συριακό στρατό δήλωσε στο πρακτορείο Sputnik ότι δεν διαθέτει χημικά όπλα και υπονόησε ότι οι κατηγορίες ενδέχεται να αποτελούν μέρος της προπαγάνδας κατά της Δαμασκού.

Όπως δήλωσε ο Σύριος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών και Αποδήμων Φεϊζάλ Μικντάντ, "εδώ και εβδομάδες είχαμε ενημερώσει τον "Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Οπλων", για τη μεταφορά τοξικών όπλων, στη Συρία, από την τρομοκρατική οργάνωση Αλ Νούσρα με τεκμηριωμένες εκθέσεις. Τις ίδιες εκθέσεις παρέλαβε και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, από μας".
Ο αναπληρωτής υπουργός τόνισε, επίσης, ότι ο Συριακός στρατός, ούτε διαθέτει, ούτε έχει ποτέ χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, γεγονός που έχει επιβεβαιωθεί, από τον Οργανισμό, για την απαγόρευσή τους, μετά από σχετικές έρευνες.
"Το έγκλημα διεπράχθη από την Αλ Νούσρα, που υποστηρίζεται από Τουρκία και Σαουδική Αραβία, όπως και από Μεγ. Βρετανία και Γαλλία", δήλωσε ο υπουργός.
Κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να ασκήσει δίωξη, κατά των οργανώσεων που διέπραξαν το έγκλημα και τον ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ, στη Συρία, ντε Μιστούρα να εξετάσει, αντικειμενικά, όλα τα στοιχεία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί, ιδιαιτέρως, πως ο Συριακός στρατός έχει μόνο νίκες, σε όλα τα μέτωπα και ισοπεδώνει την όποια προσπάθεια αντίστασης προβάλουν οι ομάδες – θύλακες τζιχαντιστών που βρίσκονται απέναντί του και επιμένουν να πολεμούν. Για ποιο λόγο, λοιπόν, τη στιγμή που ο Συριακός Στρατός συντρίβει και συνθλίβει τους τζιχαντιστές, θα προχωρούσε σε χρήση χημικών, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει επικοινωνιακά ερείσματα στα γνωστά – άγνωστα όργανα (ΜΚΟ) και έντυπα της Δύσης, που προσπαθούν από το 2012 να ενοχοποιήσουν τη Συρία για χρήση χημικών…;

Θεωρούν οι δυτικοί δημοσιογράφοι και οι διάφορες ΜΚΟ (που σιτίζονται από μυστικές υπηρεσίες και συμφέροντα δυτικών χωρών) πως ο Μπασάρ αλ Άσαντ και οι στρατηγοί του είναι ηλίθιοι; Ή, μήπως, έχουμε επανάληψη ενός «φαινομένου», που κατά το παρελθόν αποδείχθηκε μέσα από πολλές πηγές (ακόμη και από βίντεο τζιχαντιστών) πως οι βομβαρδισμοί με χημικά κατά αμάχων ήταν από καλοστημένες θεατρικές – τηλεοπτικές παραστάσεις έως και περιστατικά που δημιούργησαν οι ίδιοι οι τζιχαντιστές (με τη βοήθεια τούρκων ή άλλων χωρών αξιωματικών) που σκόπευαν στην δημιουργία κατηγορητηρίου κατά του Άσαντ, αδιαφορώντας για την φρίκη που δημιουργούσαν;

Δυστυχώς, παρά τις εξελίξεις στα μέτωπα μαχών της Συρίας, κάποιοι έχουν αποφασίσει να παρατείνουν το δράμα των Σύριων, προκειμένου να μπορέσουν να τοποθετήσουν τα δικά τους (κρατικά ή πολυεθνικά) συμφέροντα και να συμμετέχουν στην κερδοφορία ανασυγκρότησης της χώρας (και όχι μόνο), που προκύπτει μετά από πολέμους ως πάγια ανάγκη, αφού είναι γνωστό πως ο ανθρωπισμός των ισχυρών είναι άμεσα συνδεδεμένος με το χρώμα και το άρωμα τόσο του αίματος, όσο και του χρήματος.

Όσο για την Τουρκία του «χαλίφη» Ταγίπ Ερντογάν, ενδεχομένως επιχειρεί να θέσει «νέα» ζητήματα στη Μέση Ανατολή ελπίζοντας να απομακρύνει τις δυσάρεστες για τον ίδιο εξελίξεις, όμως, ταυτόχρονα επιχειρεί να βρει συμμάχους, έστω και δια της πλαγίας, στις επικείμενες εξελίξεις που την τοποθετούν στο επίκεντρο αλλαγών που έχουν ήδη αποφασιστεί –κοινή συναινέσει- από τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και είναι συνδεδεμένες με τη δημιουργία του Κουρδιστάν. Μια εξέλιξη που δεν θα μειώσει μόνο την «γεωστρατηγική χρηστικότητα» της Τουρκίας, αλλά θα της αφαιρέσει και ένα σημαντικό τμήμα εδαφών στα νοτιο-ανατολικά της, στα οποία κατοικούν Κούρδοι και οι τουρκικές αρχές (στρατός και αστυνομία) λειτουργούν ως κατοχικές δυνάμεις…

https://kostasxan.blogspot.gr/2017/04/blog-post_26.html

Χριστιανός πολεμά το ISIS, και σκοτώνεται από Τούρκους στρατιώτες, που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση Ομπάμα

Αναφορά από τον Walid Shoebat / ΚΟ

 Η πάνω φωτογραφία δείχνει το είδος των θυμάτων των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ τουρκικών επιχειρήσεων σε συριακό έδαφος με το όνομα «Ασπίδα του Ευφράτη», που υποτίθεται γίνονται για την «καταπολέμηση του ISIS». Αντί να έχει το ISIS απώλειες, οι Χριστιανοί είναι αυτοί που πεθαίνουν.

Στην φωτογραφία είναι ένας έμπειρος χριστιανός πολεμιστής της Ασσυριακής Εκκλησίας με το όνομα Βασίλειος Τάλια (Basil Talia) που σήκωσε το όπλο του για να πολεμήσει το ISIS και δολοφονήθηκε από τους Τούρκους οι οποίοι σαρώνουν την  βόρεια Συρία υπό την ευλογία του Τζο Μπάιντεν.

Τελικά (όταν θα είναι πολύ αργά) ο κόσμος θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπήρχε πόλεμος κατά του ISIS στη Συρία. Ο πραγματικός πόλεμος, είναι το ISIS και η Τουρκία εναντίον των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), μιας συμμαχίας με κορμό τους Κούρδους και την συμμετοχή, Αράβων, Αρμενίων χριστιανών και Ασσυρίων χριστιανών και Τουρκμένων που πολεμάνε το ISIS και μάχονται κατά της δημιουργίας ενός ισλαμικού χαλιφάτου,ζητώντας "μια Συρία δημοκρατική, ανεξίθρησκη και ομοσπονδιακή".

Στην παραπάνω φωτογραφία κρατούμενοι των SDF που βασανίστηκαν από Τούρκους.

Οι Χριστιανοί στη Συρία θέλουν να ζήσουν χωρίς το ISIS. Θα συμμαχήσουν με τον Bashar Al-Assad ή τις SDF ή τους Κούρδους, και όποιον είναι εναντίον του ISIS εφόσον θέλουν να επιβιώσουν και να μην πουληθούν οι κόρες τους ως σκλάβες του σεξ. Όμως, χάρη στον Τζο Μπάιντεν (τον μισητή των χριστιανών Σέρβων), οι τουρκικές δυνάμεις μπήκαν βαθύτερα στην βόρεια Συρία.

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ένας αντάρτηςτρομοκράτης του υποστηριζόμενου από την Δύση «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» (FSA) (που ιδρύθηκε από λιποτάκτες του Συριακού Στρατού και αποτελείται από «μετριοπαθείς» ισλαμιστές από διάφορες χώρες) παρουσιάζει με υπερηφάνεια ταυτότητες αγωνιστών των SDF μετά τη θανάτωσή τους στην «απελευθερωμένη» Jarablus. Ο ίδιος στην άλλη φωτογραφία, πολεμούσε για το ISIS.

ΚΟ / Πηγή

http://redskywarning.blogspot.gr/

Κορυφαίο γεωπολιτικό σφάλμα...

Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους; 

Η απόλυτη ρευστότητα κυριαρχεί στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων καθώς όλοι σχεδόν μάχονται με όλους. Η διαφαινόμενη κουρδική ανυπακοή μετά από την προτροπή Μπάϊντεν στην Άγκυρα περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα. Οι Κούρδοι μέσω των SDF και του PYD/YPG αρνούνται να αποσυρθούν ανατολικώς του Ευφράτου. Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη καθώς οι Τούρκοι θέτουν ως δεύτερο Αντικειμενικό Σκοπό (ΑΝΣΚ) της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» την βίαιη εκδίωξη των τρομοκρατικών οργανώσεων – στις οποίες συμπεριλαμβάνουν κυρίως το YPG/PYD – μετά από την κατάληψη της Τζαραμπουλούς.

Γράφει ο Ιωάννης Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός αναλυτής

Ένα πολύ σοβαρό ερώτημα έχει αναδυθεί μετά από τα πρόσφατα γεγονότα και αφορά την ίδια την επιβίωση της κουρδικής οντότητας στην Βόρειο Συρία. Η στοχοποίηση των Κούρδων αποτελεί συγκυριακό γεγονός ή απόρροια ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ των κυρίων δρώντων; Μετά τον Άσαντ η τουρκο-συριακο-ιρανική προσέγγιση έχει ως στόχο το PYD/YPG; Οπότε οδηγούμαστε στο αμέσως επόμενο κρίσιμο ερώτημα, το οποίο αφορά τη συνενοχή ή μη ΗΠΑ και Ρωσίας.

Τα γεγονότα εξελίσσονται με ταχύτητα στην Συρία, πλην όμως εκτιμάται ότι συνιστούν αποτέλεσμα μιας ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, όπου κατά την παρούσα περίοδο – συγκυριακώς και προσκαίρως, ας το τονίσουμε – κερδισμένη αποδεικνύεται η πολιτική τάση κατευνασμού του Ερντογάν μέσω της παραχωρήσεως ελεγχομένων ανταλλαγμάτων. Η Ουάσιγκτον μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου φαίνεται να υποκύπτει περίπου ως «απολογούμενη» στις πιέσεις του μαινόμενου λεκτικώς Τούρκου προέδρου, ο οποίος χρησιμοποιεί αποτελεσματικώς το ατού της γεωστρατηγικής αξίας που του προσδίδει η σημαίνουσα γεωγραφική θέση της χώρας του.

Η επίσκεψη του Αμερικανού αντιπροέδρου Μπάιντεν στην Άγκυρα συνέπεσε με την για πρώτη φορά ανάπτυξη μικρού μεγέθους τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων (σ.σ. Επιπέδου Ίλης αρμάτων, μηχανοκίνητου λόχου με ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ και ενός λόχου Ειδικών Δυνάμεων με την υποστήριξη UAV Bayraktar TB2) με την υποστήριξη πυροβολικού και ενός ζεύγους αεροσκαφών στο συριακό έδαφος, παρέχοντας κάλυψη σε δύναμη επιπέδου ταξιαρχίας αντικαθεστωτικών FSA (Free Syrian Army), οι οποίοι χθες το απόγευμα κατέλαβαν σύντομα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια την στρατηγικής σημασίας πόλη Τζαραμπουλούς (ή και Γιαραμπουλούς, Jarabulus).

Ωστόσο, το πλέον σημαντικό γεγονός της ημέρας μετά από την επίθεση των συριακών δυνάμεων κατά των Κούρδων στην Χασάκα, αποτελεί το κάλεσμα του Αμερικανού αντιπροέδρου από τουρκικού βήματος, προς τους Κούρδους του YPG/PYD να αποχωρήσουν από τα εδάφη που κατείχαν πέραν της δυτικής όχθης του Ευφράτου ποταμού, το οποίο έγινε μερικώς αποδεκτό από την κουρδική ηγεσία.

Οι δυνάμεις του YPG, στρατιωτικού βραχίονος του PYD, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη βορείως της Μανμπίτζ και ενεπλάκησαν σε μάχες με τις υπό τουρκική κάλυψη μονάδες του FSA που προέλαυναν προς νότο. Οι τουρκικές δυνάμεις σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες προσέβαλλαν με πυροβολικό τις μονάδες των SDF/YPG και η κατάσταση δείχνει ότι έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου.

Παρά την ρευστότητα και πολυπλοκότητα, εκτιμάται πως πέντε είναι τα σημεία, μέσω των οποίων θα επιχειρήσουμε να διασαφηνίσουμε περισσότερο την ήδη περιπεπλεγμένη κατάσταση και αφορούν τις επιλογές των Αμερικανών, των Τούρκων, των Κούρδων, των Σύρων, των Ιρανών, του Daesh και των Ρώσων:

α) Οι ΗΠΑ προχώρησαν μετά από πιέσεις στην μερική ικανοποίηση του παγίου τουρκικού αιτήματος εγκαθιδρύσεως ζώνης ασφαλείας σε περιοχή της Βορείου Συρίας, ουσιαστικώς παρέχοντας κατευναστικό αντάλλαγμα προκειμένου να εξισορροπήσουν στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης διαπραγματεύσεως για το μέλλον Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, την σκοπίμως αναπτυσσόμενη φυγόκεντρη τάση που έχει αναπτυχθεί προς την Ρωσία.

Το αίτημα-απαίτηση που διετύπωσαν οι τουρκικές αρχές υπέρ της απαγορεύσεως ενοποιήσεως των ανατολικών κουρδικών περιοχών με το ευρισκόμενο δυτικώς της Τζαραμπουλούς, καντόνι του Αφρίν εκτιμάται ότι ικανοποιείται βεβαίως κατά την παρούσα φάση, αλλά έχει επιφέρει διάσταση μεταξύ ΗΠΑ και των πλέον πιστών συμμάχων τους PYD/YPG, η οποία δείχνει να μην είναι απολύτως ελεγχόμενη.

Σημειώνεται, ότι μεταξύ των μονάδων Τούρκων και αντικαθεστωτικών συνεπιχειρούσαν και Αμερικανοί των Ειδικών Δυνάμεων, φροντίζοντας να ελέγχουν και εάν χρειαστεί να οριοθετήσουν τα όρια δράσεων των συμμάχων τους. Επίσης, η Αμερικανική Αεροπορία παρείχε την κύρια αεροπορική υποστήριξη.

Η αμερικανική δυσφορία ωστόσο συνεχίζει να υφίσταται καθώς ο «τρελός» Ερντογάν (σ.σ. Δεν πρόκειται για ψυχολογικό χαρακτηρισμό αλλά για σκακιστικό, τον οποίον ευφυώς χρησιμοποίησε ο καθηγητής της Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Εστία του Σαββάτου 20/08, προκειμένου να του αποδώσει ακριβοδικαίως την ιδιότητα του αναλωσίμου…) θεωρεί τον εαυτό του ικανό να συνεχίζει να προκαλεί κρίσεις μένοντας ατιμώρητος παρά τις συνεχείς νουθεσίες της υπερδυνάμεως.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη, καθώς αναμένουν την περάτωση των διαπραγματεύσεων με τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος επίσης συζητά υποσχόμενος μεγαλύτερες προοπτικές στρατηγικής συνεργασίας με τον Ρώσο ομόλογο του.

β) Οι Αγγλοσάξονες δηλώνουν ότι συνεχίζουν να παρέχουν υποστήριξη προς το PYD/YPG όπως δήλωσε ο Μπάιντεν με την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψουν τις περιοχές που ελέγχουν δυτικώς του Ευφράτου, απόρροια νικηφόρων πολεμικών επιχειρήσεων υπό την αεροπορική κάλυψη των ΗΠΑ κατά τους τελευταίους μήνες.

Επισημαίνεται όμως, ότι σε αυτές τις περιοχές οι Κούρδοι βρίσκονταν επί κεφαλής – μετά από συνεννόηση των ΗΠΑ με την Τουρκία (σ.σ. Όπως αναφέρθη σε προηγούμενη αρθρογραφία) – και καθοδηγούσαν τις μικροτέρου μεγέθους και εμπειρίας αραβικές και άλλες δυνάμεις προσδιοριζόμενες ως SDF (Syrian Democratic Forces), ενώ η πληθυσμιακή σύνθεση ήταν περισσότερο αραβική παρά κουρδική.

Η διακοπή της υποστηρίξεως των ΗΠΑ προς τους Κούρδους αποτελεί τον κεντρικό στόχο καθώς κάθε άλλη εξέλιξη δεν ικανοποιεί την Άγκυρα, η οποία εμμένει να χαρακτηρίζει το PYD/YPG ως τρομοκράτες, εξομοιώνοντάς το με το ΡΚΚ, όπως άλλωστε έπραξε προσφάτως και η συριακή κυβέρνηση. Οι Κούρδοι έχουν επιτύχει πάρα πολλά και θα ήταν λάθος να τους αποδοθεί ο τίτλος του ηττημένου.

Επίσης, η αμερικανική προτροπή αποσύρσεως μετά από την τουρκική απαίτηση δημιουργεί ρήγμα στις μεταξύ τους σχέσεις, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την σκοπιμότητα μιας τέτοιας επιλογής. Στην παρούσα συγκυρία και με δεδομένη την αναγκαιότητα της γεωστρατηγικής χρησιμότητάς τους προκειμένου να λειτουργήσουν ως ανάχωμα τόσο κατά του Daesh, όσο και κατά του Άσαντ, κατόπιν των Αγγλοσαξονικών υποδείξεων θα πρέπει να αναμένουν την ανατολή της επόμενης ευκαιρίας, η οποία εκτιμάται ότι δεν θα αργήσει να παρουσιαστεί.

Η σταθεροποίηση των εδαφών τους ανατολικώς του Ευφράτου και στο Αφρίν, σε συνδυασμό με την αποστολή τελικής νίκης κατά του Daesh, θα συμβάλλει στην ισχυροποίησή τους. Η αποχώρηση των ενόπλων μονάδων τους από την περιοχή της Μανμπίτζ – εάν τελικώς υλοποιηθεί μέχρι τέλους, καθώς διαφαίνεται όλο και περισσότερο η άρνησή τους και η επιλογή της ενόπλου αντιστάσεως – θα αδυνατίσει σημαντικώς και θα υποβαθμίσει τις επιχειρησιακές ικανότητες των SDF, οι οποίες θα υποστούν επιθέσεις του Daesh.

Το νότιο μέτωπο προς την Αλ Μπαμπ και την Νταμπίκ συνεχίζει να συνιστά απειλή, καθώς το Χαλιφάτο ανασυγκροτείται προετοιμαζόμενο για νέες επιχειρήσεις. Ήδη τις τελευταίες 24 ώρες έχει εκδηλωθεί σοβαρή αντεπίθεση του Χαλιφάτου ανατολικώς με σημαντικά εδαφικά κέρδη στην περιοχή Σανταντί νοτίως της Χασάκα, εκμεταλλευόμενο την σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Κούρδων και Συρίων που εξελίχθη στην προαναφερόμενη περιοχή.

γ) Η Άγκυρα επιδιώκει μια τριπλή νίκη την οποίαν και θα εκμεταλλευτεί επικοινωνιακώς. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (Στρατός και Αεροπορία) μερικές εβδομάδες μετά από το πραξικόπημα και τις μαζικές εκκαθαρίσεις ανωτάτων και ανωτέρων στελεχών, εμφανίζονται να πραγματοποιούν μιαν επιτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση σε έδαφος ξένης χώρας, γεγονός που βοηθά στην ανύψωση του πληγέντος ηθικού.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο η 2η Στρατιά, η οποία είχε τον έλεγχο της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» προβάλλει την εικόνα της ετοιμότητας (σ.σ. Είχε συμμετοχή στο πραξικόπημα) και της ταχύτατης επιτυχούς μεταβάσεως στην μετά το κίνημα εποχή. Η επόμενη νίκη εστιάζεται στην συνεχιζόμενη ικανότητα προβολής ισχύος της χώρας, η οποία πολεμά εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς (Κούρδους, Γκιουλέν, Αμερικανούς και άλλους), στη θέληση της οποίας υποτάσσονται εχθροί και φίλοι, ικανοποιώντας το αλάθητο «θεόπνευστο δόγμα» του Ταγίπ Ερντογάν.

Το τρίτο διαφαινόμενο σκέλος της τουρκικής επιτυχίας αφορά στην προοπτική αναχαίτισης και τον περιορισμό της κουρδικής προελάσεως στην Βόρειο Συρία, η οποία συνιστούσε την υψηλότερη γεωστρατηγική απειλή και τον δεύτερο ΑΝΣΚ της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου». Όπως έχει επισημάνει εγκαίρως σε σχετικό άρθρο προ έξι μηνών (17/02/2016) στην ιστοσελίδα geostrategy.gr ο διαπρεπής Τουρκολόγος Χρ. Μηνάγιας αναφορικώς με τις τουρκικές προθέσεις και σχεδιασμούς σε ενδεχόμενη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων στην Συρία:

«Αναλυτικότερα, το σχέδιο επιχειρήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων περιλαμβάνει τα εξής: πρώτον, η Ασφαλής Περιοχή θα έχει βάθος 5-40 χλμ., μήκος περίπου 110 χλμ. και θα ορίζεται μεταξύ της δυτικής όχθης του ποταμού Ευφράτη που αποτελεί το δυτικό όριο του κουρδικού καντονιού Kobani και το ανατολικό όριο του κουρδικού καντονιού Afrin…
Σε αντίθετη περίπτωση, η τουρκική αντίδραση θα εστιάζεται, αρχικά στον έλεγχο της περιοχής με πυρά πυροβολικού (Firtina) και κατόπιν θα ακολουθήσει αεροπορική επιχείρηση εφόσον απαιτηθεί. Τέλος, εφόσον δεν επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός και οι εχθρικές δυνάμεις εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή, θα διεξαχθεί επιχείρηση εισχώρησης στο συριακό έδαφος με ειδικές δυνάμεις και μηχανοκίνητες-τεθωρακισμένες μονάδες, οι οποίες μετά την εξουδετέρωση των απειλών θα επιστρέψουν στο τουρκικό έδαφος.
Δεν πρόκειται για επιχείρηση δημιουργίας Παρεμβαλλόμενης Ζώνης (Tampon Bölgesi), ήτοι εισβολή και κατοχή συριακού εδάφους, η οποία προϋποθέτει έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχει μεγάλο οικονομικό κόστος, απαιτεί πολλές στρατιωτικές δυνάμεις και υπάρχει ο κίνδυνος φθοράς αυτών σε μια σύγκρουση πέραν των συνόρων με αβέβαιη έκβαση».

Τα τουρκικά σχέδια έχουν εκπονηθεί από καιρό και λαμβάνουν υπόψη όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Για παράδειγμα ο έλεγχος δι’ αντιπροσώπων (FSA) της Τζαραμπουλούς συνιστά το νέο πεδίο δράσεως και εφαρμογής της τουρκικής γεωστρατηγικής στην Βόρειο Συρία, αποτελώντας μοντέλο, το οποίο η Άγκυρα θα προσπαθήσει να επεκτείνει σταδιακώς και σε άλλες περιοχές.

Η εγκαινίαση μιας νέας πολιτικής προσεγγίσεως με την Συρία του Άσαντ απέδωσε καρπούς όταν ο Συριακός Στρατός και Αεροπορία προσέβαλλαν τους Κούρδους στην Χασάκα και παρά το τελικό αποτέλεσμα, φαίνεται πως λειτούργησε ως αντιπερισπασμός προκειμένου να στραφεί η προσοχή σε μια περιοχή μακριά από την προετοιμαζόμενη επιχείρηση στην Τζαραμπουλούς.

Η Τουρκία εκτός άλλων κατόρθωσε να απαλλαγεί καταβάλλοντας τίμημα από την καταδικαστέα συνεργασία της με το Daesh και ήδη προσμετρά κέρδη και ζημίες που υπέστη καθ’ όλη την μακρά περίοδο υποστηρίξεώς του. Η τουρκική επιθετική ρητορική θα συνεχιστεί και για το επόμενο διάστημα, καθώς το PYD/YPG θα συνεχίσει να υπάρχει και να επιχειρεί αμφισβητώντας εμπράκτως την τουρκική πολιτική.

Το κεντρικό ζητούμενο της νέο-οθωμανικής γεωστρατηγικής στην Συρία ήταν η μη συγκρότηση νέας κουρδικής υποστάσεως. Ακόμη και χωρίς ένωση με το Αφρίν το PYD/YPG είναι αρκετά ισχυρό και υπό αυτό το πρίσμα η πολιτική της Αγκύρας απέχει από το να στεφθεί με επιτυχία χωρίς την έγκριση και αρωγή των ΗΠΑ.

δ) Όσον αφορά την στάση της Ρωσίας εκτιμούμε ότι την χαρακτηρίζει απολύτως η φράση «Ο σιωπών δοκεί μοι συναινείν», καθώς η όποια αντίδραση στην εκ νέου δυναμική κατάλυση της συριακής κυριαρχίας ήταν εξαιρετικώς χλιαρή. Η Μόσχα επιβεβαίωσε ότι αποτελεί ενεργό μέρος του γεωπολιτικού παιγνίου και εκτιμάται ότι η τουρκική στρατιωτική διείσδυση πραγματοποιήθηκε με την έγκρισή της. Εκτιμάται, ότι στο πλαίσιο μιας τριγωνικής διαπραγματεύσεως με Άγκυρα και Ουάσιγκτον, εξασφάλισε ανταλλάγματα, καθώς επέτρεψε την ικανοποίηση τόσο τουρκικών όσο και αμερικανικών αιτημάτων.

Εντύπωση ωστόσο προκαλεί η ταχύτητα με την οποίαν ξεκίνησαν και διακόπησαν οι επιδρομές της Ρωσικής Αεροπορίας από ιρανικό αεροδρόμιο και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η προετοιμασία της επιχειρήσεως κατά της Τζαραμπουλούς. Η μετέπειτα ιρανική αντίδραση πιθανό να συνδέεται με την καθυστερημένη ενημέρωση της Τεχεράνης αναφορικώς με την μεταβολή της ρωσικής στάσεως αποδοχής της τουρκο-αμερικανικής επιχειρήσεως.

Φαίνεται ότι στο διαπραγματευτικό παζάρι των ανταλλαγμάτων το οποίο εξελίσσεται εκ παραλλήλως με Μόσχα και Ουάσιγκτον, η Άγκυρα κατόρθωσε να αποσπάσει κοινή συναινέσει των δύο, πρώτον την άδεια δημιουργίας ζώνης ασφαλείας στην Βόρεια Συρία και δεύτερον την επίτευξη πληγμάτων κατά των Κούρδων, χάρη στην εκτελεστική δράση των συριακών καθεστωτικών δυνάμεων, όπως και με την ζητούμενη υποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων όπισθεν του Ευφράτου.

Το καθεστώς Ασσαντ, το οποίο αφού απώλεσε την εμπιστοσύνη και την κρίσιμη «ανοχή» των Κούρδων, είδε την εκ νέου κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας και την δημιουργία μιας νέας διαφορετικού «χρώματος» ζώνης στον βορρά. Η στάση των Ρώσων εκτιμάται πως έγινε αποδεκτή με δυσφορία, ενώ διαφαίνεται πως η Τεχεράνη αναβαθμίζει την παρουσία της σε όλα τα επίπεδα, καθώς θα θελήσει να προστατεύσει αποτελεσματικότερα τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα στην Συρία.

Το Daesh βρίσκεται σε δυσχερέστατη θέση και τα περιθώρια επιβιώσεώς του στενεύουν καθημερνώς. Όμως ο θρησκευτικός φανατισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κίνητρο που θα οδηγήσει χιλιάδες μαχητές να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τζαραμπαλούς εγκαταλείφθηκε με επιτυχία προ αρκετών ημερών, λόγω αδυναμίας υπερασπίσεώς της και επειδή κατέστη σαφές ότι οι τζιχαντιστές θα είναι χρήσιμοι σε άλλο μέτωπο για τις επόμενες φάσεις του πολέμου.

Επιτυχία κατέγραψε και ο πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος στο μέτρο που του αναλογεί ελέγχει τους εξαρτώμενους συμμάχους του, συνέβαλλε στην μείωση των κουρδικών προσδοκιών και συνεχίζει να παρέχει εμπράκτως επιχειρήματα στον Ερντογάν, ότι επιθυμεί ειλικρινώς – περισσότερο από τις ΗΠΑ – την εμβάθυνση και διαπλάτυνση της στρατηγικής σχέσεως μαζί του.

Η ρωσική πολιτική σκοπεύει στην πρόκληση ρηγμάτων μεταξύ Αγκύρας και Ουάσιγκτον και παραλλήλως εκτιμάται ότι διαπραγματεύεται σκληρώς αποκτώντας ανταλλάγματα σε άλλες κρίσιμες για την ρωσική γεωστρατηγική περιοχές. Η «παράνομη σχέση» με την Τουρκία και οι ανησυχητικές προοπτικές που δημιουργεί αξιοποιούνται αρίστως από τον ένοικο του Κρεμλίνου.

Συμπερασματικώς, ο «τρελός» Ερντογάν κατόρθωσε για μια ακόμη φορά να προκαλέσει, να απειλήσει και να κερδίσει κάποια οφέλη. Δεν κατήγαγε κάποια στρατηγικής σημασίας νίκη, ωστόσο ας μην διαλάθει της προσοχής μας ότι η τακτική της «ιεράς οργής» και η χρήση της Γεωγραφίας ως πειστηρίου καταναγκασμού που οδηγεί σε κατευνασμό, όχι μόνο έχει κουράσει αλλά έχει αναβαθμίσει την αγγλοσαξονική προτεσταντική διάθεση για επιβολή τιμωρίας.

Η πρόσφατη εξέλιξη στην Συρία οδήγησε σε ένα συμπέρασμα, η ισχύς του οποίου εξαρτάται ευθέως από την συνεχιζόμενη αδιατάρακτη υποστήριξη εκ μέρους των ΗΠΑ προς τον κουρδικό παράγοντα. Η πολιτική Ερντογάν έχει καταγραφεί ως υπόδειγμα διαχειρήσεως γεωστρατηγικού εκβιασμού, τον οποίον άπαντες έχουν καταγράψει και αναγνωρίζουν ότι ανέχονται μετά δυσκολίας.

Όμως τόσο η αγγλοσαξονική όσο και η ρωσική γεωστρατηγική συνεργάζονται σε αυτήν την ιδιαιτέρως ρευστή φάση παράγοντας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Οι Κούρδοι συγκροτούν το πλέον χρήσιμο γεωστρατηγικό εργαλείο νουθετήσεως του Ερντογάν.

Εκτιμούμε, ότι οι ΗΠΑ, με ή χωρίς την ρωσική ανοχή και υποστήριξη, δεν θα εγκαταλείψουν το PYD/YPG, εκτός κι αν έχουν αποφασίσει να διαπράξουν ένα κρίσιμο ιστορικό και γεωπολιτικό σφάλμα. Η κυβέρνηση Ομπάμα ας μην κλείσει τον κύκλο της επιτρέποντας την ισχυροποίηση του αναθεωρητικού νέο-οθωμανικού τέρατος. Ο κατευνασμός έχει αποδειχθεί ιστορικώς ως καταστροφή. Οι επόμενες ημέρες θα είναι αποκαλυπτικές.

Πηγή Defence-Point

https://kostasxan.blogspot.gr/2016/08/blog-post_523.html

Το γεωπολιτικό θέατρο του παραλόγου με πρωταγωνιστή τον ημιπαράφρονα Ερντογάν

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Μετά από μια τουρκική εισβολή στη Συρία και στην πόλη Τζαραμπλούς, νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας, τουρκικά στρατεύματα και «αντάρτες» που εισέβαλαν από την Τουρκία, σε μια επιχείρηση με την ονομασία "Ασπίδα του Ευφράτη", κατόρθωσαν να «απελευθερώσουν» την συριακή πόλη από τους τζιχαντιστές με τις ευλογίες της Γερμανίας, τη συνεργασία των ΗΠΑ και την «ανησυχία» της Ρωσίας.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια ξεκάθαρη τουρκική εισβολή σε Συριακό έδαφος και χωρίς, φυσικά, την επίσημη (τουλάχιστον) άδεια της Συριακής κυβέρνησης και του σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Με το αιτιολογικό της εμπλοκής της Τουρκίας στον πόλεμο κατά του ISIS (ενώ είναι γνωστό πως η Τουρκία αποτελεί τον πάγιο και ολοκληρωτικό σύμμαχο των τζιχαντιστών), ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατόρθωσε να «αποκτήσει» νέα εδάφη, με μια θεατρική παράσταση στρατιωτικής επίθεσης κατά μίας πόλης που δεν την υπερασπίστηκε κανένας τζιχαντιστής (αναφέρθηκε μόνο ένας νεκρός) και, το κυριότερο, δεν σκοτώθηκε κανένας τούρκος στρατιώτης!!!
Κάποιοι ενδεχομένως θα αιτιολογήσουν αυτή την μοναδική στα πολεμικά στρατιωτικά νίκη, επειδή οι ΗΠΑ βοήθησαν στην επίθεση αυτή συμμετέχοντας στους βομβαρδισμούς της πόλης (στρατηγικών στόχων, όπως ανέφεραν τα τουρκικά ΜΜΕ) που όμως είχε ήδη εγκαταλειφθεί από τους τζιχαντιστές οι οποίοι μετακινήθηκαν εγκαίρως νοτιότερα, σε ασφαλή για τους ίδιους περιοχή…

Η Τουρκία εισέβαλε στη Συρία με την συμπληρωματική αιτιολόγηση του τούρκου πρωθυπουργού, πως η Άγκυρα δεν πρόκειται να ανεχθεί την δημιουργία ενός νέου κουρδικού σχηματισμού στα νότια σύνορά της… Μόνο, που, ο κουρδικός σχηματισμός ήδη υπάρχει, είναι ένοπλος, συνεργάζεται με τις ΗΠΑ και την Ρωσία και είναι δεδομένο πως δεν πρόκειται να ανεχθεί αυτή την τουρκική συμπεριφορά.

Ουσιαστικά, η Τουρκία επεδίωκε από το 2011 να βρει την αφορμή για να υφαπάρξει συριακό έδαφος, ανατρέποντας ταυτόχρονα και τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Οι συγκυρίες, και κυρίως η ρωσική στρατιωτική εμπλοκή «ακύρωσαν» τα αρχικά σχέδια του Ερντογάν, ο οποίος όμως επανήλθε μετά την επαναφορά των καλών σχέσεων με την Ρωσία και τις απειλές προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Το επιδιώκει, όμως, ο Ταγίπ Ερντογάν με αυτή την εισβολή; Θέλει να αντιμετωπίσει μόνο την περίπτωση της ανάπτυξης και ισχυροποίησης (στρατιωτικά, οικονομικά και γεωπολιτικά) μιας κουρδικής περιοχής που αργά ή γρήγορα θα απειλήσει ακόμη και με ένωση με τους Κούρδους της Τουρκίας; Θέλει απλά να προσεταιριστεί συριακά εδάφη ή επιζητά κάτι ακόμη και πολύ μεγαλύτερο από αυτά που ήδη έχει αποκτήσει μέσα σε μόνο μία ημέρα;

Είναι κάτι περισσότερο από σαφές πως η «όρεξη» του Ερντογάν έχει ανοίξει εδώ και πολύ καιρό. Και η τάση του να δημιουργεί ζωτικούς χώρους προς κατάληψη είναι κάτι περισσότερο από δεδομένη, αφού συνδυάζεται με την παντοκυριαρχία του στο εσωτερικό της Τουρκίας, η οποία θα ήταν «γράμμα κενό» εάν αυτή η «δύναμη» του τούρκου προέδρου δεν επέφερε και άλλα οφέλη για την ματαιοδοξία του, σύμφωνα με την οποία θέλει να γίνει ο απόλυτος άρχοντας και ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην Μέση Ανατολή και επί της ουσίας, να γίνει ένας νέος μεγάλος πλανητικός παίκτης, ελέω της υπάρχουσας αναγκαιότητας και συμμετοχής της Τουρκίας στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, αλλά και της… Ρωσίας!
Και στο σημείο αυτό αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα, αφού η επόμενη ημέρα θα βρει τον Ερντογάν να «πατάει σε δύο βάρκες» και ενδεχομένως να μην μπορέσει να ισορροπήσει ή να μην τον ανεχτούν οι «βαρκάρηδες». Στην χειρότερη περίπτωση για τον Ερντογάν, θα εγκαταλειφθεί τελείως απέναντι στους οργισμένους Κούρδους και τον Άσαντ. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν προβλέπεται να γίνει σύντομα, αφού οι προτεραιότητες των ισχυρών (Ρωσίας και ΗΠΑ) είναι δεδομένες και αφορούν την αλλαγή του γεωπολιτικού χάρτη της Μέσης Ανατολής, με δημιουργία νέων ζωνών επιρροής και για τους δύο ισχυρούς. Και σε αυτή την «μοιρασιά» θέλει να μετέχει ο Ερντογάν, ως ομοτράπεζος των ΗΠΑ και της Ρωσίας… Με δεδομένη την μη σταθερότητα της Τουρκίας σε συμμαχίες, το πλέον πιθανό είναι ότι πολύ σύντομα, και αφού καθορισθεί το πρώτο στάδιο των νέων συνθηκών ισχύος στη Μέση Ανατολή, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της, εγκαταλειμμένη από τους ισχυρούς σημερινούς «συνεργάτες» και προστάτες της (εκτός της Γερμανίας, η οποία έχει ιστορικούς δεσμούς με την Άγκυρα, σαφείς γεωπολιτικές επιβουλές στη Μέση Ανατολή και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα εντός της Τουρκίας).

Η κίνηση του Ερντογάν, λοιπόν, με αυτή την θεατρική επίθεση κατά του ISIS και την εισβολή στο απομακρυσμένο βορειοανατολικό άκρο της Συρίας, στην πόλη Σαραμπλούς, αποτελεί την αρχή του πρώτου επεισοδίου μίας σειράς συγκρούσεων που σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα υλοποιούνται μεταξύ των Κούρδων (Συρίας και Ιράκ) κατά της Τουρκίας. Εκτός και εάν ο αρχηγός των Κούρδων του Ιράκ (πρόεδρος Μπαρζανί) έχει ήδη αποφασίσει την συνέχιση της συνεργασίας του με την Τουρκία (τα πετρέλαια του Κιρκούκ μεταφέρονται σε τουρκικά λιμάνια και πωλούνται στη διεθνή αγορά, ενώ ένα σημαντικό τους τμήμα φέρεται να το αγοράζει και να εμπορεύεται η οικογένεια Ερντογάν).

Σε κάθε περίπτωση, πολύ σύντομα η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον έμπειρο αραβικό στρατό της Συρίας, αλλά και τους Κούρδους της Συρίας. Αν συνυπολογίσουμε πως η στρατιωτική επάνοδος της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή θα επαναφέρει στο μεγαλύτερο μέρος του αραβικού κόσμου ιδιαίτερα δυσάρεστες αναμνήσεις από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τότε ίσως θα πρέπει να αναμένουμε εξελίξεις που θα απειλήσουν μια γενικότερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, την οποία δεν θα μπορεί να διαχειριστούν οι ΗΠΑ (και το Ισραήλ).

Η ρωσική ανοχή (και η αναμενόμενη το επόμενο διάστημα σιωπή) ενδέχεται να αναδείξει ένα προφίλ ρωσικής ισχύος που θα λειτουργήσει υπέρ των ρωσικών συμφερόντων στην συγκεκριμένη (πιθανότατα φλεγόμενη) περιοχή. Επειδή όμως τα συμφέροντα στη Μέση Ανατολή είναι δεδομένα και αφορούν και κλασσικές δυνάμεις (βλ. Γαλλία, Μ. Βρετανία), αλλά είναι και ένας χώρος για τον οποίο το ΝΑΤΟ έχει πολύ συγκεκριμένους σχεδιασμούς, η εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, αναμένεται να δράσει ως πυροκροτητής μιας μεγαλύτερης από το αναμενόμενο σύγκρουσης. Άλλωστε, σύμφωνα με όσα συμβαίνουν, δεν είναι λίγες οι χώρες που προετοιμάζονται για μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο (βλ. Γερμανία) ή ακόμη και στρατιωτική εμπλοκή (βλ. αύξηση ή και εκσυγχρονισμό εξοπλισμών).

Με μία σύγκρουση της οποίας η ένταση θα είναι ενδεχομένως πρωτόγνωρη, η θέση της κυβέρνησης στην Ελλάδα κρίνεται ως ιδιαίτερα δύσκολη, αφού η «γειτονιά» θα βρεθεί να φλέγεται, ενώ στην περίπτωση που ο Ερντογάν νιώσει πως απειλείται από τους σημερινούς του συμμάχους (βλ. ΗΠΑ και Ρωσία) ενδέχεται να στρέψει το ενδιαφέρον του στην Ελλάδα (για να απειλήσει το ΝΑΤΟ, την Ευρώπη και την Ρωσία), η οποία τυγχάνει να «διοικείται» από την αδιάφορη για τα εθνικά θέματα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία αρκείται στο να κάνει εσωτερική επίδειξη πολιτικής ισχύος με το να αποδομεί και να αναδιατάσσει τον Ελληνικό Στρατό…

https://kostasxan.blogspot.gr/2016/08/blog-post_632.html